Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #296برنامه شماره ۲۹۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شمارهٔ ۲۶۵۰، مولویتو آن ماهی که در گردون نگنجیتو آن آبی که در جیحون نگنجیتو آن دری که از دریا فزونیتو آن کوهی که در هامون نگنجیچه خوانم من فسون ای شاه پریانکه تو در شیشه و افسون نگنجیتو لیلیی ولیک از رشک مولیبه کنج خاطر مجنون نگنجیتو خورشیدی قبایت نور سینه استتو اندر اطلس و اکسون نگنجیتویی شاگرد جان افزا طبیبیدر استدلال افلاطون نگنجیتو معجونی که نبود در ذخیرهذخیره چیست در قانون نگنجیبگوید خصم تا خود چون بود اینتو از بی‌چونی و در چون نگنجیچنین بودی در اشکمگاه دنیابگنجیدی ولی اکنون نگنجیمخوان در گوش‌ها این را خمش کنتو اندر گوش هر مفتون نگنجی0 min
- Ganj e Hozour Program #297برنامه شماره ۲۹۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شماره ۵۹، مولویتو از خواری همی‌نالی نمی‌بینی عنایت‌هامخواه از حق عنایت‌ها و یا کم کن شکایت‌هاتو را عزت همی‌باید که آن فرعون را شایدبده آن عشق و بستان تو چو فرعون این ولایت‌هاخنک جانی که خواری را به جان ز اول نهد بر سرپی اومید آن بختی که هست اندر نهایت‌هادهان پرپست می‌خواهی مزن سرنای دولت رانتاند خواندن مقری دهان پرپست آیت‌هاازان دریا هزاران شاخ شد هر سوی و جویی شدبه باغ جان هر خلقی کند آن جو کفایت‌هادلا منگر به هر شاخی که در تنگی فرومانیبه اول بنگر و آخر که جمع آیند غایت‌هااگر خوکی فتد در مشک و آدم زاد در سرگینرود هر یک به اصل خود ز ارزاق و کفایت‌هاسگ گرگین این در به ز شیران همه عالمکه لاف عشق حق دارد و او داند وقایت‌هاتو بدنامی عاشق را منه با خواری دونانکه هست اندر قفای او ز شاه عشق رایت‌هاچو دیگ از زر بود او را سیه رویی چه غم آردکه از جانش همی‌تابد به هر زخمی حکایت‌هاتو شادی کن ز شمس الدین تبریزی و از عشقشکه از عشقش صفا یابی و از لطفش حمایت‌هامولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷می‌درد می‌دوزد این خیاط کومی‌دمد می‌سوزد این نفاط کوساعتی کافر کند صدیق راساعتی زاهد کند زندیق رازانک مخلص در خطر باشد ز دامتا ز خود خالص نگردد او تمامزانک در راهست و ره‌زن بی‌حدستآن رهد کو در امان ایزدستآینه خالص نگشت او مخلص استمرغ را نگرفته است او مقنص استچونک مخلص گشت مخلص باز رستدر مقام امن رفت و برد دستهیچ آیینه دگر آهن نشدهیچ نانی گندم خرمن نشدهیچ انگوری دگر غوره نشدهیچ میوهٔ پخته با کوره نشدپخته گرد و از تغیر دور شورو چو برهان محقق نور شوچون ز خود رستی همه برهان شدیچونک بنده نیست شد سلطان شدیور عیان خواهی صلاح الدین نموددیده‌ها را کرد بینا و گشودفقر را از چشم و از سیمای اودید هر چشمی که دارد نور هوشیخ فعالست بی‌آلت چو حقبا مریدان داده بی گفتی سبقدل به دست او چو موم نرم راممهر او گه ننگ سازد گاه ناممهر مومش حاکی انگشتریستباز آن نقش نگین حاکی کیستحاکی اندیشهٔ آن زرگرستسلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرستاین صدا در کوه دلها بانگ کیستگه پرست از بانگ این که گه تهیستهر کجا هست او حکیمست اوستادبانگ او زین کوه دل خالی مبادهست که کوا مثنا می‌کندهست که کآواز صدتا می‌کندمی‌زهاند کوه از آن آواز و قالصد هزاران چشمهٔ آب زلالچون ز که آن لطف بیرون می‌شودآبها در چشمه‌ها خون می‌شودزان شهنشاه همایون‌نعل بودکه سراسر طور سینا لعل بودجان پذیرفت و خرد اجزای کوهما کم از سنگیم آخر ای گروهنه ز جان یک چشمه جوشان می‌شودنه بدن از سبزپوشان می‌شودنی صدای بانگ مشتاقی درونی صفای جرعهٔ ساقی دروکو حمیت تا ز تیشه وز کلنداین چنین که را بکلی بر کنند0 min
- Ganj e Hozour Program #299برنامه شماره ۲۹۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۷۸، حافظهر که شد محرم دل در حرم یار بماندوان که این کار ندانست در انکار بمانداگر از پرده برون شد دل من عیب مکنشکر ایزد که نه در پرده پندار بماندصوفیان واستدند از گرو می همه رختدلق ما بود که در خانه خمار بماندمحتسب شیخ شد و فسق خود از یاد ببردقصه ماست که در هر سر بازار بماندهر می لعل کز آن دست بلورین ستدیمآب حسرت شد و در چشم گهربار بماندجز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفتجاودان کس نشنیدیم که در کار بماندگشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگسشیوه تو نشدش حاصل و بیمار بمانداز صدای سخن عشق ندیدم خوشتریادگاری که در این گنبد دوار بماندداشتم دلقی و صد عیب مرا میپوشیدخرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماندبر جمال تو چنان صورت چین حیران شدکه حدیثش همه جا در در و دیوار بماندبه تماشاگه زلفش دل حافظ روزیشد که بازآید و جاوید گرفتار بماندمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوش‌سخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامه‌های خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر می‌شودوین کننده پیر و مضطر می‌شودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نه‌ایتو عذاب خویش و هر بیگانه‌اییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمت مؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان می‌شودکآتشش از آب ویران می‌شودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرونما شکاریم این چنین دامی کراستگوی چوگانیم چوگانی کجاستمی‌درد می‌دوزد این خیاط کومی‌دمد می‌سوزد این نفاط کوساعتی کافر کند صدیق راساعتی زاهد کند زندیق رازانک مخلص در خطر باشد ز دامتا ز خود خالص نگردد او تمامزانک در راهست و ره‌زن بی‌حدستآن رهد کو در امان ایزدستآینه خالص نگشت او مخلص استمرغ را نگرفته است او مقنص استچونک مخلص گشت مخلص باز رستدر مقام امن رفت و برد دستهیچ آیینه دگر آهن نشدهیچ نانی گندم خرمن نشدهیچ انگوری دگر غوره نشدهیچ میوهٔ پخته با کوره نشدپخته گرد و از تغیر دور شورو چو برهان محقق نور شوچون ز خود رستی همه برهان شدیچونک بنده نیست شد سلطان شدیور عیان خواهی صلاح الدین نموددیده‌ها را کرد بینا و گشودفقر را از چشم و از سیمای اودید هر چشمی که دارد نور هوشیخ فعالست بی‌آلت چو حقبا مریدان داده بی گفتی سبقدل به دست او چو موم نرم راممهر او گه ننگ سازد گاه ناممهر مومش حاکی انگشتریستباز آن نقش نگین حاکی کیستحاکی اندیشهٔ آن زرگرستسلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرستاین صدا در کوه دلها بانگ کیستگه پرست از بانگ این که گه تهیستهر کجا هست او حکیمست اوستادبانگ او زین کوه دل خالی مبادهست که کوا مثنا می‌کندهست که کآواز صدتا می‌کندمی‌زهاند کوه از آن آواز و قالصد هزاران چشمهٔ آب زلالچون ز که آن لطف بیرون می‌شودآبها در چشمه‌ها خون می‌شودزان شهنشاه همایون‌نعل بودکه سراسر طور سینا لعل بودجان پذیرفت و خرد اجزای کوهما کم از سنگیم آخر ای گروهنه ز جان یک چشمه جوشان می‌شودنه بدن از سبزپوشان می‌شودنی صدای بانگ مشتاقی درونی صفای جرعهٔ ساقی دروکو حمیت تا ز تیشه وز کلنداین چنین که را بکلی بر کنندبوک بر اجزای او تابد مهیبوک در وی تاب مه یابد رهیچون قیامت کوهها را برکندبر سر ما سایه کی می‌افکنداین قیامت زان قیامت کی کمستآن قیامت زخم و این چون مرهمستهر که دید این مرهم از زخم ایمنستهر بدی کین حسن دید او محسنستای خنک زشتی که خوبش شد حریفوای گل‌رویی که جفتش شد خریفنان مرده چون حریف جان شودزنده گردد نان و عین آن شودهیزم تیره حریف نار شدتیرگی رفت و همه انوار شددر نمکلان چون خر مرده فتادآن خری و مردگی یکسو نهادصبغة الله هست خم رنگ هوپیسها یک رنگ گردد اندروچون در آن خم افتد و گوییش قماز طرب گوید منم خم لا تلمآن منم خم خود انا الحق گفتنسترنگ آتش دارد الا آهنسترنگ آهن محو رنگ آتشستز آتشی می‌لافد و خامش وشستچون بسرخی گشت همچون زر کانپس انا النارست لافش بی زبانشد ز رنگ و طبع آتش محتشمگوید او من آتشم من آتشمآتشم من گر ترا شکیست و ظنآزمون کن دست را بر من بزنآتشم من بر تو گر شد مشتبهروی خود بر روی من یک‌دم بنهآدمی چون نور گیرد از خداهست مسجود ملایک ز اجتبانیز مسجود کسی کو چون ملکرسته باشد جانش از طغیان و شکآتش چه آهن چه لب ببندریش تشبیه مشبه را مخندپار در دریا منه کم‌گوی از آنبر لب دریا خمش کن لب گزانگرچه صد چون من ندارد تاب بحرلیک می‌نشکیبم از غرقاب بحرجان و عقل من فدای بحر بادخونبهای عقل و جان این بحر دادتا که پایم می‌رود رانم دروچون نماند پا چو بطانم دروبی‌ادب حاضر ز غایب خوشترستحلقه گرچه کژ بود نی بر درستای تن‌آلوده بگرد حوض گردپاک کی گردد برون حوض مردپاک کو از حوض مهجور اوفتاداو ز پاکی خویش هم دور اوفتادپاکی این حوض بی‌پایان بودپاکی اجسام کم میزان بودزانک دل حوضست لیکن در کمینسوی دریا راه پنهان دارد اینپاکی محدود تو خواهد مددورنه اندر خرج کم گردد عددآب گفت آلوده را در من شتابگفت آلوده که دارم شرم از آبگفت آب این شرم بی من کی رودبی من این آلوده زایل کی شودز آب هر آلوده کو پنهان شودالحیاء یمنع الایمان بوددل ز پایهٔ حوض تن گلناک شدتن ز آب حوض دلها پاک شدگرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسرهان ز پایهٔ حوض تن می‌کن حذربحر تن بر بحر دل بر هم زناندر میانشان برزخ لا یبغیانگر تو باشی راست ور باشی تو کژپیشتر می‌غژ بدو واپس مغژپیش شاهان گر خطر باشد بجانلیک نشکیبند ازو با همتانشاه چون شیرین‌تر از شکر بودجان به شیرینی رود خوشتر بودای ملامت‌گر سلامت مر تراای سلامت‌جو رها کن تو مراجان من کوره‌ست با آتش خوشستکوره را این بس که خانهٔ آتشستهمچو کوره عشق را سوزیدنیستهر که او زین کور باشد کوره نیستبرگ بی برگی ترا چون برگ شدجان باقی یافتی و مرگ شدچون ترا غم شادی افزودن گرفتروضهٔ جانت گل و سوسن گرفتآنچ خوف دیگران آن امن تستبط قوی از بحر و مرغ خانه سستباز دیوانه شدم من ای طبیبباز سودایی شدم من ای حبیبحلقههای سلسلهٔ تو ذو فنونهر یکی حلقه دهد دیگر جنونداد هر حلقه فنونی دیگرستپس مرا هر دم جنونی دیگرستپس فنون باشد جنون این شد مثلخاصه در زنجیر این میر اجلآنچنان دیوانگی بگسست بندکه همه دیوانگان پندم دهند0 min
- Ganj e Hozour Program #300برنامه شماره ۳۰۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۴۸، حافظدیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنمو اندر این کار دل خویش به دریا فکنماز دل تنگ گنهکار برآرم آهیکآتش اندر گنه آدم و حوا فکنممایه خوشدلی آن جاست که دلدار آن جاستمیکنم جهد که خود را مگر آن جا فکنمبگشا بند قبا ای مه خورشیدکلاهتا چو زلفت سر سودازده در پا فکنمخوردهام تیر فلک باده بده تا سرمستعقده دربند کمر ترکش جوزا فکنمجرعه جام بر این تخت روان افشانمغلغل چنگ در این گنبد مینا فکنمحافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطامن چرا عشرت امروز به فردا فکنممولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوش‌سخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامه‌های خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر می‌شودوین کننده پیر و مضطر می‌شودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نه‌ایتو عذاب خویش و هر بیگانه‌اییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان می‌شودکآتشش از آب ویران می‌شودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرونما شکاریم این چنین دامی کراستگوی چوگانیم چوگانی کجاستمی‌درد می‌دوزد این خیاط کومی‌دمد می‌سوزد این نفاط کوساعتی کافر کند صدیق راساعتی زاهد کند زندیق رازانک مخلص در خطر باشد ز دامتا ز خود خالص نگردد او تمامزانک در راهست و ره‌زن بی‌حدستآن رهد کو در امان ایزدستآینه خالص نگشت او مخلص استمرغ را نگرفته است او مقنص استچونک مخلص گشت مخلص باز رستدر مقام امن رفت و برد دستهیچ آیینه دگر آهن نشدهیچ نانی گندم خرمن نشدهیچ انگوری دگر غوره نشدهیچ میوهٔ پخته با کوره نشدپخته گرد و از تغیر دور شورو چو برهان محقق نور شوچون ز خود رستی همه برهان شدیچونک بنده نیست شد سلطان شدیور عیان خواهی صلاح الدین نموددیده‌ها را کرد بینا و گشودفقر را از چشم و از سیمای اودید هر چشمی که دارد نور هوشیخ فعالست بی‌آلت چو حقبا مریدان داده بی گفتی سبقدل به دست او چو موم نرم راممهر او گه ننگ سازد گاه ناممهر مومش حاکی انگشتریستباز آن نقش نگین حاکی کیستحاکی اندیشهٔ آن زرگرستسلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرستاین صدا در کوه دلها بانگ کیستگه پرست از بانگ این که گه تهیستهر کجا هست او حکیمست اوستادبانگ او زین کوه دل خالی مبادهست که کوا مثنا می‌کندهست که کآواز صدتا می‌کندمی‌زهاند کوه از آن آواز و قالصد هزاران چشمهٔ آب زلالچون ز که آن لطف بیرون می‌شودآبها در چشمه‌ها خون می‌شودزان شهنشاه همایون‌نعل بودکه سراسر طور سینا لعل بودجان پذیرفت و خرد اجزای کوهما کم از سنگیم آخر ای گروهنه ز جان یک چشمه جوشان می‌شودنه بدن از سبزپوشان می‌شودنی صدای بانگ مشتاقی درونی صفای جرعهٔ ساقی دروکو حمیت تا ز تیشه وز کلنداین چنین که را بکلی بر کنندبوک بر اجزای او تابد مهیبوک در وی تاب مه یابد رهیچون قیامت کوهها را برکندبر سر ما سایه کی می‌افکنداین قیامت زان قیامت کی کمستآن قیامت زخم و این چون مرهمستهر که دید این مرهم از زخم ایمنستهر بدی کین حسن دید او محسنستای خنک زشتی که خوبش شد حریفوای گل‌رویی که جفتش شد خریفنان مرده چون حریف جان شودزنده گردد نان و عین آن شودهیزم تیره حریف نار شدتیرگی رفت و همه انوار شددر نمکلان چون خر مرده فتادآن خری و مردگی یکسو نهادصبغة الله هست خم رنگ هوپیسها یک رنگ گردد اندروچون در آن خم افتد و گوییش قماز طرب گوید منم خم لا تلمآن منم خم خود انا الحق گفتنسترنگ آتش دارد الا آهنسترنگ آهن محو رنگ آتشستز آتشی می‌لافد و خامش وشستچون بسرخی گشت همچون زر کانپس انا النارست لافش بی زبانشد ز رنگ و طبع آتش محتشمگوید او من آتشم من آتشمآتشم من گر ترا شکیست و ظنآزمون کن دست را بر من بزنآتشم من بر تو گر شد مشتبهروی خود بر روی من یک‌دم بنهآدمی چون نور گیرد از خداهست مسجود ملایک ز اجتبانیز مسجود کسی کو چون ملکرسته باشد جانش از طغیان و شکآتش چه آهن چه لب ببندریش تشبیه مشبه را مخندپار در دریا منه کم‌گوی از آنبر لب دریا خمش کن لب گزانگرچه صد چون من ندارد تاب بحرلیک می‌نشکیبم از غرقاب بحرجان و عقل من فدای بحر بادخونبهای عقل و جان این بحر دادتا که پایم می‌رود رانم دروچون نماند پا چو بطانم دروبی‌ادب حاضر ز غایب خوشترستحلقه گرچه کژ بود نی بر درستای تن‌آلوده بگرد حوض گردپاک کی گردد برون حوض مردپاک کو از حوض مهجور اوفتاداو ز پاکی خویش هم دور اوفتادپاکی این حوض بی‌پایان بودپاکی اجسام کم میزان بودزانک دل حوضست لیکن در کمینسوی دریا راه پنهان دارد اینپاکی محدود تو خواهد مددورنه اندر خرج کم گردد عددآب گفت آلوده را در من شتابگفت آلوده که دارم شرم از آبگفت آب این شرم بی من کی رودبی من این آلوده زایل کی شودز آب هر آلوده کو پنهان شودالحیاء یمنع الایمان بوددل ز پایهٔ حوض تن گلناک شدتن ز آب حوض دلها پاک شدگرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسرهان ز پایهٔ حوض تن می‌کن حذربحر تن بر بحر دل بر هم زناندر میانشان برزخ لا یبغیانگر تو باشی راست ور باشی تو کژپیشتر می‌غژ بدو واپس مغژپیش شاهان گر خطر باشد بجانلیک نشکیبند ازو با همتانشاه چون شیرین‌تر از شکر بودجان به شیرینی رود خوشتر بودای ملامت‌گر سلامت مر تراای سلامت‌جو رها کن تو مراجان من کوره‌ست با آتش خوشستکوره را این بس که خانهٔ آتشستهمچو کوره عشق را سوزیدنیستهر که او زین کور باشد کوره نیستبرگ بی برگی ترا چون برگ شدجان باقی یافتی و مرگ شدچون ترا غم شادی افزودن گرفتروضهٔ جانت گل و سوسن گرفتآنچ خوف دیگران آن امن تستبط قوی از بحر و مرغ خانه سستباز دیوانه شدم من ای طبیبباز سودایی شدم من ای حبیبحلقههای سلسلهٔ تو ذو فنونهر یکی حلقه دهد دیگر جنونداد هر حلقه فنونی دیگرستپس مرا هر دم جنونی دیگرستپس فنون باشد جنون این شد مثلخاصه در زنجیر این میر اجلآنچنان دیوانگی بگسست بندکه همه دیوانگان پندم دهند0 min
- Ganj e Hozour Program #303برنامه شماره ۳۰۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شماره ۱۶۱، حافظکی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشدیک نکته از این معنی گفتیم و همین باشداز لعل تو گر یابم انگشتری زنهارصد ملک سلیمانم در زیر نگین باشدغمناک نباید بود از طعن حسود ای دلشاید که چو وابینی خیر تو در این باشدهر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیزنقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشدجام می و خون دل هر یک به کسی دادنددر دایره قسمت اوضاع چنین باشددر کار گلاب و گل حکم ازلی این بودکاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشدآن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطرکاین سابقه پیشین تا روز پسین باشدمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوش‌سخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامه‌های خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر می‌شودوین کننده پیر و مضطر می‌شودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نه‌ایتو عذاب خویش و هر بیگانه‌اییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمت مؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان می‌شودکآتشش از آب ویران می‌شودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرونما شکاریم این چنین دامی کراستگوی چوگانیم چوگانی کجاستمی‌درد می‌دوزد این خیاط کومی‌دمد می‌سوزد این نفاط کوساعتی کافر کند صدیق راساعتی زاهد کند زندیق رازانک مخلص در خطر باشد ز دامتا ز خود خالص نگردد او تمامزانک در راهست و ره‌زن بی‌حدستآن رهد کو در امان ایزدستآینه خالص نگشت او مخلص استمرغ را نگرفته است او مقنص استچونک مخلص گشت مخلص باز رستدر مقام امن رفت و برد دستهیچ آیینه دگر آهن نشدهیچ نانی گندم خرمن نشدهیچ انگوری دگر غوره نشدهیچ میوهٔ پخته با کوره نشدپخته گرد و از تغیر دور شورو چو برهان محقق نور شوچون ز خود رستی همه برهان شدیچونک بنده نیست شد سلطان شدیور عیان خواهی صلاح الدین نموددیده‌ها را کرد بینا و گشودفقر را از چشم و از سیمای اودید هر چشمی که دارد نور هوشیخ فعالست بی‌آلت چو حقبا مریدان داده بی گفتی سبقدل به دست او چو موم نرم راممهر او گه ننگ سازد گاه ناممهر مومش حاکی انگشتریستباز آن نقش نگین حاکی کیستحاکی اندیشهٔ آن زرگرستسلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرستاین صدا در کوه دلها بانگ کیستگه پرست از بانگ این که گه تهیستهر کجا هست او حکیمست اوستادبانگ او زین کوه دل خالی مبادهست که کوا مثنا می‌کندهست که کآواز صدتا می‌کندمی‌زهاند کوه از آن آواز و قالصد هزاران چشمهٔ آب زلالچون ز که آن لطف بیرون می‌شودآبها در چشمه‌ها خون می‌شودزان شهنشاه همایون‌نعل بودکه سراسر طور سینا لعل بودجان پذیرفت و خرد اجزای کوهما کم از سنگیم آخر ای گروهنه ز جان یک چشمه جوشان می‌شودنه بدن از سبزپوشان می‌شودنی صدای بانگ مشتاقی درونی صفای جرعهٔ ساقی دروکو حمیت تا ز تیشه وز کلنداین چنین که را بکلی بر کنندبوک بر اجزای او تابد مهیبوک در وی تاب مه یابد رهیچون قیامت کوهها را برکندبر سر ما سایه کی می‌افکنداین قیامت زان قیامت کی کمستآن قیامت زخم و این چون مرهمستهر که دید این مرهم از زخم ایمنستهر بدی کین حسن دید او محسنستای خنک زشتی که خوبش شد حریفوای گل‌رویی که جفتش شد خریفنان مرده چون حریف جان شودزنده گردد نان و عین آن شودهیزم تیره حریف نار شدتیرگی رفت و همه انوار شددر نمکلان چون خر مرده فتادآن خری و مردگی یکسو نهادصبغة الله هست خم رنگ هوپیسها یک رنگ گردد اندروچون در آن خم افتد و گوییش قماز طرب گوید منم خم لا تلمآن منم خم خود انا الحق گفتنسترنگ آتش دارد الا آهنسترنگ آهن محو رنگ آتشستز آتشی می‌لافد و خامش وشستچون بسرخی گشت همچون زر کانپس انا النارست لافش بی زبانشد ز رنگ و طبع آتش محتشمگوید او من آتشم من آتشمآتشم من گر ترا شکیست و ظنآزمون کن دست را بر من بزنآتشم من بر تو گر شد مشتبهروی خود بر روی من یک‌دم بنهآدمی چون نور گیرد از خداهست مسجود ملایک ز اجتبانیز مسجود کسی کو چون ملکرسته باشد جانش از طغیان و شکآتش چه آهن چه لب ببندریش تشبیه مشبه را مخندپار در دریا منه کم‌گوی از آنبر لب دریا خمش کن لب گزانگرچه صد چون من ندارد تاب بحرلیک می‌نشکیبم از غرقاب بحرجان و عقل من فدای بحر بادخونبهای عقل و جان این بحر دادتا که پایم می‌رود رانم دروچون نماند پا چو بطانم دروبی‌ادب حاضر ز غایب خوشترستحلقه گرچه کژ بود نی بر درستای تن‌آلوده بگرد حوض گردپاک کی گردد برون حوض مردپاک کو از حوض مهجور اوفتاداو ز پاکی خویش هم دور اوفتادپاکی این حوض بی‌پایان بودپاکی اجسام کم میزان بودزانک دل حوضست لیکن در کمینسوی دریا راه پنهان دارد اینپاکی محدود تو خواهد مددورنه اندر خرج کم گردد عددآب گفت آلوده را در من شتابگفت آلوده که دارم شرم از آبگفت آب این شرم بی من کی رودبی من این آلوده زایل کی شودز آب هر آلوده کو پنهان شودالحیاء یمنع الایمان بوددل ز پایهٔ حوض تن گلناک شدتن ز آب حوض دلها پاک شدگرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسرهان ز پایهٔ حوض تن می‌کن حذربحر تن بر بحر دل بر هم زناندر میانشان برزخ لا یبغیانگر تو باشی راست ور باشی تو کژپیشتر می‌غژ بدو واپس مغژپیش شاهان گر خطر باشد بجانلیک نشکیبند ازو با همتانشاه چون شیرین‌تر از شکر بودجان به شیرینی رود خوشتر بودای ملامت‌گر سلامت مر تراای سلامت‌جو رها کن تو مراجان من کوره‌ست با آتش خوشستکوره را این بس که خانهٔ آتشستهمچو کوره عشق را سوزیدنیستهر که او زین کور باشد کوره نیستبرگ بی برگی ترا چون برگ شدجان باقی یافتی و مرگ شدچون ترا غم شادی افزودن گرفتروضهٔ جانت گل و سوسن گرفتآنچ خوف دیگران آن امن تستبط قوی از بحر و مرغ خانه سستباز دیوانه شدم من ای طبیبباز سودایی شدم من ای حبیبحلقههای سلسلهٔ تو ذو فنونهر یکی حلقه دهد دیگر جنونداد هر حلقه فنونی دیگرستپس مرا هر دم جنونی دیگرستپس فنون باشد جنون این شد مثلخاصه در زنجیر این میر اجلآنچنان دیوانگی بگسست بندکه همه دیوانگان پندم دهند0 min
