«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۹

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد

دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد

از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم

اينم (نمی) همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد

مردم (ز اشتیاق) در اين فراق و در (این) آن پرده راه نيست

يا هست و پرده‌دار نشانم نمی‌دهد

زلفش کشيد باد صبا چرخ سفله بين

کان جا مجال باد وزانم نمی‌دهد

چندان که بر کنار چو پرگار (می‌روم) می‌شدم

دوران چو نقطه ره به ميانم نمی‌دهد

شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی

بدعهدی زمانه زمانم نمی‌دهد

گفتم روم به خواب (که بینم خیال دوست) و ببینم جمال دوست

حافظ ز آه و ناله امانم نمی‌دهد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۸

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

گر من از باغ تو يک (غنچه) ميوه بچينم چه شود؟

پيش پایی به چراغ تو ببينم چه شود؟

يا رب اندر کنف سايه‌ی آن سرو بلند

گر من سوخته يک دم بنشينم چه شود؟

آخر ای خاتم جمشيد همايون‌آثار

گر فتد عکس تو بر (لعل) نقش نگينم چه شود؟

من که در کوی بتان منزل و ماوی دارم

گر دهی جای به فردوس برینم چه شود

واعظ (زاهد) شهر چو مهر ملک و شحنه گزيد

من اگر مهر نگاری بگزينم چه شود؟

عقلم از خانه به در رفت و اگر می اين است

ديدم از پيش که در خانه‌ی دينم چه شود

صرف شد عمر گران‌مايه به معشوقه و می

تا از آنم چه به پيش آيد (و زینم) از اينم چه شود

خواجه دانست که من عاشقم و هيچ (نشد) نگفت

حافظ ار نيز بداند که چنينم چه شود؟

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۷

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود

تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است

حيوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوهر پاک ببايد که شود قابل فيض

ور نه هر سنگ و گلی لولو و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش

که به تلبيس و حيل ديو (سلیمان) مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و اميد که اين فن شريف

چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود

دوش می‌گفت که فردا بدهم کام دلت

سببی ساز خدايا که پشيمان نشود

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را

تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

ذره را تا نبود همت عالی حافظ

طالب چشمه‌ی خورشيد درخشان نشود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۶

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

ترسم که اشک در (بر) غم ما پرده‌در شود

وين راز سر به مهر به عالم سمر شود

گويند سنگ لعل شود در مقام صبر

آری شود وليک به خون جگر شود

خواهم شدن به ميکده گريان و (عذرخواه) دادخواه

کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تير دعا کرده‌ام روان

باشد کز آن ميانه يکی کارگر شود

ای جان حديث ما بر دلدار بازگوی

ليکن چنان مگو که صبا (پرده‌در) را خبر شود

از کيميای مهر تو زر گشت روی من

آری به يمن لطف شما خاک زر شود

در تنگنای حيرتم از نخوت رقيب

يا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غير حسن ببايد که تا کسی

مقبول طبع مردم صاحب‌نظر شود

این سرکشی که در سر سرو بلند توست

کی با تو دست کوته ما در کمر شود

حافظ سر از لحد به در آرد به پای بوس

گر خاک او به پای شما پی‌سپر شود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۵

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

ساقی حديث سرو و گل و لاله می‌رود

وين بحث با ثلاثه‌ی غساله می‌رود

می ده که نوعروس (سخن) چمن حد حسن يافت

کار اين زمان ز صنعت دلاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از (بوستان) گلستان شاه

و از ژاله باده در قدح لاله می‌رود

خوی‌کرده می‌خرامد و بر عارض سمن

از رشک روی او عرق ژاله می‌رود

از ره مرو به عشوه‌ی دنيا که اين عجوز

مکاره می‌نشيند و (مختاله) محتاله می‌رود

آن چشم جادوانه‌ی عابدفريب بين

کش کاروان سحر ز دنباله می‌رود

طی مکان ببين و زمان در سلوک شعر

کاين طفل يک شبه ره يک ساله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطيان هند

زين قند پارسی که به بنگاله می‌رود

حافظ ز شوق (صحبت) مجلس سلطان غياث دين

غافل (خامش) مشو که کار تو از ناله می‌رود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۴

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

دلا مباش چنين هرزه‌گرد و هرجایی

که هيچ کار ز پيش‌ت بدين هنر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سپيد

چو باشه (ز کبر) در پی هر صيد مختصر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم

که دست در کمرش جز به سيم و زر نرود

طمع در آن لب شيرين نکردنم اولی‌ست

ولی چگونه مگس از پی شکر نرود؟

سواد ديده‌ی غمديده‌ام به اشک مشوی

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دريغ مدار

چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که آبروی شريعت بدين قدر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری

وفای عهد من از خاطرت (مگر) به در نرود

سياه‌نامه‌تر از خود کسی نمی‌بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن که ز مجلس سخن به درنرود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۳

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خيال (رخ دوست) دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نکشد و از سر پيمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکين من است

برود از دل من و از دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل به خوبان ندهد و از پی ايشان نرود

شعر به گمان نزدیک به یقین متعلق است به ناصر بخارایی شاعر و عارف هم‌دوره‌ی حافظ که در شیراز و بغداد و تبریز زیسته و بیست سال پیش از جناب حافظ درگذشته

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۲

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود (اعنات)

نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش (لطف) حفظ خدای

به تجمل بنشيند به جلالت برود

سالک از نور هدايت (طلبد) ببرد راه به دوست

که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

(چون به جایی برسد گر به ضلالت برود)

ای دليل دل گمگشته خدا را مددی

که غريب ار نبرد ره به دلالت برود

کام خود (گِرویی) آخر عمر از می و معشوق بگير

حيف اوقات که يک سر به بطالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر (عاقبت است) خاتمت‌ست

کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمه‌ی حکمت به کف آور جامی

بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۱

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

چو دست (در) بر سر زلفش زنم به تاب رود

ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نو ره (نظارگان بیچاره) بيچارگان نظاره

زند به گوشه‌ی ابرو و در نقاب رود

شب شراب خرابم کند به بيداری

وگر به روز (حکایت) شکايت کنم به خواب رود

طريق عشق پرآشوب و (آفت) فتنه است ای دل

بيفتد آن که در اين راه با شتاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر

کلاه‌داريش اندر سر شراب رود

گدایی در جانان به سلطنت مفروش

کسی ز سايه‌ی اين در به آفتاب رود

سواد نامه‌ی موی سياه چون طی شد

بياض کم نشود (ور) گر صد انتخاب رود

(دلا چو پیر شدی، حسن و نازکی مفروش

که این معامله در عالم شباب رود)

حجاب راه تویی حافظ از ميان برخيز

خوشا کسی که در اين راه بی‌حجاب رود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۲۲۰

مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان

از دیده خون دل همه بر روی ما رود

بر روی ما ز ديده چه گويم چه‌ها رود

ما در درون سينه هوایی نهفته‌ايم

بر باد اگر رود (سر) دل ما (زین) زان هوا رود

خورشيد خاوری کند از رشک جامه چاک

گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاک راه يار نهاديم روی خويش

بر روی ما رواست اگر آشنا رود

سيل است آب ديده و (بر هر ) هر کس که بگذرد

گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب ديده شب و روز ماجراست

زان رهگذر که بر سر کويش چرا رود

حافظ به کوی ميکده دايم به صدق دل

چون صوفيان (صفه‌ی دارالصفا رود

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations