Na początku pada proste pytanie: z czym kojarzy Ci się wolność? W tym odcinku rozmawiamy o wolności – osobistej,rodzicielskiej i tej w relacji. Marek mówi o wychowywaniu dzieci do wolności, ale też o tym, jak trudno ją czasem naprawdę dać — bez „nitki”, za którą można pociągnąć, gdy coś budzi nasz niepokój. Izabela widzi wolność jako przestrzeń: do rozwoju, do decyzji, do bycia sobą poza rolą mamy. Teraz, gdy dzieci są dorosłe, wolność znaczy dla niej więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Rozmawiamy też o wolności w związku — o tym, jak ważna jest równowaga między tym, co wspólne, a tym, co tylko nasze. I o tym, że czasem to właśnie samoograniczenie potrafi dać największe poczucie wolności

Ten odcinek zaczyna się od rozstania. A właściwie od tego, jak trudno się rozstawać — Markowi, ale też… Toffiemu, jednemu z naszych dwóch piesków, który w każdej sytuacji, w której wyczuwa nadchodzące rozstanie, choćby na krótko, najchętniej po prostu by się schował pod stołem

Marek właśnie wrócił z odwiedzin u dwójki z trójki naszych dzieci — Helenki i Antka. Mamy z Izabelą taki zwyczaj: raz jedno z nas jedzie, raz drugie, a czasem odwiedzamy naszedzieci wspólnie.  Ale zawsze po to samo — zajrzeć na chwilę do ich dorosłego życia. Zobaczyć, jak się mają, gdziepracują, jak się urządzili, poznać ich przyjaciół…

Marek dzieli się wzruszeniem i dumą. Bo dorosłość to przecież głównie relacje — z ludźmi, zcodziennością, z samym sobą. A nasze dzieci świetnie sobie w tym radzą.

Rozmawiamy o tym, jak ważne jest umieć dziecku towarzyszyć. Nie prowadzić. Ani nie zostawiać patrząc „z lotu ptaka”. Po prostu być obok — iść równolegle, jak mówi Izabela. Oboje dochodzimy do wniosku, że umiejętność towarzyszenia drugiej osobie – dziecku, partnerowi, starzejącemu się ojcu, to bezcenna kompetencja...

W tym odcinku Marek rusza w podróż – do Edynburga i Londynu, jako delegat Pokoju dla Dwojga, odwiedzić nasze dzieci. Jest coś pięknego w byciu gościem w świecie własnych dzieci. Widzieć, jak wybierają ludzi, z którymi dzielą mieszkanie, miejsca które lubią, prace do których aspirują. I choć dziś Izabela mówi, że może parę rzeczy jako mama zrobiłaby inaczej, to właśnie podczas takich odwiedzin można zobaczyć, kim naprawdę się stali.

To odcinek o tym, co się czuje, kiedy dzieci już wyszły z domu – i żyją własnym życiem. Izabela przyznaje: nie ma dnia, żebym o nich nie myślała. Marek z kolei mówi wprost –może to znak, że trudno pozwolić im naprawdę odejść?

Punktem wyjścia jest książka Jak wychować zająca – historia o opiece i trosce z perspektywą oddania wolności. Bo dzieci – jak małe zające – też trzeba wychować do odejścia w świat…

Rozmawiamy też o tym, czy wraca model rodzin wielopokoleniowych – i dlaczego najnowszy sezon Rodzinki.pl to właściwie telewizyjna wersja naszego podcastu.

A na koniec pytanie: gdybyście wychowywali zająca –wychowywalibyście go do wolności, czy po to, żeby został?

Jak co roku, z początkiem listopada jedziemy na cmentarze. Odwiedzamy groby bliskich – tych, których pamiętamy codziennie, i tych, których historia z czasem zaczyna się zacierać. Zauważamy prostą rzecz: na wiejskich cmentarzach, w małych miejscowościach i podwarszawskich osiedlach, pali się znacznie więcej zniczy niż w dużych miastach. Bo tam, gdzie wciąż żyją sąsiedzi, kuzyni, dawni przyjaciele – łatwiej być blisko, nawet po śmierci.

