PAULINES

Walking with the Saints Podcast | Feast of St. Benedict Joseph Labre, Patron Saint of the Forty Hours l  April 16

 “Our comfort is not in this world,” words spoken by St. Benedict Joseph Labre, our saint for today, who due to his detachment from the comfort and pleasure of this world lived the life of a mendicant. St. Benedict Joseph Labre was born in 1748 in Arras, north of France to a middle class family. As a boy, Benedict Joseph was very amiable but with remarkable seriousness. He practiced self-restraint, which is ascetically called “mortification.” He also had a great horror for what was positively wrong or whatever could lead to something wrong. At the age of sixteen, he told his uncle, a parish priest, that he wanted to be a Trappist monk but his parents were against it. Any way, he tried to apply for admission, but the monks found him to be too delicate in health. He later attempted to join the Carthusians and the Cistercians, but each rejected him saying he was not suited for community life. He was therefore inspired to live a pilgrim’s life, following the examples of Alexius of Rome and of St. Roch: to abandon his parents, his country,  and live a painful, penitential, poor and prayerful life in the midst of the world. He joined instead the Third Order of St. Francis, which was designed for lay people. He made pilgrimages to holy places and lived on the streets, eating what he could beg from the people. Benedict Joseph travelled to Rome on foot, then visited the major shrines of Europe: Loreto, Assisi, Naples, Bari in Italy; Einsieden in Switzerland; Paray-le-Monial in France; Santiago de Compostela in Spain. During such trips he would always travel on foot. He often

His outstanding Virtues are: piety, humility, integrity, temperance, fortitude, charity, honesty, patience and contentment

 “Lord, through the prayer of St. Benedict Joseph Labre, help us to seek heavenly things and reject the comforts and pleasures of this world.”

A Thought A Day | April 16, 2023

Sabado sa Oktaba ng Pasko ng Muling Pagkabuhay

Ebanghelyo: Marcos 16:9-15

Una siyang nagpakita kay Maria Magdalena na mula rito’y pitong demonyo ang pinalayas niya. Umalis siya at ibinalita ito sa mga kasama ni Hesus na noo’y umiiyak at nagluluksa. Ngunit hindi sila naniwala sa kanya nang marinig nilang buhay si Hesus at napakita sa kanya. Pagkatapos nito, nagpakita naman si Hesus sa ibang anyo sa dalawa habang papunta sila sa labas ng bayan. At pagbalik nila, ibinalita rin nila ito sa iba pero hindi rin

A Thought A Day | April 15, 2023

A Reflection on God’s Infinite Mercy this Easter Season | Word and Songs Podcast with Sr. Lines Salazar, fsp #WordAndSongs #DivineMercy #EasterSeason2023

Divine Mercy Sunday has been celebrated for years as a private devotion. But in the year 2000, April 30 to be exact, the first Sunday after Easter, Saint John Paul II, who himself was an extraordinary instrument of God’s mercy, put this feast on the Church’s official calendar as he raised Sister Faustina Kowalska to sainthood. In his homily of canonization, John Paul joyfully announced that the first Sunday after Easter “from now on throughout the Church will be called ‘Divine Mercy Sunday.’” Pope Francis, in his apostolic letter, Face of Mercy or Misericordiae Vultus, singles out St. Faustina, whom he refers to as “the great apostle of Divine Mercy,” and invokes her intercession saying: “May she, who was called to enter the depths of divine mercy, intercede for us and obtain for us the grace of living and walking always according to the mercy of God and with an unwavering trust in his love. Saint Faustina was a member of the Congregation of Sisters of Our Lady of Mercy in Krakow, Poland. She died in 1938. She came from a simple and poor family of farmers, had only three years of simple education, and performed the humblest of tasks in her convent. But she also was a mystic who was privileged to have many private revelations from our Lord which she recorded in her diary of Divine Mercy.

the “true and proper meaning of mercy,” as St. Pope John Paul II told us, is God’s love drawing “good from all the forms of evil existing in the world and in man.” Even in the midst of the darkness of sin and evil that we still experience in our world today (the persecution of Christians in many parts of the world, the evil of drugs and human trafficking, the many displaced refugees fighting for their lives and their families because of war, particularly in Ukraine and Russia) – as Christians, we believe that God has a way drawing out good even in the seemingly negative and horrendous experience of these people. We believe that God who is our Creator, Redeemer, and sanctifier is still in control in the midst of evil happening in the world. We have to say, therefore, that mercy (in John Paul’s words), is “the fundamental content of the messianic message of Christ. . . .” It is, in fact, the basic power of His mission on earth. By the power of Jesus’ passion, death, and resurrection – He has already saved us from sin and death... And we believe that he will continue to save us now from the terrors and horrors of this world’s evil forces. To bring the meaning of mercy into ultimate focus, we must say that Jesus Christ incarnates mercy; indeed, Jesus Christ is mercy.

