#برگ_سبز

برنامه شماره 310

#ایرج

#حبیب_الله_بدیعی

#حزین_لاهیجی

#فرهنگ_شریف

#شهریار

#منصور_صارمی

#فخری_نیکزاد

#فرصت_شیرازی

#جهانگیر_ملک

دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست

پرده بردار زرخساره که جان بر لب ماست

بت روی تو پرستیم و ملامت شنویم

بت پرستی اگر این است که این مذهب ماست

شرب می با لب نوشین تو ما راست حلال

بی خبر زاهد از این ذوق که در مشرب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف تو ما را سخنی

در همه سال و مه این قصه روز و شب ماست

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی

باز ای سپیده شب هجران نیامدی

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو

افسوس ای شکوفه خندان نیامدی

با ما چه سر داشتی ای تیره شب که باز

چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی

نشناختی فغان دل رهگذر که دوش

ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی

در طبع شهریار خزان شد بهار عشق

زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد

امید وصال تو به عمر دیگر افتاد

عشق تو زند راه خراباتی و زاهد

این شعله چه شوخ است که بر خشک و تر افتاد

در هفت قدح گوهر غلطانی اگر هست

اشکی است که از دامن مژگان تر افتاد

#یک_شاخه_گل

برنامه شماره 388

#کورس_سرهنگ_زاده

#محمودی_خوانساری

#آذر_پژوهش

#امیر_ناصر_افتتاح

#همایون_خرم

#جلیل_شهناز

#سعدی

#حافظ

#کریم_فکور

#کلیم_کاشانی  

دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود

تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوهٔ شهر آشوبی

جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

یک نفس ای پیک سحری

بر سر کویش کن گذری

گو بفغانم بفغانم بفغانم

ای که به عشقت زنده منم

گفتی از عشقت دم نزنم

من نتوانم نتوانم نتوانم

من غرق گناهم تو عذر گناهی

روز و شبم را تو چو مهری تو چو ماهی

چون باده بنوشم در جوش و خروشم

من سر زلفت به دو عالم نفروشم

همه شب بر ماه و پروین نگرم

مگر آید سودایت در نظرم

چه بگویم چه بگویم چه بگویم زین راز

غمم این بس که مرا کس نبود دمساز

ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده ای

فرصتت باد که دیوانه نواز آمده ای

آب و آتش به هم آمیخته ای از لب لعل

چشم بد دور که بس شعبده باز آمده ای 

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت

که هر که را تو بگیری زخویشتن برهانی

ترا که دیده زخواب و خمار باز نباشد

ریاضت من شب تا سحر نخفته چه دانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق بر آمد

تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو می روی به سلامت سلام ما برسانی

 حسنی که به او عشق سر و کار ندارد

مانند طبیبی است که بیمار ندارد

شوریدگی از خاطر ما دور نگردد

دیوانه ز ویرانهٔ خود عار ندارد

#برگ_سبز

برنامه شماره 33

#زهره

#عطار

#وحشی_بافقی

#عراقی

#فریدون_توللی

#امیر_ناصر_افتتاح

#حبیب_الله_بدیعی

#جلیل_شهناز

چشم بگشا چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

به تجلی است از در و دیوار

این تماشا چو بنگری گویی

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

ما چون ز دری پای كشیدیم كشیدیم

امید ز هر كس كه بریدیم بریدیم

رم دادن صید خود از آغاز خطا بود

حالا كه رماندی و رمیدیم رمیدیم

دل نیست كبوتر كه چو برخاست نشیند

از گوشهٔ بامی كه پریدیم پریدیم

خود رنجم و خود صلح كنم عادتم این است

یك روز تحمل نكنم طاقتم این است

با خاك من آمیخته خونابهٔ حسرت

زین آب سرشتند مرا طینتم این است

معرفت نیست در این معرفت آموختگان

ای خوشا دولت دیدار دل افروختگان

دلم از صحبت این چرب زبانان بگرفت

بعد از این دست من و دامن لب دوختگان

خوشا دردی كه درمانش تو باشی

خوشا راهی كه پایانش تو باشی

خوشا چشمی كه رُخسار تو بیند

خوشا ملكی كه سلطانش تو باشی

خوشا آن دل كه دلدارش تو گردی

خوشا جانی كه جانانش تو باشی

چه خوش باشد دل امیدواری

كه امید دل و جانش تو باشی

گل و گلزار خوش آید كسی را

كه گلزار و گلستانش تو باشی

مشو پنهان از آن عاشق كه پیوست

همه پیدا و پنهانش تو باشی

#گلهای_تازه

برنامه شماره 163

#فخری_نیکزاد

#ایرج

#ملک_الشعرا_بهار

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

فصل گل می‌گذرد همنفسان بهر خدا

بنشینید به باغی و مرا یاد کنید

یاد ازین مرغ گرفتار کنید ای مرغان

چون تماشای گل و لاله و شمشاد کنید

آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک

فکر ویران شدن خانه صیاد کنید

شمع اگر کشته شد از باد مدارید عجب

یاد پروانه هستی شده بر باد کنید

#یک_شاخه_گل برنامه شماره 333 #پروین #سالک #جواد_معروفی #مجید_نجاحی #عبدالحسین_برازنده #حسن_بیک_عتابی خیالت به چشمم چو همدم نشیند چو عکس اندر آیینه یک دم نشیند دلم در سیه خانه چشم شوخت چو مسکین که بر خوان حاتم نشیند اخلاص به چاک پیرهن نیست اینجا دل پاره می پسندند مرا به دلق مرقع مبین و خار مدار که باده نشئه دهد گرچه در سفال بود بیا ساقی آن دشمن رنج را بده تا درآرم به دل گنج را بده ساقی اول می روشنم که از فیض می بیخ غم برکنم بده می که رخساره گلگون کنم چو نی ناله از سینه بیرون کنم بده ساقی ایینه عقل و هوش که چون عکس تا چند باشم خموش چو عکس رخ ساقی افتد به می توان دید نور الهی ز وی می آتشین شمع بزم بقاست سراهی می آب آتش نماست مقنی بگو تا چه گفتی به نی که شد استخوانم فروزان چو می در دل آتش غم رخت تا که خانه کرد دیده سیل خون به دامنم بس روانه کرد آفتاب عمر من فرو رفت و ماهم از افق چرا سر برون نکرد هیچ صبحدم نشد فلک چون شفق ز خون دل مرا لاله گون نکرد ز روی خود ای گل پرده برگشا به ماه رویت سوگند که دل به مهرت پابند به طره ات جان پیوند لب تو با یک لبخند به جانم آتش افکند چو هجر رویت یک چند بیا نگارا جمال خو بنما ز رنگ و بویت خجل نما گل را رو در طرف چمن بین بنشسته چو من دل خون بست ز غم یاری غنچه دهن گل درخشنده گل درخشنده چهره تابنده غنچه در خنده بلبل نعره زنان هر که جوینده باشد یابنده دل دارد زنده بس کن آه و فغان ز جور مه رویان شکوه گر سازی ز گردش گردون شکوه آغازی دور از آن رخ نغمه پردازی همچون سالک نقد جان بازی

#گلهای_رنگارنگ

برنامه شماره 210 ب

#بنان

#جواد_معروفی

#روح_الله_خالقی

#شهریار

#سعدی

#عبید_زاکانی

#روشنک

ما در خلوت به روی غیر ببستیم

از همه باز آمدیم و با تو نشستیم

هرچه نه پیوند یار بود بریدیم

آنچه نه پیمان دوست بود شکستیم

هرکس به تماشایی رفتند به صحرایی

مارا که تو منظوری خاطر نرود جایی

یا چشم نمی بیند یا راه نمی داند

هرکه او ز وجود خود دارد ز تو پروایی

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری

گویم که سری دارم درباخته در پایی

من دست نخواهم برد الا به سر زلفت

گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

راه مرگ است بی مونس و تنها چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفا داری بود غوغا چرا

#یک_شاخه_گل

برنامه شماره 61

#رودکی

#مسعودی

زمانه پندی آزادوار داد مرا

زمانه را چو نکو بنگری همه پند است

به روز نیک کسان گفت غم مخور زینهار

بسا کسا که به روز تو آرزومند است

خدایا دختر رشتی قشنگه

سفیده،سرخه، سبزه، رنگ به رنگه

ولی با ان همه حُسن خداداد

دلی در سینه داره مثل سنگه

#برگ_سبز

#برنامه_شماره_202

#گلپایگانی

#امیر_ناصر_افتتاح

#امیر_هوشنگ_ابتهاج

#جلیل_شهناز

#پرویز_یاحقی

#عطار

#عراقی

#حافظ

#روشنک

چشم بگشا که جلوه دلدار

به تجلیست از در و دیوار

این تماشا چو بنگری گویی

لیس فی الدار غیره دیار

ای عشق همه بهانه از توست

من خامشم این ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهی

وین زمزمه شبانه از توست

من انده خویش را ندانم

این گریه بی بهانه از توست

آی آتش جان پاکبازان

در خرمن من زبانه از تست

افسون شده تو را زبان نیست

ور هست همه فسانه از تست

کشتی مرا چه بیم دریا؟

طوفان ز تو و کرانه از تست

گر باده دهی و گرنه ، غم نیست

مست از تو ، شرابخانه از تست

می را چه اثر به پیش چشمت؟

کاین مستی شادمانه از تست

پیش تو چه تو سنی کند عقل؟

رام است که تازیانه از تست

من میگذرم خموش و گمنام

آوازه جاودانه از تست

چون سایه مرا ز خاک برگیر

کاینجا سر و آستانه از تست

#گلهای_تازه

#برنامه_شماره_69

#شب_مشتاقان

#ایرج

#پرویز_یاحقی

#منصور_صارمی

#امیر_ناصر_افتتاح

#سعدی

#آذر_پژوهش

#ایرج_حقیقی

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

صوفی نشود صافی تا سر نکشد جامی

ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم

تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی

سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد

آنان که ندیدستند سروی به لب بامی

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی

ورنه که برد هیهات از ما به تو پیغامی

گرچه شب مشتاقان تاریک بود اما

نومید نباید بود از روشنی بامی

سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی

در کام نهنگان رو گر میطلبی کامی