வேதாரண்ய உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தில் தவறவிட்ட கைது வாய்ப்பை ஈடுசெய்ய, சீட்டுக்குலுக்கிப் போட்டதில், கைதாக வேண்டியோர் பட்டியலில் தன் பெயர் வரவில்லையே என வருத்தப்படும் நண்பர்கள், படிப்பைக் கெடுத்துக்கொண்டு பாழாய் போகிறானே என்ற தாயின் பரிதவிப்பு, ஆயுள் முழுவதும் ஆத்மார்த்தமாக ராஜாராமன் நன்றி கூறும் "அவளுடனான" மோதல் சந்திப்பு... உள்ளிட்ட ரீங்காரங்களின் தொகுப்பாய் இந்தப் பகுதி - ஆத்மாவின் ராகங்கள்- பகுதி-3/15

நாட்டின் அடிமைத்தனத்தை வேரறுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டு,உபாயங்கள் புலப்படவில்லை. முகமறியா ஒருவர், பத்திரிக்கை அளவிலான பரிச்சயம் மட்டுமே. ஒரே ஆயுதம்.அஹிம்சை. எப்படி இளைஞர்களை இந்த மனிதர் ஆட்கொண்டார்? அப்படி கல்லூரிப் படிப்பையும் உதறி, காந்தியடிகளுக்காக போராட்டக்களத்தில் குதிக்கிறான் ராஜாராமன். ஆத்மாவின் ராகங்கள் நாவலின் பகுதி- 2/15.

காந்தீய சகாப்த நாவல் இது என்று குறிப்பிடும் ஆசிரியர், சத்தியாக்கிரகி ஒருவரின் வாழ்வை, அவரின் அறவழிப்போராட்டங்களின் வழியே கூறியுள்ளார். ஆத்மாவால் வாழ்ந்த சகாப்தத்தையும், மனதால் வாழ முற்படும் வேறுபட்ட சகாப்தத்தையும் அந்த சத்தியாகிரகியின் வாழ்வு மற்றும் எண்ணங்களின் ஊடாக நம்மிடம் பகிர்கிறார். பதினைந்து பகுதிகளாக விரியும் நாவலின் முதல் பகுதி இது...

விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அற உணர்வை எப்போதுமே பாராட்டும் ஆசிரியர், பிளாட்பாரவாசிகளின் வாழ்நிலையை விவரிப்பதோடு, இருட்டை த் துருவி திருட்டைக் கண்டுபிடிக்க சொல்லும் சட்டம், மனசைத் துருவி உணர்ச்சியைப் பார்க்க சொல்லிக்கொடுக்க வில்லையே என வருத்தப்படுகிறார்.

கடந்த தலைமுறையின் வார்ப்பில் தாத்தா- பாட்டியின் வாஞ்சையில், வளர்ந்து,வேலை நிமித்தமாய், பட்டணத்து நாகரீக வாழ்க்கையில் உள்ள தாய், தந்தையரோடு வாழ முற்படும் ஒரு இளைஞன், அறியக்கூடாததை அறிந்து மனங்குழம்பி, "உங்கள் வாழ்க்கைநெறிகள் புரியாமல் தவறு செய்திருந்தால் மன்னிக்கவும் என தாய் தந்தையருக்கு கடிதம் எழுதுகிறான்... சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பட்டணத்தை விடுத்து தாத்தா பாட்டியிடமே ஓடிப்போகிறான்...

வள்ளலை சந்திக்கப்போகும் துள்ளலில் வறுமையை எள்ளிநகையாடும் புலவர், இல்லாத பண்புகளை பாடிய பொருந்தாத பொய்யுரைகளே இல்லானாய் ஆக்கியதோ என்ற வேதனையின் வெளிப்பாடு, தேனீயும், கரையானும் அதனதன் நிலையில் அபாரப்படைப்புகளே என்று சோழனிடம் வாதாடும் புலமை,காதையடைக்கும் பசியில் வரகரிசியும் கத்தரிக்காய் வதக்கலும் படைத்திட்ட ஏழையை போற்றும் மூதாட்டி என கதம்பச்சுவையாய் இந்த பகுதி..... நன்றி- தமிழ் புத்தகாலயம்.

வஞ்சிக்கப்பட்டாலும், வெறுப்பிற்கு பதிலாய் பொறுப்பை வெளிப்படுத்தும் கணவனை தந்தையானவன் என பெருமைப்படுத்துகிறார் ஜெயகாந்தன். பாஷையும் தோற்றமுமே தரத்திற்கான இலக்கணமாகி விட முடியுமா என கேள்வி எழுப்பி, எளிய மனிதர்களோடு தோள் சாய்த்து நிற்கிறார் ஆசிரியர்.

பிரம்மச்சர்யம் மற்றும் மண வாழ்க்கையின் நோக்கம், இல்லற வாழ்வில் , பொய்யாகிவிட்ட உண்மைகளுக்கு உயிரூட்டுவதன் பயனற்றதன்மை ஆகியவற்றை உணர்த்தி நடைமுறை வாழ்வின் மேன்மைகளை உரைக்கிறார் ஜெயகாந்தன்.

ஒரு மரமேஜையின் மதிப்பு பல கோடி என்னும் டோரன், பத்து ரூபாய் வெறும் பத்து ரூபாய் மட்டுந்தானா எனக் கேட்கும் தாய் உள்ளிட்டவர்களின் அனுபவமொழிகளின் மூலம் பணத்தின் எல்லையை விவாதிக்கும் ஆசிரியர், மனித வாழ்வின் மாண்பை வியக்கிறார்...

கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என அவனது ஒவ்வொரு பெருமைகளையும் ரசித்து ருசித்து குழந்தைச் செல்வங்களுடன் வாழ்ந்து வரும் ஒருத்தி, ஒரு நாள் நிகழ்வில், அவன் முகத்தில் முழிக்கக்கூடாது என தீர்மானிக்கிறாள்.