«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۲۳

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

مطرب عشق، عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه (پرده، زخمه) که زد، راه به جایی دارد

عالم از ناله‌ی عشاق مبادا خالی

که خوش آهنگ و فرح‌بخش (نوایی، صدایی) هوایی دارد

پير دردی‌کش ما گر چه ندارد زر و زور

خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاين مگس قندپرست

تا هواخواه (هوادار، هواگیر) تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال

پادشاهی که به همسايه گدایی دارد

اشک خونين بنمودم به طبيبان گفتند

درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه مياموز که در مذهب عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچه (باده‌فروش) باده‌پرست

شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه‌نشين فاتحه خواند

و از زبان تو تمنای دعایی دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۲۲

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

هر آن که جانب اهل خدا (وفا) نگه دارد

خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست

(ز درد دوست نگویم حدیث، جز با دوست)

که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد (پیوند) پيمان

نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر (در) آن سر (خم) زلف ار دل مرا بينی

ز روی لطف بگويش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت

(نگه نداشت دل ما و جای رنجش نیست)

ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم فدای آن (محبوب) ياری

که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راه گذارت کجاست تا حافظ

به يادگار نسيم صبا نگه دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۲۱

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد

سعادت همدم او گشت و دولت همنشين دارد

حريم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است

کسی آن آستان بوسد که جان در آستين دارد

دهان تنگ شيرينت مگر ملک (مُهر) سليمان است

که نقش خاتم لعلش جهان زير نگين دارد

لب لعل و خط مشکين چو آنش هست و اينش هست

(لب لعل و خط مشکین چو آنش نیست جانش نیست)

بنازم دلبر خود را که حسنش آن و اين دارد

به خواری منگر ای منعم ضعيفان و نحيفان را

که صدر مجلس عشرت (عزت) گدای (فقیر) رهنشين دارد

چو بر روی زمين باشی توانايی غنيمت دان

که دوران ناتوانی‌ها بسی زير زمين دارد

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است

که بيند خير از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چين دارد

صبا از عشق من رمزی بگو با آن شه خوبان

که صد جمشيد و کيخسرو غلام کمترين دارد

و گر گويد نمی‌خواهم چو حافظ عاشق مفلس

بگوييدش که سلطان هم گدای (سلطانی گدایی) همنشين دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۲۰

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سايه‌بان دارد

بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانيد (نپوشانید) خورشيد رخش يا رب

بقای (حیات) جاودانش ده که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود

ندانستم که اين دريا چه موج خون فشان دارد

ز چشمت جان نشايد (نخواهم) برد کز هر سو که می‌بينم

کمين از گوشه‌ای کرده‌ست و تير اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق

به غماز صبا گويد که راز ما نهان دارد

بيفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل (شوکت پرس) دل بشنو

که از جمشيد و کيخسرو فراوان داستان دارد

چو در رويت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل

که بر گل اعتمادی نيست گر حسن جهان دارد

خدا را داد من بستان از او ای شحنه مجلس

که می با ديگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراکم اگر بندی خدا را زود صيدم کن

که آفت‌هاست در تاخير و طالب را زيان دارد

ز سرو قد دلجويت مکن محروم چشمم را

بدين (برین) سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ايمن کن اگر اميد آن داری

که از چشم بدانديشان خدايت در امان دارد

چه عذر بخت خود (خواهم) گويم که آن عيار شهرآشوب

به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۹

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

دلی که غيب‌نمای است و جام جم دارد

ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد

به خط و خال گدايان مده خزانه‌ی دل

به دست شاهوشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان

غلام همت سروم که اين قدم دارد

رسيد موسم آن کز طرب چو نرگس مست

نهد به پای قدح هر که شش درم دارد

زر از بهای می اکنون چو گل دريغ مدار

که عقل کل به صدت عيب متهم دارد

ز سر غيب کس آگاه نيست قصه مخوان

کدام محرم دل ره در اين حرم دارد

دلم که لاف تجرد زدی کنون صد شغل

به بوی زلف تو با باد صبحدم دارد

مراد دل ز که پرسم که نيست دلداری

که جلوه‌ی نظر و شيوه‌ی کرم دارد

ز جيب خرقه‌ی حافظ چه طرف بتوان بست

که ما صمد طلبيديم و او صنم دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۸

مفعول و مفاعلن فعولن

آن کس که به دست جام دارد

سلطانی جم مدام دارد

آبی که خضر حيات از او يافت

(آبی که حیات خضر از آن است)

در ميکده جو که جام دارد

سررشته‌ی جان به جام بگذار

کاين رشته از او نظام دارد

ما و می و زاهدان و تقوا

تا يار سر کدام دارد

بيرون ز لب تو ساقيا نيست

در دور کسی که کام دارد

نرگس همه شيوه‌های مستی

از چشم خوشت به وام دارد

ذکر رخ و زلف تو (دل من) دلم را

وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سينه‌ی ريش دردمندان

لعلت نمکی تمام دارد

در چاه (زنخ) ذقن چو حافظ ای جان

حسن تو دو صد غلام دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۷

فعلات و فاعلاتن فعلات و فاعلاتن

دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد

که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد

سر ما فرو نيايد به کمان ابروی کس

که درون گوشه‌گيران ز جهان فراغ دارد

ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم

تو سياه کم‌بها بين که چه در دماغ دارد

به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله

به نديم شاه ماند که به کف اياغ دارد

شب ظلمت و بيابان به کجا توان رسيدن

(شب تیره چون سر آرم ره پیچ‌پیچ زلفش)

مگر آن که شمع رويت به رهم چراغ دارد

من و شمع صبحگاهی سزد ار به (خود) هم بگرييم

که بسوختيم و از ما بت ما فراغ دارد

سزدم چو ابر بهمن که بر اين چمن بگريم

طرب‌آشيان بلبل بنگر که زاغ دارد

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ

که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۶

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

ایمیل جهت ارسال جنبش کاهدود

[email protected]

کسی که حسنِ خط دوست در نظر دارد

محقق است که او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره (در خط) فرمان او سر طاعت

نهاده‌ايم مگر او به تيغ بردارد

کسي به وصل تو چون شمع يافت پروانه

که زير تيغ تو هر دم سری دگر دارد

به پای بوس تو دست کسی رسيد که او

چو آستانه برين در هميشه سر دارد

ز زهد خشک ملولم کجاست باده‌ی ناب

که بوی باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هيچت اگر نيست اين نه بس که تو را

دمی ز وسوسه عقل بی‌خبر دارد؟

کسی که از ره تقوا قدم برون ننهاد

به عزم ميکده اکنون ره (سر) سفر دارد

دل شکسته‌ی حافظ به خاک خواهد برد

چو لاله داغ هوایی که بر جگر دارد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۵

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان

که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنيمت دان که بعد از روزگار ما

بسی گردش کند گردون بسی ليل و نهار آرد

عماری‌دار ليلی را که مهد ماه در حکم است

خدایا در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل وگرنه اين چمن هر سال

چو نسرين صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ريشم قراری بست با زلفت

بفرما لعل نوشين را که زودش (حالش) با قرار آرد

در اين باغ (ار) از خدا خواهد دگر پيرانه‌سر حافظ

نشيند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۱۱۴

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

همای اوج (برج) سعادت به دام ما افتد

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه

اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق (طلوع کند) شود طالع

بود که پرتو نوری به بام ما افتد؟

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار

کی اتفاق مجال سلام ما افتد

(ملوک را چو ره خاکبوس آن در نیست

کی التفات به حال سلام ما افتد)

چو جان فدای لبت شد خيال می‌بستم

که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خيال زلف تو گفتا که جان وسيله مساز

کز اين شکار فراوان به دام ما افتد

به نااميدی از اين در مرو بزن فالی

بود که قرعه‌ی دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر (دم) گه که دم زند حافظ

نسيم گلشن جان در مشام ما افتد

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations