Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #342برنامه شماره ۳۴۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۹۳، مولویمیندیش میندیش که اندیشه گریهاچو نفطند بسوزند ز هر بیخ تریهاخرف باش خرف باش ز مستی و ز حیرتکه تا جمله نیستان نماید شکریهاجنونست شجاعت میندیش و دراندازچو شیران و چو مردان گذر کن ز غریهاکه اندیشه چو دامست بر ایثار حرامستچرا باید حیلت پی لقمه بریهاره لقمه چو بستی ز هر حیله برستیوگر حرص بنالد بگیریم کریهامولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۲۸کر امل را دان که مرگ ما شنیدمرگ خود نشنید و نقل خود ندیدحرص نابیناست بیند مو بموعیب خلقان و بگوید کو بکوعیب خود یک ذره چشم کور اومینبیند گرچه هست او عیبجوعور می‌ترسد که دامانش برنددامن مرد برهنه چون درندمرد دنیا مفلس است و ترسناکهیچ او را نیست از دزدانش باکاو برهنه آمد و عریان رودوز غم دزدش جگر خون میشودوقت مرگش که بود صد نوحه بیشخنده آید جانش را زین ترس خویشآن زمان داند غنی کش نیست زرهم ذکی داند که او بد بیهنرچون کنار کودکی پر از سفالکو بر آن لرزان بود چون رب مالگر ستانی پاره‌ای گریان شودپاره گر بازش دهی خندان شودچون نباشد طفل را دانش دثارگریه و خنده‌ش ندارد اعتبارمحتشم چون عاریت را ملک دیدپس بر آن مال دروغین میطپیدخواب می‌بیند که او را هست مالترسد از دزدی که برباید جوالچون ز خوابش بر جهاند گوشکشپس ز ترس خویش تسخر آیدشهمچنان لرزانی این عالمانکه بودشان عقل و علم این جهاناز پی این عاقلان ذو فنونگفت ایزد در نبی لا یعلمونهر یکی ترسان ز دزدی کسیخویشتن را علم پندارد بسیگوید او که روزگارم میبرندخود ندارد روزگار سودمندگوید از کارم بر آوردند خلقغرق بی‌کاریست جانش تابه حلقعور ترسان که منم دامن کشانچون رهانم دامن از چنگالشانصد هزاران فضل داند از علومجان خود را می‌نداند آن ظلومداند او خاصیت هر جوهریدر بیان جوهر خود چون خریکه همی‌دانم یجوز و لایجوزخود ندانی تو یجوزی یا عجوزاین روا و آن ناروا دانی ولیکتو روا یا ناروایی بین تو نیکقیمت هر کاله می‌دانی که چیستقیمت خود را ندانی احمقیستسعدها و نحسها دانستهایننگری سعدی تو یا ناشستهایجان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دینآن اصول دین بدانستی ولیکبنگر اندر اصل خود گر هست نیکاز اصولینت اصول خویش بهکه بدانی اصل خود ای مرد مه0 min
- Ganj e Hozour Program #343برنامه شماره ۳۴۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۸۷۹، مولویننگ هر قافله در شش دره ابلیسیتو به هر نیت خود مسخره ابلیسیاز برای علف دیو تو قربان تنیبز دیوی تو مگر یا بره ابلیسیسره مردا چه پشیمان شده‌ای گردن نهکه در این خوردن سیلی سره ابلیسیشلغم پخته تو امید ببر زان تره زارز آنک در خدمت نان چون تره ابلیسینان ببینی تو و حیزانه درافتی در روعاشق نطفه دیو و نره ابلیسینیت روزه کنی توبره گوید کای خرسر فروکن خر باتوبره ابلیسیاز حقیقت خبرت نیست که چون خواهد بودتو بدان علم و هنر قوصره ابلیسیدر غم فربهی گوشت تو لاغر گشتیناله برداشته چون حنجره ابلیسیکفر و ایمان چه می‌خور چو سگان قی میکنز آنک تو مؤمنه و کافره ابلیسیتا