کتابخانه

در بخش هشتم کتاب «نبردی برای همه» خواهر مجاهد خلق متین کریم از خاطرات زندان در رابطه با شکنجه‌ای به نام «فوتبال»، کشتن انسانیت و تواب‌پروری توسط شکنجه‌گران و وضعیت بهداشت و درمان در زندان اوین صحبت می‌کند.

شکنجه‌ای به نام «فوتبال»!
یك شب برای بازجویی صدایمان زدند. بهمحض اینكه وارد اتاق شدم یكی از بازجوها كه مسئول پرونده خودم بود(او را به نام حمید صدا میزدند) گفت بیا جلو!

همین كه چند قدم تا وسط اتاق رفتم ناگهان مرا گرفت و به گوشه‌ی اتاق پرتابم كرد، از آن طرف یكی دیگر پرتم كرد به سوی بازجویی كه در طرف دیگر اتاق ایستاده بود و بی وقفه از یك طرف به طرف دیگر اتاق پرتابم میكردند.

دیگر چیزی نمیدیدم و از اطرافم چیزی نمی فهمیدم. تنها یادم هست كه در یك نقطه سرم به لبه‌ی تیز جسم سختی كه فكر میكنم یك میز بود اصابت كرد.

بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم.   بعد از حدود ۲۴ ساعت در داخل بند به هوش آمدم. متوجه شدم دهانم را نمیتوانم باز كنم.

انگار فكم توی هم رفته بود. یك پزشك زندانی در بهداری اوین بود كه با كمترین ابزار و الزاماتی كه داشت، فكم را جا انداخت و دندانی كه شكسته بود را با جراحی از لثهام بیرون كشید.

در همان وضعیت بودم و هنوز كار دكتر تمام نشده بود كه ناگهان گفتند: «همه‌ی زندانی‌ها را از بهداری خارج كنید».

پشت سر هم دستور میدادند كه همه ی مریضها باید به سرعت بهداری را ترك كنند. مرا از آنجا بیرون كشیدند.

بعدها فهمیدم كه آن روز رژیم میخواسته برای نمایش خارجی زندان به میهمانان دهه باصطلاح فجر كه تعدادی از كشورهای آفریقایی بودند بهداری زندان را به آنها نشان دهد.

آنها می خواستند ظاهر بهداری مناسب باشد. در آن روز هیچكس را از بند برای بازجویی صدا نزدند.

با همان وضعیت به بند برگشتم. تا مدتها نمیتوانستم هیچ غذایی بخورم. هم سلولی‌هایم، روكش یك خودكار بیك را شسته بودند تا برای خوردن غذا از آن به عنوان نی استفاده كنم.

به مرور فكم خودش جوش خورد. وقتی توان حرف زدن پیدا كرده بودم و موضوع را برای هم اتاقی هایم تعریف كردم تازه به من گفتند اینكار نوع خاصی از شكنجه است كه به آن فوتبال می‌گویند.

 انسان؟!

یكی از شكنجه ها در زندان اوین، فشار فزاینده روی زندانیان بود تا هیچ انسانیتی از آنها باقی نماند.

هركس میخواست این انسانیت و روابط انسانی را حفظ كند باید منتظر تنبیه‌ها و عواقبش می‌بود.

در هربندی ۲ الی ۳ نفر مقاومتشان را در زیر شكنجه ها و فشارهای رژیم از دست داده  بودند و با دشمن همكاری میكردند.

آنها در اساس دنبال این بودند كه قوانین و محدودیتهای بند كه طبق هیچ قانون و قاعده‌ی رسمی مدیریت زندان نبود، از سوی زندانیان به چالش گرفته نشود.

به عنوان مثال: هیچكس حق نداشت مواد غذایی خودش را به زندانی دیگر بدهد در غیر این صورت تنبیه میكردند. البته ما مخفیانه این كار را میكردیم .

یكی دیگر از شیوه های تنبیه بستن تمام راههای ورود آفتاب به داخل سلول بود.

یك پنجره به سمت هواخوری داشتیم كه آنرا رنگ زده بودند. مختصری نور آفتاب هم برایمان حیاتی بود .

مهمترین شكنجه و آزار روانی ایجاد فضای بیاعتمادی در بین زندانیان بود.

این كار را از طریق معدود نفراتی پیش میبردند كه تاب شكنجه نیاورده و بهخاطر حفظ جانشان یا خلاصی از شكنجه، جاسوسی در داخل بندها را پذیرفته بودند.

سقوط این افراد چنان بود كه با خروج از وادی مقاومت و مبارزه، در اردوی دشمن از همان زنان پاسدار هم پیشی گرفته بودند.

بهطوری كه بعضی اوقات زنان پاسدار كوتاه می آمدند، اما اینها كاسه‌ی داغتر از آش میشدند و حتی در مقابل برقراری ساده ترین رابطه های انسانی كوتاه نمی آمدند.

بهداشت!

نبود امكانات یا كم كردن امكانات صنفی و بهداشتی در زندان اوین به منظور اذیت و آزار زندانیان به قدری زیاد بود كه به صورت یك روال عادی و جاری درآمده بود.

برخی نمونه ها از اقدامات عمدی آنها به مثابه مشت نمونه خروار است: یك بار وقتی غذا را كه شبیه آش بود و از آب و سبزی و مقداری عدس تشكیل شده بود به داخل بند آوردند.

به محض همزدن اولیه متوجه شدیم یك لنگه كفش داخل دیگ است. حتی از ظاهرش هم مشخص بود به عمد داخل دیگ انداخته اند تا اذیتمان كنند.

یك بار دیگر موش بزرگی داخل ظرف غذا بود كه باز هم از ظاهرش مشخص بود بعد از طبخ آن را داخل غذا انداخته اند.

یكی از گوشهایم در زندان عفونت كرده بود و چند بار در دورانی كه كمتر زیر ضرب بازجویی بودم درخواست بهداری كردم بعد از مدتی  مرا به بهداری بردند.

دكتری كه خودش هم زندانی بود و در بهداری كار میكرد فقط چك كرد و درنهایت گفت هیچ امكانی ندارم كه بخواهم مشكلت را حل وفصل كنم.

