#یک_شاخه_گل

#برنامه_شماره_450

#شجریان

#حبیب_الله_بدیعی

#حافظ

#رفیق_اصفهانی

#روشنک

#منصور_صارمی

#عبادی

#عراقی

#جهانگیر_ملک

ساقی قدحی شراب در دست

آمد به شرابخانه سرمست

آن توبه نادرست مارا

همچون سر زلف خویش بشکست

از مجلسیان خروش برخاست

ماییم کنون و نیمه جانی

وآن نیز نهاده بر کف دست

آن دل که ازو خبر نداریم

هم در سر زلف اوست گر هست

دیوانه روی اوست دایم

آشفته موی اوست پیوست

در سایه مجو دل عراقی

کان ذره به آفتاب پیوست

تاه ماه رسیده آهم امشب

آه ار نرسد به ماهم امشب

بی ماه رخش نخفته چشمم

ای ماه تویی گواهم امشب

یکشب زتو دیده ام نگاهی

در حسرت آن نگاهم امشب

در بزم تو بود هرشبم جای

آنجا ز چه نیست راهم امشب

مرغ سحری رفیق نالید

از ناله صبحگاهم امشب

بالا بلند عشوه گر نقش باز من

كوتاه كرد قصه زهد دراز من

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم

با من چه کرد دیده معشوقه باز من

مست است یار و یاد حریفان نمیکند

ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من

بر خود چو شمع خنده زنان گریه می کنم

تا با تو سنگدل چه کند سوز و ساز من

آرزوی روی ماهی میکشم

حسرت چشم سیاهی میکشم

آتشم بر خرمن هستی مزن

کز دل پرسوز آهی می کشم

گر پناهی بایدم بردن به خلق

دست سوی بی پناهی می کشم

#یک_شاخه_گل

برنامه شماره 339

#گلپایگانی

#جلیل_شهناز

#امیرناصر_افتتاح

#امیرشاهی_سبزواری

#آذر_پژوهش

یک شاخه گل دماغ پرور

از خرمن صد گیاه بهتر

به یک کرشمه که بر جان زدی ز دست شدم

دگر شراب مده ساقیا که مست شدم

به دور چشم تو بیمار شد چنان نرگس

که تکیه زد به عصا وانگه از زمین برخاست

چو مطرب از سخن شاهی این غزل برخواند

ز ساکنان فلک بانگ آفرین برخاست

گر نمی سوزد دلم این آه دردآلود چیست

آتشی گر نیست در کاشانه چندین دود چیست

عاقبت چون روی در نابود دارد بود ما

این همه اندیشه بود و غم نابود چیست

ما برفتیم و دلی آواره در کویت بماند

جان نماند از عشق و در دل حسرت رویت بماند

شمع وار از جمع رندان رفتی و سوزت نرفت

همچو گل دامن کشان بگذشتی و بویت بماند

#گلهای_تازه

#برنامه_شماره_153

#شجریان

#حبیب_الله_بدیعی

#منصور_صارمی

#جهانگیر_ملک

#حافظ

#فخری_نیکزاد

بوی خوش تو هرکه ز باد صبا شنید

از یار آشنا نفس آشنا شنید

یارب کجاست محرم رازی که یک زمان

دل شرح آن دهد که چه گفت و چه ها شنید

ساقی بیا که عشق ندا میکند بلند

کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید

محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد

از گلشن زمانه که بوی وفا شنید

اینش سزا نبود دل حق گذار من

کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت

در حیرتم که باده فروش از کجا شنید

حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس

در بند آن مباش که نشنید یا شنید

#گلهای_تازه

برنامه شماره 98

#امیر_ناصر_افتتاح

#اصغر_بهاری

#شهریار_تبریزی

#جلیل_شهناز

#عبد_الوهاب_شهیدی

#فخری_نیکزاد

#مرتضی_محجوبی

#ناهید_حسن

ز تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران وای به حال دگران

می‌روم تا که به صاحبنظری باز رسم

مَحرم ما نبوَد دیدۀ کوته‌نظران

دلِ چون آینۀ اهل صفا می‌شکند

که ز خود بی‌خبرند این ز خدا بی‌خبران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

کاین بود عاقبت کارِ جهانِ گذران

من آخر سر به صحرا می‌گذارم

تو را در خانه تنها می‌گذارم

نپنداری که دیگر کار امروز

چو رنجیدم به فردا می‌گذارم

ولی در پشت سر باشد نگاهم

چو از کویت برون پا می‌گذارم

حبیب از روز تنهایی میندیش

چو رفتم جان و دل جا می‌گذارم

تو قدر من نمی‌دانی تو را هم

به حال خویشتن وا می‌گذارم

ببین سود محبّت شهریارا

که من سر روی سودا می‌گذارم

گردش ای چرخ به کامم کردی

قرعۀ بخت به نامم کردی

خواجه بفروختیم صد ره و باز

به یکی حلقه غلامم کردی

واله به جامم کردی واله به جامم کردی

برو ای دوست حلالت نکنم

زندگی را تو حرامم کردی

عمر هجران تو هم گشت تمام

لیک روزی که تمامم کردی

واله به جامم کردی واله به جامم کردی

#‌برگ_سبز

برنامه شماره 48

#روشنک

#‌جلیل_شهناز

#‌فخر_الدین_عراقی

#‌حسین_قوامی

#‌حسن_کسایی

#‌مجذوب_تبریزی

#‌مشرفی_تبریزی

#‌عطار

#‌نظام_وفا_کاشانی

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

به تجلی است از در و دیوار  

 این تماشا چو بنگری گویی

لیس فی‌الدار غیرهُ دیار

چنان سرمست و حیرانم من امشب

كه خود را هم نمی‌دانم من امشب

ز ذوق قول مطرب در سماعم

تو پنداری كه رقصانم من امشب

دلا زین‌سان كه می‌یابی خرابم

یقین می‌دان كه زین‌سانم من امشب

گهی شمع و گهی پروانه‌ام من

گهی جان گاه جانانم من امشب

گهی با ظلمت كفرم من امروز

گهی با نور ایمانم من امشب

همان آتش كه در حلاج افتاد

همان افتاده در جانم من امشب

زمن چشم ادب امشب مدارید

که بس مجنون و حیرانم من امشب

به نور شمس بر اوج فلك‌ها 

بسان مه فروزانم من امشب

 در سینه‌ام هنوز دل مضطری بجاست

برقی هنوز در دل خاكستری بجاست

خشك ای درخت عشق نگردی به روزگار

تا قلب خون فشانی و چشم تری بجاست

یك شبی آتش در نیستانی فتاد 

سوخت چون عشقی كه بر جانی فتاد

شعله تا مشغول كار خویش شد

هر نئی‌ شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت كاین آشوب چیست 

مر تو را زین سوختم مطلوب چیست

گفت آتش بی‌سبب نفروختم

دعوی بی‌معنی‌ات را سوختم

چون كه می‌گفت هی نیم با صد نمود

همچنان در بند خود بودی كه بود

با چنین دعوی چرا ای كم عیار 

برگ خود می‌ساختی هر نو بهار

 زیبد كه ز درگاهت نومید نگردد باز

آن‌ كس كه به امیدی بر خاك درت افتد

#‌گلهای_جاویدان

برنامه شماره 98

#‌‌سعدی

#‌امیر_ناصر_افتتاح

#‌غلامحسین_بنان

#‌خاطره_پروانه

#‌روشنک

#‌سعدی_شیرازی

#‌محمد_شیرخدایی

#‌احمد_عبادی

#‌لطف_الله_مجد

به چه كار آیدت زگل طبقی

از گلستان من ببر ورقی

گل همین پنج روز و شش باشد

وین گلستان همیشه خوش باشد

یكی را از ملوك عرب حدیث مجنون و لیلی و شورش حال او بگفتند كه با كمال فضل و بلاغت سر در بیابان نهاده است و زمام اختیار از دست داده. بفرمودش تا حاضر آوردند و ملامت كردن گرفت، كه در شرف انسانی چه خلل دیدی كه خوی حیوانی گرفتی و ترك عیش آدمی گفتی؟ مجنون بنالید و گفت:

كاش کانان كه عیب من جستند

رویت ای دلستان بدیدندی

تا به جای ترنج در نظرت

بی خبر دستها بریدندی

تا حقیقت معنی بر صورت دعوی گواهی آمدی. ملك را دل بر آمد كه جمال لیلی را مطالعه كردن تا چه صورت است كه موجب چندین فتنه است. بفرمود طلب كردند در احیاء عرب بگردیدند و بدست آوردند و پیش ملك در صحن سراچه بداشتند. ملك در هیأت او نظر كرد، شخصی دید سیه فام، باریك اندام؛ در نظرش حقیر آمد به حكم آنكه كمترین خدام حرم او به جمال ازو پیش بودند و به زینت بیش. مجنون به فراست دریافت، گفت: ای ملك از دریچه چشم مجنون به جمال لیلی نظر بایست كرد تا سر مشاهده او بر تو تجلی كند.

تندرستان را نباشد درد ریش

جز به همدردی نگویم درد خویش

گفتند از زنبور بی حاصل بود

با یكی در عمر خود ناخورده نیش

تا ترا حالی نباشد همچو ما

حال ما باشد ترا افسانه بیش

سوز من با دیگری نسبت مكن

او نمك بر دست و من بر عضو ریش

ترا بر درد من رحمت نیاید

رفیق من یكی همدرد باید

كه با او قصه گویم همه روز

دو هیزم را بهم خوشتر بود سوز

پارسایی را دیدم به محبت شخصی گرفتار، نه طاقت صبر و نه یارای گفتار. چندان كه ملامت دیدی و غرامت كشیدی ترك تصابی نکردی و گفتی

كوته نكنم زدامنت دست

ور خود بزنی به تیغ تیزم

بعد از تو ملاذ و ملجائی نیست

هم در تو گریزم ار گریزم

باری ملامتش كردم و گفتم: عقل نفیست را چه شد كه نفس خسیس بر او غالب آمد؟ زمانی به فكرت فرو رفت و گفت:

هر كجا سلطان عشق آمد، نماند

قّوّت بازوی تقوی را محل

پاك دامن چون زید بیچاره ای

اوفتاده تا گریبان در وحل

پیش ما رسم شكستن نبود عهد وفا را

الله الله تو فراموش مكن صحبت ما را

قیمت عشق نداند، قدم صدق ندارد

سست عهدی كه تحمل نكند بار جفا را

گر مخیر بكنندم به قیامت كه چه خواهی

دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن

تا بدانی كه چه بوده ست گرفتار بلا را

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد

بسر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان

چون تامل كند آن صورت انگشت نما را

آرزو میكندم شمع صفت پیش وجودت

كه سراپای بسوزند من بی سر و پا را

آرزو میكندم شمع صفت پیش وجودت

كه سراپای بسوزند من بی سر و پا را

همه را دیده به رویت نگرانست ولیكن

خود پرستان زحقیقت نشناسند هوا را

مهربانی زمن آموز گرم عمر نماند

بسر تربت سعدی بطلب مهر گیا را

چشم كوته نظران بر ورق روی نگارین

خط همی بیند و عارف رقم صنع خدا را

مهربانی زمن آموز و گرم عمر نماند

به سر تربت سعدی بطلب آبِ بقا را 

از هر چه می رود سخن دوست خوشترست

پیغام آشنا نفس روح پرورست

هر گز وجود حاضر و غایب شنیده ای؟

من در میان جمع و دلم جای دیگر است

شاهد كه در میان نبود شمع گو بمیر

چون هست اگر چراغ نباشد منور ست

ابنای روزگار به صحرا روند و باغ

صحرا و باغ زنده دلان كوی دلبرست

شبهای بی توام شب گورست در خیال

ور بی تو بامداد كنم روز محشرست

كاش آن به خشم رفته ما آشتی كنان

باز آمدی كه دیده مشتاق بر درست

سعدی خیال بیهده بستی امید وصل

هجرت بكشت و وصل هنوزت مصورست

#یک_شاخه_گل

برنامه شماره 213

#سعدی

#آذر_پژوهش

#امیر_ناصر_افتتاح

#حبیب_خراسانی

#روح_الله_خالقی

#رازی

#گلپایگانی

#رضا_ورزنده

یاد دارم كه شبی در كاروانی همه شب رفته بودم و سحر در كنار بیشه ای خفته شوریده ای كه در آن سفر همراه ما بود نعره ای بر آورد و راه بیابان گرفت و یك نفس آرام نیافت چون روز شد گفتمش آن چه حالت بود گفت بلبلان را دیدم كه به نالش در آمده بودند از درخت و كبكان از كوه و غُوكان در آب و بهایم از بیشه اندیشه كردم مروت نباشد همه در تسبیح و من به غفلت خفته

دوش مرغی به صبح می نالید

عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یكی از دوستان مخلص را

مگر آواز من رسید به گوش

گفت باور نداشتم كه ترا

بانگ مرغی چنین كند مدهوش

گفتم این شرط آدمیت نیست

مرغ تسبیح گوی و من خاموش

در سلسلهٔ عشق كه بگسیختنی نیست 

غیر از دل سودا زده آویختنی نیست

در سایهٔ زلف تو نهد دام بلا را 

هر فتنه كه از چشم تو انگیختنی نیست

ما سر به كفِ خویش نهادیم در این كوی 

از بخت سیه تیغ تو آمیختنی نیست

مردانه گوارا و بجان نوش كن ای دل

این جام بلا را كه زكف ریختنی نیست   

هر كجا گذری كوی عاشقانهٔ ماست  

حدیث مسجد و دیر و حرم بهانهٔ ماست

هر آنچه می نگرم آفتاب طلعت اوست

هر آنچه می شنوی نغمهٔ ترانهٔ ماست

مرا نگار طلب می كند به خانهٔ خویش

عجب مداركه رضوان بر آستانهٔ ماست

 نشان خانه گرفتم زیار و گفت به لطف

دل شكستهٔ عاشق همیشه خانهٔ ماست

نشان خانه گرفتم زیار و گفت به لطف

دل شكستهٔ عاشق همیشه خانهٔ ماست

به هر كجا گذری كوی عاشقانهٔ ماست

حدیث مسجد و دِیر و حرم بهانهٔ ماست

#یک_شاخه_گل

برنامه شماره 359

#ایرج

#حبیب_الله_بدیعی

#عباس_خسروی

#منصور_صارمی

#حسن_کسایی

#کمال_خجند

#فیروزه_امیرمعز

گو خلق بدانند که دلدار من این است

معشوق جفا جوی ستمکار من این است

محبوب من و جان من و همنفس من

خویش من و پیوند من و یارمن این است

ننواخت به تیر دگری کشتهٔ خود را

با غمزهٔ صید افکنش آزار من این است

بوی سر زلفش به من آرد همه شب باد

از همنفسان یار وفا دار من این است