Sign up to save your podcasts
Or
Share လက်ဖက်ရည်ချို . Laphatyaycho
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
လက်ဖက်ရည်ချို . Laphatyaycho episodes
- နွေဦးပေါက်ရင် (ကဗျာဆရာစိတ်ကူး)နွေဦးပေါက်ရင်(ကဗျာဆရာစိတ်ကူး)နွေဦးပေါက်ရင်ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်မွေးမယ်သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းသင်ပေးမယ်““ဆာတယ် ဆာတယ်””လို့။နွေဦးပေါက်ရင်အော်စတင်ကားလေးမောင်းမယ်ဟစ်တလာမိန့်ခွန်းပြောသံကိုကားဟွန်းသံအဖြစ်တပ်ဆင်ထားမယ်တောင်ဘက်ပင်လယ်တွေဆီ ခရီးထွက်မယ်။နွေဦးပေါက်ရင်သစ်ရွက်ကြွေတွေလိုက်ကောက်မယ်သစ်ရွက်ကြွေတွေပေါ်မှာအင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့မင်းနာမည်ကို ငါရေးမယ်။နွေဦးပေါက်ရင်ပြတင်းပေါက်တွေ အကုန်ဖွင့်မယ်ပုံပြင်တွေ အော်ဖတ်မယ်စိတ်ကောင်းလည်း ဝင်မယ်။နွေဦးပေါက်ရင်ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ရေးမယ်စုဘူးလေးကိုခွဲမယ်ပြားစေ့လေးတွေ ရေတွက်မယ်။တကယ်လို့ တော်တော်နဲ့နွေဦးမပေါက်သေးရင်လည်းကိစ္စမရှိပါဘူးဒီကဗျာကို လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်မှာသွားပေါင်မယ်ပြီးတော့ ခပ်ဟောင်းဟောင်းစောင်တစ်ထည်ဝယ်ခြုံနေမယ်ကွယ်။ ။နေမျိုး2 min
- 2 min
- 3 min
- တနေ့မှ မေ့မရသူလေးသို့တစ်နေ့မှ မေ့မရသူလေးသို့___________________ ပိုင်စိုးဝေလူတစ်ယောက်မှာသူ့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုရှိသင့်တယ်မဟုတ်လား။အရာရာဟာမြေကြီးပေါ်တုတ်ချောင်းနဲ့ ရေးခြစ်ထားသလိုဖြစ်လွယ် ပျက်လွယ်တွေချည်းပါပဲကွယ်။မင်းတစ်ဘဝလုံး ကြေကွဲကျန်ရစ်ရအောင်ဆိုပြီးငါ့ကိုယ်ငါလည်း အဆုံးမစီရင်ရဲဒါဆိုသေနတ်ပြောင်းထဲ ချောင်းကြည့်ရင်းခလုပ်နှိပ်မိတဲ့လူတစ်ယောက်လို့လူတွေ ပြက်ရယ်ပြု ကျန်ရစ်ကြမှာပေါ့ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးကို ငါလုပ်မပြီးသေးသမျှဘယ်အရာပေါ်မှာမှငါ့ကိုယ်ငါ မပုံခဲ့နိုင်ဘူး။ငှက်တစ်ကောင်ဟာကောင်းကင်တစ်ခုတည်းမှာ နှစ်ခါပျံသန်းနိုင်ဖို့နေမင်းကြီးကို တစ်ကြိမ်ပတ်ရတယ်။တစ်နေ့မှ မေ့မရသူလေးရေသည်တစ်ညနေခင်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ်အကောင်းအတိုင်း ထင်ကျန်ရစ်ဖို့တောင့်ခံထားရသူပါ။ငါက ဂျူးလိယက်ဆီဆာလိုပဲကိုယ့်ရန်သူတွေရဲ့ စာရင်းကို မှတ်မထားတတ်ဘူး။ကိုယ်နာမည်ဘယ်သူတုန်းရယ်လို့ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်မေးရတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာတော့သေနတ်ပြောင်းထဲ ချောင်းကြည့်မိပြန်ရဲ့။မင်းဖို့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပေါ့ကွယ်။ ။ပိုင်စိုးဝေကလျာမဂ္ဂဇင်းဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၉၇2 min
- 14 min
- အချစ်သူက ငါ့ကိုပေးပေး မပေးပေး ငါ့နှလုံးသားက ရပြီးသား။ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မတုံ့ပြန်သောအချစ်ဟာ ဩဇာ အရသာ လေးနက်မြဲ။ ငါ့မှာ မရသေးပေမယ့် ရခဲ့ပါပြီ။ - အောင့်ချိမ့်1 min
- မောင်ချောနွယ်အတွက် မနေနိုင်လို့ ရေးတဲ့ကဗျာမောင်ချောနွယ်အတွက် မနေနိုင်လို့ ရေးတဲ့ကဗျာ (အောင်ချိမ့်)မိုးတွေရွာပေါ့အဲသလို မိုးတွေရွာတုန်းတနေ့မှာဖော်ဝေးဟာထွက်ခွာသွားပါတယ်။အဲသလို မိုးရွာတုန်းမှာပဲကိုလေးအောင်လဲထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။ခုတခါ မောင်ချောနွယ်သူငယ်ချင်း မောင်ချောနွယ်နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်ငါတို့ချီတက်ခဲ့ကြရာမှမင်း ထွက်ခွာသွားပေါ့။သူဟာ သူ့ကိုယ်သူ ရုပ်ရှင်မင်းသားဖြစ်မယ်လို့ တကယ်ထင်ခဲ့တယ်။အဲဒါကြောင့်ငါတို့ ရယ်ခဲ့ကြရတယ်။သူဟာ သူငယ်ချင်းတွေကိုအမြဲ မနာလိုရှိခဲ့တယ်။အဲဒါကြောင့်လည်းငါတို့ ရယ်ခဲ့ကြတယ်။သူဟာ အများသိ ကဗျာဆရာပေါ့ဒါပေမယ့် အဲဒီထက်မကသူဖြစ်ချင်ခဲ့လို့ကဗျာတွေ အများကြီး ရေးခဲ့တယ်။ငါတို့ ကဗျာတွေ အများကြီးဖတ်ခဲ့ရတယ်။အဲသလို ရယ်စေကဗျာတွေဖတ်ရစေတဲ့…….…………………အဲ့ဒီနေရာမှာငါ့ ကဗျာဟာရပ်သွားတယ်။ငါ ဘာဆက်ရေးရမလဲဟိုရှေးရှေးက စာဆိုတော်ကြီးတွေလိုငါ့ ကလောင်ကို ခဏချငေးတိ ငေးရာ ငေးရတယ်။သြော်… မောင်ချောနွယ်သူဟာ အဆင်မပြေခဲ့ပါမတည်ငြိမ်မှုထဲမှာဆောက်တည်ရာ မရခဲ့ပါဘူး။ဖန်ခွက်တခွက်နဲ့အရက် တခွက်တခွက်နဲ့သွေး တစက် တစက်နဲ့ဘ၀ တဆတ်ဆတ် ကတုံကယင်နဲ့ငြင်းပယ် ခံရမှုနဲ့လှည့်လည် တောင်းခံရမှုနဲ့တကိုယ်လုံး ထိုးအပ်လိုက်ရမှုနဲ့နောက်ဆုံးတော့ ပါးလျား သေးသေးလေးသေးသေးလေး အစက်လေး တစက်အစက် တစက်။အဲဒီ အစက်လေး တစက်အထိကဗျာတွေ ရေးထွက်ခဲ့သေးတယ်။သြော်… သူငယ်ချင်းခုလည်းမိုးတွေ မည်းလို့မိုးတွေ ရွာပေါ့။‘ သူငယ်ချင်းသေရင် ကိုယ်ငိုမှာပါ’ ဆိုတဲ့သူငယ်ချင်းမင်းသေတော့ ငါ ငိုမထွက်ခဲ့ပါငိုမယ်ဆို ငိုစရာတွေ မဆန့်မပြဲပဲငါတို့ ဘဝတွေမှာငါတို့ရဲ့ ပက်ပက်စက်စက် ဘဝတွေမှာ။အိမ်မှာ ပန်းချီကားတချပ်တိမ်ပြာထဲ ခေါင်းအုံးတလုံးအဲဒီမှာ ခေါင်းအုံးကာမင်း အပူအပင်ကင်းစွာ အိပ်စက်ရပါစေသား။ရယ်စရာပါ သူငယ်ချင်းငိုစရာလည်း ပါပါလိမ့်မယ်လူငယ်လေးတယောက် မူးတိုင်းရွတ်ပြတယ်“ မင်းတို့ ပြောတော့ ဆရာကြီးသခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းကွယ်လွန်ပြီဆိုခု.. ဘယ်မှာရှိတော့လို့တုန်း” တဲ့ပြက်လုံးပါ။ဟုတ်ပါတယ်မောင်ချောနွယ် မရှိတော့ပါ။သြော်.. သူငယ်ချင်းခုလည်းမိုးတွေ မည်းလို့မိုးတွေ ရွာပေါ့။ ။3 min
- 2 min
- ဂတ်ဆိုလင်ဂက်ဆိုလင် (မောင်ဒေး)ငါ့အကြောင်းကို ငါကောင်းကောင်းသိတယ်။ငါ မရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းကို ငါ့ရဲ့ အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်က ရောက်တယ်။လူ ၂၃ ယောက်ကို မီးရှို့သတ်ကြတဲ့ပွဲမှာ ငါ့နာမည်ကို အော်ကြတယ်။မမြင်ရတဲ့ အရာတွေမှာ ဘုရားသခင် ကိန်းအောင်းလျက်ရှိပြီးမြင်ရတဲ့ အရာတွေကို ငါက အသားလှီးဓား လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ဒါက ငါ့ရဲ့ဓားရိုး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ဓားဦး၊ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့သွေး မဟုတ်ဘူး။စိတ်က သွားသမျှ ကိုယ်က မလိုက်နိုင်ဘူး။နေရူဒါဟာ ငါသွားသမျှ အပျော်ခန်းတိုင်းကို လိုက်တယ်။ငါစားသမျှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တိုင်းဟာ အမှောင်ထဲမှာ နိုးလာပြီးမည်းသွားတယ်။ သရဲမှန်ရင် အမည်းသား ကြိုက်ရမယ်။ငါ့ရဲ့အကြောင်းကို ဒေဝဒတ် သိတယ်။ထမင်းထုပ်ဝေတဲ့ အချိန်ဟာ ငါ့ရဲ့ ဒေသစံတော်ချိန်။ဒေဝဒတ်က သူ့ကိုမြိုထားတဲ့မြေကို လှန်တယ်။ငါ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းက ငါ့ရဲ့ပုဆိုးကို လှန်တယ်။ဒါက ငါ့ရဲ့ပေါင်ရင်း၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ဘော၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ယာလာ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့မောင်းတော။ရည်းစားဟောင်းဟာ ငါ့ရဲ့ဆံပင်တုကို ဝတ်ကြည့်တယ်။ မတော်ဘူး။ငါဟာ သင်းခွေချပ်တွေနဲ့ အသင်းအပင်း ဖွဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ရာဂစိတ်အတွက်တိုက်ပွဲဝင်တယ်။ ငါ့မှာ သွားမရှိဘူး။ ဧရာမ တီကောင်ကြီးဟာငါ့ရဲ့လျှာ ဖြစ်တယ်။ ငါကိုယ်တိုင်ဟာ ငါမြင်ချင်တဲ့ အပြောင်းအလဲ။နွားရိုင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ငါ အိပ်ရာကထပြီးနွားရိုင်းတွေကို ချိုကနေကိုင်ကာ မောင်းနှင်တယ်။ရှမ်းပြည်မှာ ငါဘိန်းစိုက်တယ်။ မန္တလေးမှာ နိုက်ကလပ်ဖွင့်တယ်။ငါရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေကို ငါမသိတော့ဘူး။ငါမီးရှို့ခဲ့တဲ့ လူအရေအတွက်ကို ငါမမှတ်မိတော့ဘူး။ ။၁၄ ဧပြီ ၂ဝ၁၃ဂက်ဆိုလင် = Gasolineယာလာ = Yala Province in Southern Thailand2 min
- ရော့ခ်အင်ရိုးလ်နဲ့ အပေါစားအရက်ရော့ခ်အင်ရိုးလ်နဲ့ အပေါစားအရက်(စောလူအတွက်)_______________________________________မင်းတစ်နေ့ ကံကောင်းခဲ့ရင်မင်းရဲ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ အုန်းတောစိမ်းစိမ်းကို မြင်ခွင့်ရမယ်မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာပွင့်မယ့် ဘုရားကို ဖူးခွင့်ရမယ်နေကြာပွင့်ထဲမှာ နေထိုင်ခွင့်ရမယ်ယင်မည်းတွေကို မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်ခွင့်ရမယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပင်လယ်ထဲကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဆင်းသွားတယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မိကျောင်းတံဆိပ် စက်ဘီးကလေးကို တွန်းပြီးဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကြာအောင် လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သင်္ဘောသားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားတယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က စာသင်ခုံပေါ်မှာ ကြမ်းပိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သွားပြီးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အိမ်တစ်အိမ်မှာ ရွှေငါးတစ်ကောင်ဖြစ်သွားတယ်မင်း တစ်နေ့ ကံကောင်းခဲ့ရင်မင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အရာတွေကို မင်း ပြန်ရလိမ့်မယ်မင်းရဲ့ ဆံပင်ဟာ မိုးပေါ်ကို ဆန့်တန်းပြီး တက်နေလိမ့်မယ်သေနတ်ပြောင်းတွေ ကွေးညွှတ် သွားကြလိမ့်မယ်တိုက်လေယာဉ်တွေဟာ မင်းနာမည်ပါတဲ့စာတန်းကို လွှင့်ထူပြီး အုပ်စုဖွဲ့ ပျံသန်းကြလိမ့်မယ်စကြာ၀ဠာရဲ့ နှလုံးသားဟာ တဘုတ်ဘုတ် ပြန် ခုန်လာလိမ့်မယ်ကျည်ဆန်မှန်ပြီး သေသွားတဲ့သူငယ်ချင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာတယ်သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ အပေါက်ကြီးထဲကနေ လမင်းကို ငါ မြင်ရတယ်သွားနေကျ စားသောက်ဆိုင်ကို ငါတို့ ရောက်သွားတော့ငါက ဂဏန်းမဆလာကို မှာစားတယ်သူက ဂဏန်းမဆလာဟင်း လာပို့တဲ့ စားပွဲထိုးကို စားတယ်ဇွန်းတွေ ခက်ရင်းတွေ ဓားတွေကို စားတယ်ငါက အပေါစားအရက်ကို မှာသောက်ပြီး မူးတယ်သူက မိုးရေတွေကိုသောက်ပြီး မြစ်တွေကို အန်တယ်ခေတ်ကြီးကို မကျေနပ်ဘူးလို့ ပြောတယ်ပြီးတော့ အရေးကြုံတဲ့အခါ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အပေါက်ကြီးကိုငါ့ရဲ့ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်အဖြစ်သုံးဖို့ ငါ့ကိုပြောတယ်မင်းတစ်နေ့ကံကောင်းခဲ့ရင်မီးပြတိုက်ပါတဲ့ ကမ်းခြေတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ်ငှက်အပေါင်း ထောင်သောင်းဟာ မင်းဆီမှာ ဆင်းသက်ပြီးမင်းရဲ့ ရေကို သောက်သုံးကြလိမ့်မယ်မင်းတစ်နေ့ကံကောင်းခဲ့ရင်သူရူးတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်မြို့လယ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရလိမ့်မယ်မင်းရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက တစ်သျှုးစတွေပေါ်မှာ ကဗျာတွေ ရေးထားလိမ့်မယ်စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာထိုင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မှိန်ဖျော့ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်သူတို့ကို စျေးထဲမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ်လူနာဆောင်တွေထဲမှာ ငါလိုက်ရှာတယ်မိန်းမတွေရဲ့ ၀မ်းဗိုက်ထဲမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ်အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ ငါ လိုက်ရှာတယ်အိမ်အောက်ထပ်မှာ ငါ လိုက်ရှာတယ်မြေကြီးနဲ့အလင်းရောင် ထိတဲ့နေရာတွေမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ်တစ်နေ့ မင်းရောငါရော ကံကောင်းခဲ့ရင်ငါတို့ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေ့ရက်မှာလမ်းမီးတိုင်တွေထဲကနေ လျှာတွေ ထွက်လာပြီးငါတို့ရဲ့ အိမ်အပြန်ကို ကြိုဆိုပါတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်ငါတို့အတွက်ဆိုပြီး ရောခ့်အင်ရိုးလ်ကိုလည်း တီထွင်ပေးလိမ့်မယ်။-မောင်ဒေးIDEA Magazine ၊ ဇူလှိုင် ၊ ၂၀၁၇3 min
About လက်ဖက်ရည်ချို . Laphatyaycho
From the publisher's feed
ကဗျာ တကျိုက်လောက် ဝင်မော့ သွားပါဦးလား