Loïs Lane bestaat 40 jaar. We spreken over die beginperiode, toen hun gezamenlijke verdriet hen zoveel kracht en focus gaf. Hoe ze zich eigenwijs door de muziekwereld manoeuvreerden, nee zeiden tegen Prince. En hoe ze uiteindelijk begrafenisondernemer werd.

Vechtbereidheid. Daarover gaat het in zijn nieuwste voorstelling. Ben je bereid je leven te geven voor de vrijheid van anderen? Verder: zijn tienertijd als politieke nerd, de definitie van Harm Edens-grappen, het verschil tussen persoonlijk en privé en de prestaties van het publiek.

Op een mogelijke fusie tussen PvdA en GroenLinks zitten de burgers volgens hem niet te wachten. Waar wel behoefte aan is? Een goed migratieverhaal. Verder spreken we over zijn jeugd, de oorlog en het vermogen om naast iemand te gaan staan. Soms naast jezelf.

Hij legt uit waarom het 'echt heel simpel is om een boef te vinden.' Hoe je als programmamaker weet of je het echte verhaal vertelt. We spreken over zijn thuisgevoel, zijn grootste angst. En over zijn favoriete componist: 'Als ik Bach luister, ben ik diepgelovig.'

Natuurlijk blikken we vooruit op zijn nieuwe, dagelijkse RTL-show die vanaf maandag begint. Wie is dat RTL-publiek? Wanneer is een nieuwsonderwerp geschikt voor de uitzending? Wat is satire? En verder sloopt hij mijn hele format. Maar dat is helemaal prima.

Ze verstaat de kunst om het lot te aanvaarden als een boom: 'Je wordt heen en weer geschud, maar je blijft staan.' We spreken over de voorstelling 'Hoezo Bach', over representatie in de media, over Bouterse en over haar jeugd. En over verliefdheid, hoe dat hetzelfde voelt. Of je nu achtien bent of achtenzeventig.

Ze heeft zich aangesloten bij Stichting Gelijkwaardig Herstel die zich richt op compensatie van de gedupeerden van de toeslagenaffaire. Een ingewikkelde klus die wat haar betreft binnen tweeëneenhalf jaar geklaard moet zijn. En, vooruit, we blikken ook even terug. Maar niet te lang.

'De huid wordt dunner en de tenen worden langer.' Oftewel, de voors en tegens van het ouder worden. We spreken over radio, podcasts, interviewen, de kampioensvraag. We luisteren naar La Solitude van Barbara, 'eenzaamheid als plakspul dat niet weg wil', en we staan stil bij haar talent om mee te bewegen en vooral niet wakker te liggen.

Ze vertelt over de onopgeloste zaken die ze samen met Annemiek van Spanje in haar nieuwe podcast 'Cold cases: Tegen het licht' behandelt. En we spreken over omgaan met verlies, dat het geen plekje krijgt, maar dat je het met je mee draagt, als een bal in een vaas.

Hij heeft een Edison in handen en we spreken over de lange weg die hij hiervoor heeft afgelegd. Van Eindhoven naar Curaçao en weer terug. Hoe iets pijn kan doen, maar ook helend kan zijn. En over geloof. De geruststellende gedachte dat je krijgt wat je dragen kunt.