دم مرگ و دم غرغره چون سرکه بدترش و گنده تو چون غرغره ابلیسیگرد آن دایره گرده و خوان پر چو مگستا قیامت تو که از دایره ابلیسیمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۱۱۹عقل سر تیزست لیکن پای سستزانک دل ویران شدست و تن درستعقلشان در نقل دنیا پیچ پیچفکرشان در ترک شهوت هیچ هیچصدرشان در وقت دعوی همچو شرقصبرشان در وقت تقوی همچو برقعالمی اندر هنرها خودنماهمچو عالم بی‌وفا وقت وفاوقت خودبینی نگنجد در جهاندر گلو و معده گم گشته چو ناناین همه اوصافشان نیکو شودبد نماند چونک نیکوجو شودگر منی گنده بود همچون منیچون به جان پیوست یابد روشنیهر جمادی که کند رو در نباتاز درخت بخت او روید حیاتهر نباتی کان به جان رو آوردخضروار از چشمهٔ حیوان خوردباز جان چون رو سوی جانان نهدرخت را در عمر بی‌پایان نهد0 min
- Ganj e Hozour Program #344برنامه شماره ۳۴۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۶۶۵، مولویعاشقی بر من پریشانت کنمکم عمارت کن که ویرانت کنمگر دو صد خانه کنی زنبوروارچون مگس بی‌خان و بی‌مانت کنمتو بر آنک خلق را حیران کنیمن بر آنک مست و حیرانت کنمگر که قافی تو را چون آسیاآرم اندر چرخ و گردانت کنمور تو افلاطون و لقمانی به علممن به یک دیدار نادانت کنمتو به دست من چو مرغی مردهایمن صیادم دام مرغانت کنمبر سر گنجی چو ماری خفتهایمن چو مار خسته پیچانت کنمخواه دلیلی گو و خواهی خود مگودر دلالت عین برهانت کنمخواه گو لاحول خواهی خود مگوچون شهت لاحول شیطانت کنمچند می باشی اسیر این و آنگر برون آیی از این آنت کنمای صدف چون آمدی در بحر ماچون صدف‌ها گوهرافشانت کنمبر گلویت تیغ‌ها را دست نیستگر چو اسماعیل قربانت کنمچون خلیلی هیچ از آتش مترسمن ز آتش صد گلستانت کنمدامن ما گیر اگر تردامنیتا چو مه از نور دامانت کنممن همایم سایه کردم بر سرتتا که افریدون و سلطانت کنمهین قرائت کم کن و خاموش باشتا بخوانم عین قرآنت کنممولوی، ديوان شمس، رباعی شماره ۹۲۱من مسخرهٔ تو نیسستم ای فاجرتا مسخرگی نمایمت بس نادرویران کنمت چنانکه باید کردنعاجز شود از عمارتت هر عامرمولوی، ديوان شمس، رباعی شماره ۳۴۷سرگشته چو آسیای گردان کنمتبیسر گردان چو گوی گردان کنمتگفتی بروم با دگری درسازمبا هرکه بسازی زود ویران کنمتمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۲۸کر امل را دان که مرگ ما شنیدمرگ خود نشنید و نقل خود ندیدحرص نابیناست بیند مو بموعیب خلقان و بگوید کو بکوعیب خود یک ذره چشم کور اومینبیند گرچه هست او عیبجوعور می‌ترسد که دامانش برنددامن مرد برهنه چون درندمرد دنیا مفلس است و ترسناکهیچ او را نیست از دزدانش باکاو برهنه آمد و عریان رودوز غم دزدش جگر خون میشودوقت مرگش که بود صد نوحه بیشخنده آید جانش را زین ترس خویشآن زمان داند غنی کش نیست زرهم ذکی داند که او بد بیهنرچون کنار کودکی پر از سفالکو بر آن لرزان بود چون رب مالگر ستانی پاره‌ای گریان شودپاره گر بازش دهی خندان شودچون نباشد طفل را دانش دثارگریه و خنده‌ش ندارد اعتبارمحتشم چون عاریت را ملک دیدپس بر آن مال دروغین میطپیدخواب می‌بیند که او را هست مالترسد از دزدی که برباید جوالچون ز خوابش بر