این گوش نیاز به شستشوی مستمر و داروی خاص دارد ولی هیچكدام در دسترس من نیست.

چندسال بعداز خروج از زندان با درمانهای مستمری كه در پایگاههای مقاومت بر روی گوشم انجام دادند. وضعیتم بهتر شد اما هرگز به وضعیت قبل از زندان برنگشت.

در بخش هفتم کتاب «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را در رابطه با مقاومت جمعی زندانیان سیاسی در زندان اوین و وحشی‌گری شکنجه‌گران در اثنای انقلاب ایدئولوژیک درونی سازمان مجاهدین خلق ایران بیان می‌کند.
مقاومت جمعی
بعد از مدت کوتاهی من و تعدادی از بچه‌هایی را که باهم در زندان اوین زندگی جمعی داشتیم برای بازجویی صدا زدند.
جمع کوچک ما در همان بند شامل بخشی از هوادران سازمان مجاهدین خلق ایران بود که بیش از ۹۰درصد زندانیان را تشکیل می‌دادند.
همه به تجریه دریافته بودند که بدون یک برنامه و زندگی جمعی شرایط زندان از آنچه هست بسیار سختتر می‌شود. برای مقابله با سختیهای زندان، یا در واقع برای کاهش‌دادن فشارهایش، اوقات روزانه را برنامه‌ریزی میکردیم.
مثلاً ساعت‌هائی را قرآن و نهج البلاغه میخواندیم. ساعت‌هائی ورزش می‌کردیم یا در بخشی از ساعت‌های روز به‌طور جمعی با کمترین امکانات موجود کاردستی درست می‌کردیم.
مهمترین دستاوردی که دشمن به آن امید بسته بود این بود که بتواند هرفردی را در زیر شکنجه یا در اثر انواع فشارهای روحی دیگر به این نقطه برساند که به‌صورت شفاهی یا کتبی متعهد شود که «دیگر با سازمان مجاهدین خلق ایران همکاری نمیکنم»
بعد از مدتی که از شکل‌گیری کارهای جمعی ما می‌گذشت، یک روز چند نفری از ما را به بازجویی صدا زدند. ما را به داخل شعبه بردند سپس سلسله سؤالهایی مطرح کردند و به هرکس گفتند جداگانه بنویس!
از جمع ما هیچ‌کس چیزی ننوشت و همه‌مان ساکت نشستیم. ما را تا صبح روز بعد همان‌جا رها کردند و کسی سراغمان نیامد. نه غذایی به ما داده شد، نه کسی حرفی میزد و نه اجازه توالت رفتن داشتیم.
روز بعد ما را به بند برگرداندند و تغییرهائی در ترکیب اتاقهای بند دادند و چندنفر را از آن بند به بند دیگری بردند. گویا تصور می‌کردند که رابطه‌های جمعی ما به این وسیله ازهم پاشیده میشود.
دلیل توحش
دو سال بعد از دستگیریم درحالیکه به اصطلاح دوران محکومیتم را می‌گذراندم، در یک نیمه‌شب من و چند تن از زندانیان را باهم صدا زدند.
من را به اتاقی بردند که مرد جوانی روی تخت شکنجه بود و داشتند او را با کابل می‌زدند. همین که سرم را بالا بردم بازجو که روبه‌رویم ایستاده بود و من متوجه حضورش نشده بودم.
با فشار خیلی زیاد انگشتانش را روی دو چشمم گذاشت و گفت: «یکبار دیگر حرکت اینجوری بکنی خودم چشمهایت را از حدقه در می‌آورم».
بعد مرا هول داد به‌سمت دیوار و گفت خوب گوش کن! حق نداری چیزی ببینی ولی حواست را جمع کن و ببین! اگر چیزی نگویی سرنوشت خودت هم مثل این یکی میشود.
می‌دیدم که بازجوها از شکنجه‌کردن هر انسان دیگر و دردکشیدن و عذاب‌دادن او لذت می‌برند و برایشان مثل تفریح است. از درد و زجرکشیدن یک انسان دیگر قهقهه سر می‌دادند.
یکباره یکیشان مرا صدا زد و گفت: «الان دارد نوبت تو میشود چون این یکی منافق دیگر جانش تمام شد یا اطلاعاتت را می‌دهی یا به سرنوشت او دچار میشوی».
گفتم: «من اطلاعاتی ندارم. کارخلافی نکرده‌ام که مجرم باشم و بخواهم اطلاعاتش را بدهم.» بلافاصله بر سرم ریختند و شروع کردند از هرطرف به کتک زدن.
وسطش هم با کین و غیظ زیاد میگفتند: «تو اطلاعات نداری؟» در اثنای همین کتککاری ناگهان یک ضربهی سنگین، احتمالاً با همان جسمی بود که به پشتم زده بودند به سرم زدند. تا چند لحظه در حالتی گیج و منگ بودم و دیگر از هوش رفتم.
سرم چنان کرخت شده بود که شک کردم آیا سرم در جای خودش قرار دارد یا نه؟ حالم به‌شدت بد شده بود؛ ولی صداهایی که می‌شنیدم به قدری دردناک بود که وجدانم را به لرزه می‌انداخت و چنان وجودم را می‌سوزاند که وضعیت خودم فراموشم می‌شد.
درحالیکه با حالتی از بهت و ناباوری چشمهایم را به اطراف می‌چرخاندم، نفرات شکنجه شده را نگاه می‌کردم یکی از بازجوها متوجه من شد و با لگد به سرم کوبید و گفت: «داری چی رو نگاه می‌کنی؟ کور شو!»
دوباره از هوش رفتم. نتوانستم بفهمم که چرا ناگهان دست به این کار زدهاند. سایر زندانیان هم تحلیل و برداشت مشخصی از این کار نداشتند.
بعدها هنگامیکه به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوستم، همراه با مرور تحولات مبارزه مجاهدین با رژیم، توانستم تقارن آن رفتارها و مسایل بیرون زندان و مبارزه‌یی را که جریان داشت بفهمم.
سال۶۴ زمانی بود که در درون مجاهدین یک تحول ایدئولوژیک حول مسألهی زن و برابری زن و مرد رخ داده بود و یک زن، «مریم رجوی» در رهبری جنبش و مبارزه جای گرفته بود.
این تحول خون تازه‌یی در رگهای سازمان و تشکیلات و جنبش مقاومت جاری کرده بود. لاجوردی و بازجوهایش در اوین، ابتدا با شکنجهی بیشتر و اذیت و آزارها خودشان را تخلیه می‌کردند.
بعدها معنی آن وحشیگریها در اتاقهای شکنجه و آن حرفهای رکیک و مطالبی را که رد و بدل می‌کردند بهتر فهمیدم.

در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش چهارم این کتاب وضعیت بند ۲۴۶ زندان اوین و کودکان خردسالی که در این بند بودند بازگو شده است. از جملة این کودکان خردسال «حامد کریم» برادر کوچکتر خواهر مجاهد خلق متین کریم است که به همراه او و مادرش، دوران کودکی خود را در اوین گذرانده است. بخش دیگری از کتاب به جشن نوروزی در زندان و شکنجه‌های اسدالله لاجوردی (قصاب اوین) بخاطر این جشن اختصاص دارد. در بخشی از کتاب به خاطرات سرنوشت کودکان مجاهدین در جنگ کویت در عراق پرداخته شده است. «انتخاب»، بخش پایانی این بخش از کتاب صوتی است که در آن خاطراتی از بازجویی‌ها در زندان اوین نقل شده است.

زندانیان سیاسی در بند «246» زندان اوین
بند246 دو طبقه بود. بند بالا كه ما در آن بودیم 6 اتاق داشت. اتاقهایی كه برای حداكثر 20 زندانی بود ولی 100زندانی را در آنها جا داده بودند. هیچوقت همه نفرات در اتاق جا نمیشدیم.
آن جا دوباره با حامد بودم. حامد بهشدت ساكت شده بود و زیاد حرف نمیزد و بیشتر در خود بود. مادرم وضع جسمانی خوبی نداشت .
وقتی او را دیدم پاهایش در اثر ضربههای زیاد شلاق عفونت كرده بود. در محیطی كه بند عمومی زنان بود، 7بچه دیگر از چندماهه تا دوساله وجود داشت. كه حامد بزرگترین بچه آن بند بود و خیلی چیزها را میفهمید.
وجه مشترك این بچهها آن بود كه از خانوادههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. یا همراه با مادرانشان دستگیر شده بودند، یا در زندان بدنیا آمده بودند.
یك روز كه با حامد صحبت میكردم و میخواستم قانعش كنم بهتر است به بیرون زندان برود و برایش از مدرسهرفتن و بازیكردن در بیرون و اسباب بازیها و غیره میگفتم.
در جوابم گفت: «یعنی میخواهی من اینقدر بیخیال باشم؟ مگر نگفتی كه بهترین زندگی هم زندگی با مجاهدین است.
حالا چرا میخواهی به من یاد بدهی كه بروم بدون مجاهدین زیر دست اینها كه دیدم چقدر بد هستند مدرسه بروم و بازی كنم؟ من نمیروم.»
حرفهایش خیلی بزرگتر از سن خودش شده بود و مستمر خواهش میكرد او را به بیرون نفرستیم.

اسدالله لاجوردی (قصاب اوین) و جشن نوروز
در ایام نوروز از آنجا كه شیرینی نداشتیم خودمان با جمعكردن كرههایی كه بعد از مدتهای زیادی تازه به ما داده بودند.
با جمعكردن سهمیه شكر و نانمان و با تركیب این سه تا در اتاقمان، چیزی شبیه شیرینی درست كردیم و دور هم در اتاق جمع شدیم و خوردیم.
نیمهشب به اتاقمان كه اتاق اول بند 246بود ریختند و یكی از آنها گفت: حالا كارتان به جایی رسیده كه جشن میگیرید؟ خیلی خوش میگذرد؟
پس اینجا هتل است. كاری میكنم كه خیال جشن گرفتن از سرتان بپرد.
روز بعد نزدیك ظهر بود كه در اتاق را باز كردند و تعدادی ازجمله من و مادرم و برادرم را به محل هواخوری انداخته و دست بند زدند و همه را رو به دیوار كردند .
گفتند حق حرفزدن با هم ندارید در این میان خود لاجوردی آمد و درحالیكه رو به دیوار نشسته بودیم از پشت به ما ضربه میزد . با قهقهههای كریهش میگفت: «هوس جشن كردهاید؟ حالا میخواهید تقویت روحیه كنید؟
منافقهای كثیف، خون همهتان حلال است، بزرگواری میكنیم كه از شما نگهداری میكنیم. غذایی كه بهتان میدهیم از سرتان زیاد است... »
سرنوشت
در اواخر سال63 درحالیكه حدود دوسال از دستگیری من و مادرم میگذشت، پدرم آزاد شده بود و برای تحویلگیری حامد به زندان مراجعه كرد. در واقع حامد را به زور از زندان به بیرون فرستادیم تا نزد پدرم بماند.
وقتی در سال65 همه ما به مجاهدین پیوستیم. بعد از صحبتهای زیادی كه با حامد كردیم درنهایت راضی شد فعلا درس بخواند تا وقتی به سن مناسب رسید او را قبول كنند.
4سال بعد هنگامی كه در اوج بحران و جنگ كویت (جنگ سال1990) بچهها را از مناطق مرزی و مدرسههای پایگاههای مقاومت در عراق به اروپا میفرستادیم.
تا جانشان حفظ شود و در معرض بمبارانهای مناطق مختلف نباشند، باز هم حامد پافشاری كرد و حتی به گریه افتاد و اصرار كرد كه بماند و از مجاهدین دور نشود.
درنهایت قانع شد كه به اروپا برود او چندسال نزد یكی از خانوادهها در اروپا زندگی كرد و بعد از درخواستها و نامههای مكرری كه خطاب به مسئولان سازمان نوشت به منطقه مرزی آمد و به آرزوی خودش رسید.
انتخاب
طی مدتی كه در سلول 311 زندان اوین بودم، چندین بار مرا به بازجویی بردند. حرف و سؤال اصلی آنها از من این بود كه چه كسانی را میشناسم؟ آیا در رابطه با سازمان بودهام یا نه؟ چه کارهایی در زمینه سیاسی و مبارزه میكرده ام؟
اینها البته فقط كلمات است، واقعیت صحنه این بود كه در لابلای هیچ كلمه و جملهیی نبود كه چند مشت و لگد نثارم نكنند.
وقتی به حرفهای بازجو فکر می کردم در دلم از این كار آنها كه تا مدتها آن خانه را تحت نظر داشتند خندهام میگرفت.
از اینكه رژیم در مورد اطلاعات اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران تا كجا دستش خالی است، خوشحال میشدم.
چند ماه بعد در اواسط تابستان بود كه برای بازجویی صدایم زدند. كاغذی به من داد كه یك الگوی چارت سازماندهی بود و یك فرم سؤالها هم ضمیمهاش بود.
گفتم: من نه میدانم چارت چیست و نه چیزی داشتهام كه بنویسم.
اما سؤالهایی كه كرده بود برخی در رابطه با نوشتن اعلامیه و.... بود كه در همان حد نوشتم و مضمونش این بود كه خودم آن اعلامیهها را دستنویس كرده بودم.

در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند.
در بخش پنجم این کتاب خاطراتی از «منیره رجوی» خواهر مسعود رجوی که در قتل عام های سال ۶۷ اعدام شد بیان شده است.
همچنین خاطراتی از «حامد کریم» برادر کوچکر متین کریم که سالهای کودکی خود را به همراه خواهر مجاهد متین کریم و مادرش در زندان اوین گذرانده است.
بخش دیگری از این خاطرات به شعبه ۷ دادستانی زندان اوین و شکنجه‌های آن پرداخته شده است.
«منیره»
متین کریم: اواخر سال64 بود كه اسم من و چند خواهر زندانی دیگر را هرشب از بلندگو میخواندند كه فردا جهت بازجویی به سالن بند بیایند.
منیره رجوی، خواهر مسعود رجوی هم در میان ما بود. یک روز که برای بازجویی ما را بردند وقتی منیره برگشت و پرسیدم از تو چه میخواستند؟ گفت همانجا مرا در گوشه یك اتاق انداختند. بسیاری حرفهای شنیع به او زده بودند كه بخشی را منیره نمیتوانست بیان كند و بخشی دیگر را من نمیتوانم تكرار كنم.
خیلی وقتها وضعیت و مقاومت منیره تمام ذهنم را پر میكرد و در دلم فریاد میزدم: آخر بیشرفها، كجای دنیا یك زن فقط به خاطراینكه برادرش رهبر یك جنبش است باید مورد زخم زبان و اذیت و آزار و شكنجه و زندان قرار گیرد و چنین رفتاری با او بكنند؟
«حامد»
دومین باری كه مرا برای بازجویی بردند، برادر كوچكم حامد را دیدم، كه در طبقه همكف ساختمان دادستانی در حال جیغ زدن و گریه كردن بود. او را گوشه راهرو انداخته بودند.
با اصرار زیاد درنهایت موفق شدم به آنها بقبولانم كه برادرم را نزد خودم بیاورند. حامد به جمع ما در یكی از سلولهای بند 311 پیوست.
یک روز وقتی از بازجویی و شكنجه برگشتم، در سلول به آرامی با من صحبت میكرد و میپرسید، فكر میكنی با مامان چكار كنند؟ تو اصلا فكر میكنی روزی میرسد كه دوباره مامان را ببینیم؟ ظرف كمتر از یك ماه او به شدت لاغر و ضعیف شد. در اواسط خردادماه62 او را به بند عمومی نزد مادرم بردند.
تخصص‌های شعبه7
در دادستانی اوین یك شعبه خاص وجود داشت كه مخصوص رسیدگی به پروندههای اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران یا به قول خودشان كسانی بود كه جرائم‌شمان خیلی سنگین است.
شعبه7 علاوه بر كارهایی كه میكرد، خودش هم برای خودش آوازه ایی درست كرده بود. خائنین و زنان پاسدار مسئول بند هم گاهی تهدید میكردند كه اگر فلان و فلان نكنی، سروكارت با شعبه7 خواهد بود.
در داخل بند شایع بود كه هركس را شعبه7 صدا میزند كارش تمام است. چون بازجوهای شكنجه گر خبره در آنجا هستند.
اما به طور واقعی آنها هیچ توانی جز همین توحش و درندگی حیوانی و انواع گوناگون شكنجه جسمی و تحقیر و توهین ضدانسانی نداشتند.
یكی از شگردهای شکنجه گران درشعبه7 این بود كه به زندانی مقاوم انگ دیوانگی میزدند و بر همین اساس او را بایكوت میكردند. بایكوت یكی از شیوه های درهم شكستن زندانی بود.
در ورای همه اینها جدیترین شیوه شكستن زنان در شعبه7، تجاوز جنسی و اعمال زشت و كثیف و حیوانیشان در این زمینه بود. آنها تصور میكردند به این وسیله تمام شخصیت هر زنی را در هم می شكنند.
این كار را وقتی میكردند كه در همه شیوه های شكنجه و آزار یك زن، به زانو در میآمدند. در این انتقامجویی كور و حیوانی به همان زنانی كه مورد تجاوز قرار میدادند، تهمت رفتارهای غیراخلاقی میزدند.

دومین بازداشت

لحظه های تصمیمگیری برای به جا گذاشتن پدری كه در زندان های رژیم ولایت فقیه و زیر شكنجه است, جانكاه و سخت بود.

خيلي روزها در دلم دعا ميكردم خدا كند در همان ایام كه مقدمات رفتنمان به خارج از ایران فراهم میشود, پدرم آزاد شود و بتوانیم او را هم ببریم. اما بعید میدانستم آزادش كنند.

فكر وصل شدن به سازمان مجاهدین خلق ایران من و مادرم را حسابی سرحال وشاداب كرده بود. مادرم طرحی داشت كه برادر و خواهرم را به نحو مناسبی از مدرسه بیرون بیاورد تا رژیم حاکم بر ایران حساس نشود.

درست ۴۸ساعت قبل از زمانی كه قرار بود به سمت كردستان حركت كنیم، نیمه شب اكیپهای دادستانی از در و دیوار به داخل خانه ریختند.

