Harshaneeyam

ప్రసిద్ధ తమిళ రచయిత శ్రీ జెయమోహన్ రచించిన  'అఱం’  అనే కథా సంపుటంలోని ‘పెరువలి’.  తెలుగులో యాత్ర అనే పేరుతో అనువదించబడింది. ఈ కథ ను కింది లింక్ ను వుపయోగించి, ఈమాట వెబ్ మ్యాగజైన్ ఏప్రిల్ 23 సంచికలో చదువుకోవచ్చు.

https://eemaata.com/em/issues/202304/30953.html

‘అఱం’ లోని కథలన్నీ  నిజజీవితంలో ఆయనకు తారసపడ్డ గొప్ప వ్యక్తుల గురించి జెయమోహన్ గారు రాసినవి.   

కథలో  ముఖ్య పాత్రధారి ప్రముఖ తమిళ నాటక రచయిత, కళాకారుడు కోమల్ స్వామినాథన్. వెన్నెముక కాన్సర్ తో బాధ పడుతున్న కోమల్ మానస సరోవర యాత్రకు పూనుకోవడం ఈ కథాంశం. 

*కోమల్ స్వామినాథన్ గారి గురించి మరిన్ని వివరాలకు - http://bit.ly/42IVPgv

*ఒక చిన్న గమనిక - హర్షణీయం స్పాటిఫై ఆప్ ద్వారా వినే శ్రోతలు  ఇప్పుడు తమ   అభిప్రాయాన్ని తెలియచేసే అవకాశం వుంది. మీ అభిప్రాయాలు వెంటనే ఆప్ ద్వారా ప్రచురితం అవుతాయి. 

మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ చదువుకున్న శ్రీ కణ్ణన్ సుందరం ప్రసిద్ధ తమిళ రచయిత సుందర రామస్వామి గారి కుమారుడు. కాలచ్చువడు పబ్లికేషన్స్ అనే సంస్థను నాగర్ కోయిల్ పట్టణంలో స్థాపించి గత పాతికేళ్ళుగా విజయవంతంగా నిర్వహిస్తున్నారు. ఇప్పటిదాకా వెయ్యికి పైగా పుస్తకాలను ప్రచురించారు. తమిళ సాహిత్యానికి ఆయన చేసిన సేవలకు గుర్తింపుగా అనేక అవార్డులు అందుకున్నారు. 2021 సంవత్సరంలో ఫ్రాన్స్ ప్రభుత్వం ఆయనకు చెవాలియర్ అవార్డును ప్రదానం చేసింది. ఈ సంభాషణలో భాగంగా , పుస్తక ప్రచురణ గురించి, పుస్తకాలను పాఠకులకు దగ్గరగా చేర్చడం గురించి, ప్రచురణ రంగంలో వస్తున్న అనేక మార్పుల గురించి, యువతకు పుస్తకాలపై ఆసక్తి గురించిమాట్లాడారు. ఈ సంభాషణ ఇంగ్లీష్ లో పాడ్కాస్ట్ చేయటం జరుగుతోంది.

ప్రసిద్ధ తమిళ రచయిత శ్రీ జెయమోహన్ రచించిన  ‘అరం’  అనే కథా సంపుటంలోని ‘పెరువలి’.  తెలుగులో యాత్ర అనే పేరుతో అనువదించబడింది.

*ఈ కథ గురించి రచయిత అజయ్ ప్రసాద్ గారి అభిప్రాయాన్ని ఈ ఎపిసోడ్ లో విందాం. ఈ మాట వెబ్ మ్యాగజైన్ ఏప్రిల్లో సంచికలో ఈ కథ తెలుగు అనువాదం చదవొచ్చు.

https://eemaata.com/em/issues/202304/30953.html

‘అరం’ లోని కథలన్నీ  నిజజీవితంలో ఆయనకు తారసపడ్డ గొప్ప వ్యక్తుల గురించి జెయమోహన్ గారు రాసినవి.   

కథలో  ముఖ్య పాత్రధారి ప్రముఖ తమిళ నాటక రచయిత, కళాకారుడు కోమల్ స్వామినాథన్. వెన్నెముక కాన్సర్ తో బాధ పడుతున్న కోమల్ మానస సరోవర యాత్రకు పూనుకోవడం ఈ కథాంశం. 

*కోమల్ స్వామినాథన్ గారి గురించి మరిన్ని వివరాలకు - http://bit.ly/42IVPgv

*ఒక చిన్న గమనిక - హర్షణీయం స్పాటిఫై ఆప్ ద్వారా వినే శ్రోతలు  ఇప్పుడు తమ   అభిప్రాయాన్ని తెలియచేసే అవకాశం వుంది. మీ అభిప్రాయాలు వెంటనే ఆప్ ద్వారా ప్రచురితం అవుతాయి. 

https://bit.ly/harshspot

**************

ప్రసాదం - ఈ కథకు మూలం ప్రసిద్ధ తమిళ రచయిత సుందర రామస్వామి గారు.

కథలోకి వెళ్లబోయే ముందు ఒక చిన్న గమనిక - హర్షణీయం స్పాటిఫై ఆప్ ద్వారా వినే శ్రోతలు  ఇప్పుడు కథపై తమ   అభిప్రాయాన్ని తెలియచేసే అవకాశం వుంది. మీ అభిప్రాయాలు వెంటనే ఆప్ ద్వారా ప్రచురితం అవుతాయి. 

స్పాటిఫై ద్వారా హర్షణీయం ను వినడానికి, కొత్తగా వచ్చే ఎపిసోడ్స్ ని వెంటనే ఉచితంగా డౌన్లోడ్ చేసుకోడానికి ఇక్కడ ఇచ్చిన లింక్ ని వాడి , ఆప్ లోని ఫాలో బటన్ ని నొక్కండి.

https://bit.ly/harshspot

**************

ప్రసాదం (1958): తమిళ మూలం - సుందర రామస్వామి గారు

‘సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ ’, డ్యూటీ ఎక్కినప్పట్నుంచీ, ఒక్క రోడ్డూ వదిలిపెట్టకుండా, బీటు కొడుతూనే వున్నాడు. ఎలాగైనాసరే డ్యూటీ అయిపోయే లోగా ఐదు రూపాయలు సంపాయించాలి. అప్పుడే తలెత్తుకుని ఇంటికి వెళ్ళే పరిస్థితి ఉంటుంది. అది జరిగితేనే పొన్నమ్మ మొహంలో మొహం పెట్టి చూడగలడు. ఆ మొహంలో నవ్వు చూడగలడు. అన్నిటికీ మించి, పిల్ల పుట్టినరోజు, ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా జరిగిపోతుంది. 

అతను తిరిగి తిరిగి,మళ్ళీ నాలుగు రోడ్ల కూడలి దగ్గరి కొచ్చాడు. 

గత పది నిమిషాల నుంచీ, ఓ జంట మెయిన్ రోడ్డు అంచున నిలబడి, అటూ ఇటూ చూస్తూ, రోడ్డు దాటడానికి కాచుకొని వున్నారు. అమ్మాయి చంకలో ఓ చిన్న పాప వుంది. వాళ్ళు గుడికెళ్ళి వస్తున్నారని అర్థమైపోతోంది. 

‘ఇలానే రేపు గుడికి, నాతో కల్సి వెడదామని పొన్నమ్మ గూడా ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది’ అనుకున్నాడతను. ‘పిల్ల పుట్టినరోజు సంబరం గురించి ఎంత గొప్పగా, వూహించుకుంటోంది?’ ఆ సాయంత్రం ఆమె చెప్పిందంతా, పొల్లు పోకుండా గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాడు. ఆమె కోరిక కొంచెం విచిత్రంగా వుంది. పిల్లనెత్తుకుని, వీధిలో, ఏ విధంగా నడవాలనేది, ఆమె వర్ణించి వివరించింది. 

‘నేను రేపు తెల్లవారుఝామున లేచి చంటిదానికి వేణ్ణీళ్ళ స్నానం చేయిస్తాను. పట్టు పావడా వేసి, జడకుచ్చులు పెడతాను. ఒక్క గులాబీ పువ్వు.. జళ్ళో ఒకటే గులాబీ పువ్వు పెడితే, ఎంత బావుంటుంది? మనం చంటి దాన్ని తీసుకుని, పొద్దున్నే వీధిలో గుడికి నడిచెడుతూంటే, అందరూ మనల్నే చూడాలి… ఇంటిముందు కళ్ళాపి చల్లే వాళ్ళు, ముగ్గులు పెట్టే వాళ్ళు…. ఒకరి తర్వాత ఒకరు, అందరూ తలెత్తి మనల్నే చూడాలి. అలా అందరూ తలెత్తి మనవైపు చూడడాన్ని, నేను చూసి, నీ వైపు తిరిగి నేను నిన్ను చూడాలి. నువ్వు గూడా, వాళ్ళు తలెత్తి మనల్ని చూడ్డం చూసి, నా వైపుకు తిరిగి నన్ను చూడాలి.’‘సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్’, తానెక్కడున్నాడో మర్చిపోయి, ఒక్కసారి గట్టిగా బయటకి పగలబడి నవ్వాడు. తరువాత వెంటనే నోరు మూసేసాడు. 

ఆ జంట రోడ్డు దాటారు. 

పొన్నమ్మ అనుకున్నదంతా సరిగ్గా జరగాలంటే, కావల్సింది కేవలం, ఇంకో ఐదు రూపాయలు. మొత్తం పుట్టినరోజు ఖర్చు యాభై రూపాయలైనా, పొన్నమ్మ అతడినడిగింది మాత్రం ఐదు రూపాయలు. బట్టలు తానే వెళ్ళి అరువులో తెచ్చింది. రాత్రే కుట్టడానికి ఇచ్చేసింది. చీటీ పాడి, ఒక ముత్యాల హారం కొనింది. పాలమ్మి ఆ అప్పు తనే తీర్చేస్తుంది. ఆమె అడిగిన డబ్బులు, పుట్టినరోజు నాటికి కావాల్సిన, పై ఖర్చుల గురించి మాత్రమే. అది గూడా కేవలం ఐదు రూపాయలు. 

ఇంట్లో ఒక్క పైసా లేదు. ఒక్క నయా పైసా గూడా! అప్పటికే ఇరవై ఐదో తారీకు వచ్చేసింది.

‘సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ ’, లాఠీతో తన బూట్లని తాటించాడు. చూడ్డానికి ఒక దిష్టిబొమ్మలాగా వుంటాడతను. ఒక సారి చూస్తే, తొందరగా మరిచిపోయే మొహం కాదు అతనిది. మొహం నిండా అమ్మవారి మచ్చలు,మందంగా వున్న కనుబొమ్మలు. రెండు కనుబొమ్మలూ కలసిపోయి వున్నాయి. చెవుల్లోంచి వెంట్రుకలు పెరిగి బయటకొచ్చాయి. ముక్కు కింద, ఈగల గుంపు తిష్ట వేసినట్టుగా ఉన్న, పొట్టి మీసం.  

అతని కళ్ళు, ఆ వైపూ, ఈ వైపూ, కిందుగా ఎగురుతున్న గెద్ద నీడలా, చుట్టూ తిరుగుతూ ఆ ప్రదేశం అంతా, కలయచూసాయి. 

వలలో చిక్కేందుకు ఒక్క చేపా కనపడలేదు. 

మెడంతా చెమట పట్టి ధారలు ధారలుగా కారుతోంది. తల వేలాడేసుకుని వున్నాడు. శరీరంలోని ఆణువణువూ అలిసిపోయినట్టనిపించింది. 

ఇన్నేళ్ళ పోలీసు జీవితంలో, ఇంత అధ్వాన్నంగా ఏ రోజూ గడవలేదు. పొద్దున్నే లేచి ఎవడి మొహం చూసానా? అని గుర్తుకు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నించాడు. లేచి,కళ్ళు తెరవంగానే, అద్దంలో తన మొహం తానే చూసుకున్నాడనే విషయం గుర్తుకొచ్చింది. నవ్వుకున్నాడు. 

మాట్నీ ఆట వదిలిపెట్టినట్టున్నారు, ఊళ్ళో జనాలందరూ ఉప్పెనలా వచ్చిపడ్డారా! అన్నట్టు, ఒక్కసారిగా వీధుల్ని కమ్ముకున్నారు. హడావుడి తగ్గేదాకా పక్కన నిలబడి, తర్వాత నెమ్మదిగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఈ ‘నిరవధిక కాళ్ళీడ్పుడు’ కార్యక్రమం , సాయంత్రం నాలుగుగంటలకు మొదలైంది. ఇప్పుడు ఏడు అయ్యింది. కొంతసేపైతే, ఎనిమిది కూడా దాటుతుంది. 

సమయం గడిచిపోతోంది. ఒక్క చేపా, చేతికి చిక్కకుండా, ఉన్న సమయం అంతా గడిచిపోతోంది. 

విచిత్రంగా, ఈ రోజు, లైటు లేకుండా సైకిల్ తొక్కే, ఒక్క పురుగూ తన కంటపడట్లేదు. ఎవడైనా గోడలు ఖరాబు చేస్తూ, దొరుకుతాడేమోనని, అందుకు ప్రసిద్ధి చెందిన, సందులూ, గొందులూ తెగ తిరిగాడు. ఓ మూల దాక్కుని, ఎవడైనా పోస్తూ చిక్కుతాడని, గంటలు గంటలు వేచి చూసాడు. కాళ్ళు పీకడం తప్ప ఒరిగిందేమీ లేదు. ఆఖరికి, ఒక్క పిల్లవాడు కూడా, గోడ మీద మూత్రిస్తూ కనపళ్ళేదు. 

‘ఇప్పటిదాకా మామూలుగా వుండిన ఆడ, మగ అందరూ, ఇప్పుడు కట్టకలిసి, ఒక్కసారిగా బాధ్యత గల్గిన పౌరులై పోయారు. వాళ్ళందరూ వర్థిల్లాలి!’

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ దవడ కండరాలు బిగుసుకున్నాయి. కూడలి నించి మొదలెట్టి , ఈసారి ఉత్తరం వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. 

అక్కడక్కడా మధ్యలో ఆగి, మళ్ళీ నడవడం మొదలెడుతున్నాడు. నాలుగడుగులు ముందుకేయడం, ఆగడం. ఇంకొంచెం దూరం, ముందుకెళ్ళి ఆగిపోయాడు. 

ఆందోళన తారాస్థాయి కి చేరుకుంది. 

వచ్చే పొయ్యే ప్రతి టాక్సీ వైపు చెయ్యి ఝుళిపించి, ఆపుతున్నాడు. కానీ ప్రతి డ్రైవరూ లైసెన్స్ తోనే బండి నడుపుతున్నాడు. రూలు ప్రకారం ఐదుగురిని మాత్రమే ఎక్కించుక తిరగవల్సి ఉంటే, ఏ టాక్సీ లో కూడా ముగ్గురి కంటే ఎక్కువమంది కనపడ్డం లేదు. నలుగురితో తిరగగలిగిన ఆటోలో డ్రైవర్ తప్ప ఎవరూ ఉండట్లేదు. 

‘శభాష్! ఈ దేశంలో ఇంక పోలీసుల అవసరం లేదు!’. 

ఎవరైనా కూలీని ఆపి బెదిరిద్దామంటే, ఎక్కడా ఒక్క కూలీ కూడా కనపడ్డం లేడు . ఈరోజే కొత్త సినిమా విడుదల . అందరు కూలీలు సినిమా హాల్లో దూరినట్టున్నారు. ఈ రోజుల్లో ప్రతి అడ్డగాడిదకీ ఈ సినిమాల పిచ్చి ఒకటి. 

చీకటి పడంగానే కూల్ డ్రింక్ షాపులో, మందు అమ్మకం మొదలౌతుంది. రూలు ప్రకారం ఇక్కడ మద్య నిషేధం పూర్తి అమలులో ఉండాలి. వెళ్ళి షాపు ముందర నిలబడితే సరిపోతుంది, మామూలు చేతిలో పెడతారు. చాలు. పుట్టిన్రోజు బ్రహ్మాండంగా జరిగిపోతుంది. 

కానీ షాపు మూసుంది. దేనికి మూసాడు? వీడి బామ్మ గానీ ప్రసవించిందా? వ్యాపారం చేసుకునేవాడికి ఇంత అలక్ష్యమా?

మెయిన్ రోడ్డునించీ ఒక జట్కా , సందులోకి వచ్చింది. బండి తోలుతోంది, ఒక పిల్లవాడు. మీసాలు కూడా మొలవలేదింకా. ఆఖరికి వాడు కూడా, బండిలో, దీపం పెట్టుకునే తోలుతున్నాడు. 

బండి తన వైపే వస్తోంది. 

‘ఏయ్! బండాపు!” కళ్ళెం లాగి పట్టుకుని ఆపాడు ఆ అబ్బాయి. 

“మీ నాన్నెక్కడ?” 

“ఈ రోజు డ్యూటీ ఎక్కలేదు”

“ఏం?”

“వొంట్లో బాలేదు”

“ఏం బాలేదు?”

“ కడుపు నొప్పి”

“ఓ ఎనిమిదణాలు బయటకు తీ”

“ఏంటి?”

“ఎనిమిదణాల్రా”

“ ఒట్టు సార్. అస్సలు ఒక్క పైసా లేదు నా దగ్గర”

“ రేయ్ మాట్లాడకుండా డబ్బులు తీ”

“ కావాలంటే చూడు సార్” బండిమీదే నిల్చుకుని, కట్టుకున్న లుంగీ విప్పి, విదిలించి మళ్ళీ కట్టుకున్నాడు వాడు. “ఎదవా! ఫో ఇక్కణ్ణించీ, దీన్నసలు జట్కా అంటార్రా, అసలు మనిషెవడైనా ఎక్కుతాడ్రా దీన్లో?”. 

బండి ముందుకెళ్ళి పోయింది. 

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ పోస్ట్ ఆఫీసు వైపు నడిచాడు. కిళ్ళీ బంకు దగ్గర వేసిన బెంచీ మీద కూర్చున్నాడు. టోపీ తీసి వొళ్ళో పెట్టుకున్నాడు. జుట్టులోకి వేళ్ళు, అట్నించీ ఇటు పోనిచ్చాడు. బయటకొచ్చిన చెయ్యి పూర్తిగా తడిసిపోయుంది. పట్టలేనంత చిరాకొచ్చింది. తొడలు నొప్పిపెట్టేదాకా, చేతుల్ని నిక్కరు మీద విపరీతంగా రుద్దాడు. తూర్పు కీ పడమరకీ అటూ ఇటూ చూసాడు. 

ఒక భారీ ఆకారం పోస్ట్ ఆఫీసు వైపే వస్తోంది. మొహం ఎక్కడో చూసినట్టుంది. కృష్ణుడి గుళ్ళో పూజారి కదూ? ఆయన పోస్ట్ ఆఫీస్ దాకా వచ్చాడు. సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ అతన్నే కన్నార్పకుండా చూస్తున్నాడు. చేతుల్లో ఒక పొడవైన కవర్ వుంది. 

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ లేచి ఆయన వెనకాలే వెళ్ళాడు. ఆ మనిషి పోస్ట్ బాక్స్ తగిలించి వున్న స్థంభం దాకా వచ్చాడు. 

“ఎవరదీ?” పిలిచాడు డెబ్బై మూడు నలభై ఏడు. 

ఉన్నపాటున వెనక్కి తిరిగి చూసాడు పూజారి. 

“ఇక్కడికోసారి రండి”

“ఇదిగో వస్తున్నా! దీన్ని డబ్బాలో వేసి ”

“ఇక్కడికి రండి ముందర. దాన్ని లోపల వెయ్యొద్దు”

ఆయనక్కడే నిలబడిపోయాడు భయంతో. 

“రండిక్కడికి” పిలుపు అరుపుగా మారింది ఈ సారి. 

సందేహిస్తూ రెండడుగులు వేసాడు ఆయన. 

భారీ ఆకారం. బొద్దుగా వున్న శరీరం. ఒళ్ళంతా నూనె పూసుకున్నట్టు, చర్మం మెరుస్తోంది. సీమంతానికి తయారుగా వున్న ఎనిమిదోనెలంత పొట్ట. నెమ్మదిగా ముందరకొచ్చి నిలబడ్డాడు. 

“ ఆ చేతిలో ఏవుంది?”

“కవరు”

“ఎలాంటి కవరు?”

“మామూలు కవరే! డబ్బాలో వేద్దామని తీసుకొచ్చాను.”

“ఓ సారివ్వండి. చూడాలి”

చేతిలోంచి లాక్కుని చూసాడు. ఆ కవరుతో పాటూ, పోస్ట్ కార్డు కూడా ఒకటుంది. కార్డు ఎవరో, ఎవరికో రాసింది. పొడుగు కవరు మీద మటుకు, డీ ఎస్ పీ ఆఫీస్ చిరునామా కనపడుతోంది. 

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ పూజారి వైపే తీక్షణంగా చూసాడు. 

ఆయన మొహం ఎర్రబడింది. కన్నార్పకుండా, సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ ఆయన వైపే చూస్తున్నాడు. గుడి పూజారి మొహం ముదురు ఎరుపులోకి మారింది. సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ కి తీవ్రమైన అనుమానం కలిగింది. అలానే విపరీతమైన సంతోషం కూడా. 

తన కూతురు అదృష్టవంతురాలు, నిజంగానే…  

“ఈ కవరెక్కడిది?” ఇప్పుడు గొంతులో అధికారపు దర్పం తెలుస్తోంది.

పూజారి అలానే నిలబడ్డాడు, పెదాలు బిగించుకుని. తల వంచేసుకున్నాడు.  

“ఎందుకు ఏవీ మాట్లాడట్లేదు? నోట్లో కజ్జికాయ కానీ పెట్టుకున్నావా?”

అదే పరిస్థితి. ఏ సమాధానం బయటకు రాలేదు. 

“మామూలుగా మాట వినేట్టులేవు. పద స్టేషన్ కు పోదాం”

“పోలీస్ స్టేషనా?” చెవుల్లో ఆ మాట పడంగానే, గుడి పూజారి ఒంట్లో సన్నటి వణుకు మొదలైంది.  

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్, పూజారిని ఓ చిన్నతోపు తోసాడు. 

తడబడుతూ మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు పూజారి. 

“దయుంచి నేను చెప్పేది వినండి. ఏ దుర్ముహూర్తాన బయలుదేరానో! లేకపోతే…”

“సొల్లాపి విషయానికిరా! ముందు.”

“నిజంగా ఎంత దుర్దశ పట్టకపోతే, ఈ సమయంలో, వీధి మధ్యన, ఒక బజారు రౌడీ లాగో, జేబుదొంగలాగో నిలబడిపోతాను?”

“ ఛస్. అడిగిందానికి సమాధానం చెప్పు, వింటూంటే ఏదో ఒకటి చెప్తా పోతూనే వున్నావ్ !”

“దేవళం పక్కన చిన్న పోస్ట్ డబ్బా వుంది. అందులో ఈ కార్డు ముక్క పడేద్దామని వెళ్ళాను.”

‘అక్కడ ఈ కవరు రోడ్డు మీద పడుంది. పూజారి గారూ! పూజారి గారూ! కొంచెం నన్నెత్తుకోరూ? అనడుగుతూ… ఇంకా! ఇంకేవన్నా ఉందా?’

“దయుంచి, కొంచెం నేను చెప్పేది వినండి. ఈ కార్డు ముక్క, ఆ పోస్ట్ డబ్బా లో పడేద్దామని వెళ్తే, సాధ్యం కాలేదు.”

“ నీ ముంజేయి బెణికింది కదూ!”

“లేదు. ఈ పొడుగాటి కవరు అడ్డం పడుతోంది.”

“బావుంది. కథ చాలా బావుంది”

“కథ కాదు. జరిగింది జరిగినట్టుగా చెప్తున్నాను. ఇంకేవీ, లోపల వెయ్యడానికి లేకుండా ఈ కవరు వంగిపోయి, అడ్డం పడుతోంది.”

“అరెరే, ఎంత ఘోరం?”

“ నేను చెయ్యగలిగిందంతా చేసాను. గట్టిగా తోసి తోసి చూసాను. అసలు లోపలికెళ్లదే?”

“ఇదేగా, ఇప్పటిదాకా చెప్పింది?”

“అప్పుడు రెండు వేళ్ళు, పోస్ట్ డబ్బాలోకి పోనిచ్చి ఈ కవర్ని బైటికి లాగాను”

“ ఆహా, ఎంత గొప్ప ఆలోచన!”

“ దయచేసి పూర్తిగా వినండి. నేనే తప్పూ చెయ్యలేదు. అసలు అనవసర వ్యవహారాల్లో తల దూర్చే మనిషిని కాదు నేను.నా పనేదో! నేనేదో! అంతే. కావాలంటే వూళ్ళో ఎవరినైనా అడిగి చూడండి. చెప్తారు. నాలుగు తరాలుగా, నాడీ కృష్ణుడి గుళ్ళో అర్చకత్వం మాదే! ఈ రోజు దాకా….!”

“చెప్పేదేదో నాలుగు ముక్కల్లో ముగించొచ్చుగా. గానుగెద్దు తిరిగినట్టు, అదే అదే చెప్పుకుంటూ పోతున్నావ్?”

‘ నా రెండు వేళ్ళు లోపలి పోనిచ్చి, కవరు బైటికి తీసాను. కార్డునీ కవర్నీ కలిపి, లోపలి తొయ్యడానికి ప్రయత్నించాను. కుదర్లేదు”

“అవును ఎలా కుదురుతుంది?”

“తోస్తూంటే, ఈ కవరు వంగిపోయి, లోపలికి వెళ్ళట్లేదు. ఏం చెయ్యాలో అర్థం కాలేదు. అంతా అయోమయం. పోస్ట్ డబ్బా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. పైకీ కిందికీ చూసాను. భయం మొదలైంది. ఇప్పుడేం చెయ్యాలి? చివరికి, ఆ నాడీ కృష్ణుడే దారి చూపెడతాడు అనుకుని, ఈ పెద్ద పోస్ట్ ఆఫీసులో, పోస్ట్ చేయడానికని వచ్చాను.”

“మొదట్నుంచీ చివరిదాకా నువ్వు చెప్పేది అబద్ధం. పచ్చి అబద్ధం.” అన్నాడు సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్. 

“ అలా నన్ను కొట్టి పారెయ్యకండి. . నే చెప్పిందంతా నిజం. ఎక్కువ తక్కువలు చేసి చెప్పడం నాకు చేతకాదు. నిజం ఒక్కటే నేను చెప్పగలిగింది. ఈ నాలుకకు పొద్దున్న లేస్తే, మంత్రాలు ఉచ్ఛరించడమే తెలుసు. అబద్ధాలు చెప్పడం దానికి తెలీదు.”

“వినిపించింది చాలు. ఇక స్టేషన్కి పద.’

పూజారి, సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ చేతులు పట్టుకుని బతిమాలాడాడు. మాటల్లోని గాభరా స్పష్టంగా తెలుస్తోంది, పట్టుకున్న చేతుల్లో కూడా. మొహంలోకి శవ కళ వచ్చింది. 

“నేను అబద్ధం చెప్పడం లేదు. ఏ తప్పూ చెయ్యలేదు. నే చెప్పేది నిజం. ఆ నాడీ కృష్ణుడి దేవళంలోని మూల విరాట్టు మీద ప్రమాణం చేసి చెప్తున్నాను. నేను అబద్ధం గనక చెప్పుంటే, ఆ దేవుడు నన్నొదిలిపెట్టడు. నా కళ్ళు పెకలించుకు పోతాయి. చేతులు, కాళ్ళు పడిపోతాయి.”

“నీ గోలాపి స్టేషన్కి పద!” అంటూ పూజారి చెయ్యి లాగి పట్టుకుని, నడవడం మొదలు పెట్టాడు. నెమ్మదిగా తన చెయ్యి విడిపించుకుని, పూజారి అతన్ని అనుసరించాడు. శరీరం మొత్తం కంపిస్తోంది. అవమానంతో, సిగ్గుతో, లోలోపల కుంగిపోతూ, నడుస్తున్నాడు. అతనికి తెల్సిన వారందరూ, వేల సంఖ్యలో, చుట్టూ గుమికూడి, నోటి మీద వేలేసుకుని, ఈ చోద్యం అంతా, చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది. 

పోలీసు స్టేషన్ కు వెళ్ళాలంటే బజారు మీదుగా నడవాలి. అక్కడుండే వ్యాపారస్తులందరూ అతనికి తెల్సినవాళ్ళే. ప్రతి ఒక్కరి పుట్టిన రోజున, పూజ చేసి, ప్రసాదం తీసుకెళ్ళిస్తాడు. అందరికీ ఈయనంటే గౌరవం. ఇప్పుడు వాళ్ళందరి మధ్యలోంచి నడవాలి. వాళ్ళందరూ తమ అంగళ్ళ ముందు నిలబడి ఈయన్ని చూస్తారు. 

పూజారి జైలు గదిలో కటకటాలను పట్టుకుని నిలబడ్డట్టుగా ఊహించుకున్నాడు. అతని భార్య ,పిల్లలు, గుండెలు బాదుకుంటూ, ఏడుస్తూ, ఎదురుగా నిలబడున్నారు. ఒక పోలీసు లాఠీ తో వాళ్ళను అక్కడ నించి వెళ్ళగొడుతున్నాడు. 

“ఇతడి కాళ్ళమీద పడితే వదిలేస్తాడా? కేకలు పెడితే జనం పోగవుతారు. ఓ వంద మందన్నా రారా? వందమందిలో తనను తెల్సిన వాడు, ఎవడో ఒకడు ముందుకొచ్చి, ఏవిటీ ఘోరం? అని నిలదీయడా?” అనుకున్నాడు. 

కానీ నోరు విప్పితే , వీపు మీద లాఠీ దెబ్బలు, ఖాయం అనుకుని, గట్టిగా కుట్టేసుకున్నాడు. అదీగాక గొంతుకేదో అడ్డం పడుతోంది. నిమిష నిమిషానికీ, కడుపులోంచి ఏదో తన్నుకొచ్చి, గుండెలో మంట పుడుతోంది. తన ఇబ్బంది బయటపడకుండా ఉండడానికి, అంతా గట్టిగా దిగమింగుతున్నాడు.  వీధి మధ్యలో నిలబడి ఏడుపు మొదలెడతానేమోనని భయం పట్టుకుంది. ఇంకా మెయిన్ రోడ్డుకి చేరుకోలేదు. రోడ్డుకి రెండుపక్కలా వున్న వేపచెట్లు చీకటి దెయ్యాల్లా కనపడుతున్నాయి. అంగ వస్త్రంతో మొహానికి పట్టిన చెమటను తుడుచుకున్నాడు. 

వాళ్ళిద్దరూ కొంతదూరం నడిచినతర్వాత, పూజారి ఆగిపోయాడు. వీధి దీపం వెలుగు ఆయన మీద పడుతోంది. డెబ్భై మూడు, నలభై ఏడు, గుడి పూజారి వంకే చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా వున్నాయి. అంగవస్త్రంతో ముక్కును తుడుచుకుంటూ, “ నేనే తప్పూ చెయ్యలేదు. లేదు, ఏ తప్పూ చెయ్యలేదు,” అని మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ, వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. 

“నేనేం చేసేదయ్యా, ముక్కుసూటిగా డ్యూటీ చేసుకునే మనిషి నేను.’

“నేను చెప్పేదానిమీద నమ్మకం కలగడం లేదా?”

“నమ్మడం నమ్మక పోవడం కాదు. స్టేషన్లకొచ్చి, ఇనస్పెక్టర్ కి ఏం జరిగిందో చెప్పు. ఆయన వదిలేయమంటే, నాకేం అభ్యంతరం లేదు.”

“ఇనస్పెక్టర్ వదిలేస్తాడా”

“నాకేమన్నా చిలకజోస్యం తెలుసా”

‘అయన నన్నేం చెయ్యడు కదా?”

“అంటే?”

“ ...కొట్టడం… లాంటివి” మాట్లాడ్డానికే ఇబ్బందిపడుతున్నాడు. 

‘ఓహ్… ఇంత భారీ శరీరంలోనూ, ఓ పెద్ద పిరికి రాక్షసుడు కూర్చొని వున్నాడన్నమాట.’

సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ లోలోన నవ్వుకున్నాడు. 

“ఏదైనా కేసు తీవ్రతను బట్టి ఉంటుంది.” అన్నాడతను. “కొట్టగూడదు అని ఎక్కడా రాసి లేదు. అనుమానం వస్తే, విరగదీసేస్తారు. ఈ కొత్తగా వచ్చిన ఇనస్పెక్టర్ అంటే, అందరూ ఉచ్ఛ పోసుకుంటున్నారు.ఎవడైనా దొరికితే చాలు,బాది అవతలేస్తున్నాడు”

‘అయ్యో!ఇప్పుడు నేనేం చేసేది? బయటపడే మార్గం కనపడట్లేదు” బాధపడ్డాడు పూజారి. 

‘నిన్నిలా చూస్తూంటే జాలేస్తోంది.”

“అయితే దయచేసి నన్ను వెళ్ళనివ్వండి. మీమీద దేవదేవుడి కటాక్షం ఎప్పటికీ ఉంటుంది”

“అది కుదరదు. ఇదేవన్నా బొమ్మలాట అనుకున్నావా? ఒకసారి కేసులో దొరికిన తర్వాత, వదిలెయ్యడం, అయ్యే పని కాదు. అటూ ఇటూ ఐతే, నా వుద్యోగం ఊడుతుంది”

పూజారి స్థాణువై నిలబడిపోయాడు. 

మళ్ళీ సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ మాట్లాడ్డం మొదలు పెట్టాడు “ కానీ, నిన్నిలా చూస్తూంటే జాలేస్తోంది. బయట పడ్డానికి ఒకలా ప్రయత్నించొచ్చు.”

“ఎలా? .. ఎలా?”

“మా హెచ్ సీ కి చెప్పి కేసు మూయించొచ్చు.”

“ హెచ్ సీ అంటే?”

“హెడ్ కానిస్టేబుల్”

“అయితే ఎలాగోలా ఆయన్ని ఒప్పించండి. ఆ నాడీ కృష్ణుడి దయ మీ మీద ఎప్పటికీ వుండు గాక.”

“అయితే అదంత తేలిక కాదు. దీని కోసమని హెచ్ సీ ముందరకెళ్ళి నిలబడి, నేను పళ్ళికిలిస్తూ ఓ వెధవ నవ్వు నవ్వాలి. వాడో దరిద్రుడు. చూడంగానే కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చుంటాడు.”

“ కొంచెం ఓర్చుకుని, నా కోసం మీరు ఆ పని చేసిపెట్టండి. దయచేసి ఆయన్ను ఒప్పించండి. లేకపోతే ఈ అవమాన భారం నన్ను నాశనం చేసేస్తుంది. నేను చేసే పని.. డబ్బులు, సంపద ఇలాటి వాటితో సంబంధం లేనిది. వొచ్చే జీతమే నాకు ఆధారం. పోలీస్ కేసులో ఇరుక్కుంటే ముందు నా వుద్యోగం పోతుంది. మా కుటుంబమంతా అనాధలై, ప్రతి పూటా భోజనానికి వెతుక్కోవాల్సి వస్తుంది. ఎవరి మొహం చూడలేని పరిస్థితి వొస్తుంది. ఒక్క మాట ఆయనతో చెప్పండి. జీవితాంతం మీ మేలు నేను మర్చిపోను.”

“నిజమే. నీ కడుపుకి మట్టికొట్టాలనే ఉద్దేశ్యం నాకూ లేదు. కానీ మా హెచ్ సీ ఉన్నాడే వాడో వింత పక్షి. దయా దాక్షిణ్యం ఇలాటివి ఏవీ వుండవు. అదిగాక విపరీతమైన డబ్బు పిచ్చి.”

“అంటే”

“చేతిలో పైసా పడందే, కన్నెత్తి కూడా చూడడు. అందుకే ఏ కేసు ఆయన దగ్గరికి పట్టుకెళ్ళను”

“ ఎంత ఇవ్వాలంటారు?’

“ఐదో? పదో?”

“ఐదా? పదా?”

“కనీసం పదైనా చేతిలో పడకుండా, కేసు మూసిన దాఖలాల్లేవు”

“పది రూపాయలా?”

“అవును. ఏం?”

“పది రూపాయలు నేనెక్కడ్నించీ తెచ్చేది?”

“అది నువ్వే చూస్కోవాలి. లేకపోతే ఏవైనా జరగొచ్చు”

మౌనంగా ముందుకు నడుస్తున్నాడు పూజారి. ఏ సమాధానం లేదు. 

మళ్ళీ సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెనే కదిలించాడు. 

‘అయితే ఇప్పుడు ఏమంటావ్?’

“నేనేం చెయ్యలేను. పది రూపాయలు నేనెక్కడ్నించీ తెచ్చేది?” నిశ్చలంగా వుంది స్వరం.

సెవెంటీ త్రీ ఫార్టీ సెవెన్ కి ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది. పూజారి ఇంకేదో చెప్పబోతూంటే, 

‘నిన్నెవడు దేబిరిస్తున్నాడు? నేను ఏదో లంచం అడిగినట్టు, పోసు కొడ్తున్నావ్! ఇంక తొందరగా నడు. ఇనస్పెక్టర్ ఇంటికి బయల్దేరే లోపల మనం స్టేషన్లో ఉండాలి. ఆయన చేతిలో ఒక డోసు పడితేగానీ, నీకు రోగం కుదరదు.” అన్నాడు. 

“మాట్లాడుతూంటే ఎందుకు మధ్యలో కత్తిరించడం ?”

“కత్తులూ లేవు కటార్లూ లేవు. నోరు మూసుకుని, నడు” 

కొంచెం దూరం నడవంగానే, మళ్ళీ సెవెంటీ త్రీ ఫార్టీ సెవెన్ మొదలుపెట్టాడు.

“ఇప్పుడే గుర్తుకొచ్చింది. మొన్న డీఎస్పీ ఆఫీస్ నించి ఒక సర్కులర్ వచ్చింది. ఆఫీస్ లోంచి కాయితాలు మాయవౌతున్నాయట. స్టేషన్లో అందరూ జాగర్తగా వుండాలని, ఏదన్నా తప్పు జరిగిందంటే, శాల్తీలు లేచిపోతాయని. ఇప్పుడు అర్థం అవుతోంది.”

“ఏంది మీరనేది”

“టాట్. నోరు మూసుకుని నడవమన్నానా . ఇంకోక్కసారి తెరిచావంటే, మెడలు విరిచేస్తాను. అసలు స్టేషన్లోకి వెళ్ళనీ, నీ సంగతి చూస్తాను.”

“ఓ భగవంతుడా , నన్ను ఒడ్డున పడేసే భారం నీదే”

పోలీస్ స్టేషన్ దగ్గర పడింది. మళ్ళీ సెవెంటీ త్రీ ఫోర్టీ సెవెన్ అందుకున్నాడు. 

“ఇవి మంచోళ్ళకు రోజులు కావు. మోసగాళ్ళు, దొంగల రాజ్యం నడుస్తోంది. ఎవ్వడిమీదా జాలి దయ చూపించకూడదు.”

“ఏం?”

“ఇప్పుడు నీ పరిస్థితే చూడు. ఇంత పెద్ద నేరం చేసి , నా ఎదుట నిల్చున్నావు. నువ్వు అల్లే కథలేవీ, ఒక్కడు నమ్మబోడు. కానీ నేను మాత్రం, సరేలే, గుళ్ళో పూజారి కదా పాపం! ఏదో చేసి ఇరుక్కున్నాడు. నిస్సహాయంగా, అయోమయంగా నిలబడున్నాడు. తన్నులు తిని అవమానం పాలవబోతున్నాడు. సహాయం చేద్దామనుకున్నాను. అలోచించి, అలోచించి, ఒక మంచి ఉపాయం చెప్పాను. కానీ నేనేది చెప్పినా నీ చెవులకెక్కట్లేదు. నీలాంటి...

ఇరవై మూడేళ్ళ వెంకటనారాయణ పల్నాడు జిల్లా గరికపాడు గ్రామానికి చెందిన వారు. ఎం ఏ తెలుగు, హైదరాబాద్ సెంట్రల్ యూనివర్సిటీ లో పూర్తి చేశారు. 'భూమి పతనం' అనే నవల, 'ఇయ్యాల మా వూళ్ళో' అనే కవితా సంకలనం గత సంవత్సరం ప్రచురితమయ్యాయి. మంచి చదువరి.

ఈ రచయితలా రాసేదానికంటే ఎక్కువ చదువుతూ , తాను చదివిన పుస్తకాల గురించి చక్కగా అర్థవంతంగా మాట్లాడే రచయితలు చాలా అరుదు. ప్రస్తుతం 'గరికపాటోడి కథలు' అనే కథా సంపుటి ని, 'కాపలాదారుల పాటలు' అనే కవితాసంపుటిని ప్రచురించే పనిలో వున్నారు.

భూమి పతనం నవల కొనడానికి -

https://bit.ly/bhoomig

స్పాటిఫై యాప్ కింది లింక్ ద్వారా డౌన్లోడ్ చేసి హర్షణీయం పాడ్కాస్ట్ ని వినండి

https://bit.ly/harshspot

ఈ కథకు మూలం ప్రముఖ తమిళ రచయిత జెయమోహన్ రాసిన  ‘మత్తుఱు తయిర్’ (Mathuru thayir Jayamohan | மத்துறு தயிர் ஜெயமோகன்) అనే కథ.  జెయమోహన్ గారి ‘అఱం’ అనే కథాసంకలనం లోనిది. 

‘అఱం’ లోని పన్నెండు కథలు, నిజ జీవితంలోని ప్రత్యేకమైన, ప్రసిద్ధమైన  వ్యక్తుల గురించి మనకు చెబుతూ   రచయిత రాసిన  కథలు. 

ఈ కథలోని ముఖ్య పాత్ర , తిరువనంతపురం విశ్వవిద్యాలయ ఆచార్యుడుగా  తమిళ సాహిత్యాన్ని బోధించిన ప్రొఫెసర్ జేసుదాసన్. (https://tamil.wiki/wiki/Professor_Jesudasan) కన్యాకుమారి జిల్లాలో ఒక నీరుపేద కుటుంబంలో జన్మించారు.   ‘కంబ రామాయణం’  విస్తృతంగా అధ్యయనం చేసి, అందులోని కవితా సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వేలాది విద్యార్థులను తన  ఉపన్యాసాలతో  అపరిమితంగా ప్రభావితం చేసి, వారిని  సాహిత్యం వైపు మళ్ళించారు. తమిళ సాహితీ విమర్శకుడిగా కూడా ఎంతో పేరు గడించిన   ప్రొఫెసర్ జేసుదాసన్ 2002 వ సంవత్సరంలో మరణించారు. 

రామాయణంలోని సీతారాముల మధ్య వియోగాన్ని కంబ రామాయణం లోని పద్యాల ద్వారా మనకు వివరిస్తూ, వర్ణిస్తూ, తద్వారా గురు శిష్యుల మధ్య సంబంధాన్ని గొప్పగా ఆవిష్కరించిన కథ ఇది. 

*ఈ కథలో ప్రస్తావించబడ్డ పద్యాలు పూతలపట్టు శ్రీరాములురెడ్డి గారు తెనిగించిన  ‘కంబ రామాయణం’ లోనివి. 

ఈ కథ PDF లో డౌన్లోడ్ చేసుకోడానికి - https://bit.ly/chilukambadu

‘చిలుకంబడు దధికైవడి’ 

“నువ్విక్కడుండి చేసేదేవుంది? బండెక్కు!”   అన్నాడు కుమార్, ప్రొఫెసర్ని సభకు తీసుక రావడానికి బయలుదేరుతూ.   

“అరుణ కూడా వస్తానంది! ఆమె కోసం చూస్తున్నాను” అంటూ నసిగాను. 

“బావుంది.ఎదురెళ్ళి హారతి ఇస్తావా ఏంటి? భార్య, అంటే ‘ప్రేమ’ ఉండాలి కానీ ‘ఇంత’  అవసరం లేదేమో?” అంటూ వాన్  తలుపు తెరిచాడు కుమార్. 

“ఇలాంటి సమావేశాలకు వచ్చినప్పుడు, ప్రొఫెసర్ మాంఛి ఊపులో ఉంటాడు. అపుడు ఆయన మాట్లాడుతూంటే వినడం ఓ గొప్ప అనుభవం. నువ్వావకాశం కోల్పోడం నాకిష్టం లేదు. చూస్తావుగా? ” అన్నాడు బండి నడుపుతూ కుమార్.  

“ వాళ్ళావిడ కూడా హల్లెలూయా అనుకుంటూ పక్కనే వుంటారేమో” అన్నా నేను. 

“లేదు…లేదు. ఆవిడ స్టీఫెన్ కార్లో వస్తున్నారు. వాన్లో ఎక్కితే కళ్ళు తిరుగుతాయంది. సరే అంబాసిడర్ లో రండి, దాంట్లో అయితే ఇబ్బంది ఉండదు అని చెప్పాను.  ప్రొఫెసర్ తో  మాట్లాడేటప్పుడు మటుకు -  సంభాషణని తెలివిగా కంబ రామాయణం మీదికి మళ్ళించే బాధ్యత నీదే! మధ్యలో పొరపాటున బైబిలని కానీ ప్రభువా! అని కానీ  అన్నావో… అంతా వేరే దార్లో కెళ్ళిపోతుంది.” నింపాదిగా చెప్పుకుపోతున్నాడు కుమార్.

“ఇప్పుడు మూడేగా. సభ మొదలయ్యేది ఆరుగంటలకు కదా?” అన్నాను. 

“నన్నడిగితే ఇప్పటికే ఆలస్యం అయ్యింది అంటాను. కాలాలు, వాటికి సంబంధించిన పరిమితులు..  వీటన్నిటికీ అతీతుడు ఆయన. ఇది పొద్దునా, రాత్రా,  అనే  స్పృహ కొంచెం  కూడా ఉండదు. ఈ పాటికే ఊళ్ళో వుండే దిక్కుమాలిన సంతంతా ఆయన  చుట్టూ చేరి, పోచుకోలు కబుర్లలో దింపేసుంటారు. ఈ మహాత్ముడు చిన్న పిల్లాడిలా వాళ్ళకు తన చెవులు అప్పగించి, వింటూ ఉంటాడు. వెళ్ళగానే ఆయనకు స్నానం చేయించి, లాల్చీ, పంచె తగిలించి, తీసుకవెళ్ళాల్సి ఉంటుంది.”

“స్నానం కూడా చేయించాలా?” నవ్వాను నేను. 

“అలానే ఉండబోయేట్టుంది!”

కారు పున్నైవనం దగ్గర, కుడివైపుకు తిరిగింది.

”సజిన్ కి  ఒక పని అంటగట్టి, నీ మీద గురి కుదరాలంటే, నువ్వీ పని పూర్తి చేయాలి!  అని చెప్పి మరీ వచ్చాను.” అన్నాడు కుమార్. 

“అతనికి ఈ రోజు కాలేజీ లేదా?”

“ వుంది. కానీ నాకు అసలు విషయం అకస్మాత్తుగా  నిన్న రాత్రి  గుర్తుకొచ్చింది. మన వల్ల అయ్యే పని కాదు! అందుకని అప్పటికప్పుడు  అతనికి ఫోన్ చేసాను. పొద్దున్నే ఎనిమిదిన్నర కల్లా తయారై , మా ఇంటి దగ్గరికొచ్చేసాడు. మరీ అంత పెందరాడే వచ్చేసేటప్పటికీ, మా అక్కా వాళ్ళింటికి వేరే ఏదో   చిన్న పని మీద పంపించి, అది అయింతర్వాత  సభ  దగ్గరికి రమ్మన్నాను. అవడానికి అరవ పంతులు  అయినా, పనిమంతుడే, చూద్దాం! ఏం చేస్తాడో?”

****************

ఆయన ఇంటికి వెళ్లేసరికి మేము అనుకున్నట్టే, ప్రొఫెసర్ కేవలం పంచ మాత్రమే  కట్టుకుని, నింపాదిగా  వరండాలో కూచుని వున్నాడు. పాలిపోయిన తెలుపు, చిన్నపాటి ఆకారం ఆయనది. దేనికో పగలబడి నవ్వుతున్నాడు. 

ఒంటిమీద చొక్కా లేకుండా, ఉన్న ఒక నల్లటి మనిషి, ఆయనకెదురుగా ఉన్న స్థంభానికి అనుకుని నిలబడి  గొంతెత్తి అభినయిస్తున్నాడు, “రేయ్ ఉన్న చోటి నించీ కదలొద్దు,  నీటి పాము ఉంది పక్కనే! అనంగానే, ఆ పిల్లోడు నా మాట పూర్తిగా వినకుండా వెంటనే  కొబ్బరి చెట్టెక్కేసి, ‘అన్నా! అన్నా!’ అని ఆపకుండా  కేకలు పెట్టాడు. రేయ్! చూస్కో, పాములు కొబ్బరి చెట్లు తేలిగ్గా ఎక్కేస్తాయి అన్నా! వాడు ‘ఏసు ప్రభువా! ఏసు ప్రభువా! అని ఆపకుండా  అరిచెయ్యడం మొదలెట్టాడు.” 

మేము రావడం గమనించి మాటలాపేసాడు ఆ నల్లటి మనిషి.  

“కుమారూ! నువ్వేమిటి? ఇలా వచ్చావు?” అన్నాడు ప్రొఫెసర్ మమ్మల్నిద్దర్నీ చూస్తూ. “పిల్లలెలా వున్నారు? వీడు చెప్పింది విన్నావా? పాము ఈత చెట్టు ఎక్కగలదట. కల్లు కూడా తీస్తుందేమో? హ్హ హ హ్హ” నవ్వాడాయన. 

“చెప్పానా! ఏవీ గుర్తు ఉండదు ఈయనకు!” నా చెవిలో గుసగుస లాడాడు కుమార్. 

“ఏం సార్! బయలుదేరడానికి తయారా?” అడిగాడు కొంచెం బిగ్గరగా  ఆయన్నుద్దేశించి కుమార్.  

“అయ్యో! మర్చే పోయాను.” అన్నాడు హడావుడి పడుతూ ప్రొఫెసర్. “ ఈ రోజు ఆదివారం అని నాకు  గుర్తే లేదు. చూడు! చర్చి కెళ్ళే రోజులు గూడా మర్చిపోయే వయసు వచ్చేసింది.”

“ఈ రోజు ఆదివారం కాదు!”అన్నాడు కుమార్ కొంచెం అసహనంగా. 

“ఆదివారం కాదా!”అడిగాడు  ప్రొఫెసర్ అనుమానంగా.  “ఓహ్ జ్ఞానరాజ్ కూతురు పెళ్ళి కదా!” అన్నాడు ఏదో నిర్థారించుకున్నట్టు, పేలవమైన స్వరంతో. 

“అది కూడా తప్పే. ఆ పెళ్ళి చైత్ర మాసంలో. ఇది మాఘ మాసం.” అన్నాడు కుమార్ కూచుంటూ. 

నేను గూడా అరుగు మీద తిష్ట వేసాను. ప్రొఫెసర్ నా వైపు ప్రేమగా చూసిన చూపుతో, నన్ను ఇంకెవరో అనుకుని  పొరబడ్తున్నారని నా కర్థం అయ్యింది. 

“పాస్టర్! మీరెప్పుడు వచ్చారు?” అడిగాడాయన నన్ను చూస్తూ.  

వచ్చే నవ్వుని పెదాల దగ్గర ఆపాను. 

కుమార్ మధ్యలో కలగజేసుకుంటూ “ఈరోజు సాయంత్రం ‘కుమారి మండ్రమ్’ వాళ్ళ వార్షికోత్సవం. మీరు బయల్దేరాల్సింది, అక్కడికి”. 

ప్రొఫెసర్ మొహం ఒక్క వెలుగు వెలిగింది. “అదీ అసలు విషయం!” అని, విప్పారిన మొహంతో నవ్వుతూ, “డైసీ వెడుతూ వెడుతూ చెప్పింది. అయితే ఏం చెప్పిందో మర్చే పోయాను కుమారూ!” అన్నాడు. 

ఆయన కళ్ళు మళ్ళీ  నా వైపు తిరిగాయి. “ఇతను జెయమోహన్. రచయిత” అని ప్రొఫెసరుకి గుర్తు చేసాడు కుమార్. 

ఒక్కసారిగా దగ్గరికొచ్చి ప్రొఫెసర్  నా చేతులు ఆయన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. “అరే నిన్ననే, ‘మాదన్ మోక్షం’ చదివాను. కథంటే అలా ఉండాలి. అదో అద్భుతం! కుమారూ, నువ్వు చదివావా?”

“చదివాను” అన్నాడు కుమార్. “మీరింకా స్నానం కూడా చెయ్యలేదు. ముందు మీరెళ్ళి స్నానం చెయ్యండి. అస్సలు సమయం లేదు”

ప్రొఫెసర్ మనవరాలు తలుపు చాటు నించి,  తల బయటకు పెట్టి, చూసింది. 

“స్నానానికి వేణ్ణీళ్ళు ఉన్నాయామ్మా?” అడిగాడు కుమార్. 

“ఎవరూ చెప్పందే?” అందామ్మాయి. 

“ఆ సంగతి కొంచెం చూడమ్మా! తొందరగా బయలుదేరాలి.” 

ఆ అమ్మాయి లోపలికెళ్ళగానే, చొక్కా లేని ఆ నల్లటి మనిషి మళ్ళీ ప్రొఫెసర్ తో సంభాషణ  ప్రారంభించాడు. “అసలు తమాషా ఏందంటే, అది పామే కాదు, తెల్సా మీకు?”

“మరి?” అడిగాడు ప్రొఫెసర్ ఆసక్తిగా. 

“రేయ్ పనేం లేదా! ఫో ఇక్కణ్ణించీ” కుమార్ ఆ మనిషిని అదిలించాడు. 

‘వెడుతున్నా!’ అని ప్రొఫెసర్ కు చూపుల్తోనే చెప్పి వెంటనే పలాయనం చిత్తగించాడు అతను. 

“సభ ఎక్కడ జరుగుతోంది? కుమారూ!” అడిగాడు ప్రొఫెసర్. 

“అసిసి స్కూల్లో, మన జిల్లాకు చెందిన రచయితలు అందరూ  వొస్తున్నారు. పచ్చయిమలై అందరికీ సన్మానాలు ఏర్పాటు చేసాడు.”

“దానికి, నేనెందుకు?” అన్నాడు కిసుక్కున నవ్వుతూ ప్రొఫెసర్. 

“అక్కడికొచ్చే రచయితల్లో దాదాపుగా అందరూ మీ శిష్యరికం చేసినవాళ్ళే. మీరే ఆ సభకి ముఖ్య అతిథి” అని అందించాను నేను. 

సమాధానంగా నవ్విన నవ్వుకి, పొరబోయింది ప్రొఫెసర్ కి. 

“చూడు కుమారూ! రచయితలను తయారు చేయడం అంటే మాటలు కాదు. గుర్తుపెట్టుకో!” అంటూ మళ్ళీ పగలబడి నవ్వాడాయన. 

ఇంక ఆయన్ని కంబన్ వైపు మళ్ళిద్దామని, ఏ పద్యం గురించి మాట్లాడాలో ముందు మననం చేసుకున్నాను. 

“నిన్న కంబ రామాయణంలో ఒక పద్యం చదువుతున్నప్పుడు,  మీరే గుర్తొచ్చారు” అన్నాను. 

ఒక్కసారిగా ఆయన ముఖాన్ని  ప్రశాంతత ఆవరించింది. “కంబ రామాయణమా? నిన్నే చదివావా? ఆ కావ్యాన్ని తాకే అదృష్టం కలగాలన్నా, ఆ మహాకవే  ప్రేరేపించాలి. మనం రామాయణం గురించి  మాట్లాడటం మొదలెట్టగానే ఆయన మన మధ్యకే వచ్చి కూర్చోడం నా కళ్ళకు కనపడుతోంది. కంబన్ మహాకవి చిరంజీవి. ఆయన మనలో ఒకడిగా ఈ భూమి మీద తిరగడం మానవాళి చేసుకున్న గొప్ప పుణ్యం.” అంటూ తన మూసివున్న కళ్ళు  తెరిచి కనుబొమ్మలు పైకెత్తి నన్నడిగాడాయన, “ఏ పద్యం?” 

పద్యం చదివాను.  

తేll    చిలుకంబడు దధికై వడి, గలతనొంది, యెడను తడలబడు ప్రాణంబులింద్రియంబులు,  గందనగు పైత్యమును  వియోగంపు వంత, యెంతకలదో  లెక్కగ  వచియింపనగునె. 

“నువ్వలా చదివేయకూడదు. రాగయుక్తంగా పాడాలి. మంద్రంలో… ఆభేరి రాగంలో పాడాలి!” ప్రొఫెసర్ చేతులూపుతూ  అభినయిస్తున్నాడు. వయసు పైబడడం వల్ల వదులైపోయిన ఆయన మొహంలోని కండరాలన్నీ, ఒకింత ఆవేశంతో కదులుతున్నాయి. 

“ఏవంటున్నాడో చూసావా? ‘వియోగంపువంత’...  వియోగం వల్ల జనించిన విషాదం! అసలు, మనిషి జన్మ  కంటే, పెద్ద విషాదం ఉంటుందా? మనిషి ఒంటరి కాదు. ప్రతి మనిషి జీవితం ఇంకో మనిషితో ముడిపడి ఉంటుంది. వాడిది ఇంకోడి జీవితంతో ! శరీరానికి, తగిలించబడ్డ కాళ్ళు, వేళ్ళు, చేతులూ వీటిలాగే, ప్రతి మనిషి, సమస్త మానవాళి తో అనుసంధానం అయి ఉంటాడు. ఆ మహా సముద్రం నించి ఒక  నీటి బిందువు విడివడడాన్నే, మనం వియోగం అంటాం. జీవన్మరణాలు రెండూ వేరు కాదు. ఒకటే! ప్రతి వియోగం ఒక మరణం లాంటిది!” 

వృద్ధాప్యం వల్ల వచ్చిన వణుకు మాయమై, దాని స్థానే వచ్చిన ఉద్వేగం, ఆయన గొంతులో స్పష్టంగా కనపడుతోంది. స్వరం కొంత హెచ్చింది. పైస్థాయిలో నాజూగ్గా మారిపోయే, శ్రావ్యమైన గొంతు ఆయనది.

“ యెంతకలదో  లెక్కగ వచియింపనగునె? అని అడుగుతున్నాడు మహా కవి. మనిషి పడే వెతలను లెక్కించగలమా? ఎన్నో రకాల వ్యధలు. బతికే ప్రతి నిమిషమూ బాధాతప్తమేగా ?  అస్తిత్వాలు వేరు వేరైనా దేని వేదన దానిదే.  దూరాన్ని కొలవొచ్చు, బాధను కొలవగలమా?” అంటూ  కళ్ళు మూసుకుని,  “ఓ ప్రభూ! అంతుతెలీని యాతనలో మమ్మల్ని ఓలలాడించి, ఆత్మ శుద్ధి కావించి, నీ చేరికనిస్తావు! నా వేదనంతా నీ దీవెనే కదా !” ప్రార్థించాడు ప్రొఫెసర్. 

కొంచెం జాగ్రత్తగా సంభాషణను, మళ్ళీ దారిలోకి తీసుకొచ్చే ప్రయత్నం చేసాను - “చిలుకంబడు దధికైవడి ప్రాణంబులింద్రియంబులు, సీతకు దూరమైన రాముడి  ప్రాణం, ఆయన పంచేద్రియాలూ, కవ్వంతో చిలుకబడ్డ చల్ల లాగా మధించ బడుతున్నాయని చెబుతున్నాడు,కవి. నాకు అంతమటుకు అర్థం అయ్యింది.  కానీ  ‘తడలబడు’ అన్న పదం అక్కడ ఎందుకు వాడాడు?” అడిగాను. 

“కంబన్ ఒక మహాకవి. మహా కవులు పసి పిల్లల్లాంటి వారు. వాళ్ళకు తమ మేధస్సును వుపయోగించి రాయాల్సిన అవసరం ఉండదు. మనో నేత్రం ముందు ఆవిష్కరింపబడ్డ దృశ్యాన్ని మాటల్లో పెడతారు. కంబన్ సాక్షాత్ సరస్వతీ స్వరూపం. ఆమె ఆయనతో పలికించిన పలుకులివి. ‘తడలబడు’, అంటే అలలా ముందుకూ వెనక్కీ వెళ్ళడం!”  

ఒక్క సారి పైకి లేచి నిలబడి, తన  చేతులను  కవ్వం చిలుకుతున్నట్టు కదుపుతూ, “ఇది అర్థం కావాలంటే, ఆ దృశ్యాన్ని మనం పూర్తిగా కళ్ళ ముందు ఊహించుకోవాలి. ‘కవ్వం, కుండలోని చల్లను చిలుకుతోంది. కుండ - శరీరం. కవ్వం అంటే  మనో వేదన. చల్ల  - జీవితం. వేదన అనేది జీవితాన్ని అతలాకుతలం చేస్తుంది. చిలకబడుతున్నప్పుడు  చల్ల అవస్థను ఎప్పుడయినా గమనించావా? ఒక చివరను చేరుకొని, నురగతో సహా పైకి లేస్తుంది. ఏ క్షణం లోనైనా ఎగిరి బయటకు వచ్చి పడుతుందేమో… అనిపిస్తుంది. కవ్వం మళ్ళీ  వెనకకు తిరగడం మొదలై చల్ల మరో  వైపుకు మళ్ళుతుంది. మళ్ళీ ఆ వైపు అదే పరిస్థితి! ఇలా ఆయాస పడుతూ పడుతూ, లేస్తూ, ఒక్క క్షణం కూడా తీరిక లేకుండా నానా యాతనకూ గురవుతుంది. మన జీవితాలూ అంతే కదా.  నిరంతర బాధా మయం. అదైనా, ఇదైనా.. అటైనా, ఇటైనా. .. చావనీక, బతకనీక ..’ -  దీని గురించే ఆ మహాకవి మాట్లాడటం!” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

నేను ఆయన చెప్పేదంతా వూహించుకుంటున్నాను. 

“కంబన్ అక్కడితో ఆగిపోలేదు. ఆయన పరిశీలన చాలా లోతైనది. అసలు, దీని ముందరి పద్యం గమనించావా?” ప్రొఫెసర్ కొనసాగించాడు. 

నాకు ఆ పద్యం గుర్తుకు రాలేదు. 

“రేయ్ కుమారూ! నువ్వు పాడు” అన్నాడాయన. 

“నాకు గ్యాపకం లేదు” అన్నాడు కుమార్ సిగ్గుతో, తలవంచుకుని నవ్వుతూ. 

“అప్పుడెలావున్నావో ఇప్పుడూ అలానే ఏడిశావు…నిన్నెవరు బాగు చెయ్యగలరు? ఏం చదివావో… ఎలా బయట పడ్డావో…” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

ఆయనే మళ్ళీ మొదలుపెట్టాడు. “ నువ్వు చెప్పిన పద్యం ముందు పద్యాన్ని ‘ఎరుక కలదు రాఘవోర్వి పతికి’ అని ముగిస్తాడు.  చల్లను చిలికితే వచ్చేది వెన్న అయితే, వేదనతో చిలకబడ్డ వాడికి లభించేది ‘ఎరుక’... అంటే  జ్ఞానం. పాల సముద్రాన్ని చిలికినప్పుడు వచ్చిందేమిటి? అమృతం. అంటే మోక్షం. అదే నేనిందాక చెప్పింది. ఆ ప్రభువును  చేరుకునే మార్గం ఒకటే… ఆయనిచ్చే వేదనను అంగీకరించి, భరించడం.’  -  రేయ్, కుమారూ! ఇకనైనా చర్చికి రావడం మొదలుపెట్టు”

“అవునవును. ఇంక రావాలి!” అన్నాడు కుమార్. 

“చాలా సంతోషం. అసలు చర్చికొచ్చే మొహమేనా ఇది. సరేలే, నేను మటుకు  చెయ్యగలిగింది ఏముంది?”

ఈ లోపల ఆయన మనవరాలు వొచ్చి “వేణ్ణీళ్ళు తయారు!” అని ప్రకటించింది. 

“స్నానం చేసి వస్తాను.” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

కుమార్ ఆయన మనవరాలితో “ఆయన లాల్చీ, పంచె కొంచెం తీసి పెడతావా… ఈయన్ను ఫంక్షన్కి తీసుకెళ్ళాలి!”. అన్నాడు. 

“రేయ్, అక్కడ మనవాళ్ళందరూ వుంటారుగా!” అడిగాడాయన. 

“ఆ.. ఆ.. కార్లోస్, పెరుమాళ్ అందరూ వుంటారు” జవాబిచ్చాడు కుమార్.

“ రాజం….రాజం వస్తున్నాడా?” అడిగాడాయన. 

కుమార్ వెంటనే బదులివ్వలేదు. ఎక్కడో ఆలోచిస్తూ, “ఆ.. ఉంటాడు!” అన్నాడు. 

“వాణ్ణి చూడాలనుందిరా, కుమారూ! కిందటి వారం ఒక కలొచ్చింది, వాడికి ఏదో బహుమతి  వచ్చినట్టు.  కవిత్వానికో, నవలకో గుర్తు రావడం లేదు. బహుమతి  ఇస్తున్న మనిషి మటుకు నెహ్రు గారే!”

“నెహ్రూ వచ్చాడా?” నవ్వాను నేను. 

“కలలోనే కదా! అయినా, నాలాగా ఖాదీ వేసుకునే వాళ్ళ  కలల్లో తప్ప నెహ్రూ ఇంకెక్కడ కనబడుతున్నాడు ? ‘మన రాజం, ధగ ధగ లాడే తెల్ల లాల్చీ వేసుకుని, స్టయిలు గా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, నెహ్రూ గారి దగ్గర  బహుమతి  తీసుకుని, ‘ధన్యవాదాలు’ అని మైకులో చెప్పాడు. మైకులో నా పేరు కూడా చెప్పాడు. ‘రేయ్… కుమార పిళ్ళై, కుమార పిళ్ళై గారిని మర్చిపోవద్దు’అని నేను కింద నించి అరుస్తున్నాను. కానీ వాడు వినిపించుకోవడం లేదు. అక్కడుండే మిగతా వాళ్ళు కూడా నన్ను పట్టించుకోవడం లేదు. ఈ లోపల నాకు మెలకువ వచ్చేసింది.” నిట్టూర్చాడాయన. 

 “నిజంగా చూడాలనుందిరా వాణ్ణి! ఈ మధ్య, ఎందుకోగానీ ఇంకెప్పుడూ రాజాన్ని చూడలేనేమో, అన్న బాధ మొదలైంది!”

“మీరు స్నానానికి వెళ్ళండి. ఆట్టే సమయం లేదు  సభ మొదలౌడానికిక” అని తొందరపెట్టాడు కుమార్. 

“రెండు నిమిషాల్లో వచ్చేస్తా!” అని చెప్పి లోపలికెళ్ళాడాయన. 

“ఈయనఈ నడుమ, రాజం గురించి ఒకటే అడుగుతున్నాడు. రాజం ఈయన కలల్లోకి రావడం కూడా ఎక్కువైంది” అన్నాడు కుమార్ నాతో. 

“ఎందువల్ల?” అడిగాను నేను. 

“ఎందువల్ల, ఏవిటి? గొర్రె పిల్ల దారి తప్పితే, కాపరికి వేరే ధ్యాస ఏవుంటుంది?”

నవ్వాను నేను. 

“కిందటి వారం, రామస్వామి గారి అమ్మాయి పెళ్ళి విందులో, రాజం కనపడ్డాడు ఈనకి! నేను కూడా పక్కనే వున్నాను.  మేము రోడ్డు మీది కెక్కుతూంటే కనబడ్డాడు రాజం. అతన్ని ప్రొఫెసరే  ముందు చూసారు, నేను చూడలేదు. “మన రాజం కదూ?” అని అడిగాడు ఈయన  నన్ను. ప్రొఫెసర్ ఎదురు పడతాడని రాజం ఊహించి వుండడు. అతని చొక్కా మాసిపోయి వుంది. తైల సంస్కారం లేని జుట్టు. కట్టయాన్విలై గోపాలన్ తో వెళ్ళి పూటుగా తాగి, ఎక్కడో రోడ్డు మీద పడి పోయాడు. అప్పుడే తెలివొచ్చి, అటువైపే నడుచుకుంటూ వొస్తున్నారు ఇద్దరూ. “రాజం, ఏరా అబ్బాయ్! నువ్వేనా అదీ?” అడిగాడు ప్రొఫెసర్. అంతే! రాజాం  నేల మీద గొంతుకు కూర్చుని, తల వొంచి  రెండు చేతుల మధ్యలో పెట్టేసాడు. ఇంకా పూర్తిగా దిగినట్టులేదు.  గోపాలన్ మటుకు ‘ ఇంకో చిన్న పెగ్గు విస్కీ!’ అంటూ గొణుగుతూనే నిలబడి వున్నాడు. ఇంకో పక్క  రాజం కట్టలు తెంచుకుని ఏడవడం మొదలెట్టాడు. ఎలాగోలా అతి కష్టం మీద ప్రొఫెసర్ని కార్లో ఎక్కించాను. ‘ “రేయ్! వాణ్ణి ఆసుపత్రికి తీసుకుపోదాం, వాడికి ఒంట్లో బాగాలేదు!” అని ఈయన దారంతా ఒకటే గొడవ. తాగుబోతులతో ఈయనకి పెద్ద పరిచయాలు లేవు. అసలు ఒక మనిషి ఒళ్ళు తెలీనంత  తాగగలడనేది… ఈయన ఊహకే అందని విషయం. “ 

“ రాజం అన్న తాగుతాడని, ఊరంతా తెలుసుగా?” అడిగాను నేను. 

“ఆ! ప్రొఫెసర్ కు కూడా రాజం ఇరవై ఐదు ఏళ్ళ నించీ తెలుసు. కానీ ఇలా, ఇంత ఘోరంగా తయారయ్యాడని తెలీదు. అదీ విషయం! ప్రొఫెసర్ కళ్ళ ముందే రాజం చేజారి పోవడం మొదలైంది. అతన్ని కాపాడాలని ఈయన చేయని ప్రయత్నం అంటూ లేదు. ఆఖరికి  ఆ అమ్మాయి కాళ్ళ మీద పడి బతిమాలడానికి కూడా తయారయ్యాడు ఈయన.” 

“ఏ అమ్మాయి?”

“ఆ అమ్మాయి విషయం ఇప్పుడెందుకులే?”

“చెప్తే ఇప్పుడొచ్చే నష్టం ఏవుంది?”

నేరుగా  సమాధానం చెప్పకుండా “అందుకే సజిన్ను ఇక్కడికి రమ్మన్నాను. ఏదో కొంచెమైనా సంస్కరించి, రాజంని ఆయన ముందు నిలబెడదాం, అనుకున్నాను. మధ్యాహ్నం మూడు గంటల ప్రాంతంలో రాజంకి, ఓ లార్జ్ గూడా పోయించమని చెప్పాను సజిన్ కి .” అన్నాడు కుమార్. 

“అరె! అదేవిటి?” 

“ రోజంతా అస్సలు ఏవీ పడకపోతే, నించోను కూడా నిల్చోలేడు గురుడు. మూడు గంటలకు ఒక పెగ్గు వేసుకుంటే, ఐదు గంటలకల్లా మామూలు మనిషైపోతాడు. అప్పుడు రామస్వామి ఇంటికి ఎలాగోలా పట్టుకెళ్ళి, కొంచెం తయారు చేసి తీసుకొచ్చి, ప్రొఫెసర్ ముందు నిలబెట్టాలని నా ఆలోచన. దాంతో మన పని పూర్తయ్యినట్టు. రామస్వామి ఇంట్లో ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు కూడా పెట్టి వుంచాను.”

“నీ శిష్యుడేగా సజిన్.  ఆ మాత్రం నెగ్గుకొస్తాడులే.. …”

“తెలివైనోడే. కానీ ఏ పుస్తకం చదవమని చేతికిచ్చినా, సజిన్  సగం చదివి వదిలేస్తాడు. ఒక్కో సారి తిక్క పుట్టి అరిచెయ్యాలనిపిస్తుంది”

“అది సరే..  రాజం మీ క్లాసే అనుకుంటా కదా?” 

“ఊహూ… ఒక సంవత్సరం సీనియర్. నేను కాలేజీలో చేరిన రోజుల్లో ప్రొఫెసర్ ఎప్పుడూ అతన్ని వదిలిపెట్టి ఉండేవాడు కాదు. రాజంది నిండైన విగ్రహం.  ఈ ప్రాంతాల్లో తాటి మొద్దుల్ని కోసుక తీసుకొచ్చి దేవళాల్లో, దూలాల కింద వాడతారు. తోపు పట్టిన ఆ తాటి మొద్దులు, నల్లగా నిగ నిగ లాడుతూంటాయి. రాజం చూడ్డానికి అలా ఉండేవాడు.అప్పటికే ‘అదిమురై’ మల్లయుద్ధం నేర్చుకున్నాడు. వాళ్ళది కరైనాడార్ల కుటుంబం. మహారాజులు భరణం కింద ఇచ్చిన భూమితో వాళ్ళ పూర్వీకులు భూస్వాములయ్యారు. భుజం దాకా పెరిగిన పొడవాటి...

‘చిలుకంబడు దధికైవడి’ అనే కథకు మూలం, రచయిత జెయమోహన్ రాసిన  ‘మత్తుఱు తయిర్’ (Mathuru thayir Jayamohan | மத்துறு தயிர் ஜெயமோகன்) అనే కథ, ‘అఱం’ అనే కథాసంకలనం లోనిది. 

ఈ కథను ప్రముఖ కథా రచయిత శ్రీ ఉణుదుర్తి సుధాకర్ గారు ఈ ఎపిసోడ్ లో సమీక్షిస్తారు.

వారికి కృతజ్ఞతలు.

ఈ కథకు మూలం ప్రముఖ తమిళ రచయిత జెయమోహన్ రాసిన  ‘మత్తుఱు తయిర్’ (Mathuru thayir Jayamohan | மத்துறு தயிர் ஜெயமோகன்) అనే కథ.  జెయమోహన్ గారి ‘అఱం’ అనే కథాసంకలనం లోనిది. 

‘అఱం’ లోని పన్నెండు కథలు, నిజ జీవితంలోని ప్రత్యేకమైన, ప్రసిద్ధమైన  వ్యక్తుల గురించి మనకు చెబుతూ   రచయిత రాసిన  కథలు. 

ఈ కథలోని ముఖ్య పాత్ర , తిరువనంతపురం విశ్వవిద్యాలయ ఆచార్యుడుగా  తమిళ సాహిత్యాన్ని బోధించిన ప్రొఫెసర్ జేసుదాసన్. కన్యాకుమారి జిల్లాలో ఒక నీరుపేద కుటుంబంలో జన్మించారు.   ‘కంబ రామాయణం’  విస్తృతంగా అధ్యయనం చేసి, అందులోని కవితా సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వేలాది విద్యార్థులను తన  ఉపన్యాసాలతో  అపరిమితంగా ప్రభావితం చేసి, వారిని  సాహిత్యం వైపు మళ్ళించారు. తమిళ సాహితీ విమర్శకుడిగా కూడా ఎంతో పేరు గడించిన   ప్రొఫెసర్ జేసుదాసన్ 2002 వ సంవత్సరంలో మరణించారు. 

రామాయణంలోని సీతారాముల మధ్య వియోగాన్ని కంబ రామాయణం లోని పద్యాల ద్వారా మనకు వివరిస్తూ, వర్ణిస్తూ, తద్వారా గురు శిష్యుల మధ్య సంబంధాన్ని గొప్పగా ఆవిష్కరించిన కథ ఇది. 

*ఈ కథలో ప్రస్తావించబడ్డ పద్యాలు పూతలపట్టు శ్రీరాములురెడ్డి గారు తెనిగించిన  ‘కంబ రామాయణం’ లోనివి. 

‘చిలుకంబడు దధికైవడి’  -

“నువ్విక్కడుండి చేసేదేవుంది? బండెక్కు!”   అన్నాడు కుమార్, ప్రొఫెసర్ని సభకు తీసుక రావడానికి బయలుదేరుతూ.   

“అరుణ కూడా వస్తానంది! ఆమె కోసం చూస్తున్నాను” అంటూ నసిగాను. 

“బావుంది.ఎదురెళ్ళి హారతి ఇస్తావా ఏంటి? భార్య, అంటే ‘ప్రేమ’ ఉండాలి కానీ ‘ఇంత’  అవసరం లేదేమో?” అంటూ వాన్  తలుపు తెరిచాడు కుమార్. 

“ఇలాంటి సమావేశాలకు వచ్చినప్పుడు, ప్రొఫెసర్ మాంఛి ఊపులో ఉంటాడు. అపుడు ఆయన మాట్లాడుతూంటే వినడం ఓ గొప్ప అనుభవం. నువ్వావకాశం కోల్పోడం నాకిష్టం లేదు. చూస్తావుగా? ” అన్నాడు బండి నడుపుతూ కుమార్.  

“ వాళ్ళావిడ కూడా హల్లెలూయా అనుకుంటూ పక్కనే వుంటారేమో” అన్నా నేను. 

“లేదు…లేదు. ఆవిడ స్టీఫెన్ కార్లో వస్తున్నారు. వాన్లో ఎక్కితే కళ్ళు తిరుగుతాయంది. సరే అంబాసిడర్ లో రండి, దాంట్లో అయితే ఇబ్బంది ఉండదు అని చెప్పాను.  ప్రొఫెసర్ తో  మాట్లాడేటప్పుడు మటుకు -  సంభాషణని తెలివిగా కంబ రామాయణం మీదికి మళ్ళించే బాధ్యత నీదే! మధ్యలో పొరపాటున బైబిలని కానీ ప్రభువా! అని కానీ  అన్నావో… అంతా వేరే దార్లో కెళ్ళిపోతుంది.” నింపాదిగా చెప్పుకుపోతున్నాడు కుమార్.

“ఇప్పుడు మూడేగా. సభ మొదలయ్యేది ఆరుగంటలకు కదా?” అన్నాను. 

“నన్నడిగితే ఇప్పటికే ఆలస్యం అయ్యింది అంటాను. కాలాలు, వాటికి సంబంధించిన పరిమితులు..  వీటన్నిటికీ అతీతుడు ఆయన. ఇది పొద్దునా, రాత్రా,  అనే  స్పృహ కొంచెం  కూడా ఉండదు. ఈ పాటికే ఊళ్ళో వుండే దిక్కుమాలిన సంతంతా ఆయన  చుట్టూ చేరి, పోచుకోలు కబుర్లలో దింపేసుంటారు. ఈ మహాత్ముడు చిన్న పిల్లాడిలా వాళ్ళకు తన చెవులు అప్పగించి, వింటూ ఉంటాడు. వెళ్ళగానే ఆయనకు స్నానం చేయించి, లాల్చీ, పంచె తగిలించి, తీసుకవెళ్ళాల్సి ఉంటుంది.”

“స్నానం కూడా చేయించాలా?” నవ్వాను నేను. 

“అలానే ఉండబోయేట్టుంది!”

కారు పున్నైవనం దగ్గర, కుడివైపుకు తిరిగింది.

”సజిన్ కి  ఒక పని అంటగట్టి, నీ మీద గురి కుదరాలంటే, నువ్వీ పని పూర్తి చేయాలి!  అని చెప్పి మరీ వచ్చాను.” అన్నాడు కుమార్. 

“అతనికి ఈ రోజు కాలేజీ లేదా?”

“ వుంది. కానీ నాకు అసలు విషయం అకస్మాత్తుగా  నిన్న రాత్రి  గుర్తుకొచ్చింది. మన వల్ల అయ్యే పని కాదు! అందుకని అప్పటికప్పుడు  అతనికి ఫోన్ చేసాను. పొద్దున్నే ఎనిమిదిన్నర కల్లా తయారై , మా ఇంటి దగ్గరికొచ్చేసాడు. మరీ అంత పెందరాడే వచ్చేసేటప్పటికీ, మా అక్కా వాళ్ళింటికి వేరే ఏదో   చిన్న పని మీద పంపించి, అది అయింతర్వాత  సభ  దగ్గరికి రమ్మన్నాను. అవడానికి అరవ పంతులు  అయినా, పనిమంతుడే, చూద్దాం! ఏం చేస్తాడో?”

****************

ఆయన ఇంటికి వెళ్లేసరికి మేము అనుకున్నట్టే, ప్రొఫెసర్ కేవలం పంచ మాత్రమే  కట్టుకుని, నింపాదిగా  వరండాలో కూచుని వున్నాడు. పాలిపోయిన తెలుపు, చిన్నపాటి ఆకారం ఆయనది. దేనికో పగలబడి నవ్వుతున్నాడు. 

ఒంటిమీద చొక్కా లేకుండా, ఉన్న ఒక నల్లటి మనిషి, ఆయనకెదురుగా ఉన్న స్థంభానికి అనుకుని నిలబడి  గొంతెత్తి అభినయిస్తున్నాడు, “రేయ్ ఉన్న చోటి నించీ కదలొద్దు,  నీటి పాము ఉంది పక్కనే! అనంగానే, ఆ పిల్లోడు నా మాట పూర్తిగా వినకుండా వెంటనే  కొబ్బరి చెట్టెక్కేసి, ‘అన్నా! అన్నా!’ అని ఆపకుండా  కేకలు పెట్టాడు. రేయ్! చూస్కో, పాములు కొబ్బరి చెట్లు తేలిగ్గా ఎక్కేస్తాయి అన్నా! వాడు ‘ఏసు ప్రభువా! ఏసు ప్రభువా! అని ఆపకుండా  అరిచెయ్యడం మొదలెట్టాడు.” 

మేము రావడం గమనించి మాటలాపేసాడు ఆ నల్లటి మనిషి.  

“కుమారూ! నువ్వేమిటి? ఇలా వచ్చావు?” అన్నాడు ప్రొఫెసర్ మమ్మల్నిద్దర్నీ చూస్తూ. “పిల్లలెలా వున్నారు? వీడు చెప్పింది విన్నావా? పాము ఈత చెట్టు ఎక్కగలదట. కల్లు కూడా తీస్తుందేమో? హ్హ హ హ్హ” నవ్వాడాయన. 

“చెప్పానా! ఏవీ గుర్తు ఉండదు ఈయనకు!” నా చెవిలో గుసగుస లాడాడు కుమార్. 

“ఏం సార్! బయలుదేరడానికి తయారా?” అడిగాడు కొంచెం బిగ్గరగా  ఆయన్నుద్దేశించి కుమార్.  

“అయ్యో! మర్చే పోయాను.” అన్నాడు హడావుడి పడుతూ ప్రొఫెసర్. “ ఈ రోజు ఆదివారం అని నాకు  గుర్తే లేదు. చూడు! చర్చి కెళ్ళే రోజులు గూడా మర్చిపోయే వయసు వచ్చేసింది.”

“ఈ రోజు ఆదివారం కాదు!”అన్నాడు కుమార్ కొంచెం అసహనంగా. 

“ఆదివారం కాదా!”అడిగాడు  ప్రొఫెసర్ అనుమానంగా.  “ఓహ్ జ్ఞానరాజ్ కూతురు పెళ్ళి కదా!” అన్నాడు ఏదో నిర్థారించుకున్నట్టు, పేలవమైన స్వరంతో. 

“అది కూడా తప్పే. ఆ పెళ్ళి చైత్ర మాసంలో. ఇది మాఘ మాసం.” అన్నాడు కుమార్ కూచుంటూ. 

నేను గూడా అరుగు మీద తిష్ట వేసాను. ప్రొఫెసర్ నా వైపు ప్రేమగా చూసిన చూపుతో, నన్ను ఇంకెవరో అనుకుని  పొరబడ్తున్నారని నా కర్థం అయ్యింది. 

“పాస్టర్! మీరెప్పుడు వచ్చారు?” అడిగాడాయన నన్ను చూస్తూ.  

వచ్చే నవ్వుని పెదాల దగ్గర ఆపాను. 

కుమార్ మధ్యలో కలగజేసుకుంటూ “ఈరోజు సాయంత్రం ‘కుమారి మండ్రమ్’ వాళ్ళ వార్షికోత్సవం. మీరు బయల్దేరాల్సింది, అక్కడికి”. 

ప్రొఫెసర్ మొహం ఒక్క వెలుగు వెలిగింది. “అదీ అసలు విషయం!” అని, విప్పారిన మొహంతో నవ్వుతూ, “డైసీ వెడుతూ వెడుతూ చెప్పింది. అయితే ఏం చెప్పిందో మర్చే పోయాను కుమారూ!” అన్నాడు. 

ఆయన కళ్ళు మళ్ళీ  నా వైపు తిరిగాయి. “ఇతను జెయమోహన్. రచయిత” అని ప్రొఫెసరుకి గుర్తు చేసాడు కుమార్. 

ఒక్కసారిగా దగ్గరికొచ్చి ప్రొఫెసర్  నా చేతులు ఆయన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. “అరే నిన్ననే, ‘మాదన్ మోక్షం’ చదివాను. కథంటే అలా ఉండాలి. అదో అద్భుతం! కుమారూ, నువ్వు చదివావా?”

“చదివాను” అన్నాడు కుమార్. “మీరింకా స్నానం కూడా చెయ్యలేదు. ముందు మీరెళ్ళి స్నానం చెయ్యండి. అస్సలు సమయం లేదు”

ప్రొఫెసర్ మనవరాలు తలుపు చాటు నించి,  తల బయటకు పెట్టి, చూసింది. 

“స్నానానికి వేణ్ణీళ్ళు ఉన్నాయామ్మా?” అడిగాడు కుమార్. 

“ఎవరూ చెప్పందే?” అందామ్మాయి. 

“ఆ సంగతి కొంచెం చూడమ్మా! తొందరగా బయలుదేరాలి.” 

ఆ అమ్మాయి లోపలికెళ్ళగానే, చొక్కా లేని ఆ నల్లటి మనిషి మళ్ళీ ప్రొఫెసర్ తో సంభాషణ  ప్రారంభించాడు. “అసలు తమాషా ఏందంటే, అది పామే కాదు, తెల్సా మీకు?”

“మరి?” అడిగాడు ప్రొఫెసర్ ఆసక్తిగా. 

“రేయ్ పనేం లేదా! ఫో ఇక్కణ్ణించీ” కుమార్ ఆ మనిషిని అదిలించాడు. 

‘వెడుతున్నా!’ అని ప్రొఫెసర్ కు చూపుల్తోనే చెప్పి వెంటనే పలాయనం చిత్తగించాడు అతను. 

“సభ ఎక్కడ జరుగుతోంది? కుమారూ!” అడిగాడు ప్రొఫెసర్. 

“అసిసి స్కూల్లో, మన జిల్లాకు చెందిన రచయితలు అందరూ  వొస్తున్నారు. పచ్చయిమలై అందరికీ సన్మానాలు ఏర్పాటు చేసాడు.”

“దానికి, నేనెందుకు?” అన్నాడు కిసుక్కున నవ్వుతూ ప్రొఫెసర్. 

“అక్కడికొచ్చే రచయితల్లో దాదాపుగా అందరూ మీ శిష్యరికం చేసినవాళ్ళే. మీరే ఆ సభకి ముఖ్య అతిథి” అని అందించాను నేను. 

సమాధానంగా నవ్విన నవ్వుకి, పొరబోయింది ప్రొఫెసర్ కి. 

“చూడు కుమారూ! రచయితలను తయారు చేయడం అంటే మాటలు కాదు. గుర్తుపెట్టుకో!” అంటూ మళ్ళీ పగలబడి నవ్వాడాయన. 

ఇంక ఆయన్ని కంబన్ వైపు మళ్ళిద్దామని, ఏ పద్యం గురించి మాట్లాడాలో ముందు మననం చేసుకున్నాను. 

“నిన్న కంబ రామాయణంలో ఒక పద్యం చదువుతున్నప్పుడు,  మీరే గుర్తొచ్చారు” అన్నాను. 

ఒక్కసారిగా ఆయన ముఖాన్ని  ప్రశాంతత ఆవరించింది. “కంబ రామాయణమా? నిన్నే చదివావా? ఆ కావ్యాన్ని తాకే అదృష్టం కలగాలన్నా, ఆ మహాకవే  ప్రేరేపించాలి. మనం రామాయణం గురించి  మాట్లాడటం మొదలెట్టగానే ఆయన మన మధ్యకే వచ్చి కూర్చోడం నా కళ్ళకు కనపడుతోంది. కంబన్ మహాకవి చిరంజీవి. ఆయన మనలో ఒకడిగా ఈ భూమి మీద తిరగడం మానవాళి చేసుకున్న గొప్ప పుణ్యం.” అంటూ తన మూసివున్న కళ్ళు  తెరిచి కనుబొమ్మలు పైకెత్తి నన్నడిగాడాయన, “ఏ పద్యం?” 

పద్యం చదివాను.  

తేll    చిలుకంబడు దధికై వడి, గలతనొంది, యెడను తడలబడు ప్రాణంబులింద్రియంబులు,  గందనగు పైత్యమును  వియోగంపు వంత, యెంతకలదో  లెక్కగ  వచియింపనగునె. 

“నువ్వలా చదివేయకూడదు. రాగయుక్తంగా పాడాలి. మంద్రంలో… ఆభేరి రాగంలో పాడాలి!” ప్రొఫెసర్ చేతులూపుతూ  అభినయిస్తున్నాడు. వయసు పైబడడం వల్ల వదులైపోయిన ఆయన మొహంలోని కండరాలన్నీ, ఒకింత ఆవేశంతో కదులుతున్నాయి. 

“ఏవంటున్నాడో చూసావా? ‘వియోగంపువంత’...  వియోగం వల్ల జనించిన విషాదం! అసలు, మనిషి జన్మ  కంటే, పెద్ద విషాదం ఉంటుందా? మనిషి ఒంటరి కాదు. ప్రతి మనిషి జీవితం ఇంకో మనిషితో ముడిపడి ఉంటుంది. వాడిది ఇంకోడి జీవితంతో ! శరీరానికి, తగిలించబడ్డ కాళ్ళు, వేళ్ళు, చేతులూ వీటిలాగే, ప్రతి మనిషి, సమస్త మానవాళి తో అనుసంధానం అయి ఉంటాడు. ఆ మహా సముద్రం నించి ఒక  నీటి బిందువు విడివడడాన్నే, మనం వియోగం అంటాం. జీవన్మరణాలు రెండూ వేరు కాదు. ఒకటే! ప్రతి వియోగం ఒక మరణం లాంటిది!” 

వృద్ధాప్యం వల్ల వచ్చిన వణుకు మాయమై, దాని స్థానే వచ్చిన ఉద్వేగం, ఆయన గొంతులో స్పష్టంగా కనపడుతోంది. స్వరం కొంత హెచ్చింది. పైస్థాయిలో నాజూగ్గా మారిపోయే, శ్రావ్యమైన గొంతు ఆయనది.

“ యెంతకలదో  లెక్కగ వచియింపనగునె? అని అడుగుతున్నాడు మహా కవి. మనిషి పడే వెతలను లెక్కించగలమా? ఎన్నో రకాల వ్యధలు. బతికే ప్రతి నిమిషమూ బాధాతప్తమేగా ?  అస్తిత్వాలు వేరు వేరైనా దేని వేదన దానిదే.  దూరాన్ని కొలవొచ్చు, బాధను కొలవగలమా?” అంటూ  కళ్ళు మూసుకుని,  “ఓ ప్రభూ! అంతుతెలీని యాతనలో మమ్మల్ని ఓలలాడించి, ఆత్మ శుద్ధి కావించి, నీ చేరికనిస్తావు! నా వేదనంతా నీ దీవెనే కదా !” ప్రార్థించాడు ప్రొఫెసర్. 

కొంచెం జాగ్రత్తగా సంభాషణను, మళ్ళీ దారిలోకి తీసుకొచ్చే ప్రయత్నం చేసాను - “చిలుకంబడు దధికైవడి ప్రాణంబులింద్రియంబులు, సీతకు దూరమైన రాముడి  ప్రాణం, ఆయన పంచేద్రియాలూ, కవ్వంతో చిలుకబడ్డ చల్ల లాగా మధించ బడుతున్నాయని చెబుతున్నాడు,కవి. నాకు అంతమటుకు అర్థం అయ్యింది.  కానీ  ‘తడలబడు’ అన్న పదం అక్కడ ఎందుకు వాడాడు?” అడిగాను. 

“కంబన్ ఒక మహాకవి. మహా కవులు పసి పిల్లల్లాంటి వారు. వాళ్ళకు తమ మేధస్సును వుపయోగించి రాయాల్సిన అవసరం ఉండదు. మనో నేత్రం ముందు ఆవిష్కరింపబడ్డ దృశ్యాన్ని మాటల్లో పెడతారు. కంబన్ సాక్షాత్ సరస్వతీ స్వరూపం. ఆమె ఆయనతో పలికించిన పలుకులివి. ‘తడలబడు’, అంటే అలలా ముందుకూ వెనక్కీ వెళ్ళడం!”  

ఒక్క సారి పైకి లేచి నిలబడి, తన  చేతులను  కవ్వం చిలుకుతున్నట్టు కదుపుతూ, “ఇది అర్థం కావాలంటే, ఆ దృశ్యాన్ని మనం పూర్తిగా కళ్ళ ముందు ఊహించుకోవాలి. ‘కవ్వం, కుండలోని చల్లను చిలుకుతోంది. కుండ - శరీరం. కవ్వం అంటే  మనో వేదన. చల్ల  - జీవితం. వేదన అనేది జీవితాన్ని అతలాకుతలం చేస్తుంది. చిలకబడుతున్నప్పుడు  చల్ల అవస్థను ఎప్పుడయినా గమనించావా? ఒక చివరను చేరుకొని, నురగతో సహా పైకి లేస్తుంది. ఏ క్షణం లోనైనా ఎగిరి బయటకు వచ్చి పడుతుందేమో… అనిపిస్తుంది. కవ్వం మళ్ళీ  వెనకకు తిరగడం మొదలై చల్ల మరో  వైపుకు మళ్ళుతుంది. మళ్ళీ ఆ వైపు అదే పరిస్థితి! ఇలా ఆయాస పడుతూ పడుతూ, లేస్తూ, ఒక్క క్షణం కూడా తీరిక లేకుండా నానా యాతనకూ గురవుతుంది. మన జీవితాలూ అంతే కదా.  నిరంతర బాధా మయం. అదైనా, ఇదైనా.. అటైనా, ఇటైనా. .. చావనీక, బతకనీక ..’ -  దీని గురించే ఆ మహాకవి మాట్లాడటం!” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

నేను ఆయన చెప్పేదంతా వూహించుకుంటున్నాను. 

“కంబన్ అక్కడితో ఆగిపోలేదు. ఆయన పరిశీలన చాలా లోతైనది. అసలు, దీని ముందరి పద్యం గమనించావా?” ప్రొఫెసర్ కొనసాగించాడు. 

నాకు ఆ పద్యం గుర్తుకు రాలేదు. 

“రేయ్ కుమారూ! నువ్వు పాడు” అన్నాడాయన. 

“నాకు గ్యాపకం లేదు” అన్నాడు కుమార్ సిగ్గుతో, తలవంచుకుని నవ్వుతూ. 

“అప్పుడెలావున్నావో ఇప్పుడూ అలానే ఏడిశావు…నిన్నెవరు బాగు చెయ్యగలరు? ఏం చదివావో… ఎలా బయట పడ్డావో…” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

ఆయనే మళ్ళీ మొదలుపెట్టాడు. “ నువ్వు చెప్పిన పద్యం ముందు పద్యాన్ని ‘ఎరుక కలదు రాఘవోర్వి పతికి’ అని ముగిస్తాడు.  చల్లను చిలికితే వచ్చేది వెన్న అయితే, వేదనతో చిలకబడ్డ వాడికి లభించేది ‘ఎరుక’... అంటే  జ్ఞానం. పాల సముద్రాన్ని చిలికినప్పుడు వచ్చిందేమిటి? అమృతం. అంటే మోక్షం. అదే నేనిందాక చెప్పింది. ఆ ప్రభువును  చేరుకునే మార్గం ఒకటే… ఆయనిచ్చే వేదనను అంగీకరించి, భరించడం.’  -  రేయ్, కుమారూ! ఇకనైనా చర్చికి రావడం మొదలుపెట్టు”

“అవునవును. ఇంక రావాలి!” అన్నాడు కుమార్. 

“చాలా సంతోషం. అసలు చర్చికొచ్చే మొహమేనా ఇది. సరేలే, నేను మటుకు  చెయ్యగలిగింది ఏముంది?”

ఈ లోపల ఆయన మనవరాలు వొచ్చి “వేణ్ణీళ్ళు తయారు!” అని ప్రకటించింది. 

“స్నానం చేసి వస్తాను.” అన్నాడు ప్రొఫెసర్. 

కుమార్ ఆయన మనవరాలితో “ఆయన లాల్చీ, పంచె కొంచెం తీసి పెడతావా… ఈయన్ను ఫంక్షన్కి తీసుకెళ్ళాలి!”. అన్నాడు. 

“రేయ్, అక్కడ మనవాళ్ళందరూ వుంటారుగా!” అడిగాడాయన. 

“ఆ.. ఆ.. కార్లోస్, పెరుమాళ్ అందరూ వుంటారు” జవాబిచ్చాడు కుమార్.

“ రాజం….రాజం వస్తున్నాడా?” అడిగాడాయన. 

కుమార్ వెంటనే బదులివ్వలేదు. ఎక్కడో ఆలోచిస్తూ, “ఆ.. ఉంటాడు!” అన్నాడు. 

“వాణ్ణి చూడాలనుందిరా, కుమారూ! కిందటి వారం ఒక కలొచ్చింది, వాడికి ఏదో బహుమతి  వచ్చినట్టు.  కవిత్వానికో, నవలకో గుర్తు రావడం లేదు. బహుమతి  ఇస్తున్న మనిషి మటుకు నెహ్రు గారే!”

“నెహ్రూ వచ్చాడా?” నవ్వాను నేను. 

“కలలోనే కదా! అయినా, నాలాగా ఖాదీ వేసుకునే వాళ్ళ  కలల్లో తప్ప నెహ్రూ ఇంకెక్కడ కనబడుతున్నాడు ? ‘మన రాజం, ధగ ధగ లాడే తెల్ల లాల్చీ వేసుకుని, స్టయిలు గా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, నెహ్రూ గారి దగ్గర  బహుమతి  తీసుకుని, ‘ధన్యవాదాలు’ అని మైకులో చెప్పాడు. మైకులో నా పేరు కూడా చెప్పాడు. ‘రేయ్… కుమార పిళ్ళై, కుమార పిళ్ళై గారిని మర్చిపోవద్దు’అని నేను కింద నించి అరుస్తున్నాను. కానీ వాడు వినిపించుకోవడం లేదు. అక్కడుండే మిగతా వాళ్ళు కూడా నన్ను పట్టించుకోవడం లేదు. ఈ లోపల నాకు మెలకువ వచ్చేసింది.” నిట్టూర్చాడాయన. 

 “నిజంగా చూడాలనుందిరా వాణ్ణి! ఈ మధ్య, ఎందుకోగానీ ఇంకెప్పుడూ రాజాన్ని చూడలేనేమో, అన్న బాధ మొదలైంది!”

“మీరు స్నానానికి వెళ్ళండి. ఆట్టే సమయం లేదు  సభ మొదలౌడానికిక” అని తొందరపెట్టాడు కుమార్. 

“రెండు నిమిషాల్లో వచ్చేస్తా!” అని చెప్పి లోపలికెళ్ళాడాయన. 

“ఈయనఈ నడుమ, రాజం గురించి ఒకటే అడుగుతున్నాడు. రాజం ఈయన కలల్లోకి రావడం కూడా ఎక్కువైంది” అన్నాడు కుమార్ నాతో. 

“ఎందువల్ల?” అడిగాను నేను. 

“ఎందువల్ల, ఏవిటి? గొర్రె పిల్ల దారి తప్పితే, కాపరికి వేరే ధ్యాస ఏవుంటుంది?”

నవ్వాను నేను. 

“కిందటి వారం, రామస్వామి గారి అమ్మాయి పెళ్ళి విందులో, రాజం కనపడ్డాడు ఈనకి! నేను కూడా పక్కనే వున్నాను.  మేము రోడ్డు మీది కెక్కుతూంటే కనబడ్డాడు రాజం. అతన్ని ప్రొఫెసరే  ముందు చూసారు, నేను చూడలేదు. “మన రాజం కదూ?” అని అడిగాడు ఈయన  నన్ను. ప్రొఫెసర్ ఎదురు పడతాడని రాజం ఊహించి వుండడు. అతని చొక్కా మాసిపోయి వుంది. తైల సంస్కారం లేని జుట్టు. కట్టయాన్విలై గోపాలన్ తో వెళ్ళి పూటుగా తాగి, ఎక్కడో రోడ్డు మీద పడి పోయాడు. అప్పుడే తెలివొచ్చి, అటువైపే నడుచుకుంటూ వొస్తున్నారు ఇద్దరూ. “రాజం, ఏరా అబ్బాయ్! నువ్వేనా అదీ?” అడిగాడు ప్రొఫెసర్. అంతే! రాజాం  నేల మీద గొంతుకు కూర్చుని, తల వొంచి  రెండు చేతుల మధ్యలో పెట్టేసాడు. ఇంకా పూర్తిగా దిగినట్టులేదు.  గోపాలన్ మటుకు ‘ ఇంకో చిన్న పెగ్గు విస్కీ!’ అంటూ గొణుగుతూనే నిలబడి వున్నాడు. ఇంకో పక్క  రాజం కట్టలు తెంచుకుని ఏడవడం మొదలెట్టాడు. ఎలాగోలా అతి కష్టం మీద ప్రొఫెసర్ని కార్లో ఎక్కించాను. ‘ “రేయ్! వాణ్ణి ఆసుపత్రికి తీసుకుపోదాం, వాడికి ఒంట్లో బాగాలేదు!” అని ఈయన దారంతా ఒకటే గొడవ. తాగుబోతులతో ఈయనకి పెద్ద పరిచయాలు లేవు. అసలు ఒక మనిషి ఒళ్ళు తెలీనంత  తాగగలడనేది… ఈయన ఊహకే అందని విషయం. “ 

“ రాజం అన్న తాగుతాడని, ఊరంతా తెలుసుగా?” అడిగాను నేను. 

“ఆ! ప్రొఫెసర్ కు కూడా రాజం ఇరవై ఐదు ఏళ్ళ నించీ తెలుసు. కానీ ఇలా, ఇంత ఘోరంగా తయారయ్యాడని తెలీదు. అదీ విషయం! ప్రొఫెసర్ కళ్ళ ముందే రాజం చేజారి పోవడం మొదలైంది. అతన్ని కాపాడాలని ఈయన చేయని ప్రయత్నం అంటూ లేదు. ఆఖరికి  ఆ అమ్మాయి కాళ్ళ మీద పడి బతిమాలడానికి కూడా తయారయ్యాడు ఈయన.” 

“ఏ అమ్మాయి?”

“ఆ అమ్మాయి విషయం ఇప్పుడెందుకులే?”

“చెప్తే ఇప్పుడొచ్చే నష్టం ఏవుంది?”

నేరుగా  సమాధానం చెప్పకుండా “అందుకే సజిన్ను ఇక్కడికి రమ్మన్నాను. ఏదో కొంచెమైనా సంస్కరించి, రాజంని ఆయన ముందు నిలబెడదాం, అనుకున్నాను. మధ్యాహ్నం మూడు గంటల ప్రాంతంలో రాజంకి, ఓ లార్జ్ గూడా పోయించమని చెప్పాను సజిన్ కి .” అన్నాడు కుమార్. 

“అరె! అదేవిటి?” 

“ రోజంతా అస్సలు ఏవీ పడకపోతే, నించోను కూడా నిల్చోలేడు గురుడు. మూడు గంటలకు ఒక పెగ్గు వేసుకుంటే, ఐదు గంటలకల్లా మామూలు మనిషైపోతాడు. అప్పుడు రామస్వామి ఇంటికి ఎలాగోలా పట్టుకెళ్ళి, కొంచెం తయారు చేసి తీసుకొచ్చి, ప్రొఫెసర్ ముందు నిలబెట్టాలని నా ఆలోచన. దాంతో మన పని పూర్తయ్యినట్టు. రామస్వామి ఇంట్లో ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు కూడా పెట్టి వుంచాను.”

“నీ శిష్యుడేగా సజిన్.  ఆ మాత్రం నెగ్గుకొస్తాడులే.. …”

“తెలివైనోడే. కానీ ఏ పుస్తకం చదవమని చేతికిచ్చినా, సజిన్  సగం చదివి వదిలేస్తాడు. ఒక్కో సారి తిక్క పుట్టి అరిచెయ్యాలనిపిస్తుంది”

“అది సరే..  రాజం మీ క్లాసే అనుకుంటా కదా?” 

“ఊహూ… ఒక సంవత్సరం సీనియర్. నేను కాలేజీలో చేరిన రోజుల్లో ప్రొఫెసర్ ఎప్పుడూ అతన్ని వదిలిపెట్టి

శ్రీ వూహ గారి మొదటి కథా సంపుటం 'ఇసుక అద్దం'డిసెంబర్ నెలలో రిలీజ్ అయ్యింది. ఈ ఎపిసోడ్ లో తన కథారచన గురించి, తనను ప్రభావితం చేసిన విషయాల గురించి శ్రీ వూహమాట్లాడారు.

ఇసుక అద్దం కొనడానికి క్రింది లింక్ ను ఉపయోగించండి.

https://bit.ly/isukaaddam

సత్యలింగం’ పతంజలి శాస్త్రి గారు రాసిన ‘గుప్తా’91’ సంపుటం లోనిది. పుస్తకం కొనడానికి కింద ఇచ్చిన లింక్ వాడొచ్చు. గత సంవత్సరం చదివిన నేను చదివిన కథల్లో నిస్సందేహంగా  సత్యలింగం అత్యుత్తమైన కథ.    

కథలోకెడితే 'టీటీ' అని పిలవబడే రైల్వే టికెట్ కలెక్టర్ కాంతారావు స్నేహితుడు స్వామి. తన ఇంట్లో అద్దెకుండే  కూర్మయ్య నాయుడి గురించి స్వామికి చెప్పుకుంటూ ఉంటాడు కాంతారావు. నాయుడు విపరీతమైన కోపిష్టి. ఒళ్ళూపైతెలీని కోపంతో ఇబ్బందుల్లో ఇరుక్కుంటూ ఉంటాడు. తన జీవితంలో ప్రశాంతత నెలకొనేటందుకు, కాంతారావును సలహా అడుగుతాడు నాయుడు. రైల్లో ఎక్కడో చూచాయగా విన్న విషయాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, నాయుడి  మనసులో సత్యలింగాన్ని ప్రతిష్టిస్తాడు కాంతారావు.  సత్యలింగం వల్ల కూర్మయ్య నాయుడు జీవితంలో ఏవి జరిగింది, అనేదే కథ. కూర్మయ్య నాయుడు ఎంత ఆసక్తికరమైన పాత్రో అంతకంటే కాంతారావు అంతర్మధనం , కూర్మయ్య నాయుడి పై అతనికి తెలీకుండా ఏర్పడే సానుభూతి, కాంతారావుని పాఠకుడి మనసుకి చాలా దగ్గరగా చేరుస్తాయి. 

కథ చివరికి వచ్చేటప్పటికి నమ్మకం, విశ్వాసం, ఆధ్యాత్మికత మనిషి కి ఇచ్చే ఆసరా,  వీటన్నిటీ గురించి పాఠకుణ్ణి లోతుగా ఆలోచింపచేస్తుంది ‘సత్యలింగం’.  

గుప్తా'91 పుస్తకం కొనడానికి -

http://bit.ly/3lGsrqd

1993 వ సంవత్సరంలో కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ బహుమతి తన కథల పుస్తకానికి గెలుచుకున్న మధురాంతకం రాజారాం గారు తెలుగులో సుప్రసిద్ధ కథారచయిత. చిత్తూరు జిల్లాకు చెందిన రాజారాం గారు మూడు వందలకు పైగా కథలు రాసారు. వారి సమగ్ర కథాసంకలనం కిందటి వారం ఎమెస్కో పబ్లిషర్స్ వారు ప్రచురించారు. ఇందులో 295 కథలు ఐదు భాగాలలో ఇవ్వడం జరిగింది. ఈ ఎపిసోడ్లో మధురాంతకం నరేంద్ర గారు వారి నాన్న గారి కథల గురించి , రచనా జీవితం గురించి మాట్లాడటం జరిగింది.

పుస్తకం కొనడానికి పల్లవి పబ్లిషర్స్ వెంకట నారాయణ గారిని 9866115655 ద్వారా వాట్సాప్ లో సంప్రదించండి.