ในตอนนี้ ฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวชีวิตของคนลี้ภัยที่มาเริ่มต้นใหม่ในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี 1990

กว่า 30 ปีที่ผ่านมา ชีวิตค่อย ๆ ดีขึ้นผ่านความยากลำบาก การต่อสู้ และอุปสรรคมากมาย

แต่เมื่อชีวิตกำลังไปได้ดี กลับต้องเผชิญกับการสูญเสียการมองเห็น ซึ่งนำมาซึ่งความน้อยใจ

ความเสียใจ และความกดดันจนกลายเป็นภาวะซึมเศร้า

แม้จะเจ็บปวดและยากลำบาก แต่ฉันยังคงเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป ฉันเริ่มเรียนรู้การดูแลตัวเอง

การใช้ชีวิตในความมืด การเดินทางด้วยตัวเอง และการใช้เทคโนโลยีเพื่อช่วยให้ชีวิตสะดวกขึ้น

โดยเฉพาะการใช้ VoiceOver ที่ช่วยเปิดโลกใหม่ให้กับฉัน แม้ว่ายังเรียนรู้ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย

และยังคงพัฒนาตัวเองต่อไปทุกวัน

ประสบการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันอยากส่งต่อกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญปัญหา ไม่ว่าจะหนักแค่ไหน

เราสามารถหาทางแก้ไขและก้าวผ่านมันไปได้ ฉันยังมีความตั้งใจอยากช่วยเหลือผู้พิการทางสายตา

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้โทรศัพท์ เทคโนโลยี หรือการใช้ชีวิตประจำวัน

หากใครกำลังมองหากำลังใจ หรืออยากเรียนรู้ไปพร้อมกัน อยากให้ติดตามเรื่องราวชีวิตของฉัน

เพราะฉันเชื่อว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาสามารถเป็นประโยชน์และสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่นได้

แม้ชีวิตจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เรายังต้องเดินต่อไป ขอให้ทุกคนเข้มแข็ง

และขอให้โชคดีในเส้นทางของตัวเอง

Sometimes life brings both success and failure. We go through mistakes,

hardship, poverty, and even the struggle of escaping danger or starting

life over. Along the journey we face many obstacles, but with

determination and perseverance we find a way to move forward. Over time

life may begin to improve. Little by little we build stability, create a

home, and achieve things through our own hard work and strength.

But life can change in a single moment. Sometimes a turning point

arrives without warning, bringing loss that is deep and painful. For me,

that moment was losing my eyesight. It has been almost eight years since

my vision disappeared, and the change transformed everything in my life.

At first, the pain felt unbearable. My world became dark not only

physically but emotionally. I felt lost, hopeless, and broken. There

were times when I felt like my life had no value anymore. I did not want

anything. I did not want to continue. The weight of the loss was

overwhelming, and I struggled to find a reason to move forward.

However, even in the darkest moments, love can become a light. My

children and my family became that light for me. Their encouragement,

care, and belief in me slowly helped me stand again. They reminded me

that my life still matters and that I still have a purpose.

Learning to live without vision has not been easy. Every day brings

challenges, frustration, and moments of doubt. But it has also taught me

strength I never knew I had. With the support of my family and the

courage to keep going, I continue to rebuild my life step by step.

In this episode, I want to share the truth about loss, pain, and

resilience. Even when life takes away something precious, it does not

mean the story is over. Sometimes the people who love us become the

reason we keep walking forward, even when the path is dark.

Podcast Episode Description

In this episode, I want to share my journey of trying to become more

independent while living with vision loss. Independence is something

many people take for granted, but when you cannot see, even simple

things can become very difficult. Some days it feels like life is

getting harder and many things seem almost impossible.

Technology can help people who are blind or have low vision. There are

tools and devices that make life easier, but many of them are also very

complicated and sometimes stressful to learn. I keep trying to learn

because I want to be as independent as possible. Even though it is

challenging, I don’t want to give up.

Sometimes I wish I could just live like before and be “normal,” but life

has changed and I have to accept a new reality. There are moments when I

feel frustrated, sad, or overwhelmed. I also feel worried about asking

for help too often. My family and friends are very kind and supportive,

and I am truly grateful for them. But sometimes I feel ashamed because I

don’t want to be too much work for anyone. Everyone has their own life,

responsibilities, and struggles.

Before my vision loss, I worked very hard. I was independent and I took

care of other people. Now life feels unfair sometimes because I need

help from others. That feeling can be heartbreaking. Still, I remind

myself that life can change for anyone, and we all need support at

different times.

Even though this journey is difficult, I continue to move forward. I

hope to receive more training, learn new skills, and become stronger and

more confident. My goal is to keep improving and to build a life where I

can do as much as possible on my own.

If you or someone you love is going through vision loss or a major life

change, I hope this episode reminds you that you are not alone. The

journey may be hard, but with patience, learning, and support, we can

keep moving forward one step at a time.

Episode Description: A New Life Beginning in 1990

In this episode, I want to share a part of my life journey that began in

1990, the year I arrived in the United States as a refugee. It was the

beginning of a completely new life. Everything was unfamiliar—new

language, new culture, and many obstacles along the way.

Starting over was not easy. Life was full of difficulties and

uncertainty. I did not speak English, I had no money, and I did not know

how life in America worked. Like many refugees, my family and I had to

work very hard just to survive. We worked long hours and overtime, doing

whatever jobs we could find in order to build a better life.

At the beginning, I was not very lucky with my sponsor. They were not

kind or supportive, which made the transition even harder. But life also

brought good people into my path. I met others who had also come to

America to start over. Together, we supported one another and worked

hard to build a foundation for a new life in this country.

Many families like ours worked nonstop. Everyone in the family had to

contribute. We struggled, sacrificed, and pushed forward every day so

that our families could have a better future. Some people were fortunate

to have strong support systems and took care of each other along the

way.

As for me, I was just one person trying to survive. I worked hard even

though I didn’t know the language and had very little money. The road

was not easy, but step by step I kept going. Looking back now, I realize

that those struggles shaped who I am today.

Life is full of challenges, failures, and mistakes. But those

experiences can also strengthen our hearts and teach us valuable

lessons. The hardships of the past helped build resilience and courage

within me.

Today, I want to share this story to remind everyone that no matter how

difficult life becomes, we must continue to move forward. Never give up.

Every challenge can become a lesson, and every struggle can make us

stronger.

To anyone who is facing hardship right now—keep fighting, keep

believing, and keep going. Your journey is not over yet.

In the last episode, I shared how disappointed, sad, and stressed I felt

because of challenges at work. Living and working with vision loss is

not easy. Some days are good, but some days are very difficult. I often

feel like I have no choice but to keep going, even when the work becomes

stressful and painful.

Because I cannot see, many things at work are more challenging.

Sometimes I make mistakes, and sometimes people are not happy. On those

days, I feel frustrated and discouraged. But I remind myself that every

day is also a chance to learn something new.

Work teaches me how to deal with different situations and different

people. There can be drama, misunderstandings, and stress, but I try my

best to avoid conflict and stay focused on doing my job. Avoiding drama

is not always easy, but it is important for my peace of mind.

Even on the hardest days, I try to be grateful. I am thankful to have a

job, to have income, and to be able to support and take care of myself.

My goal is to do my best and not create more work or problems for

others.

This journey is not perfect, but it is real life. Every day I continue

learning, growing stronger, and finding ways to move forward.

Title: The Reality of the Struggle: Mistakes, Isolation, and Moving Forward

Work isn’t always a success story. Sometimes, it’s a battle against stress and isolation. Today, I’m sharing my recent experiences with "mission loss" and the pain of making mistakes in a high-pressure environment. I talk honestly about why I value hard work, the need for human connection over isolation, and my commitment to keep showing up even when it hurts.

Podcast Episode Description

In 1990, I arrived in the United States as a refugee, beginning a

completely new chapter of life after years of hardship. Starting over in

a new country was not easy. I didn’t know the language, I had no money,

and everything around me felt unfamiliar and overwhelming. Every day was

a struggle just to survive and figure out how life worked in this new

place.

I had to work in factories and take on any job I could find. The work

was hard and the days were long, but I kept going because I had a

purpose. I wanted a better life not only for myself but also for my

family. I wanted my parents and my younger siblings to have a better

future, especially the chance for a good education and a more stable

life.

Living far away from family brought a deep sense of loneliness. There

were many moments of isolation, working long hours and carrying the

weight of responsibility. Life felt quiet and empty at times, but the

determination to survive and support my loved ones kept me moving

forward.

Looking back now, I realize that the difficulties and struggles were

also my greatest teachers. Every obstacle helped shape who I am today.

The hardships taught me resilience, patience, and gratitude. Without

those challenges, I might not have grown into the person I am now.

Today, I feel thankful for the journey—even the painful parts. I’m

grateful for the struggles, the obstacles, and the lessons that came

with them. They helped build strength and gave meaning to the path I’ve

walked.

In this episode, I want to share encouragement for anyone who is

starting a new life in a foreign country. No matter how difficult the

journey may feel, remember to give yourself strength and keep moving

forward. Life may test us, but we all have the power to continue, grow,

and create a better future.

Wherever you are in your journey, don’t give up. Keep believing in

yourself and keep going.

