کجا داریم برای بقا ادامه می‌دهیم و کجا داریم به فراموشی کمک می‌کنیم؟

امروز، در دل بحرانی که همه‌چیز را زیر و رو کرده، یک سؤال مهم بین ما شکل گرفته:

آیا ادامه دادن زندگی یعنی عادی‌سازی؟

یا می‌شود سرپا ماند، بدون اینکه فراموش کرد؟

در این اپیزود درباره‌ی یک تمایز ظریف اما حیاتی حرف می‌زنیم؛

تفاوت بین «ادامه دادن برای بقا» و «عادی‌سازی برای پاک کردن مسئولیت».

در روزهایی که همه‌چیز غیرعادی‌ست، استفاده از واژه‌ی «زندگی عادی» خودش محل سؤال است. هیچ چیز عادی نیست؛ نه احساسات‌مان، نه تجربه‌هایی که دیده‌ایم، نه سوگی که در جمع جاری‌ست.

اما انسان نمی‌تواند برای همیشه در شوک بماند.

سیستم عصبی ما برای بقا نیاز به ریتم دارد.

نیاز به خواب، کار، گفت‌وگو، نفس کشیدن.

چنگ زدن به روزمرگی می‌تواند یک مکانیزم بقا باشد.

اما عادی‌سازی چیز دیگری‌ست.

عادی‌سازی یعنی انکار.

یعنی پاک کردن فاجعه از سطح آگاهی جمعی.

یعنی کمک ناخواسته به پروژه‌ی فراموشی.

در این اپیزود از فشارهای روانی‌ای می‌گوییم که ما را بین این دو قطب مردد می‌کند؛

از احساس گناهی که گاهی بابت خندیدن یا کار کردن تجربه می‌کنیم؛

از قضاوت‌های اخلاقی‌ای که به هم تحمیل می‌کنیم؛

و از مسئولیت فردی و جمعی‌ای که بر دوش ماست.

اکنش طبیعی انسان و جامعه به جنایت‌های تکان‌دهنده، تمایل به پاک کردن آن‌ها از سطح آگاهی‌ست. شدت هیجان و درد می‌تواند ظرفیت روانی ما را اشباع کند و میل به انکار یا فاصله گرفتن ایجاد کند. اما تجربه نشان داده که واقعیتِ سرکوب‌شده بازمی‌گردد.

پس چه باید کرد؟

✔️ ادامه دادن، بدون انکار

✔️ حفظ ریتم زندگی، بدون همکاری با فراموشی

✔️ کنشگری در حد توان، بدون فروپاشی شخصی

✔️ مرزبندی آگاهانه بین «دوام آوردن» و «عادی جلوه دادن»

در این اپیزود همچنین درباره‌ی مکانیزم‌های عادی‌سازی در سطح قدرت صحبت می‌کنیم؛ از انکار، بی‌اعتبارسازی قربانیان، تا تلاش برای بی‌حس کردن حافظه‌ی جمعی. و در نهایت به این سؤال می‌رسیم:

کجا باید قضاوت کنیم؟

کجا باید مرز بکشیم؟

و چطور می‌توانیم هم سرپا بمانیم، هم شاهد باقی بمانیم؟

این اپیزود دعوتی‌ست به دقت، به مسئولیت، و به حفظ حافظه.

برای اینکه ادامه دادن، تبدیل به فراموش کردن نشود.

اگر این اپیزود برایت مفید بود، آن را با دیگران به اشتراک بگذار.

گفت‌وگو درباره‌ی این تمایز، خودش بخشی از کنشگری‌ست.

#بازگشت_به_زندگی_روزمره

#عادی_سازی

#فراموشی_جمعی

#کنشگری

#مسئولیت_اجتماعی

#حافظه_جمعی

#روانشناسی_اجتماعی

#تروما

#جامعه

#ایران

#پادکست

#تحلیل_روانی

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

امروز ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ است. کمتر از دو ماه از جنایتی بی‌سابقه گذشته. روزها و شب‌هایی را پشت سر گذاشتیم که فقط یک اتفاق سیاسی نبودند؛ زخمی بودند که در روان جمعی ما نشستند. زخمی که فقط شخصی نیست، بلکه جمعی است. زخمی که بخشی از حافظه تاریخی ما خواهد شد.

