குறிஞ்சி மலர்

சர்வ வல்லமைகளை பெறுவதற்கு இந்திரசித் செய்த நிகும்பலை யாகத்துடன் பரீட்சைகளை ஒப்பிடும் ஆசிரியர், 1940களிலேயே பிஏ பரீட்சைக்கு இறுதிராத்திரியில் படிக்கும் பழக்கத்தையும், புகைப்போட்டுக்கொண்டே பரபரப்புடன், குழு ஸ்டடியாக, நோட்ஸ்களை இரவல் வாங்கிப் படிக்கும் நுணுக்கமான சுவராஸ்யங்களையும் பட்டியலிடுகிறார்.. கல்லூரியை கலாசாலை என்றே குறிப்பிட்டாலும், அதற்கே உரித்தான ஆங்கில வார்த்தைகளை தூவிப்பேசும் உரையாடலை, உள்ளபடியே கையாண்டுள்ளதும்,பிரதர் பிரதர் என்றழைக்கும் வழக்கும் கூட இன்று வரை பொருந்திப்போவதும் அப்ளாஸ்... பரீட்சையை கிண்டி ரேசுடன் ஒப்பிட்டு பணம் கட்டும் சம்பவமாக நையாண்டி செய்தாலும், திட்டமிடலுடன் படிப்பவர்கள் சர்வீஸ் கமிஷன் வரை தேறிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையையும் அன்றைய காலக்கட்டத்தில் வெளிப்படுத்தியது சிறப்பு. ஏனோ, முழு உரையாடலும் அதில் தொக்கி நிற்கும் நகையுணர்ச்சியும் நம்மவர்க்கு, நாம் upsc பரீட்சைக்கு தயாரான சர்வ சாமுத்ரிகா லட்சணங்களையும் நினைவூட்டுவதாக அமைந்து ஆசிரியரின் அற்புத எழுத்தாற்றலை வியக்க வைக்கிறது. Stop please என examiner பேப்பரை பிடுங்குவதும், இரண்டு மூன்று மதிப்பெண்ணுக்காக இறுதியில் நாம் கிறுக்கித்தள்ளுவதும் என அத்தனை யதார்த்தமான விவரிப்பு ... கேட்டுப்பாருங்களேன்....

குற்றமற்ற நன்மையை தருமானால் பொய்யும் வாய்மையே என பொய்க்கும் அங்கீகாரம் கிடைத்தாலும், காலப்போக்கில் அதன் பரிமாணங்கள் வேறுபட்டு, வாய்மையை நகைப்புக்குள்ளாக்குவதை, சிறப்பான பாத்திரப்படைப்புகளால் இக்கதையில் நிறுவுகிறார் ஆசிரியர். பக்திக்கும் படிப்புக்குமே சம்பந்தமில்லாத பொய்மைகளினூடே, கட்டுக்கோப்போடு ஓடும் தன்மையுடையதாய் சமூகம் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கும் 😂 என்பதை எண்பது வருடங்களுக்கு முன்பே தீர்க்க தரிசனத்துடன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்..."புதுமை" "பித்தன்"😄😄. குறிப்பாக சாலைத்தெரு முதலாளி இறுதியில் இடும் கட்டளைக்கு விழிபிதுங்கும் அதே நேரம், "புதுமை" தேடும் மனத்தினனாய் "சரிசெய்ய" அவரது மகன் கடந்து போகும் நிகழ்வு, அரசு நிர்வாகத்தில்- political executive- Senior-Junior officers இடையே நிகழும் தற்கால பரிமாற்றங்களின் படிமமாக நமக்குத் தோன்றுவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை😂🙏

நம்பிக்கையெனும் பிரமை இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கையில் பிடித்துக்கொள்ள வேறு என்ன இருக்கிறது..என அன்றாட வாழ்வில் காணும் விளிம்புநிலை மனிதர்களைக் கண்டு ஆச்சர்யப்படுகிறார் ஆசிரியர்...பட்டணத்து பரபரப்பில், மனிதர் இழக்கும் சிறு சிறு சந்தோஷங்களை காட்சிப்படுத்தும் வகையில், எளியோரின் வாழ்நிலையையும் சுட்டுக்காட்டி நம் மனத்தை லேசாக்குகிறார் புதுமைப்பித்தன். நாஸுக், ஹம்பக், ஜோர், அகஸ்மாத்தாக உள்ளிட்ட வார்த்தைகள் 1940களில் பிரயோகத்தில் இருந்தன என்பது நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. துயரத்தின் சிற்றுரு, பசி என்று எழுதிய மாதிரி கண்கள், வெள்ளிக்கிண்ணத் தொனி சிரிப்பு போன்ற உவமைகளும் சிறப்பானவை...

தலைவன்-தலைவி இடையேயான பரஸ்பர எதிர்பார்ப்புகள், அன்பு பாராட்டல்கள் சங்கப்பாடல்கள் மூலம் நமக்கு பரிச்சயமே...இக்கதையிலும் நிகழ்கால தலைவன் வரவு நோக்கிய தலைவியின் மனஓட்டங்கள்... அவள் உள்ளக்குமுறலை உணர்ந்தவனாயினும், ஏற்க இயலாத தலைவனின் வாதங்கள் என இருவரின் , தன்னிலைவிளக்கங்களாக இக்கதை விரிகிறது...

நகரத்தவர்கள் மிகவும் அலட்சியமாக கடந்து செல்லும் நிகழ்வை, ஒரு குழந்தையின் அன்பு பாராட்டல் மூலம் அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறார் ஆசிரியர் . குழந்தையின் மாசற்ற வாஞ்சையில் நம்மை நனைக்கும் ஆசிரியர், சக மனிதரின் மீது சற்றும் ஈரமும் இரக்கமும் இல்லாத பட்டணத்தவரின் அவசர போக்கை பரிகாசம் செய்கிறார். கதைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள தலைப்பு, பட்டணத்து வாழ்வு குறித்த நம் அபிப்ராயத்தை தகர்க்கிறது.

படைப்பு- உலக இயக்கம்- இருப்பு குறித்த ஆராய்ச்சிகள்-விவாதங்கள் முடிவில்லாமல் தொடர்கின்றன. இருப்பை சமவாப்போடு சிறப்பாக்கிக் கொள்ள பூமியில் மனிதர்களின் போராட்டங்களும் முடிந்தபாடில்லை....கடந்த நூற்றாண்டின் முதல்பாதியில் எழுதப்பட்ட இந்த கதை படைப்பு உள்ளிட்டவை குறித்த புதுமைப்பித்தனின் புரிதல்களாக விரிகிறது... 🙏

1934-ல் எழுதப்பட்ட இந்த சிறுகதையில் கற்புநெறி குறித்த தம் கருத்தை ஆழமாக பதிந்துள்ளார் ஆசிரியர்.

படைப்பாளிகளை அவர்களின் காலத்திலேயே சமூகம் அங்கீகரிக்க சிரமப்பட்டாலும், தவறியிருந்தாலும், அவர்களின் எழுத்தின் வீர்யமும், வீச்சும், விஸ்வரூபமும் சற்றும் குறையவில்லை. அந்த படைப்புகள் தொய்வோ, சோர்வையோ பதியாமல், நம்பிக்கையையும், எழுச்சியையுமே விதைத்து செல்கின்றன... எதிர் வரும் சந்ததியினருக்காக... படைப்பாளிகளை அவர்கள் காலத்திலேயே சரிவர அடையாளம் கண்டு அரவணைத்திருந்தால்.? கோழைத்தனத்தை பிறப்புரிமையாக கொண்டுள்ள அசட்டுத்தனமான சமூகமாக இருப்பது சரியா என ஆசிரியர் வினவுவது படைப்பாளிகள், படைப்புகளை அங்கீகரிப்பதோடு நில்லாமல் ...அது ஒரு மகத்தான அறைகூவலாக ஒலிக்கிறது...

பயம்... இந்த உணர்விற்கு எதிர்வினை நடவடிக்கைகள் , இன்று வரை மனிதர்களை பாடாய்ப் படுத்தும் எல்லையில்லாத நீட்சியாய் தொடர்கின்றன......மிருகங்கள் நம்மைவிட மிகக்குறைவாகவே பயப்படுவதாக தோன்றுகிறது ...😄 பயம் - 'உணர்வு' என்ற அங்கீகாரத்திற்கே அடிப்படை இல்லாத ஒன்று...என்ற எண்ணம் எழுகிறது... இந்தக் கதை முடிவில்... யாரும் எதிர்பார்த்திராத இரு கதாபாத்திரங்களும், விவரிப்புகளும், ஆசிரியரின் உண்மை வாழ்க்கைச் சம்பவமாய் இருக்குமோ என்ற யூகத்தைத் தருகிறது... 🙏🙏🙏🙏

சாட்சி இல்லாத இடத்திலும் நேர்மையை கடைபிடிப்பதுதான் ஒழுக்கம் என்ற கவிஞர் வைரமுத்துவின் விளக்கம் சிறப்பு. சாமான்யரின் வாழ்வில்தான் இந்த ஒழுக்க நோக்கு ஒரு இயல்பான நடைமுறையாக - அற வாழ்வாகவே அமைந்துவிடுகிறது. தவறுவதற்கான வாய்ப்புகள் அமைந்தாலும், யதார்த்த வாழ்வின் கட்டுப்பாடுகள் , சாமான்யர்கள் அத்துமீற இடம்கொடுப்பதில்லை. தவறுபவர்களும், அத்துமீறுபவர்களும் எத்தகையவரோ...!? ஒரு பின்னிரவில் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை படும் பாட்டை பாருங்கள்...