साहित्य

थाहै नदि मलाई , आफ्नै बसमा पारी सकेछौ ।

मलाई दुख्दा झर्ने आँसु तिमिले झारी सकेछौ ।।

सायद भुल्यो तिमिले , मलाइ प्रेम गर भन्नलाइ ।

हेर, कत्ती सुन्दर प्रेमको मैदान खारी सकेछौ ।।

लगाउदै छन् जालीहरु नजर देशमा

पाल्छौ तिमी दलालीको रहर देशमा !!

सन्ततिले सोध्ने छन् भोलि तिमीलाई पनि

भन अब तीम्रो के गर्ने छ ठहर देशमा !!

हुरी बनेर आउन यादहरु तर तिमी नआउनु,

नयनबाट झरुन बर्षातहरु तर तिमी नआउनु !

बगाउन सक्छु आफुसँगै बाढि आएको बेला

गाउघर आफ्नै काम गर्नुको मजा बेग्लै छ

उडान सपना भित्र भर्नु को मजा बेग्लै छ

भन्छिन मेरी मायालु बस्नुस गाउ घरमा

त्यसैमा अलि नजिक सर्नुको मजा बेग्लै छ

पेशा यहाँ चन्दा भयो ।

दुई नम्बरी धन्दा भयो ।

चन्दा आतंकले गर्दा,

देश हाम्रो गन्दा भयो ।

चाहेर पनी त आफ्नै अस्तु तिमीलाई चढाउन सक्दिन म ।

सायद त्यही कारणले तिम्रो दिलमा अटाउन सक्दिन म ।

राख्न खोजेर पनी तिम्रो मन कहा पो राख्न सक्छु र म ।

पापी, बैमनस्य मन विच निस्वार्थ मन कहा भेट्न सक्छु म ।

संझना गरौँ न ति दिन जव हामी विधार्थी थियौँ या अझै पनि विधार्थी हुँदाका क्षणहरु , शिक्षक कक्षाकोठामा छिर्ने वित्तिकै गुड मर्निगं या गुड आफ्टरनुन सर या मिस या म्याडम भन्दाको क्षण, हाजिर गर्दा आफ्नो रालनंबरसँगै यस सर या प्रेजेन्ट सर या हाजिर भन्दाको क्षण, सोधेर अनि अनुमतिलिएरमात्र शौचलय या काम विशेषले कक्षाकोठा वाहिर गएको क्षण , विधार्थी त हामीसबै अहिलेपनि छौँ तर स्कूले जिवनको कालखण्डले विधार्थीपनालाई अझ वढी झकझकाँउछ ।

गर्मीको एकाधिपत्यलार्इ चिर्दै हल्का कुहिरो अनि चिसो सिरेटो छिप्पिदै जाने एकतमासका दिनहरु छन् । चाडवाडहरू नि सक्कियो, दिनहरु क्रमशः छोटा अनि रात लामा हुदैँछन् । छिटै साँझ पर्ने अनि ढिलोगरी विहान हुन थालेको छ । चिसो सिरेटोले घरिघरि जिउमा काँडा उमार्छ, विहानै शितहरुले जमिन भिज्न थालिसक्यो, तोरीका साग, वन्दा काउली, टमाटर अनि इस्कुश जस्ता तरकारीहरु तरकारी बारी या बजारमा प्रसस्तै छन् होला ।

भमराहरु झुम्मिए फुलहरुको कारणले,

ग्लानी हुनहुन्न आफ्नै भुलहरुको कारणले !

स्वाभीमानी नेपाली बनेका छौं आज

हाम्रै इतिहासका वीर मुलहरुको कारणले !

जहाँ अति सुन्दर नदि नाला र ताल भेटिन्छ

उकालै उकालो हिड्दै जाँदा हिमाल भेटिन्छ

तिमी सानो छ भन्दै एटलासमा खोजिरहेछौ