در این اپیزود از «هویت ملی» حرف می‌زنم.

مفهومی که ۴۷ سال تلاش شده تحریف شود، مصادره شود، کمرنگ شود و جای خود را به روایت‌های ایدئولوژیک بدهد. اما شاید دقیقاً در همین تاریکی‌هاست که اهمیتش بیشتر از همیشه خودش را نشان می‌دهد.

هویت ملی یعنی چه؟

ملت دقیقاً از چه عناصری تشکیل می‌شود؟

چرا درد امروز ما فقط درد فردی نیست؟

چطور حافظه جمعی ساخته می‌شود؟

و چرا حکومت‌ها از هویت ملیِ قوی می‌ترسند؟

در این اپیزود، هویت ملی را در سه بُعد بنیادین بررسی می‌کنم:

🔹 بعد شناختی — آن بخشی از هویت که آگاهانه می‌دانیم عضو چه «ما»یی هستیم. تفاوت ملت و حکومت چیست؟ چطور می‌توانیم بازسازی شناختی انجام دهیم؟

🔹 بعد عاطفی — مجموعه احساساتی که به ایرانی بودن گره خورده: غرور، خشم، اندوه، تحقیر، امید. چطور احساساتمان را از حکومت جدا کنیم؟ چطور از افتخار تغذیه کنیم اما دچار شیدایی نشویم؟

🔹 بعد هنجاری — آن انتظارهای اجتماعی که تعیین می‌کند «در شأن یک ایرانی» چه رفتاری است. سکوت، واکنش، مسئولیت، بی‌تفاوتی. هنجار ملی چطور شکل می‌گیرد و چرا در بحران‌ها پررنگ‌تر می‌شود؟

در این گفتگو از قلمرو جغرافیایی، تاریخ مشترک، روایت‌های جمعی، زبان، آیین‌ها، نمادها، موسیقی، پرچم، سرود و مفهوم سرنوشت مشترک حرف می‌زنم.

از اینکه چطور هویت ملی می‌تواند ستون فقرات یک جامعه باشد.

و چرا بازپروری آن امروز برای ما یک انتخاب لوکس نیست — بلکه ضرورتی حیاتی است.

این اپیزود دعوتی است به:

• تفکیک ملت از حکومت

• بازسازی شناختی

• تنظیم عاطفی

• بازتعریف مسئولیت جمعی

• و عبور از انفعال

هویت ملی اگر یکپارچه و منسجم باشد، تبدیل می‌شود به نیرویی که ما را در برابر تاریکی متحد می‌کند.

و شاید یکی از ترس‌های بزرگ هر حکومت اقتدارگرا دقیقاً همین باشد.

اگر این اپیزود حتی اندکی به روشن‌تر شدن ذهن یا آرام‌تر شدن روانت کمک کرد، آن را برای کسی که ممکن است نیازش داشته باشد بفرست.

بیشتر از همیشه مراقب روانت باش.

در این جهان، هیچ چیز مهم‌تر از سلامت روان نیست.

#هویت_ملی

#ایران

#ایرانی

#حافظه_جمعی

#جامعه_شناسی

#روانشناسی_اجتماعی

#ملت

#ایران_آینده

#آگاهی

#همبستگی

#ایران_برای_همه

#بازسازی_شناختی

#مسئولیت_اجتماعی

#عبور_از_تاریکی

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

چرا تفرقه بین ما ایرانی‌ها این‌قدر عمیق شده؟

چرا درست در لحظه‌هایی که جمهوری اسلامی ضعیف‌تر از همیشه است، دعواهای درونی ما شدیدتر می‌شود؟

در این اپیزود، به‌جای شعار و قضاوت، سازوکار تفرقه را بررسی می‌کنیم:

از یک مثال واقعی و نزدیک—فروپاشی ائتلاف چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی در جریان جنبش زن، زندگی، آزادی—شروع می‌کنیم و قدم‌به‌قدم جلو می‌رویم تا بفهمیم تفرقه دقیقاً چطور ساخته می‌شود، چرا کار می‌کند، و به نفع چه کسی تمام می‌شود.

در این قسمت می‌شنوید:

• فرق اختلاف نظر سالم با تفرقه‌ی فلج‌کننده
• روایت دقیق فروپاشی منشور همبستگی در سال ۱۴۰۱ و پیامدهایش برای اپوزیسیون
• گفتمان همیشگی جمهوری اسلامی: «اگه من برم، کشور تجزیه می‌شه / بدبخت‌تر می‌شین»
• نظریه‌ی تفرقه بنداز و حکومت کن (Divide & Rule) و ترجمه‌ی عینی آن در ایران
• تفرقه‌ی هویتی، ارزشی و بی‌اعتمادی سیستماتیک در جامعه
• سازوکارهای روانی تفرقه: جابه‌جایی خشم، ترس از آینده، فانتزی ایده‌آل، و بی‌عملی
• این‌که چرا جامعه‌ی متکثر خطرناک نیست، اما ترس از تفاوت خطرناک است

این اپیزود تلاشی‌ست برای بالا بردن سواد نقد سیاسی و روانی؛

برای مکث کردن، فکر کردن، و دیدن الگوهایی که اگر نشناسیمشان، ناخواسته بازتولیدشان می‌کنیم.

اگر به دنبال فهم عمیق‌ترِ آن چیزی هستید که امروز در جامعه‌ی ایران می‌گذرد—

و اگر می‌خواهید بدانید چرا تفرقه، یکی از اصلی‌ترین ابزارهای بقای دیکتاتوری است—

این اپیزود برای شماست

#تفرقه

#همبستگی

#زن_زندگی_آزادی

#اپوزیسیون_ایران

#جمهوری_اسلامی

#روانشناسی_سیاسی

#DivideAndRule

#تفرقه_بنداز_حکومت_کن

#اعتراضات_ایران

#آگاهی_سیاسی

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

امروز، در میانه‌ی اعتراضات، اعتصاب‌ها و فشار روانی گسترده، خیلی از ما نه در اوج هیجان هستیم و نه در ناامیدی مطلق.

ما در تعلیق‌ایم؛ جایی بین امید و ناامیدی.

در این اپیزود از پادکست «حواست به خودت هست؟» درباره‌ی وضعیت روانی این روزهای جامعه حرف می‌زنیم؛ درباره‌ی تجربه‌ی تکرارشونده‌ی تلاش، هزینه‌دادن و نتیجه‌نگرفتن، و اینکه این چرخه چطور می‌تونه روان فردی و جمعی ما رو وارد حالتی به نام درماندگی آموخته‌شده (Learned Helplessness) کنه.

در این قسمت:

• توضیح می‌دیم درماندگی آموخته‌شده دقیقاً چیه و از کجا میاد
• آزمایش معروف مارتین سلیگمن رو مرور می‌کنیم و می‌بینیم چطور مغز بعد از تجربه‌های شکست مکرر، ارتباط بین «تلاش» و «نتیجه» رو قطع می‌کنه
• از اون‌طرف طیف هم حرف می‌زنیم: امیدواری منایک‌وار و شیدایی جمعی؛ خوش‌بینی افراطی‌ای که اغلب واکنشی دفاعی به فرسودگی طولانیه
• و در نهایت می‌رسیم به چیزی که بیش از هر زمان بهش نیاز داریم: امید بالغانه

امید بالغانه نه انکار واقعیته و نه غرق‌شدن در فانتزی.

یعنی:

• به رسمیت شناختن پیشرفت‌ها و دستاوردهای واقعی، بدون ناارزنده‌کردن مسیر
• حفظ تماس با واقعیت، نه نسخه‌ی فاجعه‌سازی‌شده‌ی اون و نه نسخه‌ی خیالی
• جدا کردن ارزش تلاش از نتیجه‌ی نهایی
• و توانِ موندن در تعلیق، بدون سقوط به درماندگی یا شیدایی

این اپیزود تلاشی‌ه برای فهم بهتر حال روانی این روزها؛

برای اینکه بدون شعار و ساده‌سازی، ببینیم کجای این طیف ایستادیم و چطور می‌تونیم انرژی روانی‌مون رو حفظ کنیم تا امکان تغییر رو از دست ندیم.

اگر تو هم این روزها بین امید و ناامیدی معلقی،

اگر خسته‌ای ولی هنوز نمی‌خوای تسلیم بشی،

این اپیزود برای توئه.

#حواست_به_خودت_هست

#درماندگی_آموخته_شده

#امید_بالغانه

#روانشناسی

#سلامت_روان

#روان_جمعی

#امید_و_ناامیدی

#پادکست_فارسی🎙️ منتظر شنیدن تجربه‌ها و نگاه‌های شما هم هستم.

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

ما معمولاً رشد رو با به‌دست‌آوردن تعریف می‌کنیم: موفقیت بیشتر، رابطه بهتر، شغل بهتر، نسخه بهتر از خودمون.

اما یه بخش مهم از داستان همیشه نادیده گرفته می‌شه: از دست دادن.

در این اپیزود درباره‌ی حلقه‌ی گمشده‌ای حرف می‌زنیم که توی گفتمان‌های انگیزشی کمتر بهش پرداخته می‌شه؛

اینکه چرا هر قدمِ رو‌به‌جلو، ناگزیر با جدایی، فقدان و دل‌کندن همراهه.

از اولین جدایی‌مون بعد از تولد، بریدن بند ناف و جدا شدن از مادر،

تا از دست دادن آدم‌ها، رابطه‌ها، هویت‌های قدیمی، مهاجرت، تغییر نقش‌ها،

و حتی رها کردن نسخه‌هایی از خودمون که زمانی بهشون وابسته بودیم.

در این اپیزود:

• از ظرفیت روانیِ تحمل فقدان حرف می‌زنیم
• به نقش دلبستگی و جدایی در رشد روانی می‌پردازیم
• نظریه‌های فروید و وینیکات (ابژه انتقالی) رو به زبان ساده مرور می‌کنیم
• تفاوت سوگ سالم با گیر افتادن در گذشته رو بررسی می‌کنیم
• و می‌بینیم چرا بعضی «از دست دادن‌ها» تبدیل به سایه‌ای می‌شن که جلوی پیشرفت ما رو می‌گیرن

اگر:

• احساس می‌کنی توی زندگی «گیر» کردی
• یا هر تغییری برات با اضطراب، دلتنگی یا مقاومت همراهه
• یا مهاجرت، جدایی، رشد فردی یا تغییرات بزرگ برات سخت شده

این اپیزود می‌تونه کمکت کنه بفهمی کجای مسیر ایستادی و چرا بعضی جدایی‌ها هنوز حل نشده باقی موندن.

🎧 گوش دادن به این اپیزود، دعوتیه برای مکث، فکر کردن و صادقانه نگاه کردن به رابطه‌مون با فقدان؛

نه برای قوی‌بازی، نه برای انکار… بلکه برای رشد واقعی.

#روانکاوی

#از_دست_دادن

#فقدان

#سوگ

#دلبستگی

#رشد_فردی

#سلامت_روان

#روانشناسی

#مهاجرت

#خودشناسی

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

*مارینا آبراموویچ در اپیزود اشتباها ماریا آبراموویچ گفته شده*

مرزگذاری یکی از اون مفاهیمیه که این روزها خیلی درباره‌ش حرف زده می‌شه،

 اما هرچی بیشتر وایرال شده، بیشتر هم ساده‌سازی و شعاری شده.

تو این اپیزود، قراره از مرزگذاری به‌عنوان یک توانایی روانی واقعی حرف بزنیم؛

 نه به‌عنوان یک مهارت نمایشی برای «نه گفتن»،

 و نه ابزاری برای کنترل یا تنبیه دیگران.

اپیزود رو با بررسی یکی از معروف‌ترین پرفورمنس‌های تاریخ هنر شروع می‌کنیم:

 پرفورمنس مارینا آبراموویچ در سال ۱۹۷۴،

 جایی که او آگاهانه تمام مرزهای فیزیکی، انسانی و روانی خودش رو برداشت

 و به تماشاگران اجازه داد هر کاری می‌خواهند با بدنش بکنند.