همه مان را با كتك و فحش و ناسزا دست بند زدند و درگوشه یك اتاق انداختند و خانه را به طور كامل بازرسی كردند. بعد از اینكه جز چند دستنویس اعلامیه های سازمان مجاهدین خلق ایران چیز دیگری پیدا نكردند.

همه ساكنان آن ساختمان را از صاحبخانه كه یك زن ۵۰ ساله بود و فرزندان جوانش, تا من و مادرم و برادر ۵ ساله ام به اوین بردند.

مادرم در سال ۶۳ بر اثر تلاشهای اقواممان و در اساس با وثیقه و پول از زندان آزاد شد و من را تا دو سال دیگر در همان زندان اوین نگه داشتند.

«نازلی»

زمستان سال۶۱، یعنی چند ماه قبل از دستگیریم در تهران بود كه از طریق یكی از دوستانم با یك مجاهد خلق به نام «نازلی شیخ ابراهیمی» آشنا شدم. دوستم او را با اسم مستعار «شیرین» به من معرفی كرد. اسم اصلیش یعنی نازلی را در زندان شناختم.

وقتی او را به یاد میآورم، بی اختیار كلمات در ذهنم رنگ دیگری پیدا میكنند، احساس میكنم دیگر نمیتوان از كلمات معمول استفاده كرد. زنی كه در مقاومت و استواری بر سر ایمان و اعتقادش میتوانستم به او تكیه كنم.

در مقام تشبیه او به طور واقعی كوه مقاومت یا صخره ایی پرصلابت بود كه دژخیمان در مقابلش به زانو درآمدند.

 اولین باری كه بعد از دستگیری او را در زندان اوین میدیدم در بند عمومی۲۴۶ بود، پاهایش پانسمان شده بود و به سختی راه میرفت.

رنگ و رویش زرد شده بود و به نسبت زمانی كه در بیرون زندان او را دیده بودم، به شدت ضعیف و لاغر شده بود، ولی لبخند مهربان همیشگی از لبانش محو نمیشد.

 بهمحض اینكه مرا دید با هوشیاری و درعین حال مهربانی و سرشاری شناخته شده اش به آرامی گفت: «زیاد پیش من نیا، برایت دردسر درست میشود.

به من آشنایی نده. اینجا خائن هایی هستند كه گزارش میكنند و به بهانه كمترین تماسهای دوستانه، بچه ها را تا حد اعدام میبرند. بهتر است تو كه در پروندهات چیزی نیست بتوانی زودتر آزاد شوی، چون من قطعا رفتنی هستم و اعدام خواهم شد».

صحنه شگفتی بود. درحالیكه او برایم یك خواهر، یك معلم و یك دوست بسیار عزیز و دوستداشتنی بود و نمیتوانستم از او دل بكنم، ناگزیر بودم توصیه ها و دستوراتش را اجرا كنم.

یکبار  كه تلاش كردم به نازلی نزدیك شوم و با او صحبت كنم، با همان لحن آرام و مهربانش به من گفت: «من زیر ضرب هستم، با این كار بی جهت مشكلات تو هم زیاد میشود»

نازلی اجازه نمیداد دیگران از دیدن صحنه و نتایج شكنجه ها بر بدنش آزرده شوند. همیشه وضعیت پاهایش را میپوشاند.

در مقابل درد زیادی كه میدانستیم در آن وضعیت دچار آن است, هیچوقت در چهرهاش احساس دردكشیدن را نمیدیدیم. نه تنها كسی از او ناله های طبیعی ناشی از دردهایش را نمیشنید، بلكه شادابی و امید سرشارش، بارزترین ویژگی او بود.

 او بازجوها و شكنجه گرها را درمانده كرده بود. آنها تا جایی كه نفس و توان داشتند نازلی را میزدند اما او چیزی نمیگفت و حتی شكایتی نمیكرد.

حتی یكی از شكنجه گرانش به فریاد آمده و گفته بود «از این همه تحمل كه كردی خسته نشدی؟ دست كم دادی بزن! آه و نالهیی بكن!»

اما نازلی وقتی در زیر شدیدترین ضربه ها و سختترین شرایط قرار میگرفت تنها یك شعار بلد بود و میگفت «یاحسین»! و طنین صدایش كه در راهرو شعبه میپیچید، همه زندانیان را تحت تاثیر قرار میداد.

هر وقت نازلی را میدیدم وقار و متانت بردباری و مقاومت بی پایانش حتی در یك نگاه به چهره اش موج میزد همیشه این سئوال را داشتم كه سر چشمه لایزالی كه او از آن نیرو میگیرد چیست وكجاست؟

جواب را همرزم دیگری بنام مریم كه او هم بعدها در زندان اعدام شد طی یك فرصت طلائی در هواخوری زندان بعد از شهادت نازلی بیان كرد و گفت نازلی به مسعود وصل بود از او انگیزه میگرفت این حرف و تشخیص مریم در باره نازلی مرا تكان داد و آنقدر به دلم چسبید كه مرا شیفته خود او هم كرد.

چیزی كه نازلی  برای ما از حیات و شهادتش باقی گذاشت، یك درس و تجربه صرف نبود. ميراث او چيز متفاوتی است. او با زندگی و مقاومتش سرنوشت و زندگی برخی از ما را رقم زد. اين نقش بود كه به حيات و شهادتش كيفيتی متفاوت بخشيد.

