پادکستِ سیالکتیک

قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.
.
درباره این قسمت:
.
دو هزار و پانصد سال است که بشر یک سؤال را با هزار جواب دنبال می‌کند: خوشبختی چیست؟ یکی آن را در فضیلت دید، یکی در لذت، یکی در ثروت، یکی در قدرت، یکی در عشق، یکی در آزادی، یکی در موفقیت، یکی در آرامش، یکی در علم، یکی در ایمان. تعریف‌ها تغییر کردند؛
اما جست‌وجو هرگز تمام نشد. شاید بزرگ‌ترین هزارتوی تاریخ، خودِ «تعریف خوشبختی» باشد؛
هزارتویی که هر نسل، نقشه‌ای تازه برایش می‌کشد و با اطمینان می‌گوید:
«این بار راه خروج را پیدا کرده‌ایم.» و شاید راز ماجرا این باشد که
خوشبختی مقصدی واحد نیست؛
بلکه آینه‌ای است که هر عصر، تصویر خودش را در آن می‌بیند.

برای دنبال کردن رادیو سیتکام این پیج رو دنبال کنید:
رادیو سیتکام در کستباکس

در جستجوی حافظه نوشته اریک کندل فقط یک کتاب درباره مغز نیست؛ روایتی است از یکی از بزرگ‌ترین ماجراجویی‌های علمی قرن بیستم؛ تلاشی برای پاسخ به پرسشی که هزاران سال ذهن فیلسوفان و دانشمندان را درگیر کرده بود: خاطره چگونه در مغز شکل می‌گیرد؟اریک کندل، برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی، داستان زندگی شخصی خود را با تاریخ علم اعصاب در هم می‌آمیزد. او از کودکی‌اش در وین و فرار از حکومت نازی‌ها آغاز می‌کند و قدم‌به‌قدم نشان می‌دهد چگونه همین تجربه‌های تلخ، او را به سوی مطالعه حافظه و ذهن انسان کشاند.اما جذاب‌ترین بخش کتاب، جایی است که کندل نشان می‌دهد حافظه چیزی اسرارآمیز و غیرمادی نیست؛ بلکه نتیجه تغییرات واقعی در ارتباط میان نورون‌هاست. او با آزمایش روی موجودی ساده به نام «آپلیزیا» (نوعی حلزون دریایی)، ثابت کرد که حتی ساده‌ترین تجربه‌ها نیز می‌توانند ساختار مغز را تغییر دهند. این کشف، یکی از پایه‌های علوم اعصاب مدرن شد و نگاه ما به یادگیری، فراموشی، اعتیاد، افسردگی و حتی هویت انسان را دگرگون کرد.ارزش کتاب فقط در یافته‌های علمی آن نیست؛ بلکه در این است که مرز میان زیست‌شناسی، روان‌شناسی، فلسفه و تاریخ را از بین می‌برد. کندل نشان می‌دهد برای فهم ذهن انسان، نمی‌توان تنها به آزمایشگاه یا تنها به فلسفه اکتفا کرد؛ هر دو باید در کنار هم قرار بگیرند.«در جستجوی حافظه» کتابی است درباره این پرسش بنیادین که اگر خاطرات ما از بین بروند، آیا همان انسان سابق باقی می‌مانیم؟ پاسخی که کتاب ارائه می‌دهد، تصویری عمیق‌تر از رابطه میان مغز، تجربه و هویت به دست می‌دهد و توضیح می‌دهد چرا حافظه، بیش از هر چیز دیگری، سازنده شخصیت و داستان زندگی ماست.این کتاب برای علاقه‌مندان علوم اعصاب، روان‌شناسی، فلسفه ذهن و حتی کسانی که صرفاً می‌خواهند بدانند مغز چگونه تجربه‌های زندگی را به «منِ امروز» تبدیل می‌کند، یکی از مهم‌ترین آثار علمی-روایی چند دهه اخیر به شمار می‌رود.
.
قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.

قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.
.
درباره این قسمت:
.
احتمالاً بیست سال آینده با ماشین‌های پرنده یا شهرهای روی مریخ تعریف نخواهد شد. تغییر بزرگ‌تر جای دیگری رخ می‌دهد:
مرز میان انسان و فناوری هر روز کمرنگ‌تر می‌شود. هوش مصنوعی بیشتر فکر خواهد کرد،
ربات‌ها بیشتر کار خواهند کرد،
ژن‌ها بیشتر ویرایش خواهند شد،
و جهان بیش از هر زمان دیگری به هم متصل خواهد شد. اما سؤال اصلی همان سؤال قدیمی باقی می‌ماند:
وقتی همه‌چیز تغییر کند،
آیا انسان هم عاقل‌تر خواهد شد؟ شاید آینده کمتر به این بستگی داشته باشد که چه فناوری‌هایی می‌سازیم،
و بیشتر به این بستگی داشته باشد که با آن‌ها چه می‌کنیم.

کتاب صلحی که همه ی صلح ها را بر باد داد، اثری نوشته ی دیوید فرامکین است که اولین بار در سال 1989 منتشر شد. فرامکین در این کتاب آشکار می کند که چگونه و چرا متفقین تصمیم گرفتند جغرافیا و سیاست های خاورمیانه را از نو بسازند، و در کشورهایی چون عراق، اردن، اسرائیل و لبنان تغییراتی عمده را به وجود آورند. این نویسنده با تمرکز بر سال های سرنوشت ساز 1914 تا 1922، زمانی که همه چیز—حتی اتحادی میان ناسیونالیسم عربی و صهیونیسم—ممکن به نظر می رسید، سولاتی را در این باره مطرح می کند که چه اتفاقاتی می توانست به شکلی متفاوت رقم بخورد و پاسخ هایی را ارائه می دهد درباره ی این که چرا اتفاقات به گونه ای که تاریخ نشان می دهد، به وقوع پیوستند. کشمکش کنونی مربوط به سرزمین فلسطین، در این رویدادهای رقم خورده طی 85 سال گذشته ریشه دارند.
.
قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.

از کجا بفهمیم تنبل هستیم؟ نه از تعداد ساعت‌هایی که کار می‌کنیم.
نه از تعداد خواب‌هایی که می‌رویم.
و نه حتی از تعداد کارهای ناتمام. شاید نشانهٔ واقعی تنبلی این باشد که
بارها می‌فهمیم چه کاری باید انجام دهیم،
اما مدام انجامش را به نسخهٔ آیندهٔ خودمان واگذار می‌کنیم. تنبلی همیشه بی‌حرکتی نیست؛
گاهی شلوغ‌ترین آدمِ اتاق هم مشغول فرار از مهم‌ترین کار زندگی‌اش است. 
.
قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.

قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.

مغز انسان، قدیمی‌ترین فناوریِ همیشه در حال به‌روزرسانی است.
مغز شکارچیان عصر حجر با مغز امروز از نظر ساختار تقریباً یکسان است؛ اما دنیایی که این مغز در آن زندگی می‌کند، بارها از نو اختراع شده است. هر نسل با زبان تازه، ابزار تازه، رسانه‌های تازه و مسئله‌های تازه، مدارهای مغزش را دوباره شکل داده است.
از آتش تا کشاورزی،
از خط تا چاپ،
از برق تا اینترنت،
و حالا هوش مصنوعی...
هر کدام فقط جهان را تغییر ندادند؛ بخشی از نحوه فکر کردن، یاد گرفتن، تصمیم گرفتن و حتی رؤیا دیدن ما را هم تغییر دادند.
تکامل مغز هنوز تمام نشده است.
شاید بزرگ‌ترین تفاوت میان انسانِ امروز و انسانِ صد سال بعد، نه در چهره یا بدن، بلکه در شیوه اندیشیدن او باشد.
سؤال این نیست که مغز ما تغییر خواهد کرد یا نه.
سؤال این است که چه چیزی دارد آن را شکل می‌دهد؟

انسانِ معاصر هرگز تا این اندازه به دیگران متصل نبوده،
و شاید هرگز تا این اندازه تنها نبوده است. میان هزاران پیام، اعلان، تصویر و صدا،
هنوز چیزی در درون ما به دنبال یک نگاهِ واقعی،
یک گفت‌وگوی صادقانه،
و یک حضورِ بی‌واسطه می‌گردد. تکنولوژی فاصله‌ها را کوتاه کرد،
اما همیشه نتوانست شکاف میان دل‌ها را پُر کند. شاید بزرگ‌ترین پارادوکس عصر ما این باشد:
در جهانی که همه به هم وصل‌اند،
بسیاری از آدم‌ها احساس می‌کنند هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌بیند
.
قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.

الیگارشی یعنی وقتی چند نفر که پول و شبکه و نفوذ را هم‌زمان در دست دارند، از پشت صحنه قواعد بازی را می‌نویسند؛ نه رأی مستقیم می‌دهند، نه دیده می‌شوند، اما نتیجه‌ی همه چیز طوری تنظیم می‌شود که قدرت و ثروت در همان حلقه بچرخد. در چنین سیستمی، کشور بیشتر شبیه یک صحنه است تا یک میدان تصمیم‌گیری عمومی؛ بازیگران عوض می‌شوند، اما فیلمنامه نه. الیگارشی لزوماً حکومت “بدها” نیست؛ حکومت “کم‌تعدادها”ست. و خطرش دقیقاً از همین‌جا می‌آید—از این‌که تصمیم‌های بزرگ، با منطق زندگی اکثریت ساخته نمی‌شوند. یک نکته مهم هم این است که این تصویر، الیگارشی را خیلی «متمرکز و نمایشی» نشان می‌دهد؛ در واقعیت، معمولاً پراکنده‌تر، شبکه‌ای‌تر و کمتر قابل‌دیدن است. کنترلش بیشتر از جنس «هماهنگی منافع» است تا یک اتاق فرمان واحد
.
قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.
.

