Ze weet nog precies waar ze was toen ze hoorde dat de oorlog was begonnen. Ze belde met haar familie en ze hadden allemaal een plan. En zij? Ze ging zorgen, regelen. Een oorlog kan zoveel kapotmaken, afpakken, 'maar de muziek blijft altijd bij ons, en we hebben onze stemmen'. Dus belt ze met haar tante in Oekraïne, en zingen ze samen, omdat dat het beste alternatief is als je elkaar niet kunt vasthouden.

We spraken over presteren zodra je een piepje hoort, we namen ons voor om vaker stil te staan en aan de rozen te sniffen, we brachten een ode aan de vijfde man in een boyband. En natuurlijk ging hij freestyle rappen en nee dat is geen trucje, dat is een talent!

Pijn. Dat is volgens haar vaak de oorzaak van angst, verslaving of niet gelukkig kunnen zijn. We bespraken hoe je die pijn onder ogen kunt zien en hoe liefde als levenshouding je wél gelukkig kan maken, in welke vorm dan ook.

Hij droomt van een wereld waarin er weer vertrouwen is tussen overheid en burger, waarin Kamerleden hun mobiele telefoons wegleggen en waarin we ons vrij voelen, maar ook veilig. Oh en of we iets minder gehaast op een crisis willen reageren, want dat leidt tot inschattingsfouten en verkeerde besluiten.

We spraken over thuis en over hoe goed je je ouders écht kent. Over dat je groot moet dromen en er bovendien van uit moet gaan dat het lukt. En het werd een écht gesprek. Met echte, oprechte emoties.

Is dit normaal? Die vraag krijgt ze regelmatig als seksuoloog en het geruststellende antwoord is dat je dat zelf bepaalt. We bespraken wat de ideale wachttijd is voor seks, het afvinken van je lijstje op de datingmarkt en een warm pleidooi om uit je hoofd te stappen en meer te gaan voelen.

We voelen een leegte en in onze pogingen om die leegte te vullen, voelen we ons alleen maar leger dan voorheen. Hoe deze ziekmakende cirkel te doorbreken? Met lef en lijdensdruk. Een bijzonder gesprek vol zelfreflectie.

We spraken over de liefde voor zijn werk op de I.C., de gesprekken die hij voert over leven en dood, en natuurlijk evalueerden we ook even de aanpak van de coronapandemie.

De meest verschrikkelijke oorlogservaringen kan hij van zich af laten glijden, maar hij weigert naar de film The Titanic te kijken, omdat hij weet dat het niet goed afloopt. Natuurlijk bespreken we het cyberelement in de oorlog tussen Oekraïne en Rusland en legt hij uit waarom we niet gewoon het licht uitdoen in Rusland.

Jezelf blijven verrassen als kunstenaar, dat is het belangrijkste. We spraken over de bravour van vroeger, over tevredenheid en over de waardering van je publiek.