حمایت های مردمی
در تمام مدتی كه یورشهای سپاه پاسداران به خانواده ما جریان داشت، همه همسایگان و آشنایانمان در شهر كرج، به خاطر محبوبیتی كه پدر و مادرم نزد آنها داشتند، از هیچ كمكی دریغ نكردند. از تأمین مالی تا دادن محل استراحت و غذا و تا سركشی به زندان و پرس و جو برای حل و فصل مسائل پدرم كمك می كردند. مادرم از یك همسایه خواسته بود تا به خانه دومی كه در مهرویلای كرج داشتیم مراجعه كند و ببیند چه اتفاقی افتاده است؟
همسایه های آن خانه گفته بودند، چند روز قبل سپاه به آن خانه ریخته و از آنها هم پرس و جو كرده كه چه كسانی به این خانه تردد داشته اند؟ آیا جز خانواده ما كسان دیگری هم می آمده اند یا نه؟
همسایه ها نقل كرده بودند كه پاسدارها خانه را زیر و رو كردند و بخشی از وسایلش را هم غارت كردند. به اهل آن محله هم گفته بودند این خانه چون اعضای سازمان مجاهدین خلق در آن بوده اند, مصادره شده و دیگر متعلق به سپاه پاسداران است!
همسایه ها گفته بودند اینها خانواده شریفی هستند و این خانه دومشان است كه بیشتر تعطیلات و تابستانها به این جا می آیند چرا این كار را با آنها می كنید؟
یكی از همسایه هاكه حدس می زده آن خانه را هم مصادره كنند, بخشی از وسایل خانه را بار زده و به خانه فامیلش برده بود تا در آن جا حفظ شود. حدسش درست بوده و بعد از مدت كوتاهی دوباره به آن جا ریخته و سراغ من و مادرم را از همسایه ها گرفته بودند. یكی از همسایه ها به آنها گفته بود: «چون دیگر این جا برایشان امن نبود گفتند به شهرستانهای دیگر می رویم و نمی دانیم كجا رفتند؟ ». اعضای سپاه پاسداران تمام وسایل باقیمانده در خانه را برده بودند. هم چنین خود خانه را مصادره كردند. منطقی كه بر كارهای آنها حاكم بود از همان حكم و فتوای به اصطلاح مذهبی خمینی نشأت میگرفت كه گفته بود «مال و جان و ناموس آحاد مجاهدین حلال است».

هسته مقاومت
روز بعد از دستگیری پدرم، آوارگی من آغاز شد. تا جایی و كسی را پیدا كنم كه از آن طریق به سازمان مجاهدین خلق ایران بپیوندم و فعالتیم را ادامه دهم, باید خودم را از پیگرد و دستگیری حفظ می كردم تا بی جهت به چنگ آنها نیفتم. بعد از چند ماه در اوایل سال61به یك هسته مقاومت وصل شدم. در هسته مقاومت كارمان تكثیر و دستنویس اعلامیه ها و كارهای تبلیغی بود.
در جریان فعالیتها و ارتباطهای مربوط به هسته مقاومت، از طریق مادر یكی از شهیدان سازمان مجاهدین خلق ایران به یك خانواده خوزستانی معرفی شدم. مادرم و برادرم را هم به آن جا بردم.
گوش دادن به رادیو صدای رادیو مجاهد كار همیشگی ام بود. شبها كه بقیه می خوابیدند من و مادرم به طبقه بالای آن خانه می رفتیم و به رادیو مجاهد گوش می دادیم. تا آخرین روز قبل از دستگیری, رادیو مجاهد یار و همدم ما بود.

گناه زن بودن
روزی به خانه یكی از اقواممان رفته بودم، هیچ مشكلی در كمك كردن و جادادن به من نداشت ولی می گفت: چرا تو كه دختر هستی دنبال این راه رفتی؟ باز پسرها مسائلشان حل است. آخر فكر نمی كنی هربلایی می توانند به سرت بیاورند؟ چرا این كار را می كنی؟
حتی كسانی كه بیشترین كمكها را می كردند، باز می گفتند چرا همه هستی و زندگیتان را بر باد می دهید؟ حیف نبود كه زندگی به آن خوبی را تباه كردید؟ چرا پدرت همه زندگی خودش و بچه هایش را در این راه گذاشته است. این كارها چه فایده دارد؟ آخرش همه تان را می كشند و همه چیز تمام می شود!
چیزی كه به عنوان یك مانع بر سر راه مبارزه و فعالیت یك زن قرار داشت، در نگاه آنها بسیار طبیعی و ضروری می نمود. برایشان عجیب بود كه چرا ما و من این امر خیلی «طبیعی» و «ضروری» را به چالش گرفته ایم؟

مادر
مادر و برادر كوچكم در تهران آواره بودند به تهران برگشتم و تا چند هفته با مادرم نزد یكی از عمه هایم بودیم در آن ایام من و مادر عزم جزم كرده بودیم به هر قیمت سریعتر به مجاهدین وصل شویم. از طریق مادری كه توانسته بود پسر خودش را هم به تازگی از مرز عبور بدهد تا به مجاهدین بپیوندد با كسانی آشنا شدیم كه می توانستند در ازای دریافت پول ما را از مرز خارج كنند.
آن روزها من و مادرم كه مدتی بود در خانه همان خانواده خیلی مهمان نواز جنگ زده خوزستانی بودیم. از طرفی خیلی خوشحال بودیم كه می توانیم نزد مجاهدین برویم و از طرف دیگر پدرم در زندان و زیر شكنجه بود و حتی نتوانسته بودیم یك بار به ملاقاتش برویم. ملاقات من و مادرم با او جز به معنی دستگیری ما نبود. در تمام این مدت فقط مادربزرگم به ملاقاتش رفته بود. در اسفند 61 موفق شدیم كسی را پیدا كنیم كه بتواند در ازای مقداری پول ما را از مرز كردستان خارج كند مادرم بخشی از همان پولی را كه از فروش خانه تامین كرده بود به خرج این سفر اختصاص داد و قرارهایمان را برای خروج از ایران گذاشتیم و قرار بود در روز سی ام فروردین 62 وارد كردستان بشویم.

