ปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของ ธนชาติ ศิริภัทราชัย หรือเบ๊น นักเขียนและผู้กำกับจาก Salmon House จากชายบ้างานสู่วิถีการบาลานซ์ชีวิต กับการปล่อยวางบางอย่าง เพื่อความสบายใจที่มากขึ้น2019 เป็นปีที่เบ๊นได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ ไปจนถึงเรื่องที่ทำให้การดำเนินชีวิตเปลี่ยนไป นึกถึงตัวเองมากขึ้น ดูแลตัวเองมากขึ้น และเริ่มทดลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจ แต่กลับกลายเป็นผลดีขึ้นมา จนเหมือนก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยรู้มาก่อนวันนี้โจ้บองโก้กับรายการ Another Year Old จะพาทุกคนไปเรียนรู้พร้อมๆ กัน ว่าสิ่งที่เบ๊น ธนชาติได้เรียนรู้ในปีนี้มีอะไรบ้าง 1.เลิกเป็น Yes man เพราะ you can say noเมื่อก่อนรู้สึกว่าตัวเองทำงานหนักเกินไป say yes กับคนมากเกินไป ปีนี้เราปฏิเสธคนมากขึ้น เพราะแต่ก่อนเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคน กลัวเขาจะเสียใจ กลัวเขาจะรู้สึกไม่ดี กลัวว่างานหน้าเขาจะไม่นึกถึงเรา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สบายใจ พอนึกถึงคนอื่นมากเกินไปจนไม่ได้รู้สึกถึงตัวเอง มันทำให้เราไม่มีความสุข เพราะถ้าเรารับงานมาแล้วทำไม่ทัน เราก็จะเครียด เครียดก็ไม่เป็นผลดีต่อทั้งเราและเขา เราก็เลยพยายามเตือนสติตัวเอง say no มากขึ้น ปฏิเสธไปตั้งแต่ตอนนี้ยังดีกว่า เพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่าย ถึงแม้จะรู้สึกไม่ดีบ้าง แต่เราก็ยังได้เตรียมใจมาแล้ว อย่างน้อยเราก็ได้พูดสิ่งที่เรารู้สึกจริงๆ 2.ต้องเล่นเกมมากขึ้นในบ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง เราหันไปมอง PS4 ที่ซื้อมาฝุ่นเกาะเยอะมาก หลายเกมยังไม่ได้แกะออกจากห่อ เราก็เลยถึงขั้นเขียนเป็น to do list สิ่งที่ต้องทำเสาร์-อาทิตย์ ไว้เลยว่าต้องเล่นเกมมากขึ้น จริงๆ เราไม่ได้เล่นเกมเพราะเราทำงาน หรือมีอะไรให้รับผิดชอบมากขึ้น แต่เหมือนเราอยู่ในยุคที่เสพเวลาว่างเป็นก้อนเล็กๆ เหมือนสแน็ก Facebook บ้าง YouTube บ้าง Netflix บ้าง เราเลยอยาก flow กับมันนานๆ บ้าง เหมือนบอกตัวเองว่าต้องทำอะไรเป็นก้อนใหญ่ๆ อยู่กับกิจกรรมที่ต้องใช้เวลากับมัน ถึงขนาดที่ว่าต้องตั้งกฎขึ้นมาว่าหากอยากดู Facebook, Youtube หรืออะไรก็ตามต้องไปดูบนลู่วิ่ง  3.ใช้แป้งพัฟหน้าเป็นคนหน้ามันแล้วแฟนแนะนำให้ใช้แป้งพัฟ แบบที่เป็นแป้งโปร่งใสเพื่อไม่ให้หน้ามัน ในใจก็ยังแอนตี้อยู่ คิดว่าแป้งเป็นของผู้หญิง ผู้ชายอย่างเราไม่ต้องใช้ จนไปบรรยายที่หนึ่ง แล้วพบกับพี่หาว 2how ที่มาบรรยายร่วมกัน ก็มีคนถามพี่หาวว่าจัดไฟยังไง ทำไมเวลาไลฟ์ถึงหน้าเนียน พี่หาวเลยบอกว่าเขาแค่ใช้แป้งพัฟ มันก็เลยเปิดโลกเราว่า เห้ย ผู้ชายก็ใช้แป้งได้ เราก็เลยเปิดใจมาลองใช้ดู เหมือนถูกแฟนล่อซื้อให้เข้ามาอยู่ในโลกเครื่องสำอาง   4.ใส่เสื้อผ้าผู้หญิงเป็นอีกปีที่เรารู้สึกว่าเส้นแบ่งระหว่างเพศ มันเบาบางลง เพราะตอนนั้นไปออกกองแล้วเห็นฝ่ายแคสติ้งใส่กางเกงแปลกดีแล้วมันสวย ก็เลยไปถาม แล้วก็ได้คำตอบว่า ซื้อจาก Uniqlo แผนกเสื้อผ้าผู้หญิง รู้สึกเหมือนเจอขุมทรัพย์ เราไม่เคยรู้ว่าผู้ชายซื้อเสื้อผ้าแผนกผู้หญิงได้ พอลองแล้วปรากฏว่าเราชอบเสื้อเชิ้ตของผู้หญิงมาก เพราะเราเป็นคนหน้าอกหนา พอใส่เสื้อผ้าผู้ชายไซส์ S ความยาวจะได้ แต่หน้าอกไม่ได้ พอไปใส่ไซส์ M แม้ว่าหน้าอกจะได้แต่เสื้อยาวไปถึงเข่า แต่พอเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงไซส์ L หน้าอกพอดีความยาวพอดี เป็นการเปิดโลกว่าผู้ชายใส่เสื้อผ้าผู้หญิงได้ 5. ถ้าจะนัดเจอเพื่อนเก่า ให้นัดปุบปับเลยต้องยอมรับว่า วัยเราตอนสามสิบต้นๆ ทุกคนยุ่งหมด ถ้าเกริ่นไปก่อนสักสองอาทิตย์ ว่า ถ้าว่างมาเจอกันหน่อยจะไม่มีใครว่างเลย หรือไม่ก็จะมีคนไม่ว่างตรงกัน ตอนนี้เลยรู้แล้ว ถ้าจะนัดเพื่อนศุกร์นี้ พุธชวนเลยปุ๊บปั๊บ เอาเท่าที่ได้ แล้วคนที่ไม่ว่างเดี๋ยวนัดคราวหน้า ดีกว่าง้างรอให้ทุกคนว่างเหมือนกัน เราเลยค้นพบว่านัดบ่ายเจอเย็น มีโอกาสมากกว่านัดล่วงหน้าสองอาทิตย์แล้วพอมาเจอเพื่อนยุคนี้ในวัย 30 กว่าๆ สมมติกลุ่มสิบคน มันจะมีห้าคนที่มีลูกมีเมียแล้ว แล้ววงมันจะแบ่งชัดเจน คุยกันในเรื่องที่เราไม่เข้าใจ เพราะแบบนี้เราเลยรู้สึกกดดันว่าเราควรถึงเวลาแต่งงานมีลูกได้หรือยัง แต่เราก็นึกขึ้นได้ว่ามันเทียบกันไม่ได้ เราเลยมองย้อนกลับไปตอนเรียนโทอยู่ที่นิวยอร์ก มันจะมีเพื่อนมาจากหลากหลายวัย มีทั้งเพื่อนที่อายุ 58 กำลังจะเกษียณ อีกคนอายุ 24 มีลูกสองคนแล้ว ทำให้เรารู้ว่าเราต่างมีไทม์ไลน์ของตัวเอง มันเอามาเทียบกันไม่ได้#SalmonPodcast #AnotherYearOld #SalmonHouse

Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