Marek wspomina Wieruszów, gdzie spędził część dzieciństwa. Ma świadomość, że może być ostatnim, który zapala znicze na grobach dziadków. A znicz, który nie płonie, to przecież też znak – że ta część rodzinnej sztafety pokoleń dobiegła swej mety

W tle towarzyszą nam klasyczne smaki tego dnia – pańska skórka i szyszki o smaku toffi, sprzedawane pod cmentarzem. Pachną dzieciństwem i cukrem – i jakimś trudnym do nazwania poczuciem ciągłości…

Pojawia się też magiczne pudełko – zaprojektowane przez koleżankę Izabeli z Finlandii – do którego można schować telefon. Nazywa się piilo i jest symbolem intencji: żeby być tu i teraz. Choćby przez chwilę. Choćby raz w roku

Izabela właśnie rozpoczęła studia na ASP. W domu – ekscytacja, wiadomości z zajęć, opowieści o mozaikach i historiach ukrytych w obrazach.

Nie trzymamy swoich pasji za zamkniętymi drzwiami. Zapraszamy się do nich. Wierzymy, że entuzjazm jest zaraźliwy – jeśli tylko się nim dzielić.

Rozmawiamy też o tym, jak wybierać wartościowe treści w świecie nadmiaru – o książkach, prasie, osobistych "kotwicach" i o tym, że nasi bohaterowie coraz rzadziej są tymi samymi, co naszych dzieci. Nasz dostęp do tych nowych autorytetów jest utrudniony, nie poruszamy się chyba tymi samymi ścieżkami...

To opowieść o nauce – tej z indeksu i tej życiowej. I o tym, że każdy nowy początek może poruszyć coś we wszystkich domownikach.

W tym odcinku sporo miejsca poświęcamy… piance do pływania open water. Bo nic tak nie sprawdza siły relacji, jak próba zapięcia mokrego neoprenu na plecach ukochanej osoby.

Rozmawiamy o bliskości – tej między nami, ale też tej, która czasem komplikuje się, gdy dzieci dorastają i zaczynają wybierać własne drogi. Czy umiemy być rodzicamidorosłych dzieci? Czy kiedyś nie staniemy się jak Capuleti  i Montecchi– ci, którzy nie potrafią zaakceptować wyborów serca naszych dzieci?

Werona, do której podróżujemy, staje się tłem do tych pytań. Miasto sepii, brązów i żółci. Miasto, w którym Shakespeare nigdy nie był, a mimo to umieścił tam najważniejszą opowieść o miłości i konflikcie.

W podcaście pojawia się też DiCaprio… jako Romeo z Verona Beach i jako Jack z Titanica, który nie zmieścił się na drzwiach z tonącego Titanica, które uratowały Rose. Czy Jack nie mógł zmieścić się na tych drzwiach, czy też prawdziwa miłośćwymaga jednak gotowości na największe poświęcenia…?

W tym wszystkim jesteśmy my, Izabela i Marek. Dwoje ludzi w pokoju dla dwojga… z dwoma małymi psami, które jak małe dzieci czasami nas ograniczają, ale też wyzwalają niezwykłe pokłady czułości…