این پرفورمنس فقط درباره خشونت یا هنر نیست؛

 درباره‌ی این سؤاله که وقتی مرزی وجود نداشته باشه،

 چه چیزی جلوی سوءاستفاده رو می‌گیره؟

و این سؤال، ما رو مستقیم می‌رسونه به هسته‌ی اصلی اپیزود:

 👉 ما تنها کسی هستیم که مسئول ۱۰۰٪ مراقبت از خودمونیم.

در این اپیزود یاد می‌گیریم که:

• مرزگذاری یعنی «نه گفتن به دیگران» نیست،
• بلکه بله گفتن به نیازهای اصیل خودمونه
• مرزگذاری خودخواهی، دعوا، قطع رابطه یا تنها شدن نیست
• مرزها دیوار سنگی نیستن؛
• بیشتر شبیه غشای سلولی‌ان: زنده، هوشمند، منعطف
• تمرکز مرزگذاری باید از «دیگران چه کار می‌کنن»
• بیاد روی «من کجا از خودم عبور می‌کنم»

در این اپیزود به‌طور مفصل درباره این ۶ نوع مرز صحبت می‌کنیم:

• مرز بدنی (Physical Boundaries)
• خستگی، لمس ناخواسته، نادیده گرفتن بدن، خشونت فیزیکی، کار کشیدن از خود
• مرز هیجانی (Emotional Boundaries)
• حمل بار احساسی دیگران، احساس گناه، فرسودگی روانی، خانواده‌های درهم‌تنیده
• مرز فکری (Intellectual Boundaries)
• حق داشتن نظر متفاوت، دفاع نکردن دائمی، گم کردن صدای خود
• مرز زمانی (Time Boundaries)
• همیشه در دسترس بودن، تلفن، پیام، ایمیل، کار، فرسودگی
• مرز مالی و مادی (Financial & Material Boundaries)
• پول، رودربایستی، ترس از دلخوری، امنیت روانی
• مرز جنسی (Sexual Boundaries)
• رضایت، خواستن vs خواسته شدن، تابوهای فرهنگی، ناتوانی در بیان نیاز

در بخش پایانی اپیزود، وارد کار عملی مرزگذاری می‌شیم:

• چرا مرزگذاری باید متناسب با شخصیت، تاریخچه و شرایط زندگی هر فرد باشه
• چرا نسخه‌های آماده اینفلوئنسری کار نمی‌کنن
• چطور با نوشتن، رصد کردن و تحلیل هیجانات، مرزهای سالم‌تری بسازیم
• چرا مرزگذاری در روابط صمیمی (خانواده، پارتنر) سخت‌تره
• چرا انتظار تغییر سریع از دیگران غیرواقعیه
• و چطور با حفظ موضع فعال، میزان آسیب روانی رو کم کنیم—even اگر رابطه ایده‌آل نشه

این اپیزود قراره یه شیفت مهم ایجاد کنه:

 از انتظار تغییر دیگران

 به پذیرش مسئولیت مراقبت از خودمون

مرزگذاری معجزه نمی‌کنه،

 اما کمک می‌کنه آسیب کمتر، قابل‌مدیریت‌تر

 و سلامت روان در اولویت باقی بمونه.

فارسی:

 #مرزگذاری

 #سلامت_روان

 #روابط_سالم

 #خودمراقبتی

 #روانشناسی

#PersonalBoundaries

 #MentalHealth

 #EmotionalBoundaries

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

چقدر از زندگی ما صرف مدیریت دردهای کوچک و بزرگ می‌شود؟

از خستگی‌های روزمره گرفته تا تروماهای عمیق، از ناکامی‌ها تا تنش‌های رابطه‌ای، و از اضطراب آینده تا سوگواری‌های ناگزیر… زندگی مدام چیزی از ما می‌خواهد. اما خوشبختانه روان انسان یک جعبه‌ابزار پنهان دارد؛ ابزارهایی که بدون اینکه بفهمیم از آن‌ها برای زنده ماندن، ادامه دادن و محافظت از خودمان استفاده می‌کنیم: مکانیزم‌های دفاعی روانی.

در این اپیزود، با هم وارد یکی از مهم‌ترین و بنیادی‌ترین مباحث روانکاوی می‌شویم.