جهاند گوشکشپس ز ترس خویش تسخر آیدشهمچنان لرزانی این عالمانکه بودشان عقل و علم این جهاناز پی این عاقلان ذو فنونگفت ایزد در نبی لا یعلمونهر یکی ترسان ز دزدی کسیخویشتن را علم پندارد بسیگوید او که روزگارم میبرندخود ندارد روزگار سودمندگوید از کارم بر آوردند خلقغرق بی‌کاریست جانش تابه حلقعور ترسان که منم دامن کشانچون رهانم دامن از چنگالشانصد هزاران فضل داند از علومجان خود را می‌نداند آن ظلومداند او خاصیت هر جوهریدر بیان جوهر خود چون خریکه همی‌دانم یجوز و لایجوزخود ندانی تو یجوزی یا عجوزاین روا و آن ناروا دانی ولیکتو روا یا ناروایی بین تو نیکقیمت هر کاله می‌دانی که چیستقیمت خود را ندانی احمقیستسعدها و نحسها دانستهایننگری سعدی تو یا ناشستهایجان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دینآن اصول دین بدانستی ولیکبنگر اندر اصل خود گر هست نیکاز اصولینت اصول خویش بهکه بدانی اصل خود ای مرد مه0 min
- Ganj e Hozour Program #345برنامه شماره ۳۴۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شماره ۲۹۷۷، مولوی هر روز بامداد درآید یکی پریبیرون کشد مرا که ز من جان کجا بریگر عاشقی نیابی مانند من بتیور تاجری کجاست چو من گرم مشتریور عارفی حقیقت معروف جان منمور کاهلی چنان شوی از من که برپریور حس فاسدی دهمت نور مصطفیور مس کاسدی کنمت زر جعفریمحتاج روی مایی گر پشت عالمیمحتاج آفتابی گر صبح انوریاز بر و بحر بگذر و بر کوه قاف روبر خشک و بر تری منشین زین دو برتریای دل اگر دلی دل از آن یار درمدزدوی سر اگر سری مکن این سجده سرسریچون اسب می‌گریزی و من بر توام سوارمگریز از او که بر تو بود کان بود خریصد حیله گر تراشی و صد شهر اگر رویقربان عید خنجر الله اکبریخاموش اگر چه بحر دهد در بی دریغلیکن مباح نیست که من رام یشتریمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۲۷۰۳گفت زن صدق آن بود کز بود خویشپاک برخیزی تو از مجهود خویشآب بارانست ما را در سبوملکت و سرمایه و اسباب تواین سبوی آب را بردار و روهدیه ساز و پیش شاهنشاه شوگو که ما را غیر این اسباب نیستدر مفازه هیچ به زین آب نیستگر خزینه‌ش پر متاع فاخرستاین چنین آبش نباشد نادرستچیست آن کوزه تن محصور مااندرو آب حواس شور ماای خداوند این خم و کوزهٔ مرادر پذیر از فضل الله اشتریکوزهای با پنج لولهٔ پنج حسپاک دار این آب را از هر نجستا شود زین کوزه منفذ سوی بحرتا بگیرد کوزهٔ من خوی بحرتا چو هدیه پیش سلطانش بریپاک بیند باشدش شه مشتریبینهایت گردد آبش بعد از آنپر شود از کوزهٔ من صد جهانلولهها بر بند و پر دارش ز خمگفت غضوا عن هوا ابصارکمریش او پر باد کین هدیه کراستلایق چون او شهی اینست راستزن نمی‌دانست کانجا برگذرهست جاری دجله‌ای همچون شکردر میان شهر چون دریا روانپر ز کشتیها و شست ماهیانرو بر سلطان و کار و بار بینحس تجری تحتها الانهار بیناین چنین حسها و ادراکات ماقطرهای باشد در آن نهر صفامولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۸۲۱شرط روز بعث اول مردنستزانک بعث از مرده زنده کردنستجمله عالم زین غلط کردند راهکز عدم ترسند و آن آمد پناهاز کجا جوییم علم از ترک علماز کجا جوییم سلم