Podcast Episode Description

In 1990, I arrived in the United States as a refugee, beginning a

completely new chapter of life after years of hardship. Starting over in

a new country was not easy. I didn’t know the language, I had no money,

and everything around me felt unfamiliar and overwhelming. Every day was

a struggle just to survive and figure out how life worked in this new

place.

I had to work in factories and take on any job I could find. The work

was hard and the days were long, but I kept going because I had a

purpose. I wanted a better life not only for myself but also for my

family. I wanted my parents and my younger siblings to have a better

future, especially the chance for a good education and a more stable

life.

Living far away from family brought a deep sense of loneliness. There

were many moments of isolation, working long hours and carrying the

weight of responsibility. Life felt quiet and empty at times, but the

determination to survive and support my loved ones kept me moving

forward.

Looking back now, I realize that the difficulties and struggles were

also my greatest teachers. Every obstacle helped shape who I am today.

The hardships taught me resilience, patience, and gratitude. Without

those challenges, I might not have grown into the person I am now.

Today, I feel thankful for the journey—even the painful parts. I’m

grateful for the struggles, the obstacles, and the lessons that came

with them. They helped build strength and gave meaning to the path I’ve

walked.

In this episode, I want to share encouragement for anyone who is

starting a new life in a foreign country. No matter how difficult the

journey may feel, remember to give yourself strength and keep moving

forward. Life may test us, but we all have the power to continue, grow,

and create a better future.

Wherever you are in your journey, don’t give up. Keep believing in

yourself and keep going.

Episode Description:

ในตอนนี้ ฉันอยากเล่าเรื่องราวการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสหรัฐอเมริกา

ในฐานะผู้ลี้ภัยเมื่อปี 1990 ชีวิตในวันนั้นไม่ได้ง่ายเลย

ฉันมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ภาษาอังกฤษ ไม่มีการศึกษา และไม่เข้าใจวัฒนธรรมใหม่

ๆ รอบตัว ทุกอย่างดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

การเริ่มต้นจากศูนย์ในประเทศที่ไม่คุ้นเคย

ทำให้ฉันต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งความลำบาก ความยากจน

ความรู้สึกโดดเดี่ยว และความล้มเหลวหลายครั้ง ฉันเคยทำผิดพลาด

เคยตัดสินใจพลาด และเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เราจะไหวไหม”

แต่ทุกความผิดพลาดกลับกลายเป็นบทเรียนที่มีค่า

ทุกความล้มเหลวกลายเป็นครูที่สอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น

การไม่รู้ภาษา ทำให้การทำงานยากกว่าคนอื่นหลายเท่า การไม่มีการศึกษา

ทำให้ต้องใช้แรงกายมากกว่าความรู้ แต่ฉันเลือกที่จะไม่ยอมแพ้

เพราะฉันรู้ว่าถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันต้องสู้ ต้องอดทน

และต้องเรียนรู้ตลอดเวลา

เส้นทางชีวิตของผู้ลี้ภัยไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันเต็มไปด้วยน้ำตา

ความกลัว และความกดดัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เต็มไปด้วยความหวัง โอกาส

และความฝัน ฉันเรียนรู้ว่าความลำบากไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป

ถ้าเรายังเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ก็ยังดีกว่าหยุดนิ่ง

ตอนนี้ฉันมองย้อนกลับไปในปี 1990 แล้วรู้สึกภูมิใจในตัวเอง

ภูมิใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ภูมิใจที่ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดมาได้

ประสบการณ์เหล่านี้หล่อหลอมให้ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง อดทน

และเห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น

ฉันอยากใช้เรื่องราวของตัวเองเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก

ไม่ว่าคุณจะเริ่มต้นจากศูนย์ ไม่รู้ภาษา ไม่มีเงิน

หรือรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว ขอให้จำไว้ว่า ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ

แต่มันคือบทเรียน ความลำบากไม่ใช่คำสาป แต่มันคือกระบวนการเติบโต

ถ้าฉันทำได้ คุณก็ทำได้เช่นกัน ขอให้ตอนนี้เป็นแรงบันดาลใจให้คุณลุกขึ้นสู้

เชื่อมั่นในตัวเอง และก้าวเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ทุกก้าวมีความหมาย

ชีวิตของคนตาพิการไม่ใช่เรื่องง่าย

โดยเฉพาะเมื่อเราต้องเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ ๆ

ความไม่คุ้นเคยทำให้บางครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว เศร้าใจ

และตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมชีวิตต้องเป็นแบบนี้ บางวันเราทำใจได้

บางวันกลับรู้สึกหนักหนากว่าที่คิด การต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้อื่น

ทั้งที่ครั้งหนึ่งเราเคยทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง

เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบาย

แต่ท่ามกลางความยากลำบาก ยังมีความอบอุ่นจากผู้คนรอบตัว

ผู้คนที่คอยช่วยเหลือ ดูแล และมอบความเข้าใจให้เสมอ การเดินทางครั้งนี้

โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ประเทศไทย ทำให้ฉันได้เห็นมุมมองใหม่ของชีวิต

ได้สัมผัสกับความใจดี ความเรียบง่าย อาหารอร่อย และค่าครองชีพที่ไม่แพง

ตอนนี้ของพอดแคสต์จึงเป็นการแบ่งปันทั้งความรู้สึก ความท้าทาย

และความขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณทุกคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ

แม้ในวันที่ฉันอ่อนแอหรืองอแง

ขอบคุณสำหรับความเมตตาและกำลังใจที่ทำให้ฉันก้าวต่อไปได้ค่ะ

Traveling to a new place is never easy, but doing it with vision loss

brings an entirely different set of challenges. In this episode, I share

the emotional and practical realities of navigating unfamiliar

environments — the confusion, the frustration, and the quiet moments of

self-doubt. Sometimes it feels overwhelming. Sometimes it feels lonely.

There are moments of sadness, moments of embarrassment, and moments when

asking for help feels harder than the obstacle itself.

Living without sight is something many people struggle to fully

understand. Simple tasks can become complex, and unfamiliar spaces can

feel disorienting. Some days feel empowering, while others feel heavy

and discouraging. But through these experiences, I’ve learned something

important: growth often comes from discomfort.

This journey has shaped me into a stronger, more patient, and more

present person. I’m learning to appreciate small victories, meaningful

connections, and moments that might otherwise go unnoticed. My hope is

that by sharing these honest experiences — the good and the difficult —

someone out there might feel less alone, more understood, or more

encouraged to keep moving forward.

การเดินทางกลับถึงสหรัฐอเมริกาเป็นเหมือนการกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

จากอากาศอบอุ่นสู่ความหนาวเย็น จากช่วงเวลาแห่งการเดินทางสู่ชีวิตประจำวัน

การกลับไปทำงาน การเริ่มหาเงิน และการสู้ชีวิตต่อไป

ในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันความรู้สึกหลังจากได้ใช้ชีวิตที่เมืองไทย

สถานที่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของผู้คน อาหารที่แสนอร่อย

และบรรยากาศที่งดงาม ขอบคุณจากใจจริงถึงเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ

และทุกคนที่ดูแล เอาใจใส่ และมอบความช่วยเหลืออย่างดีที่สุด

แม้ว่าการมองไม่เห็นจะทำให้การเดินทางไม่ง่าย

บางครั้งอาจรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเมตตา

ความเข้าใจ และความรักจากผู้คนรอบข้าง

อยากฝากเป็นกำลังใจให้กับทุกคน ไม่ว่าเราจะเผชิญข้อจำกัดแบบใด

ชีวิตยังคงมีความหวัง ยังมีโอกาส และยังมีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ

ขอบคุณทุกช่วงเวลา และขอบคุณจากหัวใจจริง ๆ 💙

Welcome back to the USA. After spending one month in Thailand, I’m

finally home, and this episode is a reflection on that journey. Thailand

welcomed me with warmth, kindness, and unforgettable experiences. Yes,

it was incredibly hot, but the generosity of the people made everything

feel light and meaningful.

I want to express my deepest gratitude to my friends and family in

Thailand. Thank you from the bottom of my heart for your care, your

patience, and your kindness. Every moment — the laughter, the

challenges, the discoveries — will stay with me.

Coming back home brings a different kind of comfort. Back to work, back

to routine, back to a space where I know where everything is. No

confusion, no adjustment, just familiarity. It’s a reminder that home is

not only a place, but also a feeling of grounding and stability.

In this episode, I share what this trip taught me about appreciation,

resilience, and perspective. Life is a mix of good times and hard times,

and both are equally important. Travel, change, and challenges push us

to grow, even when things feel uncomfortable.

Life is short. Sometimes we move so fast that we forget to truly

experience the present. It’s not always easy, but we all have the

ability to keep moving forward. To adapt. To learn. To appreciate.

Join me as I reflect on gratitude, growth, and the simple beauty of

everyday life.

In this episode, I want to share something very personal — the reality

of navigating life when even simple things, like light, can become a

challenge. Traveling to a new place, especially a new country, is not

always exciting or glamorous for me. Sometimes it’s confusing,

overwhelming, and honestly, painful.

There are days when everything feels heavy. Days filled with

frustration, self-doubt, and that quiet anger I sometimes carry inside.

I often find myself asking, Why is this so hard? Why do I feel so upset?

But then there are other days — brighter days — when things flow more

easily, when I feel strong, capable, and hopeful.

Life is unpredictable like that. Some days are good. Some days are not.

And maybe that’s just part of being human.

This episode is about those ups and downs. About the emotional side of

facing challenges that many people never see. It’s about struggle,

resilience, and the quiet courage it takes to keep going even when

things feel difficult. Because even though life is not easy, I truly

believe — we can do it.

ทุกคนย่อมมีความฝัน… ฉันก็เช่นกัน

ความฝันบางอย่างอาจดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน

มันก็อาจเป็นไปได้เช่นกัน ชีวิตทำให้เราอยากลองเป็นหลายสิ่ง

อยากทำหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการจัดรายการ การเป็นอาสาสมัคร หรือบทบาทอื่น

ๆ ที่เราเคยจินตนาการไว้

แต่ความฝันก็คือความฝัน

บางอย่างสำเร็จ บางอย่างต้องปล่อยวาง

เส้นทางชีวิตไม่เคยง่าย มีทั้งความหวัง ความท้อแท้ ความผิดหวัง

และการเริ่มต้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันเองก็เป็นเพียงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคเหล่านั้น

ในตอนนี้ ฉันอยากชวนทุกคนที่เข้ามารับฟัง มาร่วมแบ่งปันมุมมองเกี่ยวกับ

“ความฝัน” ไม่ใช่แค่ความฝันที่สวยงาม

แต่รวมถึงความฝันที่เราต้องต่อสู้เพื่อรักษามันไว้

เพราะแม้ชีวิตจะไม่ง่าย

เราก็ยังสามารถเดินต่อ และสานฝันต่อไปได้

ขอให้ทุกคนโชคดีค่ะ

Traveling to Thailand has been one of the most meaningful challenges of

my life. The heat, the unfamiliar surroundings, and the constant need to

adapt made everything feel intense at first. I quickly realized how much

I had to learn — not just about a new country, but about myself.

This is my first time navigating Thailand with vision loss, and every

step has been a test of patience, courage, and resilience. Sometimes I

struggled to keep up. Sometimes it felt overwhelming. But I kept moving

forward because learning to navigate life — whether living here or

visiting — requires facing discomfort and uncertainty.

Despite the difficulties, Thailand has been an incredibly beautiful

experience. The food is amazing, the people are kind, and the country

itself feels welcoming and vibrant. Traveling without eyesight can be

painful and exhausting, but it has also shown me how much joy can still

be found in new places, new flavors, and human connection.

Most of all, this journey has reminded me that challenges and beauty can

exist at the same time. Even when things are hard, there is still so

much to appreciate.

Thank you for listening, and thank you to everyone who has shown

kindness along the way.

In this episode, I want to share my experience traveling in Thailand. We

have been here for one week, and this journey has taught me many

lessons. Sometimes we forget how big the gap is between high class and

low class, between the wealthy and the poor. Seeing this reality up

close is very sad, but it also opened my heart and my perspective.

This trip helped me understand what it really means to live a “normal”

life. We don’t have to compete with wealth or status. Being normal is

enough—being happy, enjoying good food, sharing moments with friends,

and being surrounded by family who truly care for you. Those simple

things matter more than anything.

Along the way, I met many people who touched my heart. One moment that

stayed with me was meeting a man singing on the street for money. It was

painful to see, but it reminded me how many people are struggling

quietly. I hope I can see him again, talk with him, learn his story, and

maybe find a way to help. I want to help build connection and community

in Thailand, even if I don’t yet know what that looks like.

This episode is not just about travel—it’s about humanity, compassion,

and understanding that none of us are alone. Life can be hard. I am

struggling too. But if we walk together, support each other, and open

our hearts, we can get through it.

Thank you for listening and walking this journey with me.