De bijstandswet is één van de sociale verworvenheden van onze verzorgingsstaat. Het is het laatste vangnet voor mensen die op de één of andere manier niet in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Als je in Nederland een bijstandsuitkering ontvangt wordt door de sociale dienst van de gemeente nagegaan of je er geen misbruik van maakt.

Iedereen, van links tot rechts, is het daarmee mee eens. Het is tenslotte gemeenschapsgeld, en daar moet op gecontroleerd worden.

Daarvoor hebben we de sociale recherche.

Maar bijstandsaanvragers worden ook gecontroleerd door de zogeheten handhavers, ambtenaren van de sociale dienst, die zonder dat daar een aanleiding voor hoeft te zijn, uitgebreide bevoegdheden hebben om bijstandsaanvragers in de gaten te houden.

De laatste jaren is die controle op het recht op uitkering steeds strenger geworden. En met de wet Aanscherping Sanctiebeleid en de Wet op de Huisbezoeken die per 1 januari van kracht, wordt die nog geintensiveerd.

Waarom? En welke middelen worden hiervoor ingezet? Hoe zijn de rechten van de bijstandsaanvragers gewaarborgd? En wie houdt toezicht op die controle?

Argos over huisbezoeken, heimelijke waarnemingen en een sociaal vangnet dat steeds strakker wordt aangetrokken.