از ترک سلماز کجا جوییم هست از ترک هستاز کجا جوییم سیب از ترک دستهم تو تانی کرد یا نعم المعیندیدهٔ معدوم‌بین را هست بیندیدهای کو از عدم آمد پدیدذات هستی را همه معدوم دیداین جهان منتظم محشر شودگر دو دیده مبدل و انور شودزان نماید این حقایق ناتمامکه برین خامان بود فهمش حرامنعمت جنات خوش بر دوزخیشد محرم گرچه حق آمد سخیدر دهانش تلخ آید شهد خلدچون نبود از وافیان در عهد خلدمر شما را نیز در سوداگریدست کی جنبد چو نبود مشتریکی نظاره اهل بخریدن بودآن نظاره گول گردیدن بودپرس پرسان کین به چند و آن به چنداز پی تعبیر وقت و ریشخنداز ملولی کاله می‌خواهد ز تونیست آن کس مشتری و کالهجوکاله را صد بار دید و باز دادجامه کی پیمود او پیمود بادکو قدوم و کر و فر مشتریکو مزاح گنگلی سرسریچونک در ملکش نباشد حبهایجز پی گنگل چه جوید جبهایدر تجارت نیستش سرمایهایپس چه شخص زشت او چه سایهایمایه در بازار این دنیا زرستمایه آنجا عشق و دو چشم ترستهر که او بی‌مایهٔ بازار رفتعمر رفت و بازگشت او خام تفتهی کجا بودی برادر هیچ جاهی چه پختی بهر خوردن هیچ بامشتری شو تا بجنبد دست منلعل زاید معدن آبست منمشتری گرچه که سست و باردستدعوت دین کن که دعوت واردستباز پران کن حمام روح گیردر ره دعوت طریق نوح گیرخدمتی می‌کن برای کردگاربا قبول و رد خلقانت چه کار0 min
- Ganj e Hozour Program #327برنامه شماره ۳۲۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۵۱، مولویطبیب درد بی درمان کدام استرفیق راه بی‌پایان کدامستاگر عقلست پس دیوانگی چیستوگر جانست پس جانان کدامستچراغ عالم افروز مخلدکه نی کفرست و نی ایمان کدامستپر از درست بحر لایزالیدرونش گوهر انسان کدامستغلامانه است اشیاء را قباهامیان بندگان سلطان کدامستیکی جزو جهان خود بی‌مرض نیستطبیب عشق را دکان کدامستخرد عاجز شد اندر فکر عاجزکه سرکش کیست سرگردان کدامستبت موزون به بتخانه بسی جستکه موزونات را میزان کدامستچه قبله کرده‌ای این گفت و گو راطلب کن درس خاموشان کدامستمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر۴۰۷گفت لیلی را خلیفه کان تویکز تو مجنون شد پریشان و غویاز دگر خوبان تو افزون نیستیگفت خامش چون تو مجنون نیستیهر که بیدارست او در خوابترهست بیداریش از خوابش بترچون بحق بیدار نبود جان ماهست بیداری چو در بندان ماجان همه روز از لگدکوب خیالوز زیان و سود وز خوف زوالنی صفا می‌ماندش نی لطف و فرنی بسوی آسمان راه سفرخفته آن باشد که او از هر خیالدارد اومید و کند با او مقالدیو را چون حور بیند او به خوابپس ز شهوت ریزد او با دیو آبچونک تخم نسل را در شوره ریختاو به خویش آمد خیال از وی گریختضعف سر بیند از آن و تن پلیدآه از آن نقش پدید ناپدیدمرغ بر بالا و زیر آن سایهاشمیدود بر خاک پران مرغوشابلهی صیاد آن سایه شودمیدود چندانک بی‌مایه شودبیخبر کان عکس آن مرغ هواستبیخبر که اصل آن سایه کجاستتیر اندازد به سوی سایه اوترکشش خالی شود از جست و جوترکش عمرش تهی شد عمر رفتاز دویدن در شکار سایه تفتسایهٔ یزدان چو باشد دایهاشوا رهاند از خیال و سایهاشسایهٔ یزدان بود بندهٔ خدامرده او زین عالم و زندهٔ خدادامن او گیر زوتر بیگمانتا رهی