در ادامه همان استدلال که منجم باید طالعش نیک باشد و کم‌سوادی، حتی ابلهی و جنون هم به شرط خوش طالعی مانع موفقیت منجم نیستند، در حکایت چهارم مقاله سوم چهارمقاله نظامی عروضی داستان محمود داوودی را می‌خوانیم که آدم ساده و شیرین عقلی بوده و با دیوانه بازی‌هایش امیر و اطرافیانش را می‌خندانده اما پیشگویی‌های نجومی‌اش غالبا صحیح از آب در می‌آمده‌اند. از جمله یکبار پیشگویی می‌کند که سلطان سنجر در رودخانه پنج‌دیه ماهی پنج منی شکار خواهد کرد و آن رودخانه ماهی به این بزرگی نداشته است. اتفاقا پیشگویی درست از آب در میآید.

در حکایت ششم مقاله سوم چهار مقاله نظامی عروضی از حکیم موصلی می‌خوانیم که زمان مرگ خواجه نظام‌الملک طوسی را درست پیش‌بینی کرد

باز هم نمونه‌ای از تاثیر طالع خوب یا سهم‌الغیب در موفقیت منجم. نظامی عروضی داستانی از دختر خودش می‌گوید که چگونه به درستی به پیرزنی خبر داد که پسری که چند سال از او خبر نداشته اکنون به خانه بازگشته است و این را بر اساس علم نجوم نکرد بلکه بخاطر طالع خوبش به او الهام شد.

دو حکایت قبلی مقاله سوم چهارمقاله نظامی عروضی بر علم منجم تاکید داشت. لابد بیشتر بر علم «احکام». این حکایت نگاهی دارد به جملهٔ معترضهٔ مولف در پیشگفتار که می‌گوید منجم باید خوش طالع باشد. داستان ادامهٔ حکایت قبلی است و ابوریحان به خاطر خیط کردن محمود غزنوی به زندان افتاده است و نمی‌داند که کی آزاد خواهد شد. غلامش از فالگوی بی‌سوادی می‌شنود که ارباب دو روز دیگر آزاد خواهد شد و این مژده را به بیرونی می‌دهد ولی منجم جدی نمی‌گیرد. دو روز بعد که پیشگویی فالگو درست در می‌آید ابوریحان بیرونی به سراغش می‌رود و امتحانش می‌کند و می‌بیند که سوادی ندارد ولی طالع مولودش خوب است