Episode Description:

ในตอนนี้ ฉันอยากเล่าเรื่องราวการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสหรัฐอเมริกา

ในฐานะผู้ลี้ภัยเมื่อปี 1990 ชีวิตในวันนั้นไม่ได้ง่ายเลย

ฉันมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ภาษาอังกฤษ ไม่มีการศึกษา และไม่เข้าใจวัฒนธรรมใหม่

ๆ รอบตัว ทุกอย่างดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

การเริ่มต้นจากศูนย์ในประเทศที่ไม่คุ้นเคย

ทำให้ฉันต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งความลำบาก ความยากจน

ความรู้สึกโดดเดี่ยว และความล้มเหลวหลายครั้ง ฉันเคยทำผิดพลาด

เคยตัดสินใจพลาด และเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เราจะไหวไหม”

แต่ทุกความผิดพลาดกลับกลายเป็นบทเรียนที่มีค่า

ทุกความล้มเหลวกลายเป็นครูที่สอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น

การไม่รู้ภาษา ทำให้การทำงานยากกว่าคนอื่นหลายเท่า การไม่มีการศึกษา

ทำให้ต้องใช้แรงกายมากกว่าความรู้ แต่ฉันเลือกที่จะไม่ยอมแพ้

เพราะฉันรู้ว่าถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันต้องสู้ ต้องอดทน

และต้องเรียนรู้ตลอดเวลา

เส้นทางชีวิตของผู้ลี้ภัยไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันเต็มไปด้วยน้ำตา

ความกลัว และความกดดัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เต็มไปด้วยความหวัง โอกาส

และความฝัน ฉันเรียนรู้ว่าความลำบากไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป

ถ้าเรายังเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ก็ยังดีกว่าหยุดนิ่ง

ตอนนี้ฉันมองย้อนกลับไปในปี 1990 แล้วรู้สึกภูมิใจในตัวเอง

ภูมิใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ภูมิใจที่ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดมาได้

ประสบการณ์เหล่านี้หล่อหลอมให้ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง อดทน

และเห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น

ฉันอยากใช้เรื่องราวของตัวเองเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก

ไม่ว่าคุณจะเริ่มต้นจากศูนย์ ไม่รู้ภาษา ไม่มีเงิน

หรือรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว ขอให้จำไว้ว่า ความผิดพลาดไม่ใช่จุดจบ

แต่มันคือบทเรียน ความลำบากไม่ใช่คำสาป แต่มันคือกระบวนการเติบโต

ถ้าฉันทำได้ คุณก็ทำได้เช่นกัน ขอให้ตอนนี้เป็นแรงบันดาลใจให้คุณลุกขึ้นสู้

เชื่อมั่นในตัวเอง และก้าวเดินต่อไป แม้จะช้า แต่ทุกก้าวมีความหมาย

ชีวิตของคนตาพิการไม่ใช่เรื่องง่าย

โดยเฉพาะเมื่อเราต้องเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ ๆ

ความไม่คุ้นเคยทำให้บางครั้งรู้สึกโดดเดี่ยว เศร้าใจ

และตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมชีวิตต้องเป็นแบบนี้ บางวันเราทำใจได้

บางวันกลับรู้สึกหนักหนากว่าที่คิด การต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้อื่น

ทั้งที่ครั้งหนึ่งเราเคยทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง

เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบาย

แต่ท่ามกลางความยากลำบาก ยังมีความอบอุ่นจากผู้คนรอบตัว

ผู้คนที่คอยช่วยเหลือ ดูแล และมอบความเข้าใจให้เสมอ การเดินทางครั้งนี้

โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ประเทศไทย ทำให้ฉันได้เห็นมุมมองใหม่ของชีวิต

ได้สัมผัสกับความใจดี ความเรียบง่าย อาหารอร่อย และค่าครองชีพที่ไม่แพง

ตอนนี้ของพอดแคสต์จึงเป็นการแบ่งปันทั้งความรู้สึก ความท้าทาย

และความขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณทุกคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ

แม้ในวันที่ฉันอ่อนแอหรืองอแง

ขอบคุณสำหรับความเมตตาและกำลังใจที่ทำให้ฉันก้าวต่อไปได้ค่ะ

Traveling to a new place is never easy, but doing it with vision loss

brings an entirely different set of challenges. In this episode, I share

the emotional and practical realities of navigating unfamiliar

environments — the confusion, the frustration, and the quiet moments of

self-doubt. Sometimes it feels overwhelming. Sometimes it feels lonely.

There are moments of sadness, moments of embarrassment, and moments when

asking for help feels harder than the obstacle itself.

Living without sight is something many people struggle to fully

understand. Simple tasks can become complex, and unfamiliar spaces can

feel disorienting. Some days feel empowering, while others feel heavy

and discouraging. But through these experiences, I’ve learned something

important: growth often comes from discomfort.

This journey has shaped me into a stronger, more patient, and more

present person. I’m learning to appreciate small victories, meaningful

connections, and moments that might otherwise go unnoticed. My hope is

that by sharing these honest experiences — the good and the difficult —

someone out there might feel less alone, more understood, or more

encouraged to keep moving forward.