در دامن آخر زمانکیف مد الظل نقش اولیاستکو دلیل نور خورشید خداستاندرین وادی مرو بی این دلیللا احب افلین گو چون خلیلرو ز سایه آفتابی را بیابدامن شه شمس تبریزی بتابره ندانی جانب این سور و عرساز ضیاء الحق حسام الدین بپرسور حسد گیرد ترا در ره گلودر حسد ابلیس را باشد غلوکو ز آدم ننگ دارد از حسدبا سعادت جنگ دارد از حسدعقبهای زین صعب‌تر در راه نیستای خنک آنکش حسد همراه نیستاین جسد خانهٔ حسد آمد بداناز حسد آلوده باشد خاندانگر جسد خانهٔ حسد باشد ولیکآن جسد را پاک کرد الله نیکطهرا بیتی بیان پاکیستگنج نورست ار طلسمش خاکیستچون کنی بر بی‌حسد مکر و حسدزان حسد دل را سیاهیها رسدخاک شو مردان حق را زیر پاخاک بر سر کن حسد را همچو ما0 min
- Ganj e Hozour Program #332برنامه شماره ۳۳۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۲۰، مولویتا چند تو پس روی به پیش آدر کفر مرو به سوی کیش آدر نیش تو نوش بین به نیش آآخر تو به اصل اصل خویش آهر چند به صورت از زمینیپس رشته گوهر یقینیبر مخزن نور حق امینیآخر تو به اصل اصل خویش آخود را چو به بیخودی ببستیمیدانک تو از خودی برستیوز بند هزار دام جستیآخر تو به اصل اصل خویش آاز پشت خلیفه‌ای بزادیچشمی به جهان دون گشادیآوه که بدین قدر تو شادیآخر تو به اصل اصل خویش آهر چند طلسم این جهانیدر باطن خویشتن تو کانیبگشای دو دیده نهانیآخر تو به اصل اصل خویش آچون زاده پرتو جلالیوز طالع سعد نیک فالیاز هر عدمی تو چند نالیآخر تو به اصل اصل خویش آلعلی به میان سنگ خاراتا چند غلط دهی تو ما رادر چشم تو ظاهرست یاراآخر تو به اصل اصل خویش آچون از بر یار سرکش آییسرمست و لطیف و دلکش آییبا چشم خوش و پرآتش آییآخر تو به اصل اصل خویش آدر پیش تو داشت جام باقیشمس تبریز شاه و ساقیسبحان الله زهی رواقیآخر تو به اصل اصل خویش آ0 min
- Ganj e Hozour Program #333برنامه شماره ۳۳۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۴۰۲، مولوینقش بند جان که جان‌ها جانب او مایلستعاقلان را بر زبان و عاشقان را در دلستآنک باشد بر زبان‌ها لا احب الافلینباقیات الصالحات است آنک در دل حاصلستدل مثال آسمان آمد زبان همچون زمیناز زمین تا آسمان‌ها منزل بس مشکلستدل مثال ابر آمد سینه‌ها چون بامهاوین زبان چون ناودان باران از این جا نازلستآب از دل پاک آمد تا به بام سینههاسینه چون آلوده باشد این سخن‌ها باطلستاین خود آن کس را بود کز ابر او باران چکدبام کو از ابر گیرد ناودانش قایلستآنک برد از ناودان دیگران او سارقستآنک دزدد آب بام دیگران او ناقلستهر که روید نرگس گل ز آب چشمش عاشقستهر که نرگس‌ها بچیند دسته بند عاملستگر چه کف‌های ترازو شد برابر وقت وزنچون زبانه ش راست نبود آن ترازو مایلستهر کی پوشیده‌ست بر وی حال و رنگ جان اوهر جوابی که بگوید او به معنی سائلستگر طبیبی حاذقی رنجور را تلخی دهدگر چه ظالم می‌نماید نیست ظالم عادلستپا شناسد کفش خویش ار چه که تاریکی بوددل ز راه ذوق داند کاین کدامین منزلستدر دل و کشتی نوح افکن در این طوفان تو خویشدل مترسان ای برادر گر چه منزلهایلستهر که را خواهی شناسی همنشینش را نگرزانک مقبل در دو عالم همنشین مقبلستهر چه بر