اگر بخواهیم در ساحت بی‌کران اندیشه و ادب فارسی، از حماسه گرفته تا فلسفه و عرفان، عنصر مشترکی بیابیم که هم‌زمان خرد، مهر و جاودانگی را نمایندگی کند، بی‌گمان به سیمرغ خواهیم رسید؛ موجودی اساطیری که در شاهنامه فردوسی، پهلوان‌پرور، شفابخش و همه‌چیزدان است. در حکمت ابن‌سینا، طی طریق می‌کند، در اشراق سهروردی، بال می‌گشاید و در منطق‌الطیر عطار نیشابوری، به سرمنزل مقصود می‌رسد. 
هرچند در قلمرو اندیشه و ادب فارسی، مرغان افسانه‌ای کم نیستند و از هدهد و هما گرفته تا مرغ آمین و ققنوس، هر یک رمزوراز خود را دارند، بی‌شک دل‌انگیزترین آن‌ها سیمرغ است؛ همان که در عرفان اسلامی او را «عنقا» نیز نامیده‌اند.

از هنگام خروج شاه از ایران، یعنی ۲۶ دی‌ماه تا اعلام بی‌طرفی ارتش در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، یعنی کمتر از یک ماه، به طور حیرت‌انگیزی شرایط لازم برای جابه‌جایی قدرت و استقرار نظام خمینی فراهم شد.شرایطی که بدون تردید، آخرین نخست‌وزیر شاه، یعنی دکتر شاپور بختیار، نقش مهمی در عملیاتی شدن آن داشت.
مردی که طبق اظهارات سپهبد هوشنگ حاتم، جانشین دفتر ویژه اطلاعات، در ۲۱ بهمن اعلام کرد به دنبال جمهوری است و بنابراین، ارتش شاهنشاهی دیگر تعهدی به او ندارد. در پی این گفته نخست‌وزیر وقت، روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، جلسه‌ای به درخواست شورای فرماندهان ارتش تشکیل شد، بیانیه بی‌طرفی ارتش از رادیو خوانده و به پادگان‌ها و یگان‌های نظامی ابلاغ شد؛ و در عمل، در کودتایی خاموش علیه شاه، ملت و کشور، ارتش از اعتبار ساقط شد تا نظام خمینی تشکیل شود.این پادکست براساس سرمقاله کاملیا انتخابی‌فرد، سردبیر ایندیپندنت فارسی در تاریخ ۲۲ بهمن تنظیم شده است.

هنگامی که شعله‌های آتش سوزان ققنوس را فرامی‌گیرد، صدایش خاموش می‌شود و در سوختنی فرساینده، آنچه از او باقی می‌ماند، توده‌ای خاکستر است.تنها کسانی که اساطیر را باور دارند، می‌دانند که این پایان کار نیست. ققنوس نماد برخاستن، شکفتن و نوزایی از دل ناباوری است؛ پرنده‌ای نامیرا که از سوخته خود، پلی به‌ سوی امید و زندگی می‌سازد.از همین رو است که خود‌شکوفایی هر انسانی را پس از دوره‌ای از سوختن و سختی، به ققنوس تشبیه می‌کنند و جامعه‌ای را که ستم، استبداد و ویرانی تحمیلی را شکست می‌دهد و به نوسازی همت می‌گمارد، ققنوس‌وار می‌دانند.

نماد شیر و خورشید با فرهنگ و تمدن باستانی ایران پیوند عمیق دارد و بر خلاف ایدئولوژی‌های فراملی که مرزهای جغرافیایی و منافع ملی را فدای آرمان‌های مذهبی می‌کنند، بر مفاهیمی چون میهن، ملت و تاریخ و تمدن متمرکز است. به همین دلیل می‌توان آن را مهم‌ترین سلاح در برابر حکومتی دانست که نزدیک به پنج دهه سعی کرد هویت ملی را به حاشیه براند و به جای آن امت‌سازی کند. در واقع پرچم شیر و خورشید، نمادی که در آن خورشید مظهر روشنایی و آگاهی و شیر مظهر پاسداری از این سرزمین است، یادآور می‌شود که ایران اولویت دارد.برای اینستاگرام
آیت‌الله خمینی در همان روزهای نخست استقرار جمهوری اسلامی در ایران، به‌صراحت به ملی‌گرایی تاخت و آن را «اساس بدبختی مسلمانان» خواند. علی خامنه‌ای نیز طی سال‌های حکمرانی‌اش همواره بر گسترش امت اسلام متمرکز بود و دستگاه تبلیغاتی‌اش را به شکلی هدفمند علیه ملی‌گرایی بسیج کرد، زیرا اسلام سیاسی در ماهیت با فرهنگ و تمدن ملی مشکل دارد. همان‌طور که فاتحان قادسیه به دنبال محو هویت ساسانی در خلافت اسلامی بودند، در ۵۰ سال اخیر نیز تلاش شد تا هویت ایرانی یا حذف یا با هویت دینی ترکیب شود

حدود یک سال از واقعه‌ به توپ بستن مجلس به دستور محمدعلی‌شاه قاجار می‌گذشت. پس از یک دوره خفقان در سراسر ایران، قشون مشروطه‌خواهان موفق به فتح تهران شده بودند و دوران استبداد صغیر عملا به پایان رسیده بود. با آغاز به کار دومین مجلس شورای ملی فضای کشور آمیزه‌ای از شور پیروزی و سوگ برای کسانی بود که در راه آزادی جان باخته بودند.
در چنین شرایطی عارف قزوینی، شاعری که به سرودن اشعار میهن‌پرستانه شهره است، تصنیف «از خون جوانان وطن لاله دمیده» را سرود؛ اثری که تا به امروز ماندگارترین یادبود برای آزادی‌خواهانی است که در راه آرمان‌های ملی کشته شده‌اند. در شعر و ادبیات ایران، لاله نماد «شهادت» است و خاستگاه آن نیز به روایت‌های باستانی و سوگ سیاوش بازمی‌گردد.
پس از آنکه خون سیاوش به ناحق بر زمین ریخت، گل لاله‌ای که شاهد ماجرا بود سر به زیر انداخت تا بگرید و دیگر هرگز قد راست نکرد. از همین روست که آن را «لاله واژگون» می‌نامند و فردوسی نیز در شاهنامه این داستان را تایید کرده است. اگرچه لاله به عنوان نماد جوانانی که به ناحق در مبارزه با ظلم کشته شده‌اند، در آثار شاعران دیگر نیز بازتاب یافته است، اما بیراه نیست اگر بگوییم معروف‌ترین نمود آن همین تصنیف عارف قزوینی است. این اثر با نام‌های «راز دل» و «هنگام می» نیز شناخته می‌شود.

Translator







با علنی‌تر شدن بحران مشروعیت جمهوری اسلامی جلوی چشم مردم جهان، یک‌بار دیگر مسئله جانشینی احتمالی علی خامنه‌ای، در صورت بقای عمر حکومت، مورد توجه قرار گرفته است. جمهوری اسلامی که با چالش‌های جهانی و چالش داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کند، آیا برنامه‌ای برای رویارویی احتمالی با مرگ دومین رهبر خود دارد؟

ایرج خواجه‌امیری، استاد آواز ایران و ملقب به «پهلوان آواز» ۹۳ ساله شد؛ کسی که گلپا او را «گردن‌کلفت آواز ایران» نامید و شجریان او را «متر و معیار آوازخوانی» می‌دانست.ایرج، چه به‌عنوان استادی که در گل‌های رنگارنگ هنرنمایی کرد و چه به‌عنوان صدای گرمی که با چهره کاریزماتیک فردین به پرده سینما رفت، نامی ماندگار در حافظه جمعی ایرانیان است

Translator






کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان درست ۶۰ سال پیش، در دی‌ماه ۱۳۴۴ با هدفی بزرگ متولد شد: ایجاد عدالت فرهنگی از طریق دایر کردن کتابخانه‌ها در سراسر ایران، به‌ویژه در مناطق محروم. این نهاد فرهنگی‌ـ‌هنری به ریاست شهبانو فرح پهلوی و مدیریت لیلی امیرارجمند آغاز به کار کرد. نقطه آغاز بخش انتشارات کانون، ترجمه و تصویرگری داستان «دخترک دریا» اثر هانس کریستین آندرسن به قلم شهبانو بود که عواید آن، سرمایه‌ اولیه این مسیر درخشان را تامین کرد. کانون به‌سرعت فراتر از کتابخانه رفت و با ایجاد صدها سالن نمایش و کارگاه‌های تخصصی، به قطب سینما، تئاتر، نقاشی و موسیقی تبدیل شد.
در مدتی کوتاه، کانون با برگزاری اردوها و مسابقات هنری، استعدادهای بی‌شماری را از روستاها گرفته تا شهرهای بزرگ شکوفا کرد.کانون که امروز پس از چهار دهه مداخلات جمهوری اسلامی و تزریق عقاید، در دوران افول به‌سر می‌برد، میراث‌دار خاطرات جمعی نسل‌هایی است که در راهروهای کتابخانه‌هایش، دنیای هنر و اندیشه را کشف کردند.

Translator







«یلدا» به معنای تولد یا روشنایی رویدادی است که میلیون‌ها نفر از ایران و افغانستان گرفته تا جمهوری آذربایجان و ساکنان قفقاز در شب ۳۰ آذر، که در تقویم شمسی که مصادف با انقلاب زمستانی کره زمین است، آن را جشن می‌گیرند. گرامیداشت زایش ایزد ایرانی مهر یا میترا که بسیاری از پژوهشگران معتقدند الهام‌بخش آیین‌هایی بوده است که تنها چند روز پس‌ از آن با عنوان میلاد مسیح جشن گرفته می‌شوند.
یلدا که از آن با نام شب چله نیز یاد می‌شود، در سنت ماقبل زرتشتی پرستش میترا، خدای خورشید، ریشه دارد اما در دوران زرتشتیان بود که محبوبیت و رواج یافت و طلوع خورشید پس از طولانی‌ترین شب سال جشن گرفته شد.

گاه تقویم، داستان‌های قدیمی‌تری را برای ما روایت می‌کند. از پیوندهایی که در نگاه اول شاید بعید به نظر برسند. مانند جشن باستانی یلدا در ایران زمین و کریسمس در میان مسیحیان. آیا ممکن است این دو آیین، با همه تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی، ریشه‌هایی مشترک داشته باشند؟
یلدا، این شب باشکوه که مردمان پهنه وسیعی از آسیای میانه گرفته تا خاورمیانه این طولانی‌ترین شب سال را جشن می‌گیرند، یکی از قدیمی‌ترین جشن های باستانی ایران زمین می‌باشد. در ایران باستان، مردم باور داشتند که با پایان این شب تاریک، خورشید بار دیگر به قدرت خود بازمی‌گردد و روزها بلندتر می‌شوند. یلدا در زبان سریانی به معنای «زایش» است؛ زایش خورشید، تولد روشنایی و آغاز نویدبخش روزهای بهتر.