Reportaże i dokumenty Polskiego Radia

"Mam plecak i 1000 zł, i nie potrzebuje niczego więcej" – to dewiza młodej i zaradnej szczecinianki, która zaraz po maturze w wieku 18 lat wyjechała w świat, skończyła studia w Londynie, a pracę "wozi ze sobą". Jest informatykiem. Pracuje zdalnie dla firmy w San Francisco i to jej umożliwia pracę – jak podkreśla - w tych państwach, do których uda się kupić tanie bilety. Samodzielne podróże po Indiach, Filipinach, Australii czy Meksyku i podróże w miejsca, do których nie dociera standardowy turysta przynoszą jej bogactwo wrażeń. Dziwi się rówieśnikom, dla których życiowym wyzwaniem jest założenie rodziny tuż po skończeniu nauki zamiast zbierania doświadczeń, na które potem może być za późno.

Reportaż o oczekiwaniach mieszkańców Elbląga i miejscowości wokół Zalewu Wiślanego na rozwój gospodarczy tego regionu i przekop na Mierzei Wiślanej, który zapewni bezpośredni kontakt z morzem, bez konieczności przekraczania granicy z Rosją. Budowa Przekopu Mierzei Wiślanej to sposób na wytyczenie nowej drogi wodnej, która połączy Zalew Wiślany z Zatoką Gdańska. Ale aby taki ruch statków był możliwy i jednocześnie nie ograniczał ruchu samochodowego, niezbędne jest wybudowanie m. in. kanału żeglugowego ze śluzą, mostów obrotowych i przestrzeni, z której tym wszystkim będzie można zarządzać, czyli kapitanatu. Czy ta inwestycja budząca początkowo protesty min. mieszkańców Krynicy Morskiej oraz kontrowersje związane z jej opłacalnością i wpływem na środowisko, ożywi gospodarkę tego regionu. Czy zahamuje odpływ młodzieży do dużych miast. Kto na niej najbardziej skorzysta? Czy Elbląg i jego port wrócą do lat świetności Hanzy - związku miast handlowych Europy Północnej?

Lila, Arek i ich córka Gabi stworzyli poradnik rodzinnego podróżowania. Na pierwszą wspólną wycieczkę we troje pojechali na Maltę. Okazało się, że Gabi podróżowanie ma we krwi. Nie musieli z niczego rezygnować, trzeba było tylko niektóre rzeczy inaczej zaplanować. Na drugą podróż wybrali Stany Zjednoczone. Trochę się bali, czy wówczas 1,5-roczna Gabi da radę, ale zaryzykowali i nie żałują. Celem wyprawy była zachodnia część USA. Wśród najciekawszych miejsc, które zobaczyli, były słynne parki narodowe. Zwiedzili ich aż 10.

Gdyby zdrowie zależało od ilości przyjmowanych specyfików, bylibyśmy jednym z najzdrowszych narodów Europy. Wiele osób przeznacza na "samoleczenie" lwią część swoich dochodów. Pandemia spowodowała, że coraz częściej sięgamy po różnorodne środki. Nie bez znaczenia jest też aktywność reklamowa producentów i dystrybutorów suplementów i leków wydawanych bez recepty. Czy przyjmowanie tych środków zawsze odbywa się z korzyścią dla naszego zdrowia? Czy zdrowy tryb życia i odpowiednie odżywianie nie są najlepszą gwarancją odporności? Przykłady bywają wręcz dramatyczne...

Ośmioletnia Małgosia przez pięć lat chorowała na nowotwór. Zmarła we wrześniu 2021 roku. W 16-kartowym zeszycie zostawiła rodzicom testament. Napisała m.in. żeby nie płakali i żeby się nie kłócili. Czy można się przygotować na śmierć dziecka? Opowieść o odchodzeniu, o przygotowaniu się na śmierć. A było to odchodzenie nie do końca intymne. Mama Małgosi założyła na portalu społecznościowym profil córce, który miał pomóc w zebraniu środków na zagraniczną terapię. Na portalu umieszczała informacje o przebiegu choroby. Potem umieściła wiadomość o śmierci córki i pozostawionym przez dziewczynkę testamencie.

O Marcinie Borkowskim mieliśmy już okazję słuchać reportażu. Na co dzień pracował jako zawodowy ratownik w warszawskim pogotowiu. Po godzinach przesiadał się na prywatny skuter i tym motoambulansem dalej jako wolontariusz jeździł nieść pomoc. W październiku, jadąc do zgłoszenia, miał poważny wypadek. Miał połamane kończyny, przeszedł kilka operacji, był utrzymywany w śpiączce farmakologicznej. Po wybudzeniu ze śpiączki farmakologicznej potrzebuje długiej rehabilitacji. Przebywa teraz w Ośrodku rehabilitacyjnym. Jego marzeniem jest powrót do rodziny i do ratowania życia innym. Autorce udało się porozmawiać z Marcinem Borkosiem już po wybudzeniu ze śpiączki.

Wychowywała się w rodzinie, gdzie szczególną wagę przykładano do wykształcenia – w tym do nauki języków. Ojciec był profesorem prawa. Już jako uczennica szkoły średniej wyjechała do USA - jak mówi – nie za chlebem, ale po wiedzę. Tam ukończyła dziennikarstwo i prawo. Dziś jest właścicielką jednej z najlepszych kancelarii emigracyjnych w Chicago. Jako osoba, która przybyła do Stanów z innego kraju, doskonale rozumie problemy i rozterki swoich licznych klientów.

Po raz kolejny 6 stycznia ulicami miast i miasteczek wyruszyły Orszaki Trzech Króli. Pierwszy orszak pomaszerował w roku 2009 w Warszawie i Toruniu. Początkowo miały to być jasełka uliczne. Zdecydowano jednak, że historię można oprzeć na wędrówce Trzech Króli. Pomysł przyjęto entuzjastycznie, a marsze zaczęły organizować inne miasta i kościoły. Z roku na rok widowisko zyskuje coraz większą popularność. Mimo trudnej sytuacji epidemicznej, orszaki wyruszą... Organizacja tego wydarzenia to ogromny wysiłek wielu osób.

Wiosną ubiegłego roku Bumi Phillips – selektor muzyczny oraz trener personalny z Warszawy​ –​ trafił do szpitala po zakażeniu koronawirusem. Był pod ścisłą opieką lekarzy 20 dni. Walczył o życie i zdrowie. I choć od tego czasu minęło już ponad pół roku, mężczyzna nadal ma problemy m.in. z oddychaniem. Powrót do pracy w klubach muzycznych, a także do prowadzenia treningów na siłowni, nie jest łatwy, ale Bumi nie poddaje się... Jak wyglądała jego walka z koronawirusem? Jak to doświadczenie zmieniło jego życie...?

Anna Beata Bohdziewicz studiowała archeologię polską, a następnie etnografię na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1974-1980 pracowała w Przedsiębiorstwie Realizacji Filmów, początkowo jako asystentka na planie filmowym. Fotografią interesowała się amatorsko od czasu studiów. Ojciec, Antoni Bohdziewicz, reżyser filmowy, w czasie wojny fotografował, szkolił fotografów i filmowców, był także szefem komórki filmowej AK w czasie Powstania Warszawskiego. Babka, matka i ciotka związane były ze sztuką, dlatego przyszła fotografka planowała studia artystyczne. Jej wczesne zdjęcia to portrety i pejzaże, ale przetworzone na etapie obróbki pozytywu. Ujęcia z podróży po Afganistanie w 1975 roku przypominały fotografie dziewiętnastowieczne. Fotografowała wiele wydarzeń związanych z Solidarnością. Po wprowadzeniu stanu wojennego dalej dokumentowała rzeczywistość. "Fotodziennik" jest jej prywatnym zapisem codzienności, szarej i smutnej w okresie PRL-u, bardziej zróżnicowanej po 1989 roku.