จากนักพิสูจน์อักษรสู่บรรณาธิการสำนักพิมพ์ จาก Content Creator สู่ครีเอทีฟเอเจนซี จนปัจจุบันในตำแหน่ง Station Director ของ Salmon Podcast หลายปีที่เวียนเปลี่ยนผ่านไปสู่หน้าที่ใหม่ๆ แต่ปีนี้กลับเป็นปีแรกที่ทำให้ โจ้บองโก้ - นทธัญ แสงไชย ได้มองตัวเองและยอมรับมันทั้งด้านขาวและดำอย่างที่ไม่เคยมองมาก่อนยชญ์ บรรพพงศ์ รับหน้าที่สัมภาษณ์โจ้บองโก้ ใน Another Year Old เอพิโสดนี้ที่สลับมาเป็นผู้ถูกสัมภาษณ์บ้าง ว่าอะไรที่เขาได้เรียนรู้ในปี 2019 ที่กำลังจะผ่านไป 1. ชอบกินส้มตำหอยดองเราเป็นคนชอบกินอาหารอีสานมาก แต่ปกติก่อนหน้านี้จะแต่ส้มตำไข่เค็ม ไม่เผ็ด ส้มตำเด็กน่ะแหละ ว่าง่ายๆ แต่เพิ่งได้รู้ไม่กี่นานนี้เองว่าตำหอยดองอร่อยมาก ชอบกินมาก มันแซ่บดี กินแล้วเหงื่อออกหัว สาแก่ใจ ยิ่งตอนนี้ทำงานที่ Salmon Podcast ก็มีเกม - สรวิทย์ วงศ์ปิยะ Sound Producer ที่กินอาหารอีสานโหดมาก ก็เลยกินตามๆ กันไป นัวคั่กๆ 2. สิ่งที่เหมาะจะทำให้เรามีความสุขได้มากกว่าสิ่งที่ชอบปีนี้มาทำพอดแคสต์อีกครั้ง ซึ่งถ้าถามว่าอาชีพทำพอดแคสต์เป็นอาชีพในฝันเหรอ ก็เปล่า เป็นอาชีพที่ชอบที่สุดเหรอ ก็เปล่า แต่ถ้าคิดจริงๆ งานนี้เหมาะกับเรามาก ด้วยความที่เราเป็นนักร้อง นักดนตรี มาก่อน (วง Alarm9) และยังเคยทำงานบรรณาธิการหนังสือเล่มมาก่อน นั่นทำให้เราเหมาะกับการทำสื่อคอนเทนต์เสียงอย่างพอดแคสต์มาก แบบปฏิเสธไม่ได้เราเคยคิดว่างานพอดแคสต์ไม่เหมาะกับเราหรอก เราไม่ได้ชอบขนาดนั้น แต่ยังจำได้ว่าตอนพี่นก (โชติกา อุตสาหจิต) สัมภาษณ์เราเข้าทำงาน แกเคยคุยกับเราก่อนหน้านี้ตอนจะย้ายจากงานทำพอดแคสต์ที่ก่อน แกถามเราว่าตอนนี้ชอบพอดแคสต์แล้วเหรอ เราก็ตอบไปตามตรงว่าไม่ได้ชอบไปกว่างานคอนเทนต์อื่นๆ นัก แต่พูดตามตรงว่าคิดไปคิดมาดีๆ แล้ว งานพอดแคสต์เหมาะกับเรามากพี่นกพยักหน้า แล้วบอกว่า “พี่ก็ว่างานนี้เหมาะกับคุณ” 3. ตัวเราไม่ได้ดีอย่างที่เราคิด และเราควรจะยอมรับมันซะปีนี้เรามีปัญหาใหญ่มาก หนักมาก ซึ่งต้นตอของปัญหามันคือเราเองนี่แหละ เราทำหลายๆ อย่างพังไปหมด ซึ่งความหนักหนาของมันทำให้เรากลับมามองตัวเองว่าเราโคตรเว้าแหว่งเลยว่ะ เราไม่ได้ดีอย่างที่เราคิดนี่หว่า และก่อนหน้าที่จะเริ่มต้นเปลี่ยนแปลงแก้ไขอะไร เราควรยอมรับตัวเองอย่างที่ตัวเราเป็นจริงๆ ให้ได้เสียก่อนนั่นคือสาเหตุที่ปีนี้เราเริ่มไปปรึกษาจิตแพทย์ ให้ช่วยดูเราหน่อย เราเป็นอะไร เราควรได้รับความช่วยเหลืออย่างไร และเราควรปรับเปลี่ยนตัวเองอย่างไรต่อไป#SalmonPodcast #AnotherYearOld #โจ้บองโก้

Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

ยชญ์ บรรพพงศ์ เป็นครีเอทีฟที่ Salmon LAB. ซึ่งจับพลัดจับผลูมาจับคู่กับธัญวัฒน์ อิพภูดม แห่ง The MATTER จนได้จัดรายการ Untitled Case ร่วมกัน ซึ่งทางเราก็ต้องสารภาพว่าเซอร์ไพรส์เหมือนกัน ที่มันได้รับฟีดแบ็กที่ดีขนาดนี้ไปฟังปีแห่งความเซอร์ไพรส์ของยช ที่ทั้งเป็นปีแรกที่เริ่มทำงาน ปีแรกที่เริ่มจัดพอดแคสต์ และปีแรกที่เรียกได้ว่าเข้าสู่ชีวิตผู้ใหญ่อย่างแท้จริง  การทำงานไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดปีนี้เป็นปีแรกของการทำงานเลย หลังจากที่เราเรียนหนังสือมาทั้งชีวิต เราค้นพบว่าการทำงานมันยากนะ เราเคยมองคนทำงานแล้วคิดว่าทำไมไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้ล่ะ พอมาทำเองจริงๆ ก็พบว่าเราต้องทำงานร่วมกับคนอื่นเยอะมาก จนคิดย้อนไปว่าตอนเรียนเราน่าจะเรียนรู้การทำงานร่วมกับคนอื่นเยอะๆ ผมเป็นคน introvert มาก รู้ตัวเลย ทำให้ผมหลีกเลี่ยงการทำงานกลุ่ม ขี้เกียจเข้าสังคม ทำงานคนเดียวมาตลอดจนเกือบจบก็ต้องทำธีสิสทั้งระดับชั้น เป็นการทำหนังสั้นร่วมกัน ผมก็ทำโปรดิวเซอร์ ต้องจัดคิว ทำงานกับคนอื่น ทำให้เรารู้ว่าทำงานกับคนอื่นเนี่ย ยากชิบปีนี้เหมือนเป็นเฟรชชี่ในชีวิตการทำงาน ซึ่งต่างกับเฟรชชี่สมัยเรียนมาก มันกดดันจากทั้งตัวเองและคนรอบข้าง ยิ่งผมเป็นคนมาตรฐานสูงคนหนึ่งเลยล่ะ ก็เอามากดดันตัวเองด้วยงานครีเอทีฟมันต้องคุยกับคนเยอะมาก และมันจะบีบบังคับให้เราต้องคุยกับคนอื่นเอง ทำให้เราเรียนรู้ว่าการเป็นตัวของตัวเองเนี่ยดีสุดแล้ว แต่ก็ไม่ควรเบียดเบียนความเป็นคนอื่นเหมือนกัน เพิ่งรู้ว่าตัวเองสนใจเรื่องวิทยาศาสตร์จริงๆ เราชอบวาดรูปมาก มีเพจด้วย ชื่อว่า Jimmy’s Doodle ปีนี้ก็ดันได้ไปวาดรูปประกอบให้หนังสือพี่เบ๊น ธนชาติ ชื่อ You Sadly Smile in the Profile Picture เป็นงานที่สนุกมากๆ และเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ ของปีที่ผ่านมา แต่พอมาทำพอดแคสต์ Untitled Case การต้องทำการบ้านเรื่องทฤษฎีเรื่องลี้ลับต่างๆ มันทำให้เราก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตของทฤษฎีวิทยาศาสตร์ ผมเลยเพิ่งรู้ว่าเราสนใจวิทยาศาสตร์มาก ซึ่งตลกนะเพราะเราเรียนสายวิทย์มา แต่ตอนนั้นเราไม่สนุก เพราะมีความกดดันจากการอ่านเพื่อไปสอบ พอเรียนจบมาแล้วเลิกสอบวิทย์ เรามาอ่านมันสบายๆ กลับกลายเป็นเรื่องสนุกซะอย่างนั้น Mindset เป็นเรื่องสำคัญผมว่า Mindset เป็นเรื่องที่ปรับกันได้แต่ปรับกันยาก การจะปรับมันต้องใช้แรงใช้พลังบางอย่างเนอะ ผมเลยรู้สึกดีที่ผมค่อนข้างมี Growth Mindset ผมอยากทำให้ดีขึ้นทุกๆ ตอนจากช่วงแรกที่จัดพอดแคสต์ไม่ค่อยเข้าปาก ไม่ค่อยเข้ามือ ส่วนตัวรู้สึกว่าเราเล่าได้ดีขึ้นจนพอใจตั้งแต่ตอนที่ 3 เป็นต้นมา (อีพีคนหาย)#SalmonPodcast #AnotherYearOld #JimmysDoodle #ยชธัญ #ยชญ์บรรพพงศ์

Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

Another Year Old เอพิโสดนี้ไปคุยกับแผนกเพื่อนบ้านอย่าง Salmon Books ภายใต้การดำเนินงานของ บ.ก.กาย ปฏิกาล ภาคกาย ที่หลังจากนับนิ้วไปมาก็พบว่าเขาทำงานที่นี่มา 8 ปีแล้ว!อะไรที่กายได้ค้นพบในปีที่กำลังจะผ่านไปนี้ และแผนการในปีหน้าของกายและ Salmon Books คืออะไร ไปฟังกันได้เลย  ปีนี้อายุ 30 ทำงานหนังสือมา 8 ปีปีนี้เหมือนเดิมแฮะ เพราะในแง่งานเราก็มาอยู่ที่นี่ได้ 8 ปีแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะทำงานอยู่ที่ใดที่หนึ่งได้นานขนาดนี้ เราก็ไม่ได้อยู่ในช่วงก่อตั้ง แต่ก็เข้ามาในช่วงเริ่มต้นตั้งไข่ เหมือนพี่แบงค์ (ณัฐชนน มหาอิทธิดล - ผู้ก่อตั้ง Salmon Books) เริ่มทำสำนักพิมพ์ได้ปีนึงแล้วเราค่อยเข้ามาทำทีนี้ การทำหนังสือในแต่ละปีเราว่ามันมี loop ของมันอะ คือปิดเล่มเพื่อเอาไปวางขายทุกๆ งานหนังสือ แต่ปีที่ผ่านมา Salmon Books จะไปร่วมกิจกรรมนอกเหนือจากงานหนังสือมากขึ้น เช่น งาน Lit Fest, งาน Art Books Fair หรือขายเสื้อยืดที่งาน Cat T-shirt ปีนี้เราพยายามออกไปเจอผู้อ่านมากขึ้น เราเคยคิดตอนเริ่มทำงานว่าตอนอายุ 30 คงได้ทำงานเป็นกองบรรณาธิการ แต่กลับกลายเป็นว่าเราเป็นบรรณาธิการบริหาร มีน้องในทีม มันมาเกินคาดมากเหมือนกันเราไปคุยกับโรส (พวงสร้อย อักษรสว่าง - ผู้กำกับภาพยนตร์ นครสวรรค์) เรื่องแม่โรสเสียตอนอายุ 60 เราก็มาคิดว่าเออ เราก็ 30 แล้วนะ ครึ่งชีวิตแล้ว ก็คิดนะว่าเราใช้ชีวิตแบบนี้เราอาจจะอายุไม่ยืนก็ได้นะ เราต้องทำอะไรที่อยากทำแล้วล่ะ คิดอะไรก็ทำเลยตอนเข้า 30 มามันไม่ได้รู้สึกเปลี่ยนอะไรมากนะ แต่พอเราทำงานมาตั้งแต่เรียนจบ เราก็เหมือนวิ่งมาราธอนมาเหมือนกันนะ ไม่ได้มีเวลาพักขนาดนั้น ไม่ได้มีเวลาคิดขนาดนั้น เพราะช่วงที่เราพักก็คิดยังไม่เสร็จดีก็ต้องทำงานต่อละ มันไม่ค่อยมีช่วงเวลาให้ได้หยุดคิดเท่าไหร่ คิดว่าถ้าอายุ 35 น่าจะตกตะกอนอะไรมากกว่านี้  ทีมเวิร์กที่ดี ดีต่อการทำงานเราใช้เวลา 70-80% ไปกับการทำงานเนอะ แล้วคนมองเข้ามาจะนึกว่า Salmon Books เป็นสำนักพิมพ์ขนาดกลาง แต่เรามีคนทำงานแค่ 5 คนเอง ซึ่งเยอะแล้วด้วยนะ ก่อนนี้เราทำงานกันอยู่แค่สองคน คือมีเรากับน้องดี (ธีรภัทร เจนใจ) ซึ่งเป็นกองบรรณาธิการ อยู่กันสองคนมาเป็นปีอะ มองกลับไปก็สงสัยว่าทำงานกันไปได้ยังไงเหมือนกันนะ ซึ่งพอทีมมันไม่เยอะ เราเลยต้องทำหน้าที่หลายอย่าง ทั้งคุยกับนักเขียน ติดต่อโรงพิมพ์ edit ต้นฉบับ หานักวาดภาพประกอบ เราเลยรู้สึกว่าดีนะ ก็ทำงานครบครันในตัวเอแต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราเหนื่อยเกินไปปะวะ แก่แล้วด้วย ตอนนี้ก็มีน้องเพิ่มมา 3 คน มีกองบ.ก. มีกราฟิกดีไซเนอร์ แล้วอีกคนเป็นเหมือนครีเอทีฟ เราคิดว่าเราจะเปิดตัวหนังสือแล้วหายไปเกือบทั้งปี ก่อนจะกลับมาอีกทีตอนงานหนังสือ ไม่ได้แล้ว เราต้องมีอะไรให้คนอ่านได้เห็นเราทั้งปี ทำให้เรารู้สึกว่าปีนี้ทีมเวิร์กสำคัญมากๆ เราติดนิสัยที่งานทุกอย่างต้องผ่านตาอยู่นะ แต่เราก็เริ่มถอยตัวเองออกมามากขึ้น เสมือนเราไม่ได้ใช่หัวหน้า ไม่ใช่คนในทีม มองในสายตาคนอ่านคนหนึ่งงานในเพจ Salmon Books ตอนนี้เป็นงานของน้องๆ หมดเลยนะ เราแทบไม่ได้ยุ่งอะไรเลยแหละ เราก็เลยได้รู้ว่าไอเดียบางอย่างเราคิดไม่ได้อะ เป็นเรื่องวัยด้วยแหละ แล้วการที่มีทีมงาน 4-5 คน ความเห็นในทีมมันเริ่มหลากหลายขึ้น มีคนไม่เห็นด้วยกับเราบ้าง ซึ่งเราว่ามันสนุกขึ้น งานก็หลากหลายขึ้น มันเติมเต็มมิติของงานให้มากขึ้น  พื้นที่ของตัวเองสำคัญมากเราเป็นคนที่จะเรียกว่าบ้างานก็ได้แหละ ทำงานแทบจะตลอดเวลา ในไลน์มาก็ต้องตอบ เมลมาก็ต้องอ่าน นักเขียนทักมาตอนสี่ทุ่มก็ต้องคุย ซึ่งเราก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไร เราก็อยากทำให้งานเสร็จเร็วๆ แหละ หรือจะได้ให้คนอื่นทำงานต่อได้ หรือจะให้เรามีเวลาเพิ่มขึ้น​ ซึ่งให้เวลาเพิ่มขึ้นแม่งก็ไม่มีอยู่จริงปีนี้พอมีทีมมากขึ้นทำให้เราต้องจัดการระบบทำงานใหม่ เช่น ถ้าได้ต้นฉบับมาผมอาจจะเคยต้องอ่านเลย แต่เดี๋ยวนี้อาจจะยังไม่อ่าน ให้น้องอ่านก่อนแล้วมาคุยกันว่ารู้สึกยังไง อ่านแล้วคิดยังไงก่อนนี้เราได้งานมาก็ทำ ทำ ทำ แต่เดี๋ยวนี้กลับบ้านไปสองทุ่ม เออ ยังไม่ต้องลุยทำงานหรอก อาบน้ำ เล่นเกม ทำความสะอาด อะไรก็ได้ เหมือนปีนี้ผมพยายามแยกพื้นที่ส่วนตัวกับพื้นที่การทำงานออกจากกัน