در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش دوم این کتاب خاطره‌ای از «اعدام مصنوعی» بیان شده است. سپس به سر فصل ۳۰ خرداد پرداخته شده که چگونه در آن روز تاریخی روح الله خمینی فرمان به رگبار بستن تظاهرات مردمی را صادر کرد. در بخش دیگری از خاطرات به چگونگی یورش سپاه پاسداران و جان به در بردن معجزه وار متین کریم از دستگیری پرداخته شده است. در قسمت دیگری از کتاب متین کریم خطراتی را از دعوت کارگزاران نظام شاهنشاهی از پدرش برای دعوت دانشجویان به ترک اعتراض و اعتصاب بازگو می‌کند.
اعدام مصنوعی
متین کریم: تنها اتهام ما این بود که میخواسته ایم در یک میتینگ مربوط به سازمان مجاهدین خلق ایران شرکت کنیم. ما را در سوله ای سرد بازداشت کرده بودند. نیمه شب درحالیکه همه خواب بودیم ناگهان هر دو در بزرگ سوله باز شد و دو خودروی پاترول با تعدادی از نیروهای سپاه پاسداران ، مسلحانه و به سرعت وارد سوله شدند. خودروها را با سرعت تا نزدیک محل استراحتمان آوردند. همراه با رگبار مسلسل، فحشهای رکیک میدادند. بسیاری از کسانی که از خواب پریدند، تشنج گرفتند و نمیتوانستند آرام بایستند یا بنشینند و عضلاتشان میپرید.
به سرعت ما را در همان سوله بزرگ رو به دیوار کردند و گفتند هرکس اسم اصلیش را گفت و حاضر به ابراز پشیمانی از هواداری سازمان مجاهدین خلق ایران شد، آزاد میشود و هرکس نگفت همینجا تیرباران میشود.
در بین کتک زدنها پی درپی تکرار میکردند که امشب شب تعیین تکلیف است یا حرف میزنید و اسم میدهید یا همه تان را میکشیم و داغ دیدارتان را بر دل مادر و پدرتان میگذاریم.
همه ما متحد و یکپارچه سکوت کرده بودیم و هیچکس حاضر به دست کشیدن از هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران نشد. تنها یک نفر با صدای خفیفی اسمش را اعلام کرد و گفت: «من میخواهم زندگیم را بکنم و دیگر کاری به اینها ندارم». او را بیرون کشیدند و بردند.
بعد از چند بار اخطار، فرمانده نیروهای سپاه پاسداران فرمان آتش اول را داد. صدای رگبار در تمام سوله پیچید. همه رو به دیوار بودیم و جایی را نمیدیدیم و تا میخواستیم تکانی بخوریم با ضربه قنداق تفنگ از پشت سرمان مواجه میشدیم. تعدادشان زیاد بود و پشت همه ما نفر مسلح گذاشته بودند. فرمانده شان یکی بعد از دیگری شمارش میکرد و فرمان آتش میداد و پشت آن هم صدای رگبار میآمد. فکر میکردیم که دارند یک به یک ما را تیرباران (اعدام مصنوعی) میکنند و منتظر نوبت خودمان بودیم.
سرفصل
هفته آخر خرداد، رویارویی بزرگ سازمان مجاهدین خلق ایران و حکومت خمینی در جریان بود. اما من مریض بودم و تازه از بیمارستان آمده بودم. یکی از مسئولان تظاهرات ۳۰ خرداد در کرج که از موضوع بیماریم باخبر بود، قبل از اینکه بتوانم خودم را به منطقه اصلی تظاهرات برسانم توصیه کرد از صحنه خارج شوم و به خانه برگردم.
۳۰ خرداد اوضاع را بین مردم و رژیم دگرگون کرد و خمینی با صریحترین بیان، فرمان به رگبار بستن مردم را در خیابانها صادر کرد. من هم در هفته های مانده به این آزمایش بزرگ، تجربه شخصی مهمی را پشت سر گذاشتم. وقایع دوهفته زندانی بودنم، کینه ام را نسبت به جلادان خمینی و شخص او هزار برابر و عشق و ایمانم را به راه مجاهدین هرچه بیشتر کرده بود.
پدر و مادرم که خودشان هوادار سازمان مجاهدین خلق بودند ضمن رسیدگی های زیادی که برای بهبود وضعیت جسمیم میکردند، مرا برای انتخاب آزاد گذاشتند. از همان روزها من احساس میکردم راه مجاهدین به مسئله همه ما تبدیل شده است. گویی در خانواده ما یک پیمان نانوشته یا اعلام نشده وجود داشت که آن را در نگاهها و رفتارمان میدیدیم و از هم تأثیر می پذیرفتیم. تقدیر چنین بود که زندگیمان را وقف مجاهدین کنیم. برخی از ما در این سالیان به عهدشان وفا کردند و برخی دیگر هنوز تا انجام کامل وظایفمان راه طولانیتری در پیش داریم.
معجزه
از ۳۰ خرداد ۶۰ پیگرد گسترده هوادران سازمان مجاهدین خلق در همه جا آغاز شد. ما با اقداماتی که پیرامونمان کرده بودیم حساسیت به ادامه فعالیت سیاسی خانواده را کاهش دادیم. توصیه مسئولان مجاهدین در کرج البته این بود که در صورت امکان آن خانه را ترک کنیم. چون به هرحال و دیر یا زود به سراغمان خواهند آمد.
اما پدرم اساسا بخاطر اینکه میخواست تا زمانیکه لو نرفته به جمع آوری و انتقال اطلاعات محل کارش به سازمان مجاهدین خلق ادامه دهد تاکید داشت که بماند گویا باور نداشتیم که سراغمان خواهند آمد.
این پیش بینی آنها درست بود و سرانجام حدود ۷ ماه بعد از ۳۰ خرداد، پاسداران دادستانی به طور رسمی، اما شب هنگام به در خانه مراجعه کردند. به محض اینکه مادرم در را باز کرد، حکم جلب من و پدرم را به او نشان دادند و مترصد یورش به داخل خانه بودند. مادرم با صدای بلند گفت: «از دخترم چه میخواهید، او مریض است و در خانه نیست. من به محض اینکه جملات مادرم را شنیدم، با توجه به موقعیت خانه و محل هیچ امکانی برای فرار از خانه نداشتم. تنها به فکرم رسید که زیر کرسی بروم که در اتاق عقب ساختمان داشتیم.
آنها وحشیانه به داخل خانه ریختند. اول پدرم را که خواب بود با لگد از تخت پرتابش کرده و دستبند زده بودند. سپس تمام خانه را زیرورو کردند و تا روشنایی صبح خانه را میگشتند. محله را نیز برای کنترل محاصره کرده بودند. دریچه همه کولرها را درآوردند و گشتند. با چکش به دیوار میکوبیدند و هرجا احساس میکردند دیوار توخالی است، میکندند. به زمین هم ضربه میزدند. هرجا موزاییکی لق بود یا احساس میکردند زیرش خالی است، میکندند. تمام باغچه حیاط را سیخ زده بودند و دنبال مدارکی میگشتند تا بتوانند جرائمی را که برای ما تراشیده بودند، اثبات کنند. آنها وارد اطاقی شدندکه من در آن زیر کرسی بودم. کتابخانه داخل اتاق، وسایل کمد لباسها و همه چیز را به هم زدند و بیرون ریختند، به دیوارها هم مشت زدند ولی حتی یکبار هم به عقلشان نرسید که لحاف کرسی را بالا بزنند و زیر آن را چک کنند! من که اجاق برقی کرسی را خاموش کرده بودم در تمام این مدت زیر کرسی بودم. اینکه هیچ حساسیتی به کرسی نشان ندادند، برایم بیشتر شبیه معجزه بود.
پـدر
پدرم، ایرج کریم، در بین مردم منطقه زندگی و نیز همکارانش در محیط های مختلف موقعیت اجتماعی موثر و محبوبی داشت او تا سال ۵۸ یعنی چند ماه بعد از انقلاب سلطنتی همزمان کار میکرد و در دانشگاه درس میخواند در زمان شاه هنگامیکه میخواست مدرک لیسانس بگیرد مدیر دانشکده ریاضیات صدایش زده و از او خواسته بود با توجه به محبوبیتی که بین دانشجویان دارد با مدیریت دانشکده همکاری کند و از طریق صحبت با دانشجویان، اعتصابات و حرکات اعتراضی آنها را به سود نظام ولایت فقیه مهار کند. در ازای چنین خدمتی برای نظام، مدرک تحصیلی و امکانات بیشتری هم به وی پیشنهاد کرده بود. پدرم به او جواب داده بود: «من برای باجگرفتن به اینجا نیامدهام. آمدهام مدرکم را بگیرم ولی حالا که این طوری است آن را هم نمیخواهم». سپس مدرک لیسانسش را ریز ریز کرده و روی میز رییس دانشکده پرتاب کرده و خارج شده بود.

