SMEREN MET BRENDEL

Er komt een moment waarop doorgaan niet meer de dapperste keuze is.

Dit is aflevering 170. En voor nu ook de laatste.

Niet omdat het niet meer werkt. Maar juist omdat er iets nieuws wil groeien. En dat vraagt ruimte.

In deze aflevering deel ik waarom ik bewust stop, wat dat met mij doet, en waarom stoppen soms de scherpste daad van leiderschap is die je kunt plegen.

170 afleveringen blijven gewoon staan. Toegankelijk, altijd. Dus graaf gerust het archief in.

En wil je me blijven volgen deze zomer?

Elke zondagochtend om 9 uur stuur ik mijn wekelijkse inspiratiemail: persoonlijk, verdiepend en altijd met iets om op te kauwen. Schrijf je in via de link hieronder — dan hoef je me helemaal niet te missen.

Tot na de zomer.

Yes! Ik schrijf mij NU in voor een wekelijks portie inspiratie

Op de dag dat ik deze podcast opnam, was ik jarig. 59. Wat betekent dat ik mijn 60e levensjaar in ben gestapt.

En dat bracht me bij een vraag die ik ook aan jou wil stellen.

Want hoeveel van wat jij over jezelf gelooft, is eigenlijk een feit? En hoeveel is een verhaal dat je ooit hebt geschreven — in een tijd die al voorbij is?

Er is wetenschappelijk onderzoek dat laat zien hoe diep die verhalen gaan. Hoe ze bepalen wat je aanpakt, wat je loslaat, en wat je jezelf toestaat.

En het goede nieuws: je bent niet alleen de hoofdpersoon. Je bent ook de auteur.

Luister mee.

Je doet het al voordat je het doorhebt.

Een profiel. Een post. Een zin in een gesprek over wat iemand heeft bereikt.

En dan ben je al aan het rekenen.

Vergelijken voelt als eerlijk kijken naar jezelf. Maar het is stiekem de meest gewiekste manier om jezelf nooit genoeg te laten zijn.

In deze aflevering gaan we naar het mechanisme zelf. Wat er in je brein gebeurt, waarom je er bijna altijd de verliezer van bent. En wat het je eigenlijk probeert te vertellen.

Er zit een systeem in je dat ouder is dan jij. Ouder dan je naam, ouder dan je eerste herinnering. Het heeft je groot gebracht, door situaties heen gesleurd die je niet meer weet, en het draait vandaag nog steeds op de achtergrond.

Het probleem? Het weet niet dat jij al lang volwassen bent.

In deze solo vertel ik je over de vier manieren waarop dat systeem zich laat zien, waaronder één die er uitziet als empathie, als flexibiliteit, als harmonie. En die dat dus niet is.

Ik vertel ook over mezelf. Over hoe ik vocht voor aandacht toen ik klein was. En hoe ik dat patroon soms — ook nu nog — in mezelf herken.

De vraag die ik je meegeef is er een die je de rest van de dag niet meer loslaat.

GEZIEN WORDEN ZONDER DAT HET IETS KOST

Meer dan de helft van de mensen die AI gebruiken, doet dat niet voor werk. Ze praten over twijfels, angsten, dingen die ze hardop nog niet durven zeggen. En tegelijkertijd zijn we collectief eenzamer dan ooit.

Toeval? Ik denk het niet.

Want de echte vraag achter dit gedrag is niet: is AI handig? De echte vraag is: waarom voelt gezien worden door een computer zo veilig?

Wat dat betekent voor coaching, voor leiderschap, en voor hoe jij omgaat met de mensen om je heen — daar ga ik deze aflevering op in. Inclusief waar AI wél werkt, waar het tekortschiet, en hoe je het kunt inzetten als brug in plaats van vervanging.

Je denkt dat je het allemaal zelf kunt, tot iemand je iets anders laat zien...

Ik had het geld. Ik had de mogelijkheid. Maar ik had het er niet voor over.

Want waarom zou ik een coach inhuren als ik het zelf ook kon?

Dat dacht ik jarenlang.

Tot er iemand tegenover me zat die niet met me meepraatte.
Die niet onder de indruk was van hoe goed ik alles op orde had.
Maar een patroon benoemde waar ik zelf nooit bij stil had gestaan.