มีการวางเวลาไว้ว่าถ้าจะไปเที่ยวแล้วทำงาน ต้องทำใน period ที่วางไว้นะแบบนี้มันก็มีข้อดีอย่างนึงตรงนี้เราได้คิดมากขึ้นด้วยนะ เหมือนที่พูดไปตอนแรก มันทำให้เรามีเวลาอยู่กับตัวเองจริงๆ มากขึ้น เราใจเย็นขึ้น มีเวลามาโฟกัสมากขึ้น คิดถึงงานน้อยลงได้ มันไม่จำเป็นต้องรีบทำตั้งแต่สี่ทุ่มนี่หว่า มึงตื่นขึ้นมาทำพรุ่งนี้ก็ค่าเท่ากันกลับบ้านก็ให้เวลากับการพักผ่อนมากขึ้น อยู่ออฟฟิศก็ทำงาน มันคงเหมือนวลีที่พูดกันว่า “เรียนเป็นเรียน เล่นเป็นเล่น”ปีหน้าสำหรับ Salmon Books เราคงพยายามทำอะไรใหม่ๆ มากขึ้น ในแง่หนังสือมันก็มีพ็อกเก็ตบุ๊กอยู่แหละ แต่ปีนี้จะเห็นว่ามีหนังสือไซส์ใหม่ออกมา เช่น ดวงตาเห็นคำ, ห้องลองเสื้อ มันเป็นไซส์ทดลองของเรา เราคิดว่าคนมักคิดว่าหนังสือมันดูซีเรียสจริงจัง ตั้งใจ เราเลยอยากทำหนังสือใหม่ๆ ที่ราคาถูกลงหน่อย แล้วก็เป็นเนื้อหาที่ไม่จริงจังมาก สนุกสนานไปเลย แล้วก็คิดว่าจะมีอีเวนท์ของพวกเราเอง ทั้งทีม Salmon Books และแผนกอื่นๆ ในเครือ เราว่าเราต้องเข้าหาคนมากขึ้น ในเมื่อร้านหนังสือมีคนเข้าน้อยลง เราก็ต้องหาวิธีอื่นๆ ที่จะให้คนเข้ามาหาเรามากขึ้น อาจจะมีเวิร์กช็อปหรืออะไรสักอย่างที่ต่อยอดออกมาจากหนังสือ #SalmonPodcast #AnotherYearOld #SalmonBooks #ปฏิกาลภาคกาย

Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

ทนายโจ-อัครพล เถื่อนผึ้ง จากเพจ “ทนายตัวแสบ Badass Attorney” ที่ตั้งใจว่าจะทำให้กฎหมายกลายเป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย และดูใกล้ตัวมากขึ้น กับพอดแคสต์ Social-in-Law กับการก้าวผ่านปีแห่งความสูญเสีย คุณพ่อเสียคุณพ่อปลูกถ่ายหัวใจเทียมอยู่นานมากแล้ว ผ่าตัดมาเป็น 10 ปี ทั้งๆ ที่หมอบอกว่าพ่ออยู่ได้แค่ 7 ปี ซึ่งแม้จะอยู่มานาน เราทำใจมานานแล้ว แต่คุณพ่อเป็นโลกทั้งใบของเราเลย พอเสีย เราก็สะเทือนมากเหมือนกัน ช่วงวัยรุ่นเราเกเร ติดหญิง กลับบ้านดึก คุณพ่อก็เป็นคนคอยอยู่ที่บ้าน คอยปรามเราสองเดือนหลังจากงานศพคุณพ่อ เราขับรถกลับบ้านก็ร้องไห้ในรถ ไม่สามารถทำงานได้เลย รันงานไม่ได้ ลูกน้องถามงานมาก็ตอบไม่ได้ ที่แย่ที่สุดคือคิดเรื่องตายทุกวัน ทำให้พบว่าถ้าใครเผชิญความสูญเสียแล้วไม่ไหว คุณควรไปหาหมอสิ่งที่แย่คือ ตอนนั้นเรามีภาวะซึมเศร้า แล้วคนอื่นไม่เข้าใจเราหรอก เพราะท่าทีของเราคือฉุนเฉียว วีนเหวี่ยง คุมตัวเองไม่ได้ ในใจเราคือคิดเรื่องฆ่าตัวตายทุกวันเป็นเวลา 1 เดือน จังหวะนั้น ปรากฏว่ามีเพื่อนร่วมรุ่นฆ่าตัวตายด้วยปัญหาธุรกิจและภาวะซึมเศร้า เราเลยรู้สึกตัวขึ้นมาเลย ว่าต้องไปหาจิตแพทย์ โชคดีที่คุณหมอดีมาก ไลฟ์สไตล์เข้ากับเราดี และแนะนำเราได้ดี ทำให้เราพบว่าการหาหมอจิตเวชไม่ใช่เรื่องน่ากลัว และไปได้แม้จะเป็นปัญหาเล็กน้อย อาทิ นอนไม่หลับ  ดูแลตัวเองก่อนคนอื่นไม่ใช่แค่เรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว แต่ลามไปถึงเรื่องงาน เพราะเราเองเติบโตมาจากการเป็นลูกน้องมาก่อน เป็นเด็กฝึกงานในสำนักทนายความมาก่อน เราเลยต้องการตอบแทนน้องๆ ให้สมน้ำสมเนื้อมากขึ้น รวมถึงคนที่บ้านที่เราดูแลจนสุดท้ายก็หลงลืมตัวเอง ไม่ค่อยพักผ่อน ไม่ค่อยออกกำลังกาย Work ไร้ Balnace มากๆ หมอก็แนะนำให้เราดูแลตัวเองให้มากขึ้น ต้องมีเวลาพักบ้าง เพราะก่อนนี้ทำงานหนักจนน็อกบ้านหมุนมาแล้วเราพบว่าเราต้องปล่อยให้คนอื่นทำบ้าง เราต้องให้ลูกน้องรันงานโดยไม่มีเราบ้าง ให้ตัดสินใจงานเองได้บ้าง เราเลยได้เรียนรู้ที่จะปั้นน้องๆ ให้เก่งขึ้น อยู่รอดด้วยตัวเองได้ด้วย ปีนี้ผมก็พยายามผลักดันให้น้องๆ ที่ฝีมือดีออกไปโบยบิน ทำบริษัทตัวเอง เพราะรู้ว่าเขาเติบโตได้อีก จัดการความฝันให้ดีก่อนนี้ทนายโจเคยได้รับการติดต่อให้มาทำหนังสือที่ Salmon Books แต่ตอนนั้นไม่ได้ตีพิมพ์ ด้วยความที่งานยุ่งจนปิดงานไม่ได้ กลายเป็นว่าเราคาใจมาถึงตอนนี้ เราทิ้งความฝันที่อยากออกหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กไปการทำพอดแคสต์ก็เป็นการทำให้ความฝันเราเป็นจริงเหมือนกันนะ เพราะเราเป็นแฟนหนังสือพี่วิชัย เราก็ได้มาจัดรายการกับพี่วิชัยซะอย่างนั้นก็หวังใจว่าปีหน้าจะได้มีหนังสือของตัวเองสักเล่มเสียที#SalmonPodcast #AnotherYearOld #SocialInLaw #ทนายตัวแสบ

ยชญ์ บรรพพงศ์ เป็นครีเอทีฟที่ Salmon LAB. ซึ่งจับพลัดจับผลูมาจับคู่กับธัญวัฒน์ อิพภูดม แห่ง The MATTER จนได้จัดรายการ Untitled Case ร่วมกัน ซึ่งทางเราก็ต้องสารภาพว่าเซอร์ไพรส์เหมือนกัน ที่มันได้รับฟีดแบ็กที่ดีขนาดนี้ไปฟังปีแห่งความเซอร์ไพรส์ของยช ที่ทั้งเป็นปีแรกที่เริ่มทำงาน ปีแรกที่เริ่มจัดพอดแคสต์ และปีแรกที่เรียกได้ว่าเข้าสู่ชีวิตผู้ใหญ่อย่างแท้จริง  การทำงานไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดปีนี้เป็นปีแรกของการทำงานเลย หลังจากที่เราเรียนหนังสือมาทั้งชีวิต เราค้นพบว่าการทำงานมันยากนะ เราเคยมองคนทำงานแล้วคิดว่าทำไมไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้ล่ะ พอมาทำเองจริงๆ ก็พบว่าเราต้องทำงานร่วมกับคนอื่นเยอะมาก จนคิดย้อนไปว่าตอนเรียนเราน่าจะเรียนรู้การทำงานร่วมกับคนอื่นเยอะๆ ผมเป็นคน introvert มาก รู้ตัวเลย ทำให้ผมหลีกเลี่ยงการทำงานกลุ่ม ขี้เกียจเข้าสังคม ทำงานคนเดียวมาตลอดจนเกือบจบก็ต้องทำธีสิสทั้งระดับชั้น เป็นการทำหนังสั้นร่วมกัน ผมก็ทำโปรดิวเซอร์ ต้องจัดคิว ทำงานกับคนอื่น ทำให้เรารู้ว่าทำงานกับคนอื่นเนี่ย ยากชิบปีนี้เหมือนเป็นเฟรชชี่ในชีวิตการทำงาน ซึ่งต่างกับเฟรชชี่สมัยเรียนมาก มันกดดันจากทั้งตัวเองและคนรอบข้าง ยิ่งผมเป็นคนมาตรฐานสูงคนหนึ่งเลยล่ะ ก็เอามากดดันตัวเองด้วยงานครีเอทีฟมันต้องคุยกับคนเยอะมาก และมันจะบีบบังคับให้เราต้องคุยกับคนอื่นเอง ทำให้เราเรียนรู้ว่าการเป็นตัวของตัวเองเนี่ยดีสุดแล้ว แต่ก็ไม่ควรเบียดเบียนความเป็นคนอื่นเหมือนกัน เพิ่งรู้ว่าตัวเองสนใจเรื่องวิทยาศาสตร์จริงๆ เราชอบวาดรูปมาก มีเพจด้วย ชื่อว่า Jimmy’s Doodle ปีนี้ก็ดันได้ไปวาดรูปประกอบให้หนังสือพี่เบ๊น ธนชาติ ชื่อ You Sadly Smile in the Profile Picture เป็นงานที่สนุกมากๆ และเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ ของปีที่ผ่านมา แต่พอมาทำพอดแคสต์ Untitled Case การต้องทำการบ้านเรื่องทฤษฎีเรื่องลี้ลับต่างๆ มันทำให้เราก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตของทฤษฎีวิทยาศาสตร์ ผมเลยเพิ่งรู้ว่าเราสนใจวิทยาศาสตร์มาก ซึ่งตลกนะเพราะเราเรียนสายวิทย์มา แต่ตอนนั้นเราไม่สนุก เพราะมีความกดดันจากการอ่านเพื่อไปสอบ พอเรียนจบมาแล้วเลิกสอบวิทย์ เรามาอ่านมันสบายๆ กลับกลายเป็นเรื่องสนุกซะอย่างนั้น Mindset เป็นเรื่องสำคัญผมว่า Mindset เป็นเรื่องที่ปรับกันได้แต่ปรับกันยาก การจะปรับมันต้องใช้แรงใช้พลังบางอย่างเนอะ ผมเลยรู้สึกดีที่ผมค่อนข้างมี Growth Mindset ผมอยากทำให้ดีขึ้นทุกๆ ตอนจากช่วงแรกที่จัดพอดแคสต์ไม่ค่อยเข้าปาก ไม่ค่อยเข้ามือ ส่วนตัวรู้สึกว่าเราเล่าได้ดีขึ้นจนพอใจตั้งแต่ตอนที่ 3 เป็นต้นมา (อีพีคนหาย)#SalmonPodcast #AnotherYearOld #JimmysDoodle #ยชธัญ #ยชญ์บรรพพงศ์

ธัญวัฒน์ อิพภูดม มีชื่ออยู่ในหลายวงการ ในฐานะนักข่าวก็ทำงานคอนเทนต์มาหลายที่ กระทั่งปัจจุบันที่ทำอยู่ The MATTER ในตำแหน่งบรรณาธิการข่าว ในฐานะนักเขียนและผู้เชี่ยวชาญด้านไอดอล เขาก็มีหนังสือขายดีอย่าง B Side ของสำนักพิมพ์แซลมอน ที่เล่าเรื่องอีกด้านของ BNK48 และปีนี้ยังเพิ่มงานโฮสต์พอดแคสต์ Untitled Case และ Why It MATTER เข้ามาอีกแต่ปีนี้เป็นปีที่เขาต้องปล่อยมือจากหลายสิ่งหลายอย่าง ด้วยหน้าที่ที่เปลี่ยนไป และไลฟ์สไตล์ที่ต้องเปลี่ยนตาม มีอะไรที่เขาอยากระบายให้เราฟังบ้าง ลองไปฟังสิ่งที่ปี 2019 สอนให้เขาได้รู้กัน  ค้นพบ ASMRย่อมาจาก Autonomous sensory meridian response มันคือคลิปหรือเสียงที่ทำให้เพลิดเพลิน บางคนชอบฟังคนกินนั่นนี่ บางคนชอบดูคนประกอบของจิ๋วๆ เป็นต้น ปีนี้ผมไปเจอแชนเนลนึง เป็นของคนเกาหลี ชื่อว่า Latte ASMR เป็นเบอร์ต้นๆ ของจักรวาล ASMR เลยสิ่งที่เพิ่งรู้คือมันไม่ได้มีแค่กิน หรือแคะหู แต่คุณลาเต้เนี่ยเขาจะ Roleplay บางวันก็จะเป็นหมอรักษาสิว บางวันเป็นแม่มด บางวันเป็นช่างสัก บางคลิปก็เป็นคาเฟ่ในฤดูร้อน ก็จะมีเสียงต้มกาแฟให้ อะไรต่างๆ นานาสิ่งที่ผมเข้าสู่วงการนี้คือมันทำให้ผมหลับดีขึ้นกว่าเดิม  พลาดอะไรไปบ้างก็ได้เมื่อก่อนเราเป็นอาการที่เรียกว่า FOMO (Fear of Missing Out) พอเห็นเพื่อนไปคาเฟ่ ไปเที่ยว เราก็รู้สึกอยากไปบ้างแต่พอโจทย์ในปีนี้คืองานมันหนักมาก เราเลยต้องการหาเวลาพักผ่อนให้คุ้มค่า มันเลยมีความรู้สึกขึ้นมาว่าการอยู่เฉยๆ คือการพักผ่อนที่ไม่คุ้มค่ารึเปล่าวะ แต่ปีนี้เราพลาดอะไรไปเยอะมากเลย อย่างเช่นคอนเสิร์ตต่างๆ ที่เราอยากไป เพราะต้องการพักผ่อนมากขึ้นชีวิตทำงานมันคือการหาบาลานซ์น่ะแหละ เราต้องหาบาลานซ์ให้เจอ แต่พอทำงานออนไลน์ มันก็แทบจะต้องเรียลไทม์ ทำให้ในหนึ่งวันเนี่ย พลังงานเราหายไปกับสิ่งเหล่านี้เยอะมากเลย เราเลยต้องหา work-life balnce บ้างการทำงานออนไลน์มันทำต่อเนื่อง 7 วันเลยอะ แถมต้องตื่นตัวตลอดเวลาเลยว่าข่าวไหนควรเล่น ต้องตามข่าวไหม มันทำให้เรากลัวที่จะปล่อย แต่ตอนนี้ด้วยความเหนื่อยมันทำให้เราปล่อยได้ดีขึ้น ทุกวันนี้ตัวเลือกแรกของวันเสาร์อาทิตย์คืออยู่บ้าน อยู่เฉยๆ ได้ ดูหนังที่บ้าน เล่นเกมที่บ้าน ใช้เวลาอยู่บ้านโง่ๆ กับตัวเองบ้าง  เราต้องปล่อยให้น้องทำงานบ้างเราเป็นคน say yes มาหลายปีมากๆ มันทำให้เราเหนื่อยเกินไป เราพบว่าการรับสิ่งต่างๆ มาทำเองมากๆ เนี่ย มันทำร้ายน้องๆ ในทีมเหมือนกันนะ บางงานที่เราคิดว่าน้องทำแล้วจะเหนื่อย เรากลับควรปล่อยให้น้องทำบ้าง เพราะบางทีน้องมันอยากทำ แต่เรากลัวไปเองว่าน้องจะทำไม่ได้เราจะค่อยๆ เรียนรู้ได้เองว่าน้องเราเก่งว่ะ แล้วทำไมเราต้องไปริบงานไม่ให้น้องๆ ทำด้วยวะ ผมอยากเป็นคนเบื้องหลังที่คอยผลักดันงานให้มันเวิร์ก ถ้าเปรียบเป็นลิเวอร์พูล มันจะปล่อยให้กองหน้าสามคนซาลาห์ มาเน่ ฟีร์มิโน่ ทำงานประสานเกมบุกกันไป ซึ่งเราจะรับหน้าที่กองกลางคอยเก็บกวาด ขึ้นเกม ตัดเกม เป็นฟาบินโญ่ เป็นจอร์แดน เฮนเดอร์สัน อะไรกันไป เราอยากเป็นตำแหน่งแบบนี้มากกว่าหน้าที่หลักเราคือซัพพอร์ตให้น้องมันโต ผมว่าการให้น้องเติบโตด้วยตัวเอง ถ้ามองในแง่องค์กรแล้ว สมมติว่าเราไม่อยู่แล้ว ไม่มีเราแล้ว น้องก็ทำงานกันได้อะ มันคือการปล่อยวางล่ะมั้ง เราอยากเห็นน้องเก่ง ที่ไม่ใช่เก่งจากการชี้นำของเราด้วยซ้ำ#SalmonPodcast #AnotherYearOld #ธัญวัฒน์อิพภูดม

หวี-พงศ์พิพัฒน์ บัญชานนท์ ขึ้นมาทำหน้าที่บรรณาธิการบริหารของ The MATTER เป็นปีแรกไม่สิ นี่เป็นการรับตำแหน่งบรรณาธิการบริหารครั้งแรกของชีวิตหวีเลยทีเดียว การเปลี่ยนผ่านหน้าที่จากคนทำงานข่าว มาเป็นการทำงานบริหารมันช่างยากเย็นเหมือนปลาช็อกน้ำ และหวีก็ช็อกไม่แพ้ปลาเลยไปฟังพอดแคสต์ Another Year Old รายการพิเศษช่วงปีใหม่ที่จะคุยกับหวีว่าแล้วอะไรคือสิ่งที่เขาได้เรียนรู้จากปี 2019 ที่กำลังจะผ่านไปนี้บ้าง  เป็นปีแรกที่ได้เลื่อนตำแหน่งเราไม่เคยอยู่ที่ไหนนานพอจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นตำแหน่งบริหารเลย ปีนี้เราได้เป็นบรรณาธิการบริหารเป็นครั้งแรกในชีวิต นอกจากเพราะผู้ใหญ่ให้โอกาสและเล็งเห็นเราแล้ว ยังอาจเพราะเราแก่สุดในกองบรรณาธิการก็เป็นได้ เพราะน้องๆ ในทีมนี่ครึ่งหนึ่งเป็นนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่กันทั้งนั้น สิ่งแรกที่ได้เรียนรู้คือการทำงานในฐานะหัวหน้าคน ซึ่งโคตรยาก หนึ่งคือเราติดกับการทำอะไรเองทุกอย่าง แม้เราจะไว้ใจทีมนะ แต่พอถึงจุดหนึ่งเราจะลงไปทำเอง เดิมเราเป็นบรรณาธิการข่าวความคิดชีวิตก็อยู่วนเวียนอยู่กับการทำข่าว หาข่าว คุยข่าวที่มันสนุก เขียนข่าวให้น่าสนใจ แต่พอทำงานบริหารงานก็เริ่มมาอยู่กับคนมากขึ้น ทั้งการคุยกับคน ผลักดันคน คัดเลือกคน ซึ่งเราก็เลือกข้อดีจากหัวหน้าคนก่อนๆ ที่เราเคยทำงานด้วยมาปรับใช้ เราก็สรุปได้เป็นหลักคิด 2-3 ข้อหนึ่งคือ แฟร์ เราต้องแฟร์กับทุกคน แม้แต่ในสถานการณ์ที่คนไม่เห็นด้วยเหมือนกันหมด หัวหน้าก็ต้องลงไปตัดสินให้ทุกคนรู้สึกว่าได้รับความยุติธรรม หัวหน้าฟังคุณทุกคนนะสองคือ ไม่ใจแคบ หลายคนที่เราทำงานด้วยเก่งมากนะ แต่ผลักดันอะไรให้เกิดขึ้นไม่ได้ หรือคนที่ทำงานด้วยไม่แฮปปี้ก็เกิดจากสิ่งนี้แหละ ใจแคบ เราบอกน้องตั้งแต่วันแรกๆ เลยว่าเราไม่ใจแคบนะ บอกอะไรได้หมด ผลคือเราสั่งงานอะไรน้องแทบไม่ได้เลย (หัวเราะ) หลายประเด็นที่โยนๆ ไปให้น้อง กลายเป็นว่าน้องไปคิดแง่มุมของตัวเองที่ดีกว่าของเราเสียอีก เราเลยไม่ว่าอะไรสามคือ ให้โอกาสคน อันนี้สำคัญมาก และต้องใช้เวลาเรียนรู้นานมากกว่าข้อนี้จะเกิด พี่เชื่อว่าเรา open นะ แต่พอถึงเวลาหนึ่งจะมักจะลงไปทำเอง เราก็ใช้เวลาเรียนรู้เรื่องนี้อยู่ครึ่งปี จนมาคิดว่าเราต้องไว้ใจน้องนะ เราต้องปล่อยให้น้องทำเอง เราไปคุยกับเพื่อนที่เป็นบรรณาธิการออนไลน์หลายที่นะ ก็พบประเด็นเดียวๆ กัน เราไม่ควรลงไปจบงานให้น้องๆ นะ ต้องปล่อยให้น้องทำงานเอง คุยกับธัญก็บอกว่าพี่ต้องถอยออกมาละ ไม่งั้นน้องๆ ไม่ได้แสดงความสามารถทีม The MATTER มี 17 คน มี 8 คนที่ปีนี้คือปีทำงานแรกของเขา ซึ่งเราสนุกนะ น้องที่เพิ่งเริ่มชีวิตทำงานมันจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ได้อยู่ในกรอบของคนทำงาน ซึ่งกว้างกว่าความคิดของเราเสียอีก  ปีนี้เวลาเดินช้ามากปีนี้มีอะไรที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก และส่วนมากเป็นเรื่องจุกจิก และเราก็ได้รู้ว่าเรามีความสามารถพิเศษเวลาวิกฤต นั่นคือความมั่นใจในตัวเองอะไรบางอย่างว่าเราจะผ่านวิกฤตนี้ไปได้ก่อนหน้านี้เราจะกรอบตัวเองตลอดเวลา ว่าเราต้องมั่นใจนะ เราถึงจะผ่านมันไปได้ แต่คราวนี้วิกฤตจริงๆ เราก็รู้สึกจริงๆ ว่าเรามั่นใจ เรายังยิ้มได้ ทั้งๆ ที่มีปัญหาจุกจิกมากมายหลายคนอาจไม่รู้ว่าในปีนี้ The MATTER ไม่มีทีมงานรุ่นก่อตั้งเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งความยากคือคนจะคาดหวังให้คุณทำแบบเดิมได้ แต่ในขณะเดียวกันก็คาดหวังให้คุณทำต่างจากเดิม และจังหวะนี้ก็มาบรรจบกับการที่พี่ขึ้นมารับตำแหน่ง ทำให้หลายคนรู้สึกว่า The MATTER จะไปรอดหรือเปล่านะ ซึ่งเราก็คุยกับน้องตลอด ประกอบกับข้อมูลต่างๆ และความหน้าด้านส่วนตัว ว่าทีมเรายังไงก็ไปรอด น้องๆ ใหม่ๆ ก็ทำให้เราสนุกขึ้นมากๆ  พึ่งพาคนอื่นด้วยพอเราเรียนรู้ว่าเราพลาดยังไง เราจะพึ่งพาคนอื่นมากขึ้น ยิ่ง The MATTER ตั้งใจจะพูดกับคนรุ่นใหม่ แล้วทำไมเราจะไม่ให้คนรุ่นใหม่สื่อสารกับคนรุ่นเดียวๆ กันกับเขาล่ะเราว่ายุคนี้ generation มันไม่ได้แบ่งกว้างๆ เป็น Gen X, Gen Y, Baby Boomer แล้ว มันซอยย่อยลงไปมากกว่านั้น เห็นได้จากการดูใบสมัครงาน ปีนี้เราเปิดรับทั้งเพื่อทดแทนคนที่ออกไป และเพิ่มตำแหน่งใหม่ ทำให้มีคนยื่นใบสมัครเข้ามา 400-500 คนเลยทีเดียว เราก็ได้อ่านทั้งหมด และได้เห็นความเปลี่ยนแปลงว่าต้นปีเป็นเจนนึง ปลายปีเป็นอีกเจนนึง จากสไตล์ของใบสมัครยกตัวอย่างชัดๆ คือเรื่องเงินเดือน ต้นปีเนี่ยจะเรียกเงินเดือนในเรตที่คิดว่าฉันควรจะได้ ซึ่งค่อนข้างสูงสำหรับคนเพิ่งเริ่มงานใหม่ ส่วนปลายปีจะเรียกเงินเดือนต่ำกว่าความสามารถจริงของฉัน กดเงินเดือนตัวเองเพราะเขาอยากจะได้งาน บางคนต่ำจนเราสงสัยว่าจะใช้ชีวิตได้ยังไงอีกอันที่ได้จากการสัมภาษณ์คนที่สมัครเข้ามาคือ น้องๆ เจนปลายปีนี้เนี่ย เขาต้องการทำงานที่เดียวเป็นเวลานานๆ ซึ่งไม่เหมือนต้นปีหรือปีก่อน ที่เหมือนต้องการเข้ามาหาประสบการณ์แล้วไปที่อื่นต่อเราเอาสิ่งน่าสนใจและความหลากหลายเหล่านี้มาเป็นพลังให้เราทำงานต่อไปปีนี้เริ่มต้นด้วยวิกฤต แต่พอมันลงไปถึงจุดต่ำสุดของการทำงานแล้วเนี่ย มันกระดอนขึ้น จากนี้เราคิดว่ามันจะมีแต่ขึ้นแล้วล่ะ #SalmonPodcast #AnotherYearOld #TheMATTER #พงศ์พิพัฒน์บัญชานนท์

ปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของ ธนชาติ ศิริภัทราชัย หรือเบ๊น นักเขียนและผู้กำกับจาก Salmon House จากชายบ้างานสู่วิถีการบาลานซ์ชีวิต กับการปล่อยวางบางอย่าง เพื่อความสบายใจที่มากขึ้น2019 เป็นปีที่เบ๊นได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ ไปจนถึงเรื่องที่ทำให้การดำเนินชีวิตเปลี่ยนไป นึกถึงตัวเองมากขึ้น ดูแลตัวเองมากขึ้น และเริ่มทดลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยสนใจ แต่กลับกลายเป็นผลดีขึ้นมา จนเหมือนก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยรู้มาก่อนวันนี้โจ้บองโก้กับรายการ Another Year Old จะพาทุกคนไปเรียนรู้พร้อมๆ กัน ว่าสิ่งที่เบ๊น ธนชาติได้เรียนรู้ในปีนี้มีอะไรบ้าง 1.เลิกเป็น Yes man เพราะ you can say noเมื่อก่อนรู้สึกว่าตัวเองทำงานหนักเกินไป say yes กับคนมากเกินไป ปีนี้เราปฏิเสธคนมากขึ้น เพราะแต่ก่อนเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคน กลัวเขาจะเสียใจ กลัวเขาจะรู้สึกไม่ดี กลัวว่างานหน้าเขาจะไม่นึกถึงเรา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สบายใจ พอนึกถึงคนอื่นมากเกินไปจนไม่ได้รู้สึกถึงตัวเอง มันทำให้เราไม่มีความสุข เพราะถ้าเรารับงานมาแล้วทำไม่ทัน เราก็จะเครียด เครียดก็ไม่เป็นผลดีต่อทั้งเราและเขา เราก็เลยพยายามเตือนสติตัวเอง say no มากขึ้น ปฏิเสธไปตั้งแต่ตอนนี้ยังดีกว่า เพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่าย ถึงแม้จะรู้สึกไม่ดีบ้าง แต่เราก็ยังได้เตรียมใจมาแล้ว อย่างน้อยเราก็ได้พูดสิ่งที่เรารู้สึกจริงๆ 2.ต้องเล่นเกมมากขึ้นในบ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง เราหันไปมอง PS4 ที่ซื้อมาฝุ่นเกาะเยอะมาก หลายเกมยังไม่ได้แกะออกจากห่อ เราก็เลยถึงขั้นเขียนเป็น to do list สิ่งที่ต้องทำเสาร์-อาทิตย์ ไว้เลยว่าต้องเล่นเกมมากขึ้น จริงๆ เราไม่ได้เล่นเกมเพราะเราทำงาน หรือมีอะไรให้รับผิดชอบมากขึ้น แต่เหมือนเราอยู่ในยุคที่เสพเวลาว่างเป็นก้อนเล็กๆ เหมือนสแน็ก Facebook บ้าง YouTube บ้าง Netflix บ้าง เราเลยอยาก flow กับมันนานๆ บ้าง เหมือนบอกตัวเองว่าต้องทำอะไรเป็นก้อนใหญ่ๆ อยู่กับกิจกรรมที่ต้องใช้เวลากับมัน ถึงขนาดที่ว่าต้องตั้งกฎขึ้นมาว่าหากอยากดู Facebook, Youtube หรืออะไรก็ตามต้องไปดูบนลู่วิ่ง  3.ใช้แป้งพัฟหน้าเป็นคนหน้ามันแล้วแฟนแนะนำให้ใช้แป้งพัฟ แบบที่เป็นแป้งโปร่งใสเพื่อไม่ให้หน้ามัน ในใจก็ยังแอนตี้อยู่ คิดว่าแป้งเป็นของผู้หญิง ผู้ชายอย่างเราไม่ต้องใช้ จนไปบรรยายที่หนึ่ง แล้วพบกับพี่หาว 2how ที่มาบรรยายร่วมกัน ก็มีคนถามพี่หาวว่าจัดไฟยังไง ทำไมเวลาไลฟ์ถึงหน้าเนียน พี่หาวเลยบอกว่าเขาแค่ใช้แป้งพัฟ มันก็เลยเปิดโลกเราว่า เห้ย ผู้ชายก็ใช้แป้งได้ เราก็เลยเปิดใจมาลองใช้ดู เหมือนถูกแฟนล่อซื้อให้เข้ามาอยู่ในโลกเครื่องสำอาง   4.ใส่เสื้อผ้าผู้หญิงเป็นอีกปีที่เรารู้สึกว่าเส้นแบ่งระหว่างเพศ มันเบาบางลง เพราะตอนนั้นไปออกกองแล้วเห็นฝ่ายแคสติ้งใส่กางเกงแปลกดีแล้วมันสวย ก็เลยไปถาม แล้วก็ได้คำตอบว่า ซื้อจาก Uniqlo แผนกเสื้อผ้าผู้หญิง รู้สึกเหมือนเจอขุมทรัพย์ เราไม่เคยรู้ว่าผู้ชายซื้อเสื้อผ้าแผนกผู้หญิงได้ พอลองแล้วปรากฏว่าเราชอบเสื้อเชิ้ตของผู้หญิงมาก เพราะเราเป็นคนหน้าอกหนา พอใส่เสื้อผ้าผู้ชายไซส์ S ความยาวจะได้ แต่หน้าอกไม่ได้ พอไปใส่ไซส์ M แม้ว่าหน้าอกจะได้แต่เสื้อยาวไปถึงเข่า แต่พอเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงไซส์ L หน้าอกพอดีความยาวพอดี เป็นการเปิดโลกว่าผู้ชายใส่เสื้อผ้าผู้หญิงได้ 5. ถ้าจะนัดเจอเพื่อนเก่า ให้นัดปุบปับเลยต้องยอมรับว่า วัยเราตอนสามสิบต้นๆ ทุกคนยุ่งหมด ถ้าเกริ่นไปก่อนสักสองอาทิตย์ ว่า ถ้าว่างมาเจอกันหน่อยจะไม่มีใครว่างเลย หรือไม่ก็จะมีคนไม่ว่างตรงกัน ตอนนี้เลยรู้แล้ว ถ้าจะนัดเพื่อนศุกร์นี้ พุธชวนเลยปุ๊บปั๊บ เอาเท่าที่ได้ แล้วคนที่ไม่ว่างเดี๋ยวนัดคราวหน้า ดีกว่าง้างรอให้ทุกคนว่างเหมือนกัน เราเลยค้นพบว่านัดบ่ายเจอเย็น มีโอกาสมากกว่านัดล่วงหน้าสองอาทิตย์แล้วพอมาเจอเพื่อนยุคนี้ในวัย 30 กว่าๆ สมมติกลุ่มสิบคน มันจะมีห้าคนที่มีลูกมีเมียแล้ว แล้ววงมันจะแบ่งชัดเจน คุยกันในเรื่องที่เราไม่เข้าใจ เพราะแบบนี้เราเลยรู้สึกกดดันว่าเราควรถึงเวลาแต่งงานมีลูกได้หรือยัง แต่เราก็นึกขึ้นได้ว่ามันเทียบกันไม่ได้ เราเลยมองย้อนกลับไปตอนเรียนโทอยู่ที่นิวยอร์ก มันจะมีเพื่อนมาจากหลากหลายวัย มีทั้งเพื่อนที่อายุ 58 กำลังจะเกษียณ อีกคนอายุ 24 มีลูกสองคนแล้ว ทำให้เรารู้ว่าเราต่างมีไทม์ไลน์ของตัวเอง มันเอามาเทียบกันไม่ได้#SalmonPodcast #AnotherYearOld #SalmonHouse

ปี 2019 ของอินทิรา เจริญปุระ หรือ ทราย จากรายการ  “I’m ทราย Thank You” กับการเข้ามาของบางสิ่ง และการจากไปของบางอย่าง เหมือนเป็นอีกปีหนึ่งของชีวิตที่เปลี่ยนผันฤดูกาลปีนี้ ต้นไม้ของทรายเจริญปุระได้ผลัดใบอีกครั้ง สู่อีกช่วงหนึ่งของชีวิต ที่เป็นบทเรียนสำคัญที่ทำให้เราได้เติบโตและพร้อมที่จะรับมือกับมันโจ้บองโก้และรายการ Another Year Old จะอาสาพาไปดูถึงฤดูที่เปลี่ยนไปของทราย เจริญปุระ 1. การเข้ามาของโมโม่การมีอยู่ของโมโม่ (แมวของพี่ทราย) ทำให้ตอนนี้ เรารู้สึกชีวิตลงตัวกับการมีมันอยู่มากขึ้น รู้สึกเหมือนบ้านมันเป็นบ้าน ที่มีคนรอเราจริงๆ เรากลับมามันก็จะมายืนรอเราอยู่ข้างหน้าเมื่อก่อนไม่เคยเก็บห้องเพราะแม่จะเป็นคนจัดแจงให้ แต่พอมีโม่ เราก็ได้จัดห้อง ซื้อโซฟาใหม่ ซื้อเครื่องฟอกอากาศ ก็เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ดี บางที่มันรู้ว่าเราดาวน์ มันก็จะมาคลอเคลียกับเรามากหน่อย เราไม่รู้ว่ามันสัมผัสได้หรือยังไง แต่เราก็เข้าข้างตัวเองว่ามันรักเรา  2. สูญเสียสิ่งสำคัญ เราอยู่กับคุณแม่มาทั้งชีวิต เท่าอายุเรา พอวันหนึ่งมันก็รู้สึกแปลกๆ เวลาไม่มี เหมือนอยู่ๆ เราก็พึ่งโต แต่ก่อนเราต้องขอความอนุมัติจากแม่ทุกเรื่อง แล้วอยู่เราอยู่ๆ เราก็โต ซึ่งจริงๆ เราก็โตมานานแล้วแหละ แต่มันก็ยังเหมือนเราไม่ได้เป็นหัวหน้าครัวเต็มตัวหรอกนะ ยังไงแม่ก็ยังเป็นฝ่ายคัดกรองอยู่ดี ตอนนี้คือไม่มีแล้ว แต่ตอนนี้ในหัวเราก็ยังขอคำอนุมัติจากแม่อยู่เลย ซึ่งมันห้ามตัวเองไม่ได้ แล้วเราก็คิดว่ามันก็คงไม่มีวันห้ามได้ ส่วนหนึ่งก็โล่งใจในแง่ที่ว่า พอหลังๆ เขาป่วย เราสื่อสารกับเขาไม่ได้ เหมือนเขาปิดปุ่มสื่อสารของตัวเอง ไม่สื่อสารกับดาวโลกแล้ว เราก็เลยไม่รู้ว่าจริงๆ เขาอยากได้อะไรหรือเขารู้สึกยังไงกันแน่ มันเลยมีความประหลาดๆ ปนกับความโล่งใจไปด้วย ว่าในฐานะที่รู้จักแม่มาทั้งชีวิต เราว่าอันนี้โอเคที่สุดแล้วสำหรับเขา คือความตายมันเป็นสากลพอที่จะไม่ต้องมาบอกว่ารู้สึกยังไง หรือไม่รู้สึกยังไง 3. อย่าไว้ใจสัปเหร่อเขาเสนอจะจัดซุ้มดอกไม้หน้าเมรุให้เรา ดอกไม้สีขาวแม่ต้องชอบแน่ๆ วันจริงไปกลายเป็นสีเขียว เขาก็หาว่าสีเขียวสวยกว่า แต่นี่แม่เรา งานเราไง  ก็เลยรู้ว่าต้องดีลงานให้ดีไม่ว่าคุณจะโศกเศร้าอยู่ก็ตาม แต่เราก็คิดนะ ว่าถ้าแม่รู้แม่ต้องขำมากแน่ๆ  4. เราชอบทำงานมากกว่าที่เราคิดก่อนหน้านั้นเวลามีคนมาถามเราว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไรเราไม่เคยตอบได้เลย เพราะเราไม่รู้  พอวันหนึ่งมาทำงาน เหมือนมันเป็นอีกสิ่งที่ทำได้ แล้วถัดจากคำว่าทำได้ คือชอบ ชอบที่จะได้ทำด้วย แล้วพอดีปีนี้เป็นมีที่เราต้องมาดูคิวตัวเองเต็มตัว แล้วช่วงหน้าฝนมันก็จะไม่มีงานทุกปี คือเราก็มีเงินพอใช้ชีวิตไปได้เรื่อยๆ แต่มันพ่วงกับความภูมิใจในตัวเองไปด้วย ว่าแบบนี่ไม่มีใครคิดว่าเราเหมาะกับบทอะไรเลยหรอ หรือเราไปงอแงไหนกองถ่ายไหนรึเปล่า ก็ไม่เคยนะ แล้วระหว่างที่เราประสาทเสียอยู่แฟนก็จะถามว่า ไม่มีงานมันคือยังไง ก็คือไม่ได้ออกกองเลย เขาก็เลยถามว่าแล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ เราก็บอกว่าก็เหลือแค่ เขียนต้นฉบับ ถ่ายรายการ แล้วก็อัดพอดแคสต์เท่านั้นเอง ทุกคนก็บอก นี่และงาน (ฮา)  เราก็เลยพึ่งรู้ว่าเราผูกตัวไว้ใกล้ชิดกับงานมากขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  5. วางแผนว่าจะทำหมันเพราะว่าเราดูแลตัวเองมาตลอด วันหนึ่งเรายืมรถน้องชายออกไปซื้อของ เชี้ย! เพลงดอร่าแม่งแย่มาก  ไม่ไหว ไม่ได้จริงๆ (ฮา) แล้วเราไม่รู้จะหยุดเครื่องเสียงในรถน้องยังไง จนกว่ารถเราจะซ่อมเสร็จ เราจะไม่นั่งรถคันนี้อีก ดอร่าจะต้องหยุด เหมือนการอยู่ดิสนีย์แลนด์แบบอินฟินิตี้  #SalmonPodcast #AnotherYearOld #ทรายเจริญปุระ