Wróciliśmy z letnich wakacji – lekko opaleni, lekko zdezorientowani i pełni historii, którymi musieliśmy się ze sobą (i z Wami!) podzielić. W tym odcinku na stole ląduje wszystko – nowe początki, wielkie pomysły i kilka zaskakujących odkryć.
Izabela właśnie zaczyna nowy podyplomowy kierunek – bo za każdym razem, gdy w jej życiu nadchodzi ważna zmiana, w tle pojawia się biblioteka, galeria sztuki,teatr i i dłuuuugie rozmowy z przyjaciółmi… A tym razem jej pomysł na kolejny zawodowy rozdział jest tak znaczący, że konsultuje go z… naszymi dziećmi (bokto powiedział, że Gen Z nie mogą udzielać porad zawodowych?). Tymczasem Marekdokonał ważnego odkrycia: znalazł najszczęśliwsze dzieci na świecie. I co ważniejsze… wie, dlaczego są szczęśliwe. (Spoiler: to na pewno niedzięki pracy domowej z matematyki). To jedna z tychrozmów, w których się śmiejemy, rozważamy, przerywamy sobie z czułością i wspólnie próbujemy coś zrozumieć. Zaparzcie dzbanek herbaty, usiądźcie wygodnie w naszym Pokoju dla Dwojga i dołączcie do nowego odcinka szczerych rozmów, lekkiego chaosu i – czasem – błyskotliwych myśli. Tęskniliśmy. Czas się wygadać

Izabela i Marek rozstają się prawie na miesiąc… Od bardzo dawno nie rozstawali się na tak długo. Marek jest tym tak zestresowany, iż przykrywa swoje emocje sarkazmem i stara się o tym nie rozmawiać… Izabela przyznaje, że każda zmiana najczęściej zaskakuje emocjami, które wywołuje… a w finale doradza – nie rozstawajcie się! Gościniami podcastu są Edyta Bartosiewicz i Kaśka Sochacka… co prawda nie dosłownie, aleich obecność jest znacząca, a zostaje wywołana przez festiwal muzyczny, na który Izabela wybrała się wspólnie z Helenką, córką Marka i Izabeli… Izabela tańczyła i płakała przy piosenkach Edyty, a Helenka podobnie tyle, że przy piosenkach Kaśki… Izabela namawia do tego, by pójść ze swoim dzieckiem na koncert, dać mu posłuchać swojej muzyki i posłuchać na żywo muzyki swego dziecka… to wnosi coś znaczącego do relacji…

Marek odkrywa nowy rodzaj sklepów – tych o relacyjnej bliskości pomiędzy sprzedawcą a klientem… z przyjemnością przekonuje, że w sklepach relacyjnych żywość jest smaczniejsza…

A w tle tych czasem zabawnych, a czasem nostalgicznych dywagacji jest smutek rozstania…

Izabela i Marek zaprosili swojego syna Antka na wine tour w okolicach Sandomierza... Największa przyjemność w fazie życia "Pokój dla Dwojga" to czas i chęć na odkrywanie nowych rzeczy... w tym, jak przyjemna i relaksująca może być podróż z dorosłym synem... Izabela niezwykle ciekawie opowiada o Sandomierzu i dlaczego to miasto i okolice warto odwiedzić o każdej porze roku... Marek tłumaczy się ze swojej naiwności, której dał wyraz w poprzednim epizodzie... oboje piją wino z czterech wspaniałych winnic w okolicach Sandomierza, co umila im rozmowę o nowej książce Jakuba Żulczyka "Kandydat" i niespotykanej formie promocji tej książki...

W tym tygodniu nasz Pokój dla Dwojga wypełniają... bolące plecy i odrobina ostrej czerwieni.

Marek zmaga się z faktem, że jego ciało nie jest już maszyną do biegania, a Izabela zanurza się w książce o sztuce, w której to kolor – nie forma czy kreska – uznany jest za prawdziwą duszę dzieła. Między nadwyrężonym kręgosłupem a plamą wyrazistych barw rozmawiamy też o radości z tego, że nasze dorosłe dzieci nie tylko wracają latem do rodzinnego domu, ale też wspólnie podróżują – tym razem do Kopenhagi.

A do tego rakieta. Marek z zachwytem śledzi misję Sławosza – dopiero drugiego Polaka w kosmosie – widząc w niej dowód na to, że marzenia i wielkie ambicje zawsze mają sens...