قبلش اینو بگم:
اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک.
لینک رسیدن به پادکست شب تاب
پادکست شب تاب
لینک رسیدن به پادکستِ نزدیکتر:
پادکستِ نزدیکتر
.
موج نوی سینمای فرانسه (French New Wave یا Nouvelle Vague) فقط یک سبک نبود؛ یک شورش بود علیه سینمای «مودب، استودیویی و از پیش‌پیش‌نوشته‌شده» فرانسه دهه ۵۰. این جریان از جایی شروع شد که چند منتقد جوان تصمیم گرفتند به جای نوشتن درباره فیلم‌ها، خودشان فیلم بسازند و قواعد را به آتش بکشند. اگر نئورئالیسم ایتالیا واقعیت خیابان را وارد سینما کرد، موج نو فرانسه دوربین را از «داستان» آزاد کرد و به «تفکر لحظه‌ای» تبدیل کرد. زمینه فکری: قبل از دوربین، نقد ریشه‌های موج نو در مجله‌ی Cahiers du Cinéma شکل گرفت؛ جایی که منتقدانی مثل فرانسوا تروفو و گدار به‌شدت علیه «سینمای ادبی و قراردادی» می‌نوشتند. ایده‌ی مرکزی‌شان ساده ولی خطرناک بود: فیلم باید امضای شخصی کارگردان باشد، نه محصول کارخانه‌ای استودیو. از همین‌جا مفهوم «Auteur Theory» یا «نظریه مؤلف» شکل گرفت. ویژگی‌های موج نو این جریان چند قانون را عملاً شکست:

• دوربین سبک و قابل حمل (اغلب دستی)
• فیلم‌برداری در خیابان‌های واقعی پاریس
• دیالوگ‌های بداهه یا نیمه‌بداهه
• تدوین‌های پرشکاف و غیرکلاسیک (jump cut)
• ساختار روایی شکسته یا غیرخطی
• بازیگران غیرستاره‌ای یا تازه‌کار
• پایان‌های باز و گاهی بی‌منطق

در واقع، موج نو گفت:
«فیلم قرار نیست رفتار جهان را تقلید کند؛ می‌تواند مثل ذهن انسان رفتار کند.» کارگردان‌های کلیدی Jean-Luc Godard رادیکال‌ترین چهره موج نو. فیلم‌هایی مثل Breathless (À bout de souffle) سینما را از درون منفجر کردند. گدار عمداً قوانین تدوین، continuity و حتی منطق روایی را شکست. او بیشتر از اینکه داستان بگوید، درباره «خودِ سینما» فیلم می‌ساخت. در آثار بعدی‌اش حتی سیاست و فلسفه را وارد فرم سینمایی کرد. اگر بخواهیم بی‌رحمانه بگوییم: گدار سینما را از حالت روایت به حالت «فکر کردن با تصویر» تغییر داد. François Truffaut انسانی‌تر و روایی‌تر از گدار. فیلم The 400 Blows (Les Quatre Cents Coups) یکی از ستون‌های موج نو است؛ یک داستان نیمه‌زندگی‌نامه‌ای درباره کودکی و طغیان. تروفو برخلاف گدار، هنوز به «داستان» وفادار بود، اما داستان را از قالب کلاسیک آزاد کرد. او نشان داد می‌شود هم شاعر بود و هم ساختار را شکست. Agnès Varda گاهی او را «مادر موج نو» می‌نامند، هرچند بیرون از حلقه منتقدان اولیه بود. فیلم Cléo from 5 to 7 نمونه‌ای از نگاه زنانه و فلسفی به زمان و هویت است. وِردا بیش از دیگران به تجربه زیسته و نگاه درونی اهمیت می‌داد. Éric Rohmer فیلسوف موج نو. فیلم‌های او (مثل My Night at Maud’s) تقریباً بدون حادثه‌اند. تمرکز روی گفت‌وگو، اخلاق، انتخاب و تردید است. روهمر نشان داد موج نو فقط شورش بصری نیست؛ می‌تواند کاملاً عقلانی و فلسفی باشد. Claude Chabrol نزدیک‌ترین عضو به سینمای ژانری. او بعدها به سمت تریلرهای روانشناختی رفت، اما در موج نو نقش مهمی در تثبیت نگاه انتقادی به طبقه بورژوازی داشت. 
.

اگه دوست دارید اون پرونده ریشه‌های جهان امروز رو بشنوید لینک زیر رو دنبال کنید:
پادکست رادیو ماشینی و پرونده ریشه‌های جهان امروز
.
لینک رسیدن به پادکست رادیو سیتکام:
رادیو سیتکام
.
لینک رسیدن به پادکست سیالکتیک
پادکست سیالکتیک
.