تو ناخوش آید آن منه بر دیگرانزانک این خو و طبیعت جملگان را شاملستپنبهها در گوش کن تا نشنوی هر نکتهایزانک روح ساده تو زنگ‌ها را قابلستهر که روحش از هوای هفتمین بگذشت رستمی خور از انفاس روح او که روحش بسملستاین هوا اندر کمین باشد چو بیند بیرفیقمرد را تنها بگوید هین که مردک غافلستوصل خواهی با کسان بنشین که ایشان واصلندوصل از آن کس خواه باری کو به معنی واصلستگرد مستان گرد اگر می کم رسد بویی رسدخود مذاق می چه داند آنک مرد عاقلستنکتهها را یاد می‌گیری جواب هر سالتا به وقت امتحان گویند مرد فاضلستگر بنتوانی ز نقص خود شدن سوی کمالشمس تبریزی کنون اندر کمالت کاملستمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۳۰۷۷کو خلیلی کو برون آمد ز غارگفت هذا رب هان کو کردگارمن نخواهم در دو عالم بنگریستتا نبینم این دو مجلس آن کیستبی تماشای صفتهای خداگر خورم نان در گلو ماند مراچون گوارد لقمه بی دیدار اوبی تماشای گل و گلزار اوجز بر اومید خدا زین آب و خورکی خورد یک لحظه غیر گاو و خرآنک کالانعام بد بل هم اضلگرچه پر مکرست آن گندهبغلمکر او سرزیر و او سرزیر شدروزگارک برد و روزش دیر شدفکرگاهش کند شد عقلش خرفعمر شد چیزی ندارد چون الفآنچ می‌گوید درین اندیشهامآن هم از دستان آن نفسست هموآنچ می‌گوید غفورست و رحیمنیست آن جز حیلهٔ نفس لیمای ز غم مرده که دست از نان تهیستچون غفورست و رحیم این ترس چیستمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۳۰۴۲گفت شیر ای گرگ این را بخش کنمعدلت را نو کن ای گرگ کهننایب من باش در قسمتگریتا پدید آید که تو چه گوهریگفت ای شه گاو وحشی بخش تستآن بزرگ و تو بزرگ و زفت و چستبز مرا که بز میانه‌ست و وسطروبها خرگوش بستان بی غلطشیر گفت ای گرگ چون گفتی بگوچونک من باشم تو گویی ما و توگرگ خود چه سگ بود کو خویش دیدپیش چون من شیر بی مثل و ندیدگفت پیش آ ای خری کو خود خریدپیشش آمد پنجه زد او را دریدچون ندیدش مغز و تدبیر رشیددر سیاست پوستش از سر کشیدگفت چون دید منت ز خود نبرداین چنین جان را بباید زار مردچون نبودی فانی اندر پیش منفضل آمد مر ترا گردن زدنکل شیء هالک جز وجه اوچون نه‌ای در وجه او هستی مجوهر که اندر وجه ما باشد فناکل شیء هالک نبود جزازانک در الاست او از لا گذشتهر که در الاست او فانی نگشتهر که بر در او من و ما میزندرد بابست او و بر لا می‌تند0 min
- Ganj e Hozour Program #334برنامه شماره ۳۳۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شماره ۴۰۲، مولوینقش بند جان که جان‌ها جانب او مایلستعاقلان را بر زبان و عاشقان را در دلستآنک باشد بر زبان‌ها لا احب الافلینباقیات الصالحات است آنک در دل حاصلستدل مثال آسمان آمد زبان همچون زمیناز زمین تا آسمان‌ها منزل بس مشکلستدل مثال ابر آمد سینه‌ها چون بامهاوین زبان چون ناودان باران از این جا نازلستآب از دل پاک آمد تا به بام سینههاسینه چون آلوده باشد این سخن‌ها باطلستاین خود آن کس را بود کز ابر او باران چکدبام کو از ابر گیرد ناودانش قایلستآنک برد از ناودان دیگران او سارقستآنک دزدد آب بام دیگران او ناقلستهر که روید نرگس گل ز آب چشمش عاشقستهر که نرگس‌ها بچیند دسته بند عاملستگر چه کف‌های ترازو شد برابر وقت وزنچون زبانه ش راست نبود آن ترازو مایلستهر کی پوشیده‌ست بر وی حال و رنگ جان اوهر جوابی که بگوید او به معنی سائلستگر طبیبی حاذقی رنجور را تلخی دهدگر چه ظالم می‌نماید نیست ظالم عادلستپا شناسد کفش خویش ار چه که تاریکی بوددل ز راه ذوق داند کاین کدامین منزلستدر دل و کشتی نوح افکن در این طوفان تو خویشدل مترسان ای برادر گر چه منزلهایلستهر که را خواهی شناسی همنشینش را نگرزانک مقبل در دو عالم همنشین مقبلستهر چه بر تو ناخوش آید آن منه بر دیگرانزانک این خو و طبیعت جملگان را شاملستپنبهها در گوش کن تا نشنوی هر نکتهایزانک روح ساده تو زنگ‌ها را قابلستهر که روحش از هوای هفتمین بگذشت رستمی خور از انفاس روح او که روحش بسملستاین هوا اندر کمین باشد چو بیند بیرفیقمرد را تنها بگوید هین که مردک غافلستوصل خواهی با کسان بنشین که ایشان واصلندوصل از آن کس خواه باری کو به معنی واصلستگرد مستان گرد اگر می کم رسد بویی رسدخود مذاق می چه داند آنک مرد عاقلستنکتهها را یاد می‌گیری جواب هر سالتا به وقت امتحان گویند مرد فاضلستگر بنتوانی ز نقص خود شدن سوی کمالشمس تبریزی کنون اندر کمالت کاملست0 min
- Ganj e Hozour Program #339برنامه شماره ۳۳۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شماره ۲۲۴۳، مولویآینه جان شده چهره تابان توهر دو یکی بوده‌ایم جان من و جان توماه تمام درست خانه دل آن توستعقل که او خواجه بود بنده و دربان توروح ز روز الست بود ز روی تو مستچند که از آب و گل بود پریشان توگل چو به پستی نشست آب کنون روشن استرفت کنون از میان آن من و آن توقیصر رومی کنون زنگیکان را شکستتا به ابد چیره باد دولت خندان توای رخ تو همچو ماه ناله کنم گاه گاهز آنک مرا شد حجاب عشق سخندان تومولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۰۰یادم آمد قصهٔ اهل سباکز دم احمق صباشان شد وباآن سبا ماند به شهر بس کلاندر فسانه بشنوی از کودکانکودکان افسانه‌ها میآورنددرج در افسانه‌شان بس سر و پندهزلها گویند در افسانههاگنج می‌جو در همه ویرانههابود شهری بس عظیم و مه ولیقدر او قدر سکره بیش نیبس عظیم و بس فراخ و بس درازسخت زفت زفت اندازهٔ پیازمردم ده شهر مجموع اندرولیک جمله سه تن ناشستهرواندرو خلق و خلایق بیشمارلیک آن جمله سه خام پختهخوارجان ناکرده به جانان تاختنگر هزارانست باشد نیم تنآن یکی بس دور بین و دیدهکوراز سلیمان کور و دیده پای مورو آن دگر بس تیزگوش و سخت کرگنج و در وی نیست یک جو سنگ زروآن دگر عور و برهنه لاشهبازلیک دامنهای جامهٔ او درازگفت کور اینک سپاهی میرسندمن همی‌بینم که چه قومند و چندگفت کر آری شنودم بانگشانکه چه می‌گویند پیدا و نهانآن برهنه گفت ترسان زین منمکه ببرند از درازی دامنمکور گفت اینک به نزدیک آمدندخیز بگریزیم پیش از زخم و بندکر همی‌گوید که آری مشغلهمیشود نزدیکتر یاران هلهآن برهنه گفت آوه دامنماز طمع برند و من ناآمنمشهر را هشتند و بیرون آمدنددر هزیمت در دهی اندر شدنداندر آن ده مرغ فربه یافتندلیک ذرهٔ گوشت بر وی نه نژندمرغ مردهٔ خشک وز زخم کلاغاستخوانها زار گشته چون پناغزان همی‌خوردند چون از صید شیرهر یکی از خوردنش چون پیل سیرهر سه زان خوردند و بس فربه شدندچون سه پیل بس بزرگ و مه شدندآنچنان کز فربهی هر یک جواندر نگنجیدی ز زفتی در جهانبا چنین گبزی و هفت اندام زفتاز شکاف در برون جستند و رفتراه مرگ خلق ناپیدا رهیستدر نظر ناید که آن بی‌جا رهیستنک پیاپی کاروانها مقتفیزین شکاف در که هست آن مختفیبر در ار جویی نیابی آن شکافسخت ناپیدا و زو چندین زفاف0 min