Niet hard.
Maar wel zó raak dat ik er niet meer omheen kon.

En dat moment, dat veranderde iets. Niet omdat ik ineens wist wat ik moest doen. Maar omdat ik zag wat ik al die tijd had gedaan.

Sindsdien kijk ik anders naar coaching.

Niet als iets voor als het misgaat.
Maar juist als iets wat je helpt zien wat je zelf nog niet ziet. En misschien nog wel belangrijker: wat je wellicht allang voelt, maar steeds weer wegredeneert.

In deze aflevering neem ik je mee in dat eerste moment.
Wat er werd gezegd.
Wat ik nog nooit zo gespiegeld had gekregen.
En waarom dat precies was wat ik nodig had.

En hoe dat uiteindelijk leidde tot iets waar ik eerder nooit aan had gedacht: dat je niet hoeft te wachten tot het misgaat…
om jezelf serieus te nemen.

Luister maar.

Je voelt het al voordat je het kunt benoemen.

Er zijn van die gesprekken waarbij alles rationeel klopt: de cijfers, de argumenten, de agenda, maar waarbij je ondertussen denkt: dit gaat hem niet worden.  En er zijn momenten waarop iets zo vanzelf gaat, zo stroomt, dat je er geen woorden voor nodig hebt.

Dat verschil? Dat zit in de onderstroom.

Niet als een vaag begrip. Maar als iets wat je allang voelt voordat je brein het kan uitleggen.

De onderstroom is niet alleen waar het schuurt.
Het is ook waar het stroomt: vertrouwen, scherpte, talent dat vanzelf zichtbaar wordt.

Alleen gebeurt er iets op het moment dat je hem blijft negeren.

Dan verdwijnt hij niet.
Hij gaat ondergronds.

En precies daar... begint het gedoe.

De vraag is dus niet of de onderstroom er is.

De vraag is: ben je bereid om te zien wat er al speelt?

JE DENKT DAT JE HET GOED DOET, MAAR WAT ALS JE VOORTDUREND STUURT ZONDER HET DOOR TE HEBBEN?

Het zit niet in de grote dingen. Juist in de kleinste.

Een opmerking. Een correctie. Iets nét even anders doen… omdat het volgens jou beter is.

Ik zag hoe vaak ik dat doe. Niet omdat het moet. Maar omdat ik ergens dacht dat het anders misgaat.

Tijdens mijn ayahuasca retreat werd dat pijnlijk helder. Hoe subtiel controle zich verstopt en hoeveel energie het me eigenlijk kost.

En misschien nog interessanter: wat er gebeurt als je het níet doet.

DE ERVARING IS MAAR DE HELFT

Soms heb je geen nieuw inzicht nodig.
Je hebt al lang gezien wat er speelt.

In deze podcast preek ik Dennis.
Over wat er gebeurt als je jezelf niet meer kunt ontwijken.

Niet in theorie.
Maar in een ervaring die niets mooier maakt dan het is.

Hij deelt wat ayahuasca hem liet zien.
Over patronen die hij al kende, maar nu niet meer kon negeren.
Over hoe helder het ineens werd wat hem tegenhield.
En vooral: wat dat daarna van hem vroeg.

Want daar zit het verschil.

Niet in wat je ziet.
Maar in wat je besluit.

Hij vertelt welke keuzes hij daarna heeft gemaakt.
Niet groot of spectaculair.
Maar wel onomkeerbaar.

En hoe dat doorwerkt in zijn leven nu.

Geen zoektocht meer naar het volgende inzicht.
Maar doen wat hij al wist.

Je kunt iets meemaken wat van alles in beweging zet.
En vervolgens, vervaagt het en ga je gewoon weer door zoals je altijd deed.

In deze podcast spreek ik Pat, die al jaren mensen begeleidt in ayahuasca-reizen. Over wat er gebeurt als je uit je hoofd gaat.
En wat er juist daarna van je gevraagd wordt.

We hebben het over zoeken. Over weten dat er meer is, maar er nog niet naar handelen. Over controle. Over overgave. Over moed.

En ook over mijn eigen ervaringen.
Niet per se mooi. Wel helder.

Want uiteindelijk gaat het hier niet over ayahuasca. Maar over iets wat veel dichterbij zit.

Wat je eigenlijk allang weet.
En toch nog niet doet.