اینجا یاد می‌گیریم:

• چرا روان انسان تجربیات دردناک را دوپاره می‌کند؟ (Splitting)
• چرا انکار، گاهی نجات‌دهنده و گاهی ویرانگر است؟
• چطور فرافکنی، رابطه‌ها و حتی سیاست را شکل می‌دهد؟
• چرا بعضی رفتارهای ما بعداً با دلیل‌تراشی آرام می‌شوند؟
• چطور احساس گناه منجر به رفتارهای جبرانی می‌شود؟ (Undoing)
• و در نهایت: sublimation یا والایش، پخته‌ترین و سازنده‌ترین مکانیسم دفاعی روان چطور تمدن را ممکن کرد؟

در این اپیزود شش مکانیزم دفاعی مهم را با مثال‌های روزمره، مثال‌های بالینی، و بازخوانی‌های روانکاوانه بررسی می‌کنیم.

از آنا فروید تا نظریات آبجکت‌ریلیشن، از مدیریت هیجانات تا بقا در برابر واقعیت‌های سخت:

این اپیزود به شما کمک می‌کند خودتان و دیگران را با وضوح بیشتری ببینید و رابطه‌ای عمیق‌تر با روان خود بسازید.

📌 این اپیزود برای شماست اگر:

• بارها از خودتان پرسیده‌اید «چرا اینطور واکنش نشان دادم؟»
• می‌خواهید هیجانات سخت را بهتر مدیریت کنید
• دنبال درکی انسان‌محورتر و دقیق‌تر از ناخودآگاه هستید
• به روانکاوی علاقه دارید
• می‌خواهید کیفیت روابط، تاب‌آوری و خودآگاهی‌تان را بالا ببرید

در پایان اپیزود، با دیدگاهی تازه نسبت به خود و جهان، می‌توانید تشخیص دهید کدام مکانیزم‌های دفاعی در زندگی‌تان فعال‌اند و چگونه می‌توان از آن‌ها به شکلی سالم‌تر و آگاهانه‌تر استفاده کرد.

#روانکاوی

#سلامت_روان

#مکانیزم_دفاعی

#ناخودآگاه

#رشد_فردی

#تاب_آوری

#روانشناسی

#پادکست_روانشناسی

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

«چیزی که نکشتت قوی‌ترت می‌کنه»…

اما آیا واقعاً این جمله در زندگی ما ایرانی‌ها درست کار می‌کنه؟

در این اپیزود، از تاب‌آوری حرف می‌زنیم—اما نه آن نسخه روتوش‌شده و انگیزشی که همه جا تبلیغ می‌شود. اینجا از تاب‌آوری واقعی حرف می‌زنیم؛ از تجربه‌ای انسانی، پیچیده، دردناک و درعین‌حال قابل رشد. از اینکه چرا ما سال‌هاست فقط «زنده مانده‌ایم» اما لزوماً «قوی‌تر نشده‌ایم».

در این اپیزود می‌شنوید:

• 🔥 تفاوت دقیق و علمی بین بقا (Survival Mode) و تاب‌آوری (Resilience)
• 🔥 نقش آمیگدالا، سمپاتیک، فریز و مکانیسم‌های بقا در بدن و روان
• 🔥 اینکه چرا بدن ما حتی بعد از پایان بحران هنوز در حالت خطر می‌ماند
• 🔥 چرا تاب‌آوری هزینه روانی دارد و چرا نباید آن را رمانتیک کنیم
• 🔥 چطور تروما در بدن «ثبت» می‌شود، حتی اگر حافظه‌مان فراموشش کند
• 🔥 نقش تجربه‌های کودکی و رابطه با والدین در ظرفیت تاب‌آوری ما
• 🔥 چطور مثل عضله، ظرفیت روانی را کم‌کم رشد بدهیم
• 🔥 راه‌های کاملاً عملی برای پرورش تاب‌آوری در بزرگسالی

این اپیزود درباره ماست—ما ایرانی‌هایی که در این سال‌ها فشار، شوک و ناامنی‌های مختلف را تجربه کردیم؛ از جنگ ۱۲ روزه تا مهاجرت، بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، و هزار درد مشترک دیگر.

این اپیزود تلاشی است برای اینکه بفهمیم:

چطور می‌شود از «زنده ماندن» عبور کرد و به «زندگی کردن» برگشت؟

چطور می‌شود از فریز بیرون آمد؟

چطور می‌شود روان را ترمیم کرد و دوباره حرکت کرد؟

در این اپیزود یاد می‌گیریم:

• چطور هزینه روانی را بفهمیم، نه اینکه انکارش کنیم
• چطور بدن و روان را بعد از بحران بازسازی کنیم
• چطور به خودمان تبدیل به «دیگری حمایت‌گر» شویم
• چطور معناهای جدید و سازنده بسازیم
• چطور با خلاقیت، نوشتن، حرکت بدن و ارتباط انسانی، زخم‌ها را سبک کنیم
• چطور تاب‌آوری را عملی، واقعی و روزمره کنیم—not inspirational, but usable

این اپیزود را به هر ایرانی که زیر فشار خسته شده اما نمی‌خواهد فروبریزد تقدیم می‌کنم.

برای هرکسی که می‌خواهد دوباره بلند شود.

✨ گوش دادن به این اپیزود شاید واقعاً برای تو ضروری باشد.

📌 اگر اپیزود را دوست داشتی، لطفاً در Acast یا هر پلتفرمی که گوش می‌دی:

⭐ امتیاز بده

💬 نظر بذار

📤 برای دوستانت بفرست

این کار کوچک، به دیده‌شدن پادکست و رشدش خیلی کمک می‌کند.

#تابآوری #سلامت_روان #روانشناسی #تروما #اضطراب #افسردگی #روانکاوی #ایران #مهاجرت #mentalhealth #resilience #survival #PTSD #trauma #podcastpersian #iranianpodcast #podcastfa

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آیا ویکتور فرانکشتاین واقعاً به دنبال تبدیل فلزات به طلا نبود؟ چرا خالق هیولا اصرار داشت مرده‌ها را زنده کند؟ پاسخ این سؤالات کلیدی در زندگی پر از رنج مری شلی، نویسنده نابغه «فرانکشتاین»، نهفته است. این رمان، که در ژانر علمی تخیلی جای می‌گیرد، در واقع پاسخی جسمیت‌یافته به غم‌ها، فقدان‌ها و طردشدگی‌های عمیق یک زن جوان بود.

در این اپیزود، به طور عمیق وارد زندگی مری شلی (دختر مری ولستون کرافت، فیلسوف فمینیست ) می‌شویم و کشف می‌کنیم که چگونه تراژدی‌های زندگی او الهام‌بخش داستان غم‌انگیز ویکتور فرانکشتاین و

مخلوقش شد:

• وسواس زنده کردن مردگان: پس از فوت مادر ۱۱ روز بعد از تولد و مرگ نوزاد کوچک مری، او آرزو داشت عزیزانش را بازگرداند، آرزویی که در جنون ویکتور برای دمیدن جرقه هستی در پیکری بی‌جان بازتاب یافت.
• انزوای هیولا: تنهایی و طردشدگی هیولای غول‌آسا بازتاب مستقیم طرد شدن مکرر مری از سمت پدر، نامادری و جامعه بود.
• زیبایی و زشتی: از اگزما و بیماری پوستی مری که دستش را ترک می‌داد، تا پوست زرد و چروکیده و چشمان آب‌مژگی مخلوق، همه نشانگر پیوند عمیق روان و جسم هستند.
• میل ملتهب و مرگ: تحلیل تمایلات ممنوعه در رابطه ویکتور و خواهرخوانده‌اش، الیزابت، و چگونه مرگ‌ها (از جمله خودکشی خواهر ناتنی و غرق شدن زن حامله پرسی شلی ) در طول نگارش رمان، سایه خود را بر آن انداختند.
• ناخشنودی معمولی: بررسی این ایده فروید که رنج‌های روان‌نژندانه، با تلاش، تبدیل به یک «ناخشنودی معمولی» می‌شوند، و اینکه چگونه این مفهوم در مواجهه با دردهای ریشه‌کن نشده انسان، در رمان فرانکشتاین نیز جریان دارد.

نکته پایانی: هیولای فرانکشتاین در واقع غم و تنهایی مری بود که جسمیت یافته بود.

شما هم به هیولای خودتان با مهربانی بیشتری نگاه کنید.

از شما می‌خواهیم در بخش نظرات یا شبکه‌های اجتماعی برای ما بنویسید: داستان انتخاب اسم شما چیست و چه ارتباطی بین آن داستان و زندگی امروزتان پیدا می‌کنید؟

مری_شلی #فرانکشتاین #نقد_ادبی #روانشناسی_ادبیات #ویکتور_فرانکشتاین #تحلیل_رمان #فروید #تنهایی #فقدان #شاهکار_ادبی #اقتباس_سینمایی#

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

ایستاگرام نگار: negar.samadani

اینستاگرام هدیه: heddiye

• روان‌درمانی یک سفر است، نه یک نسخه فوری:
• کسی که روان‌درمانی می‌رود، مسیر مشخص و خطی ندارد؛ قرار نیست با چند جلسه حتماً نتیجه فوری بگیرد.
• هدف، شناخت خود، دیگران، روابط و احساسات است، نه دریافت پاسخ مشخص یا «حال خوب فوری».
• مسیر شامل گره‌ها و مسائل پیچیده‌ای است که به تدریج باید بررسی و باز شود.
• نتیجه‌گرایی و انتظار سریع اشتباه است:
• مراجعانی که دنبال نتیجه سریع هستند اغلب مسیر را اشتباه می‌روند.
• روان‌درمانی کمک می‌کند تا بفهمیم چرا مشکل وجود دارد، نه اینکه فقط مشکل را رفع کند.

• مسیر روان‌درمانی پر از تغییر و مقاومت است و همیشه خطی نیست.
• مثال‌ها: مانند عبور از بیابان یا جستجوی آب و لباس در انبار: ممکن است مسیر طولانی و پر از گره باشد.
• مسائل مختلف می‌توانند همزمان در ذهن ما و در مسیر درمان رخ دهند و گره‌ها به هم پیچیده شوند.

• تحقیق و آگاهی قبل از شروع:
• بررسی تحصیلات، سوابق کاری، نوع آموزش و نظارت (سوپرویزن) درمانگر.
• اطمینان از اینکه درمانگر از استانداردهای حرفه‌ای پیروی می‌کند.
• جلسات اولیه و ارتباط با درمانگر:
• جلسات ابتدایی برای آشنایی و بررسی این است که آیا می‌توان با درمانگر راحت صحبت کرد.
• مراجع حق دارد سوال بپرسد، اطلاعات تحصیلی و تجربه درمانگر را بداند، و بررسی کند که درمانگر مناسب اوست یا نه.
• پایبندی به مسیر و انعطاف:
• اگر در طول مسیر احساس شود درمانگر مناسب نیست، مراجع می‌تواند تغییر دهد.
• درمانگر مجاز نیست تصمیم‌گیری برای زندگی شخصی، ازدواج، مهاجرت یا انتخاب مسیر زندگی مراجع انجام دهد، مگر در موارد خطر آسیب به خود یا دیگران.

• درمانگران باید تحت نظارت حرفه‌ای باشند تا کیفیت کار و ایمنی مراجع حفظ شود.
• سوپرویزن به معنای کنترل شخصی نیست، بلکه حمایت و ارتقای مهارت درمانگر است.

• روان‌درمانی مسیر سختی است و نیاز به شجاعت و تعهد دارد.
• مسیر هر فرد منحصر به فرد است و نمی‌توان نتیجه یکسان برای همه متصور شد.
• انتظار نداشته باشید که درمانگر مشکل شما را فوری حل کند؛ وظیفه شما هم مشارکت فعال در مسیر است.
• تحقیق، انتخاب درست درمانگر، و پرسش در جلسات اولیه کلید داشتن مسیر سالم و مؤثر است.

نظرات و پیشنهاداتتون رو هر جایی که گوش می‌کنین برام بنویسین

می‌تونین تو اینستاگرام باهام همراه باشین :

https://www.instagram.com/heddiiye?igsh=c2RnZmVpaDlnOXpo&utm_source=qr

برای درخواست همکاری بهم ایمیل بزنین:

[email protected]

مراقب خودتون و روانتون باشین ☘️

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.