- Ganj e Hozour Program #340برنامه شماره ۳۴۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۲۴۴، مولویسیر نیم سیر نی از لب خندان توای که هزار آفرین بر لب و دندان توهیچ کسی سیر شد ای پسر از جان خویشجان منی چون یکی است جان من و جان توتشنه و مستسقیم مرگ و حیاتم ز آبدور بگردان که من بنده دوران توپیش کشی می‌کنی پیش خودم کش تمامتا که برآرد سرم سر ز گریبان توگر چه دو دستم بخست دست من آن تو استدست چه کار آیدم بی‌دم و دستان توعشق تو گفت ای کیا در حرم ما بیاتا نکند هیچ دزد قصد حرمدان توگفتم ای ذوالقدم حلقه این در شدمتا که نرنجد ز من خاطر دربان توگفت که هم بر دری واقف و هم در بریخارج و داخل توی هر دو وطن آن توخامش و دیگر مخوان بس بود این نزل و خوانتا به ابد روم و ترک برخورد از خوان تومولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۲۸کر امل را دان که مرگ ما شنیدمرگ خود نشنید و نقل خود ندیدحرص نابیناست بیند مو بموعیب خلقان و بگوید کو بکوعیب خود یک ذره چشم کور اومینبیند گرچه هست او عیبجوعور می‌ترسد که دامانش برنددامن مرد برهنه چون درندمرد دنیا مفلس است و ترسناکهیچ او را نیست از دزدانش باکاو برهنه آمد و عریان رودوز غم دزدش جگر خون میشودوقت مرگش که بود صد نوحه بیشخنده آید جانش را زین ترس خویشآن زمان داند غنی کش نیست زرهم ذکی داند که او بد بیهنرچون کنار کودکی پر از سفالکو بر آن لرزان بود چون رب مالگر ستانی پاره‌ای گریان شودپاره گر بازش دهی خندان شودچون نباشد طفل را دانش دثارگریه و خنده‌ش ندارد اعتبارمحتشم چون عاریت را ملک دیدپس بر آن مال دروغین میطپیدخواب می‌بیند که او را هست مالترسد از دزدی که برباید جوالچون ز خوابش بر جهاند گوشکشپس ز ترس خویش تسخر آیدشهمچنان لرزانی این عالمانکه بودشان عقل و علم این جهاناز پی این عاقلان ذو فنونگفت ایزد در نبی لا یعلمونهر یکی ترسان ز دزدی کسیخویشتن را علم پندارد بسیگوید او که روزگارم میبرندخود ندارد روزگار سودمندگوید از کارم بر آوردند خلقغرق بی‌کاریست جانش تابه حلقعور ترسان که منم دامن کشانچون رهانم دامن از چنگالشانصد هزاران فضل داند از علومجان خود را می‌نداند آن ظلومداند او خاصیت هر جوهریدر بیان جوهر خود چون خریکه همی‌دانم یجوز و لایجوزخود ندانی تو یجوزی یا عجوزاین روا و آن ناروا دانی ولیکتو روا یا ناروایی بین تو نیکقیمت هر کاله می‌دانی که چیستقیمت خود را ندانی احمقیستسعدها و نحسها دانستهایننگری سعدی تو یا ناشستهایجان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دینآن اصول دین بدانستی ولیکبنگر اندر اصل خود گر هست نیکاز اصولینت اصول خویش بهکه بدانی اصل خود ای مرد مه0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners