خصوصی - Khosousi

هم‌آوایی – اجرای خصوصی غلامرضا قیطانچیان و محمدرضا شجریان

شجریان :

درآمدچهارگاه :

درآمد کوتاه بصورت کششی جهت شروع شعر درآمد:

هر که شد محرم دل در حرم یاربماند + تحریرتکمیل مصرع آوازی

( وآنکه این کار ندانست )۲ در انکار بماند + تحریر واشاره به مخالف و برگشت دوباره به درآمد

گوشه زابل :

تحریر زابل

کشش کوتاه جهت شروع شعر زابل:

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت + تحریر کوتاه

جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند + تحریر و اشاره به مویه و مخالف و برگشت به درآمد

قیطانچیان :

تحریر زابل بصورت کوتاه :

فصل بهار است خیز تا به تماشا رویم

تکیه بر ایام نیست تا دگر آید بهار + تحریر زابل و اشاره به مخالف و فرود

شجریان :

گوشه حصار :

تحریر حصار

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر + تحریرتکمیل مصرع آوازی

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند + تحریر و فرود به درآمد چهارگاه

قیطانچیان :

درآمد کوتاه حصارجهت شروع شعر حصار :

عشق داغی است که تا مرگ نیاید نرود+ تحریر

عشق داغی است که تا مرگ نیاید نرود

هر که در چهره از این داغ نشانی دارد + تحریر پس حصار و فرود به درآمد

شجریان :

گوشه مخالف :

تحریر مخالف بصورت کوتاه :

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت + تحریر

صوفیان واستدند از گرو می همه رخت

خرقه ماست که در خانه خمار بماند + تحریر نغمه مخالف و فرود به درآمد

قیطانچیان :

کشش کوتاه مخالف وجهت شروع شعر :

کافران از بت بیجان چه تمنا دارید

کافران از بت بیجان چه تمنا دارید + تحریر کوتاه

باری آن بت بپرستید که جانی دارد + تحریر نغمه مخالف و فرود به درآمد

شجریان :

گوشه منصوری :

تحریر منصوری :

داشتم دلقی و صد عیب مرا می‌پوشید + تحریر کوتاه

گوشه طاهر:

داشتم دلقی و صد عیب مرا می‌پوشید + تحریر طاهر

خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند + تحریر فرود

(خرقه رهن می و مطرب شد و زنار بماند )۲

قیطانچیان :

گوشه منصوری :

شعر + تحریر طاهر و فرود

روز هجران - اجرای خصوصی محمدرضا #شجریان و جلال #ذوالفنون

بیات زند - اجرای ۱۱ اسفند ۵۷

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان میفرمود

عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل

نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

صبح امید که بد معتکف پرده غیب

گو برون آی که کار شب تار آخر شد

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل

همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد

که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

در شمار ارچه نیاورد کسی حافظ را

شکر که آن محنت بی حد و شمار آخر شد

اگر مایل به ادامه فعالیت ما هستید، خوشحال میشیم در کنار ما از خصوصی حمایت کنید.

https://hamibash.com/khosousi

همنشین دل و نگار شهر – دو اجرای خصوصی محمدرضا شجریان و شاپور نیاکان

افشاری

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش

عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم

آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست مشو ایمن از او

اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم

بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد

جام میناییِ می، سد ره تنگ دلیست

منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است

هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار

خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

********

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

همنشین دل - اجرای خصوصی محمدرضا شجریان و شاپور نیاکان

بیات اصفهان

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی دل

کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد

دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

********

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز

که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین

اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد

همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم

درد عشق – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان و محمد موسوی – ماهور

طراح کاور: مصطفی چمنی(سایت شب‌زنده‌ها)

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس

زهر هجری چشیده‌ام که مپرس

گشته‌ام در جهان و آخر کار

دلبری برگزیده‌ام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش

می‌رود آب دیده‌ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش

رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق

به مقامی رسیده‌ام که مپرس

******

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد

که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست

زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما به سلامت بگذر کاین می لعل

دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد

هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود ولی

شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم

گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس

گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا

حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

*******

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز

بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو

تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتشگون که من

در میان پختگان عشق او خامم هنوز

*******

درآ که در دل خسته توان درآید باز

بیا که در تن مرده روان درآید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

******

حال خونین دلان که گوید باز

و از فلک خون خم که جوید باز

شرمش از چشم می پرستان باد

نرگس مست اگر بروید باز

جز فلاطون خم نشین شراب

سر حکمت به ما که گوید باز

هر که چون لاله کاسه گردان شد

زین جفا رُخ به خون بشوید باز

*******

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم

زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم

آه کز طعنه بدخواه ندیدم رویت

نیست چون آینه‌ام روی ز آهن چه کنم

*******

دلی دیرم خریدار محبت

کزو گرم است بازار محبت

لباس بافتم بر قامت دل

زپود محنت و تار محبت

*******

ز دست دیده و دل هر دو فریاد

که هرچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز فولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

*******

خوشا آنانکه پا از سر ندونند

مثال شعله خشک وتر ندونند

کنشت و کعبه و بتخانه و دیر

سرائی خالی از دلبر ندونند

******

غم عشقت بیابون پرورم کرد

هوای بخت بی بال و پرم کرد

به مو گفتی صبوری کن صبوری

صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

*******

الهی گردن گردون شود خرد

که فرزند جهان را جملگی برد

یکی ناله که فلانی زنده مانی

همه گویند فلان ابن فلان مرد

*********

خوشا آنانکه سودای ته دیرند

که سر پیوسته در پای ته دیرند

بدل دیرم تمنای کسانی

که اندر دل تمنای ته دیرند

*********

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

*********

دل می‌رود ز دستم، صاحب دلان، خدا را!

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی شکستگانیم، ای باد شُرطه، برخیز!

باشد که بازبینیم دیدار آشنا را

ده روزه مهر گردون، افسانه است و افسون

نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

ای صاحب کرامت! شکرانه سلامت

روزی تفقدی کن، درویش بی‌نوا را

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است:

«با دوستان مروت، با دشمنان مدارا»

*********

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب

فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

غرور گل – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان، محمد موسوی و احمد عبادی

اجرای خصوصی در دشتی 

۷ دی ۶۱ در منزل استاد دادبه

حجاب چهره جان میشود غبار تنم

خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

عیان نشد که چرا آمدم کجا بودم

دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

اگر ز خون دلم بوی شوق می آید

عجب مدار که هم درد آهوی ختنم

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع

که سوزها است نهانی درون پیرهنم

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

که با وجود تو کس نشنود که منم

*****

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

که سر به کوه و بیابان تو داده ایما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا

تفقدی نکند طوطی شکرخا را

غرور حسن اجازت مگر نداد ای گل

که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

به حسن خلق توان کرد صید اهل نظر

به دام و دانه نگیرند مرغ دانا را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

به یاد دار حبیبان باد پیما را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست

سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

شب هجران – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان، پرویز یاحقی و فرامرز پایور

اجرای خصوصی در ابوعطا

به مژگان سیه کردی هزاران فتنه در دینم

بیا که از چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی بنیاد از این فرهادکش فریاد

که کرد افسون ونیرنگش ملول از جان شیرینم

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

بیار ای باد شبگیری نسیمی زآن عرقچینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

که سلطانی عالم را طفیل عشق می بینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز

که غوغا میکند در سر خیال خواب دوشینم

*****

به تیغم گر کشد دستش نگیرم

و اگر تیرم زند منت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر

که پیش دست و بازویت بمیرم

برآ ای آفتاب صبح امید

که در دست شب هجران اسیرم

*****

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست ورفیقان مددی

تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست

تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

*****

درآ که در دل خسته توان درآید باز

بیا که در تن مرده روان درآید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان بربست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

به پیش آینه دل هر آنچه میدارم

به جز خیال جمالت نمی نماید باز

طریق کام‌بخشی – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان و محمد موسوی

اجرای خصوصی در ماهور

این نسخه توسط دوست گرامی جناب احسان جوکار پالایش شده است. 

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده ها

مدعی که او نکند فهم سخن گو سر و خشت

نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به در افتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز ازل گر به کف آری جامی

یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

*****

خم زلف تو دام کفر و دین است

ز کارستان او یک شمه این است

جمالت معججز حسن است لیکن

حدیث غمزه ات سحر مبین است

به آن چشم سیه صد آفرین باد

که در عاشق کشی سحر آفرین است

ز چشم شوخ تو کی جان توان برد

که دائم با کمان اندر کمین است

عجب علمی است علم هیئت عشق

که چرخ هشتمش هفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد

حسابش با کرام الکاتبین است

مشو حافظ ز کید زلفش ایمن

که دل برد و کنون در بند دین است

*****

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

گو خون جگر ریز که معذور نماندست

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن

چون صبر توان کرد که مقدور نماندست

*****

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو

شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو

میرود از فراق تو خون دل از دو دیده ام

دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو

از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده ام

خانه به خانه در به در کوچه به کوچه کو به کو

*****

تو دوری از برم دل در برم نیست

هوای دیگری هم در سرم نیست

به جان دلبرم که از هر دو عالم

تمنای دگر جز دلبرم نیست

*****

دلی دیرم که بهبودش نمی بو

نصیحت میکرم سودش نمی بو

به بادش میدهم نش میبره باد

بر آتش مینهم دودش نمی بو

*****

غم عشقت بیابون پرورم کرد

هوای بخت بی بال و پرم کرد

به مو گفتی صبوری کن صبوری

صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

*****

مو که افسرده حالم چون ننالم

شکسته پر و بالم چون ننالم

همه گویند فلانی ناله کم کن

ته آیی در خیالم چون ننالم

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده ای داری خدا را صرف عشرت کن

که قارون را غلط ها داد سودای زر اندوزی

به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی

به گلزار آی که از بلبل سخن گفتن بیاموزی

طریق کام‌بخشی چیست ترک جان خود کردن

کلاه سروری آن است که از این ترک بردوزی

سخن در پرده می گویم چو گل از غنچه بیرون آی

که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی

ندانم نوحه قمری به طرف جویباران چیست

مگر او نیز همچون من غمی دارد شب و روزی

میی دارم چو جان صافی و صوفی میکند عیبش

خدایا هیچ عاقل را مبادا بخت بد روزی

جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شمع

که حکم آسمان این است اگر سازی و اگر سوزی

*****

عیشم مدام است از لعل دلخواه

کارم به کام است الحمدلله

ای بخت سرکش تنگش به بر کش

گه جام زرکش گه لعل دلخواه

ما را به رندی افسانه کردند

پیران جاهل شیخان گمراه

از دست زاهد کردیم توبه

و از فعل عابد استغفرالله

جانا چه گویم شرح فراقت

چشمی و صد نم جانی و صد آه

شوق لبت برد از یاد حافظ

درس شبانه ورد سحرگاه

#گلهای_شجریان (۶۳)

گل‌های تازه ۹۲ - دستگاه سه‌گاه

خواننده: محمدرضا #شجریان

تار: جلیل #شهناز

کمانچه: علی‌اصغر #بهاری

نی: حسن #ناهید

تنبک: امیرناصر #افتتاح

آهنگساز: فرامرز #پایور

گوینده: امیر نوری

غزل آواز: حافظ

حاصلِ کارگه کون و مکان این همه نیست

باده پیش آر که اسبابِ جهان این همه نیست

از دل و جان شرفِ صحبتِ جانان غرض است

غرض این است، وگرنه دل و جان این همه نیست

پنج روزی که در این مرحله مهلت داری

خوش بیاسای زمانی که زمان این همه نیست

دولت آن است که بی خونِ دل آید به کنار

ور نه با سعی و عمل باغِ جَنان این همه نیست

بر لبِ بحرِ فنا منتظریم ای ساقی

فرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیست

نام حافظ رقمِ نیک پذیرفت ولی

پیش رندان رقمِ سود و زیان این همه نیست

تاج – اجرای خصوصی تاج اصفهانی و حسن کسایی – واپسین آواز

ضبط منزل محمدرضا شجریان . تهران . سیزده آبان ۱۳۶٠

تاجـم نمی‌فرستی، تیغم به سر مزن

مرهم نمی‌گذاری، زخم دگر مزن

مرهم نمی‌نهی به جراحت، نمک مپاش

نوشم نمی‌دهی به دلم نیشتر مزن

نه مهرش را برون از دل توان کرد

نه با دل میتوان مهربان کرد

رفیق مهربان و یار همدم

همه کس دوست میدارند و من هم

حدیث عشق اگر گویی گناهست

گناه اول ز حوا بود و آدم