Biyernes sa Oktaba ng Pasko ng Muling Pagkabuhay

Ebanghelyo: Juan 21:1-14

Muling ibinunyag ni Hesus ang kanyang sarili sa mga alagad sa may Lawa ng Tiberias. Ibinunyag niya nang paganito. Magkakasamang naroon sina Simon Pedro, Tomas, at dalawa pa sa mga alagad niya. Sinabi sa kanila ni Simon Pedro: “Aalis ako para mangisda.” Nang madaling-araw na, nakatayo si Hesus sa dalampasigan pero hindi nakilala ng mga alagad na si Hesus iyon. Tinatawag sila ni Hesus: “Mga bata, may kaunti kaya kayong makakain?” Sumagot sila sa kanya: “Wala!” Sinabi naman niya sa kanila: “Ihulog ninyo sa may bandang kanan ng bangka ang lambat at makakatagpo kayo.” Kaya inihulog nga nila at hindi na nila makayanang hilahin iyon sa dami ng isda. Kaya sinabi ni Pedro sa alagad na ‘yon na mahal ni Hesus, “Ang Panginoon s’ya!” Kaya nang makalunsad sa lupa, nakita nilang may nagbabagang uling doon, na kinaihawan ng isda at may tinapay. Sinabi sa kanila ni Hesus: “Halikayo’t mag-almusal!” Wala namang makapangahas sa mga alagad na mag-usisa sa kanya: ‘Kayo ba’y sino?’ dahil alam nilang si Hesus iyon. Lumapit si Hesus at kumuha ng tinapay at ipinamahagi sa kanila. Gayundin ang ginawa niya sa isda. Ito ang ikatlong pagpapahayag ni Hesus sa mga alagad matapos siyang ibangon mula sa mga patay.

Mabuting Balita l Abril 13, 2023

Huwebes sa Oktaba ng Pasko ng Muling Pagkabuhay

Ebanghelyo: Lucas 24: 35-48

Isinalaysay ng dalawang alagad ang nangyari sa daan at kung paano nila siya nakilala sa pagpipiraso ng tinapay. Habang pinag-uusapan nila ang mga ito, tumayo siya mismo sa gitna nila at nagsabi: “Huwag kayong matakot, sumainyo ang kapayapaan!”. Nagulat nga sila at natakot, at akala’y nakakakita sila ng kung anong espiritu. Ngunit sinabi niya sa kanila: “Bakit kayo naliligalig at pumapasok ang pag-aalinlangan sa inyong isipan? “Tingnan ninyo ang aking mga kamay at mga paa, ako nga siya. Hipuin ninyo ako at unawain ninyo na walang laman at mga buto ang isang espiritu, at nakikita Ninyo na meron ako.” Matapos masabi ito, ipinakita niya sa kanila ang kanyang mga kamay at paa. Hindi sila makapaniwala sa labis na galak at nagtataka pa rin kaya sinabi niya sa kanila: “May makakain ba kayo rito?” At binigyan nila siya ng isang pirasong inihaw na isda at pulot-pukyutan. Kinuha niya iyon at kumain sa harap nila. Sinabi niya sa kanila: “Sinabi ko na sa inyo ang mga ito nang kasama ninyo ako: kailangang matupad ang lahat ng nasusulat tungkol sa akin sa Batas ni Moises, Mga Propeta at Mga Salmo.” At binuksan niya ang kanilang isipan para maunawaan nila ang mga Kasulatan. Sinabi niya: “Ganito ang nasusulat: kailangang magdusa ang Mesiyas at pagkamatay niya’y buhayin sa ikatlong araw. Sa ngalan niya ipahahayag sa lahat ng bansa ang pagsisisi at ang kapatawaran ng mga kasalanan—sa Jerusalem kayo magsisimula. Kayo ang magiging saksi sa mga ito.”

Pagninilay :

Isinulat ni Fr. Edward Dantis ng Society of St. Paul ang pagninilay sa Ebanghelyo.  Sumainyo ang kapayapaan!  Ito ang pagbati ni Hesus sa nagkakatipong mga

Mga Kapanalig, sa halip na pagalitan ni Hesus ang mga alagad, dahil sa kanilang pagtalikod sa kanya at sa kanilang pagtataksil, ibinigay Niya sa kanila ang

Miyerkules sa Oktaba ng Pasko ng Muling Pagkabuhay

Ebanghelyo: Lucas 24: 13-35

Nang araw ng Linggo, dalawa sa mga alagad ang naglalakad pa-Emmaus. Sa kanilang pag-uusap at pagtatalakayan, lumapit si Hesus at nakisabay sa paglakad nila pero parang may kung anong hadlang sa kanilang mga mata at hindi nila siya nakilala. Tinanong niya sila: “Ano ba ang pinag-uusapan ninyo sa daan?” Sumagot ang isa sa kanila, “Tungkol kay Hesus na taga-Nazaret. Sa paningin ng Diyos at ng buong baya’y isa siyang propetang makapangyarihan sa gawa at salita. Ngunit isinakdal siya ng aming mga punong-pari at mga pinuno para mahatulang mamatay at ipinako siya sa krus. Umaasa pa naman kaming siya ang tutubos sa Israel ngunit ikatlong araw na ngayon mula nang mangyari ang lahat ng ito. Hindi ba’t kailangang magdusa nang ganito ang Mesiyas bago pumasok sa kanyang luwalhati?” At sinimulan niyang ipaliwanag sa kanila ang lahat ng sinasabi ng Kasulatan tungkol sa kanya, Nang malapit na sila sa nayong pupuntahan nila, parang magpapatuloy pa siya ng paglakad. Pero pinilit nila siya: “Manatili kang kasama namin dahil dapithapon na at lumulubog na ang araw.” Kaya pumasok siya at sumama sa kanila. Nang nasa hapag na siyang kasalo nila, kumuha siya ng tinapay, nagpuri at piniraso ito at ibinigay sa kanila.