نبردی برای همه ۱ - خاطراتی از خواهر مجاهد خلق متین کریم
در کتاب صوتی «نبردی برای همه»، خواهر مجاهد خلق، متین کریم، خاطرات زندان را برای شما بازگو می‌کند. در بخش اول این کتاب خاطراتی فعالیت‌های سیاسی در دوران دبیرستان و جو سیاسی حاکم بر دبیرستان و هم‌کلاسی‌ها بازگو شده است. بخش دیگری از کتاب به نخستین تجربة دستگیری توسط سپاه پاسداران اختصاص دارد.

متین کریم - دوران تحصیل دهه ۶۰
بیشتر دانش آموزان مدرسه ما علیه رژیم و کارهایش بودند و از فعالیتهای انجمن ما حمایت میکردند. ناظم مدرسه وقتی فهمیده بود بسیاری دانش آموزان به مجاهدین کمک مالی کرده‌اند. آن کمکها از طریق انجمن ما به سازمان منتقل شده، سراغشان رفته و به آنها گفته بود: «اگر یکبار دیگر کمک مالی به آنها بدهید کاری میکنیم که پشیمان بشوید».

چند نفر از دانش آموزانی که تهدید شده بودند، همان تهدیدهای ناظم مدرسه را به ما خبر دادند و گفتند: البته ما باز هم به شما کمک خواهیم کرد.

مبارزه ما در نوجوانی با بیم و امیدهای بسیاری همراه بود. بسیاری از ما و ازجمله خودم به خاطر همه چیزهایی که از پاسدارها و رفتارشان شنیده یا دیده بودیم از دستگیرشدن میترسیدیم. یک تجربه و نمونه آموزنده سرنوشت دوست و همکلاسیم، فاطمه کریمی (فلور کریمی) بود.

نخستین تجربه
اوایل دهه شصت در روز هفتم اردیبهشتانجمنهای زنان و مادران هوادار مجاهدین اعلام تظاهرات سراسری کردند. این تظاهرات به خاطر اعتراض به کشتار هواداران سازمان مجاهدین خلق در شمال ایران بود. در کرج هم این تظاهرات برگزار شد و با یورش پاسداران مواجه گردید.

ظهر همان روز با دو تا از همکلاسیهایم از مدرسه برمیگشتیم. برای تظاهرات عصر آن روز مشغول پخش تراکت بودیم. در یک کوچه توسط چماقداران رژیم متوقف شدیم. آنها چندین نفر بودند و دورمان حلقه زدند. میخواستند کیفهایمان را بگردند. ما در کیفهایمان کتابهای درسی و تراکت دعوت به میتینگ داشتیم. مدتی مقاومت کردیم و نمیگذاشتیم کیفهایمان را بگیرند. چون میدانستیم کافی است یکی از تراکتها را ببینند. آنقدر کیفهایمان را کشیدند و ما مقاومت کردیم که کیف من پاره شد. همه تراکتهای داخل آن در کوچه پخش شد. از اینجا بود که دیگر با کتک و فحاشی ما را به داخل یک ماشین انداختند و به دادستانی کرج بردند. مسئول دادستانی کرج که مقرش آن موقع در منطقه عظیمیه بود، آخوند رئیسی بود. او در سالهای اخیر به عنوان نماینده خاتمی در یکی از مهمترین ارگانهای قضایی کشور تعیین شد. بعدازظهر آن روز هم تعداد زیادی از دختران دانش آموز هوادار مجاهدین را که در تظاهرات دستگیرشده بودند به محل دادستانی آوردند. تعدادمان به ۱۰۰ نفر رسید.

اصطبل
در دادستانی کرج، اول وارد یک حیاط کوچک شدیم. بعد از یک راهرو تنگ ما را به داخل یکی از اتاقها بردند. در آنجا چشمهایمان را بستند و دیگر چیزی ندیدم. اما همان شب ما را از دادستانی به باغ معروف به باغ جهانبانی بردند. فکر میکنم در مهردشت کرج بود. میدانستم که جهانبانی از ژنرالهای ارتش شاه بوده که املاک و کاخهای متعدد داشت. ازجمله این باغ او در کرج و کاخی که در آن بود، توسط آخوندها تصرف شده بود. این کاخ و باغ بزرگش شامل یک زمین خصوصی اسبدوانی و اصطبلهای بزرگی هم بود. به خاطر کثرت دستگیریهای بهار سال۶۰ از آن به عنوان زندان استفاده میکردند.