MISCHA!

Maandenlang graven zonder resultaat, of juist wel iets blootleggen en er vervolgens iets mee moeten. Politiek en archeologie hebben meer overeenkomsten dan je denkt. We spraken over geraakt worden, een gezonde afstand bewaren tot het politieke kluppie en over het vertrek van Renske Leijten.

Hij is een oudere, witte, cisgender man. En daar kan hij niks aan doen. Hij is teleurgesteld in links, hij is teleurgesteld in rechts, maar hij is wel positief verbaasd over het feit dat er nog steeds niemand op die rode knop heeft gedrukt. En natuurlijk bespreken we zijn laatste album dat hij volledig nuchter heeft geschreven.

We spraken over datgene wat we niet kunnen verklaren, maar er wel is. Over de schoonheid van rituelen die ons doen opstijgen uit het alledaagse. Over de muziek die hij altijd om zich heen hoorde en de roep van de jungle. Over je best doen om altijd te eindigen in het licht en de lach die wel degelijk ergens vandaan komt.

Hij kan precies uitleggen wat ons rechtssysteem goed maakt, maar ook waar het afbrokkelt en door wie dat komt. We spraken over zelfreflectie, het begrip 'advocatenresultaat' en natuurlijk over het Marengoproces: 'een zaak die alles kapot heeft gemaakt.'

Waarom vrouwen eerder huilen op het werk, waarom vrouwen soms juist niet solidair zijn met andere vrouwen, waarom vrouwen hun empathisch vermogen grotendeels aan mannen te danken hebben. Je krijgt antwoord op al deze vragen. Plus handige weerwoorden waar je meteen mee uit de voeten kunt.

Hij denkt altijd 'O God, het gaat mis'. En dan valt het toch weer mee, maar dat weet je natuurlijk nooit van tevoren. Nu is er een groot dilemma waar hij mee worstelt, hij zet beren op de weg, jaagt ze weer weg en hij vraagt zelfs zijn publiek om advies, maar uiteindelijk zal hij het toch zelf moeten doen.

Zijn levensverhaal klinkt als een feelgoodfilm. Hij zou profvoetballer worden, kreeg blessures, ging naar de Mediamarkt, kocht een keyboard, leerde zichzelf pianospelen en werd componist.

Zijn hoofd staat altijd aan. Dus ziet hij die ene vrouw die op het nippertje de bus mist. Of valt hem die ene zin op in een krantenartikel over een boer die zijn kleinkind redt. Hij ziet er een lied in, begrenst zichzelf door rijm. En stapelt waarheden, net als in de wiskunde.

Sinds haar zoon er niet meer is, voelt ze zich geen moeder meer. En ontdekt ze wie ze zich wel voelt. We spraken over het terug verlangen naar het zorgen en over rouw: 'iets dat stuk is weer heel willen maken, maar weten dat dat niet kan.'

Dat je gedachteloos haar vrolijke, catchy nummers meezingt en dat je vervolgens gaat nadenken over welke woorden je nu eigenlijk uitspreekt. Een slimme manier heeft ze gevonden om haar boodschap over te brengen. Maar het had net zo goed een hele andere vorm kunnen aannemen.