- Ganj e Hozour Program #304برنامه شماره ۳۰۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFمثنوی معنوی، مولوی، دفتر دوم، سطر ۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوش‌سخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامه‌های خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر می‌شودوین کننده پیر و مضطر می‌شودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نه‌ایتو عذاب خویش و هر بیگانه‌اییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان می‌شودکآتشش از آب ویران می‌شودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرونما شکاریم این چنین دامی کراستگوی چوگانیم چوگانی کجاستمی‌درد می‌دوزد این خیاط کومی‌دمد می‌سوزد این نفاط کوساعتی کافر کند صدیق راساعتی زاهد کند زندیق رازانک مخلص در خطر باشد ز دامتا ز خود خالص نگردد او تمامزانک در راهست و ره‌زن بی‌حدستآن رهد کو در امان ایزدستآینه خالص نگشت او مخلص استمرغ را نگرفته است او مقنص استچونک مخلص گشت مخلص باز رستدر مقام امن رفت و برد دستهیچ آیینه دگر آهن نشدهیچ نانی گندم خرمن نشدهیچ انگوری دگر غوره نشدهیچ میوهٔ پخته با کوره نشدپخته گرد و از تغیر دور شورو چو برهان محقق نور شوچون ز خود رستی همه برهان شدیچونک بنده نیست شد سلطان شدیور عیان خواهی صلاح الدین نموددیده‌ها را کرد بینا و گشودفقر را از چشم و از سیمای اودید هر چشمی که دارد نور هوشیخ فعالست بی‌آلت چو حقبا مریدان داده بی گفتی سبقدل به دست او چو موم نرم راممهر او گه ننگ سازد گاه ناممهر مومش حاکی انگشتریستباز آن نقش نگین حاکی کیستحاکی اندیشهٔ آن زرگرستسلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرستاین صدا در کوه دلها بانگ کیستگه پرست از بانگ این که گه تهیستهر کجا هست او حکیمست اوستادبانگ او زین کوه دل خالی مبادهست که کوا مثنا می‌کندهست که کآواز صدتا می‌کندمی‌زهاند کوه از آن آواز و قالصد هزاران چشمهٔ آب زلالچون ز که آن لطف بیرون می‌شودآبها در چشمه‌ها خون می‌شودزان شهنشاه همایون‌نعل بودکه سراسر طور سینا لعل بودجان پذیرفت و خرد اجزای کوهما کم از سنگیم آخر ای گروهنه ز جان یک چشمه جوشان می‌شودنه بدن از سبزپوشان می‌شودنی صدای بانگ مشتاقی درونی صفای جرعهٔ ساقی دروکو حمیت تا ز تیشه وز کلنداین چنین که را بکلی بر کنندبوک بر اجزای او تابد مهیبوک در وی تاب مه یابد رهیچون قیامت کوهها را برکندبر سر ما سایه کی می‌افکنداین قیامت زان قیامت کی کمستآن قیامت زخم و این چون مرهمستهر که دید این مرهم از زخم ایمنستهر بدی کین حسن دید او محسنستای خنک زشتی که خوبش شد حریفوای گل‌رویی که جفتش شد خریفنان مرده چون حریف جان شودزنده گردد نان و عین آن شودهیزم تیره حریف نار شدتیرگی رفت و همه انوار شددر نمکلان چون خر مرده فتادآن خری و مردگی یکسو نهادصبغة الله هست خم رنگ هوپیسها یک رنگ گردد اندروچون در آن خم افتد و گوییش قماز طرب گوید منم خم لا تلمآن منم خم خود انا الحق گفتنسترنگ آتش دارد الا آهنسترنگ آهن محو رنگ آتشستز آتشی می‌لافد و خامش وشستچون بسرخی گشت همچون زر کانپس انا النارست لافش بی زبانشد ز رنگ و طبع آتش محتشمگوید او من آتشم من آتشمآتشم من گر ترا شکیست و ظنآزمون کن دست را بر من بزنآتشم من بر تو گر شد مشتبهروی خود بر روی من یک‌دم بنهآدمی چون نور گیرد از خداهست مسجود ملایک ز اجتبانیز مسجود کسی کو چون ملکرسته باشد جانش از طغیان و شکآتش چه آهن چه لب ببندریش تشبیه مشبه را مخندپار در دریا منه کم‌گوی از آنبر لب دریا خمش کن لب گزانگرچه صد چون من ندارد تاب بحرلیک می‌نشکیبم از غرقاب بحرجان و عقل من فدای بحر بادخونبهای عقل و جان این بحر دادتا که پایم می‌رود رانم دروچون نماند پا چو بطانم دروبی‌ادب حاضر ز غایب خوشترستحلقه گرچه کژ بود نی بر درستای تن‌آلوده بگرد حوض گردپاک کی گردد برون حوض مردپاک کو از حوض مهجور اوفتاداو ز پاکی خویش هم دور اوفتادپاکی این حوض بی‌پایان بودپاکی اجسام کم میزان بودزانک دل حوضست لیکن در کمینسوی دریا راه پنهان دارد اینپاکی محدود تو خواهد مددورنه اندر خرج کم گردد عددآب گفت آلوده را در من شتابگفت آلوده که دارم شرم از آبگفت آب این شرم بی من کی رودبی من این آلوده زایل کی شودز آب هر آلوده کو پنهان شودالحیاء یمنع الایمان بوددل ز پایهٔ حوض تن گلناک شدتن ز آب حوض دلها پاک شدگرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسرهان ز پایهٔ حوض تن می‌کن حذربحر تن بر بحر دل بر هم زناندر میانشان برزخ لا یبغیانگر تو باشی راست ور باشی تو کژپیشتر می‌غژ بدو واپس مغژ0 min
- Ganj e Hozour Program #302برنامه شماره ۳۰۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوش‌سخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامه‌های خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر می‌شودوین کننده پیر و مضطر می‌شودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نه‌ایتو عذاب خویش و هر بیگانه‌اییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان می‌شودکآتشش از آب ویران می‌شودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرون0 min
- Ganj e Hozour Program #305برنامه شماره ۳۰۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی تمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۷۷۳، مولویبا یار بساز تا توانیتا بی‌کس و مبتلا نمانیبر آب حیات راه یابیگر سر موافقت بدانیبا سایه یار رو یکی شومنمای ز خویشتن نشانیگر رطل گران دهند درکشای جان بگذار این گرانیای دل مپذیر بیش صورتمیباش چو آب در روانیپذرفتن صورت از جمادی استمفسر اگر از رحیق جانیدر مجلس دل درآ که آن جاعیش است و حریف آسمانیمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۲۵۹پیل اندر خانهٔ تاریک بودعرضه را آورده بودندش هنوداز برای دیدنش مردم بسیاندر آن ظلمت همی‌شد هر کسیدیدنش با چشم چون ممکن نبوداندر آن تاریکیش کف میبسودآن یکی را کف به خرطوم اوفتادگفت همچون ناودانست این نهادآن یکی را دست بر گوشش رسیدآن برو چون بادبیزن شد پدیدآن یکی را کف چو بر پایش بسودگفت شکل پیل دیدم چون عمودآن یکی بر پشت او بنهاد دستگفت خود این پیل چون تختی بدستهمچنین هر یک به جزوی که رسیدفهم آن می‌کرد هر جا میشنیداز نظرگه گفتشان شد مختلفآن یکی دالش لقب داد این الفدر کف هر کس اگر شمعی بدیاختلاف از گفتشان بیرون شدیچشم حس همچون کف دستست و بسنیست کف را بر همهٔ او دسترسچشم دریا دیگرست و کف دگرکف بهل وز دیدهٔ دریا نگرجنبش کفها ز دریا روز و شبکف همی‌بینی و دریا نه عجبما چو کشتیها بهم بر میزنیمتیرهچشمیم و در آب روشنیمای تو در کشتی تن رفته به خوابآب را دیدی نگر در آب آبآب را آبیست کو میراندشروح را روحیست کو می‌خواندش0 min
- Ganj e Hozour Program #306برنامه شماره ۳۰۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۶۵، مولویمی‌دان که زمانه نقش سوداستبیرون ز زمانه صورت ماستزیرا قفسی‌ست این زمانهبیرون همه کوه قاف و عنقاستجوییست جهان و ما برونیمبر جوی فتاده سایه ماستاین جا سر نکته‌ای‌ست مشکلاین جا نبود ولیکن این جاستجز در رخ جان مخند ای دلبی او همه خنده گریه افزاستآن دل نبود که باشد او تنگزان روی که دل فراخ پهناستدل غم نخورد غذاش غم نیستطوطیست دل و عجب شکرخاستمانند درخت سر قدم ساززیرا که ره تو زیر و بالاستشاخ ار چه نظر به بیخ داردکان قوت مغز او هم از پاستمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۲۵۹پیل اندر خانهٔ تاریک بودعرضه را آورده بودندش هنوداز برای دیدنش مردم بسیاندر آن ظلمت همی‌شد هر کسیدیدنش با چشم چون ممکن نبوداندر آن تاریکیش کف میبسودآن یکی را کف به خرطوم اوفتادگفت همچون ناودانست این نهادآن یکی را دست بر گوشش رسیدآن برو چون بادبیزن شد پدیدآن یکی را کف چو بر پایش بسودگفت شکل پیل دیدم چون عمودآن یکی بر پشت او بنهاد دستگفت خود این پیل چون تختی بدستهمچنین هر یک به جزوی که رسیدفهم آن می‌کرد هر جا میشنیداز نظرگه گفتشان شد مختلفآن یکی دالش لقب داد این الفدر کف هر کس اگر شمعی بدیاختلاف از گفتشان بیرون شدیچشم حس همچون کف دستست و بسنیست کف را بر همهٔ او دسترسچشم دریا دیگرست و کف دگرکف بهل وز دیدهٔ دریا نگرجنبش کفها ز دریا روز و شبکف همی‌بینی و دریا نه عجبما چو کشتیها بهم بر میزنیمتیرهچشمیم و در آب روشنیمای تو در کشتی تن رفته به خوابآب را دیدی نگر در آب آبآب را آبیست کو میراندشروح را روحیست کو میخواندشموسی و عیسی کجا بد کفتابکشت موجودات را می‌داد آبآدم و حوا کجا بد آن زمانکه خدا افکند این زه در کماناین سخن هم ناقص است و ابترستآن سخن که نیست ناقص آن سرستگر بگوید زان بلغزد پای توور نگوید هیچ از آن ای وای توور بگوید در مثال صورتیبر همان صورت بچفسی ای فتیبستهپایی چون گیا اندر زمینسر بجنبانی ببادی بییقینلیک پایت نیست تا نقلی کنییا مگر پا را ازین گل بر کنیچون کنی پا را حیاتت زین گلستاین حیاتت را روش بس مشکلستچون حیات از حق بگیری ای رویپس شوی مستغنی از گل میرویشیر خواره چون ز دایه بسکلدلوتخواره شد مرورا میهلدبستهٔ شیر زمینی چون حبوبجو فطام خویش از قوت القلوبحرف حکمت خور که شد نور ستیرای تو نور بی‌حجب را ناپذیرتا پذیرا گردی ای جان نور راتا ببینی بی‌حجب مستور راچون ستاره سیر بر گردون کنیبلک بی گردون سفر بی‌چون کنیآنچنان کز نیست در هست آمدیهین بگو چون آمدی مست آمدیراههای آمدن یادت نماندلیک رمزی بر تو بر خواهیم خواندهوش را بگذار وانگه هوشدارگوش را بر بند وانگه گوش دارنه نگویم زانک خامی تو هنوزدر بهاری تو ندیدستی تموزاین جهان همچون درختست ای کرامما برو چون میوه‌های نیمخامسخت گیرد خامها مر شاخ رازانک در خامی نشاید کاخ راچون بپخت و گشت شیرین لبگزانسست گیرد شاخها را بعد از آنچون از آن اقبال شیرین شد دهانسرد شد بر آدمی ملک جهان0 min
- Ganj e Hozour Program #307برنامه شماره ۳۰۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۴۶، مولویصد دهل می‌زنند در دل مابانگ آن بشنویم ما فرداپنبه در گوش و موی در چشمستغم فردا و وسوسه سوداآتش عشق زن در این پنبههمچو حلاج و همچو اهل صفاآتش و پنبه را چه میداریاین دو ضدند و ضد نکرد بقاچون ملاقات عشق نزدیکستخوش لقا شو برای روز لقامرگ ما شادی و ملاقاتستگر تو را ماتمست رو زین جاچونک زندان ماست این دنیاعیش باشد خراب زندانهاآنک زندان او چنین خوش بودچون بود مجلس جهان آراتو وفا را مجو در این زندانکه در این جا وفا نکرد وفامولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۴۱سایه نوری تو و ما جمله جهان سایه تونور کی دیدست که او باشد از سایه جداگاه بود پهلوی او گاه شود محو در اوپهلوی او هست خدا محو در او هست لقاسایه زده دست طلب سخت در آن نور عجبتا چو بکاهد بکشد نور خدایش به خدامولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۲۸۹آنچنان کز نیست در هست آمدیهین بگو چون آمدی مست آمدیراههای آمدن یادت نماندلیک رمزی بر تو بر خواهیم خواندهوش را بگذار وانگه هوشدارگوش را بر بند وانگه گوش دارنه نگویم زانک خامی تو هنوزدر بهاری تو ندیدستی تموزاین جهان همچون درختست ای کرامما برو چون میوه‌های نیمخامسخت گیرد خامها مر شاخ رازانک در خامی نشاید کاخ راچون بپخت و گشت شیرین لبگزانسست گیرد شاخها را بعد از آنچون از آن اقبال شیرین شد دهانسرد شد بر آدمی ملک جهانسختگیری و تعصب خامی استتا جنینی کار خون‌آشامی استچیز دیگر ماند اما گفتنشبا تو روح القدس گوید بی منشنه تو گویی هم بگوش خویشتننه من ونه غیرمن ای هم تو منهمچو آن وقتی که خواب اندر رویتو ز پیش خود به پیش خود شویبشنوی از خویش و پنداری فلانبا تو اندر خواب گفتست آن نهانتو یکی تو نیستی ای خوش رفیقبلک گردونی ودریای عمیقآن تو زفتت که آن نهصدتوستقلزمست وغرقه گاه صد توستخود چه جای حد بیداریست و خوابدم مزن والله اعلم بالصوابدم مزن تا بشنوی از دم ز نانآنچ نامد در زبان و در بیاندم مزن تا بشنوی زان آفتابآنچ نامد درکتاب و در خطابدم مزن تا دم زند بهر تو روحآشنا بگذار در کشتی نوحهمچو کنعان کشنا می‌کرد اوکه نخواهم کشتی نوح عدومولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۵۶۵گفت هان ای سخرگان گفت و گووعظ و گفتار زبان و گوش جوپنبه اندر گوش حس دون کنیدبند حس از چشم خود بیرون کنیدپنبهٔ آن گوش سر گوش سرستتا نگردد این کر آن باطن کرستبیحس و بی‌گوش و بی‌فکرت شویدتا خطاب ارجعی را بشنویدتا به گفت و گوی بیداری دریتو زگفت خواب بویی کی بریسیر بیرونیست قول و فعل ماسیر باطن هست بالای سماحس خشکی دید کز خشکی بزادعیسی جان پای بر دریا نهادسیر جسم خشک بر خشکی فتادسیر جان پا در دل دریا نهادچونک عمر اندر ره خشکی گذشتگاه کوه و گاه دریا گاه دشتآب حیوان از کجا خواهی تو یافتموج دریا را کجا خواهی شکافتموج خاکی وهم و فهم و فکر ماستموج آبی محو و سکرست و فناستتا درین سکری از آن سکری تو دورتا ازین مستی از آن جامی نفورگفت و گوی ظاهر آمد چون غبارمدتی خاموش خو کن هوش‌دار0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners