Solid Joys

“ह्यास्तव तुम्हीं ह्या प्रकारे प्रार्थना करा: ‘हे आमच्यां स्वर्गातील पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो.” (मत्तय 6:9).

पवित्र शास्त्र अनेकदा म्हणते कीं देव “त्याच्या नावासाठीं” कार्य करतो.

जर तुम्हीं विचाराल कीं त्या सर्व वाक्यांत कोणती गोष्ट परमेश्वराचे अंतःकरण द्रवित करीत आहेत (आणि अनेकांस ते आवडतात), तर उत्तर हे आहे कीं देव यांत प्रसन्न होतो कीं त्याचे नाव कळविले जावे आणि त्याचा आदर केला जावा.

पहिली आणि सर्वात महत्त्वाची प्रार्थना जी करता येऊ शकते ती आहे, “तुझे नाव पवित्र मानले जावो.” मला असे वाटत होते कीं ही एक प्रशंसा आहे. जसे, “हालेलुया! प्रभूचे नाव पवित्र आहे!” पण ती प्रशंसा नाहीं. ती एक विनंती आहे. वास्तविक एक प्रकारचा आदेश किंवा आज्ञा. प्रभु, असेंच होऊं दे! ते पवित्र मानिले जाऊं दे. तुझे नाव पवित्र मानले जावो. ही माझी विनंती, माझी प्रार्थना आहे. मी यासाठीं तुला आग्रह करीत आहे: लोकांना तुझे नाव पवित्र मानावयास प्रवृत्त कर. मला तुझे नाव पवित्र मानावयास उत्तेजन दे!

जास्तीत जास्त लोकांनी त्याचे नाव “पवित्र” मानावे हे देवाला आवडते. म्हणूनच त्याचा पुत्र ख्रिस्ती विश्वासणाऱ्यांस त्यासाठीं प्रार्थना करावयास शिकवतो. वस्तुतः, येशू हिला सर्वात पहिली आणि सर्वश्रेष्ठ प्रार्थना ठरवतो. कारण हा पित्याचा प्रथम आणि सर्वांत मोठा आवेश आहे.

“प्रभु, अधिकाधिक लोकांना तुझे नाव पवित्र मानण्याची प्रेरणा दे,” अर्थात, तुझ्या नावाचा आदर, प्रशंसा, मान, विचार, सन्मान, भक्ती, आणि स्तुती होऊ दे. अधिकाधिक लोकांनी ते करावें! म्हणून, आपण पाहू शकता कीं मुळांत ही एक सुवार्तिक प्रार्थना आहे.

“जे अश्रूपूर्ण नेत्रांनी पेरणी करतात ते हर्षाने कापणी करतील. जो पेरणीसाठीं बी घेऊन रडत बाहेर पडतो तो खातरीने आनंद करीत आपल्या पेंढ्या घेऊन येईल.” (स्तोत्र 126:5-6).

बी पेरण्याविषयी दुःखद काहींही नाहीं. त्यासाठीं कापणीपेक्षा जास्त श्रम लागत नाहीं. दिवस सुंदर असू शकतात. कापणीसाठीं मोठी आशा असू शकते.

तरीही स्तोत्र “अश्रूपूर्ण नेत्रांनी” पेरणी करण्याविषयी सांगते. ते म्हणते कीं कोणीतरी “पेरणीसाठीं बी घेऊन रडत बाहेर पडतो.” तर, ते का रडत आहेत?

मला वाटते कीं त्याचे कारण हे नाहीं कीं पेरणी करणे दुःखाचे आहे किंवा पेरणी कठीण आहे. मला असे वाटते कीं रडण्याचा संबंध पेरणीशी मुळीच नाहीं. पेरणी हे फक्त काम आहे जे आपल्याला तेव्हांही केलें पाहिजे जेव्हां आमच्यां जीवनात रडवणाऱ्या गोष्टी असतांत.

आमचे दुःख करणे समाप्त होईपर्यंत किंवा आमच्यां सर्व समस्यांचे निवारण केलें जाईपर्यंत पिके थांबणार नाहींत. जर आम्हांला पुढच्या हिवाळ्यात खायचे असेल, तर आम्हांला शेतात जावे लागेल आणि बी पेरावे लागेल, आम्हीं रडत असू वा नसू.

जर तुम्हीं असे करता, तर स्तोत्राचे अभिवचन हे आहे कीं तुम्हीं “हर्षाने कापणी कराल.” तुम्हीं “आनंद करीत आपल्या पेंढ्या घेऊन” घरी याल. यासाठीं नाहीं कीं पेरणीच्या आसवांमुळे कापणीचा आनंद उत्पन्न होतो, तर निव्वळ पेरणीमुळे कापणी होते, आणि जरी तुमचे अश्रू तुम्हांला पेरणी सोडून देण्यास मोहात पाडत असले, तरीही तुम्हांला हे लक्षात ठेवण्याची गरज आहे.

तर, धडा हा आहेः जेव्हां साधी, सरळ कामे करावयाची असतात, आणि तुमचे अंतःकरण दुःखाने भरलेले असेल, आणि तुमची आसवे सहज वाहत असतील, तेव्हां पुढे जा आणि अश्रूंसोबतच कामे करा. वास्तववादी बना. आपल्या अश्रूंना म्हणा, “अश्रूंनो, मला तुमची जाणीव आहे. तुम्हीं माझ्यात जीवनाचा त्याग करण्याची इच्छा उत्पन्न करता. पण शेतात पेरणी करावयाची आहे (भांडी धुवायची, गाडी दुरूस्त करावयाची, उपदेश लिहावयाचा आहे).”

मग, देवाच्या वचनाच्या आधारे म्हणा, “अश्रूंनो, मला माहित आहे कीं तुम्हीं सदाकाळ टिकणार नाहीं. मी माझे काम (अश्रू आणि सर्व) करतो फक्त ही वस्तुस्थिती शेवटी आशीर्वादाची कापणी आणील. म्हणून, पुढे जा आणि जरूरी असेल तर वाहत रहा. पण माझा विश्वास आहे - जरी मला ते अद्याप दिसत नसले किंवा ते पूर्णपणे जाणवत नसले - तरी माझा विश्वास आहे कीं माझ्या पेरणीचे साधे काम कापणीच्या पेढ्या घेऊन येईल. आणि माझे अश्रू आनंदात बदलतील.”

“तुमच्याजवळ पहारा आहे; जा, तुमच्याने होईल तसा बंदोबस्त करा.” (मत्तय 27:65).

जेव्हां येशू मेला आणि त्याला पुरण्यात आले, व त्याच्या कबरेवर मोठी धोंड ठेवण्यात आली, तेव्हां परूशी लोक पिलाताजवळ येऊन ती धोंड मोहरबंद करण्याची व कबरेवर पहारा देण्याची परवानगी मागू लागले.

त्यांनी आटोकाट प्रयत्न केला - पण व्यर्थच.

त्या वेळी ते आशारहित होते, आजही ते आशारहित आहे, आणि ते नेहमीच आशारहित असेल. त्यांनी कितीही प्रयत्न केला असला तरीही, लोक येशूला दाबून ठेवू शकत नाहींत. ते त्याला पुरलेल्या अवस्थेत ठेवू शकत नाहींत.

हे समजणे कठीण नाहीं: तो मार्ग फोडून बाहेर येऊ शकतो कारण त्याला बळजबरीने आत टाकण्यात आले नाहीं. त्यानें स्वतःची निंदा होऊ दिली आणि छळ होऊ दिला आणि बहिष्कृत होऊ दिलें आणि तिरस्कार होऊ दिला आणि ठार करू दिलें.

”मी आपला प्राण परत घेण्याकरता देतो. कोणी तो माझ्यापासून घेत नाहीं, तर मी होऊनच तो देतो. मला तो देण्याचा अधिकार आहे व तो परत घेण्याचाही अधिकार आहे” (योहान 10:17-18).

कोणी त्याला दाबून ठेवू शकत नाहीं कारण कोणीही त्याला खाली पाडलेले नाहीं. जेव्हां तो तयार होता तेव्हां त्यानें स्वतःला दिलें.

जेव्हां असे दिसते कीं तो पुरला गेला ते चांगल्यासाठींच, तेव्हां येशू अंधारात काहींतरी अद्भुत करीत आहे. “परमेश्वराचे राज्य असे आहे कीं, जणू काय एखादा माणूस जमिनीत बी टाकतो, रात्री झोपी जातो, दिवसा उठतो, आणि ते बी रुजते व वाढते, पण हे कसे होते हे त्याला कळत नाहीं.” (मार्क 4:26-27).

जगास वाटते कीं येशूचा अंत झाला – तो मार्गातून दूर झाला - पण येशू अंधारलेल्या जागी कार्य करीत आहे. ”गव्हाचा दाणा जमिनीत पडून मेला नाहीं तर तो एकटाच राहतो, आणि मेला तर पुष्कळ पीक देतो.” (योहान 12:24). त्यानें स्वतःला पुरले जाऊ दिलें - “कोणीही (माझा प्राण) माझ्यापासून घेत नाहीं” - आणि जेव्हां आणि जेथे त्याला वाटेल तेव्हां तो सामर्थ्यानिशी बाहेर येईल - “तो परत घेण्याचाही अधिकार आहे.”

”त्याला देवानें मरणाच्या वेदनांपासून सोडवून उठवले; कारण त्याला मरणाच्या स्वाधीन राहणे अशक्य होते.“ (प्रेषितांची कृत्ये 2:24). ”अक्षय जीवनाच्या सामर्थ्याने“ येशूचे याजकपद अद्याप आहे (इब्री 7:16).

मागील वीस शतके, जगाने खूप प्रयत्न केला आहे - पण व्यर्थ. ते त्याला पुरू शकत नाहींत. ते त्याला आत धरून ठेवू शकत नाहींत. ते त्याला शांत करू शकत नाहींत किंवा मर्यादित करू शकत नाहींत. येशू जिवंत आहे आणि जेथे कोठे तो जाऊ इच्छितो तेथे जाण्यास व येण्यास तो पूर्णपणे स्वतंत्र आहे.

त्याच्यावर विश्वास ठेवा आणि त्याच्यासोबत जा, मग काहींही का असेना. तुम्हीं शेवटी पराभूत होऊं शकत नाहीं.

ख्रिस्त येशूमधील तुमचा विश्वास व तुमची सर्व पवित्र जनांवरील प्रीति, ह्यांविषयी ऐकून, आम्हीं तुमच्यासाठीं जेव्हां प्रार्थना करतो तेव्हां स्वर्गात तुमच्यासाठीं राखून ठेवलेल्यां आशेमुळे आम्हीं सर्वदा आपल्यां प्रभू येशू ख्रिस्ताचा पिता देव ह्याची उपकारस्तुती करतो. ह्या आशेविषयी तुम्हीं सुवार्तेच्या सत्य वचनात पूर्वी ऐकलें. (कलस्सै 1:3-5)

आज मंडळीची समस्या ही नाहीं कीं स्वर्गावर आवेशाने प्रेम करणारे अनेक लोक आहेत. समस्या ही नाहीं कीं विश्वासाचा दावा करणारे ख्रिस्ती लोक जगापासून माघार घेत आहेत, म्हणजे त्यांचे अर्धे दिवस पवित्र शास्त्र वाचनात घालवीत आहेत आणि दुसरा अर्धा भाग जगाच्या गरजांची उपेक्षा करीत देवामधील त्यांच्या सुखांबद्दल गीत गाण्यात घालवतात. असे होत नाहींये! देवाचे लोक देवावर इतकीं प्रीति करत नाहींत कीं ते त्यांचे अर्धे दिवस त्याच्या वचनांत घालवितील.

समस्या ही आहे कीं विश्वासाचा दावा करणारे ख्रिस्ती लोक दहा मिनिटे पवित्र शास्त्र वाचनात खर्ची घालतात आणि नंतर त्यांचे अर्धे दिवस पैसे कमविण्यात आणि उरलेले अर्धे दिवस ते त्यांनी ज्यावर खर्ची केलें त्यावर प्रीति करण्यात आणि ते दुरुस्त करण्यात प्रेमळ आणि दुरुस्त करण्यात खर्ची घालतात.

स्वर्गीय मानसिकता नाहीं जी या जगातील हरवलेल्यां आणि दुःखी लोकांप्रत प्रेमात अडखळण आणते . ही जगिक मानसिकता आहे जी प्रेमात अडखळण आणते, आठवड्याच्या शेवटी धार्मिक नित्यक्रमाच्या कपटवेशात लपलेली असली तरीही.

ती व्यक्ती कोठे आहे जिच्या हृदयात स्वर्गाच्या प्रतिज्ञात गौरवाप्रत इतके उत्कट प्रेम आहे कीं त्याला पृथ्वीवर निर्वासित आणि यात्रेकरू असल्यांसारखे वाटते? तो व्यक्ती कोठे आहे ज्यानें येणाऱ्या युगाच्या सौंदर्याचा इतका आस्वाद घेतला आहे कीं या जगाचे हिरे त्याला डॉलरच्या दुकानातील कंच्यांसारखे दिसतात, आणि जगाची करमणूक व्यर्थ वाटते आणि जगाची नैतिक कारणे अतिशय लहान आहेत कारण तेथून अनंतकाळाकडें पाहता येत नाहीं? ही व्यक्ती कुठे आहे?

निश्चितच, तो इंटरनेटच्या किंवा खाण्याच्या किंवा झोपेच्या किंवा पिण्याच्या किंवा मेजवानी करण्याच्या किंवा मासेमारी अथवा नौकानयन करण्याच्या किंवा फेरफटका मारण्याच्या बंधनात नाहीं. तो विदेशात राहणारा स्वतंत्र मनुष्य आहे. आणि त्याचा एक प्रश्न असा आहे: मी या पृथ्वीवर निर्वासित असताना सर्व अनंतकाळासाठीं देवाचा आनंद जास्तीत जास्त कसा मिळवू शकतो? आणि त्याचें उत्तर नेहमी सारखेच असते: प्रेमाचा परिश्रम करून. देवामधील माझ्या आनंदाचा विस्तार करून, जर शक्य असेल तर मी इतरांना त्यात समाविष्ट करू शकेन, मग त्यासाठीं काहींही किंमत का मोजावी लागेना.

फक्त एकच गोष्ट त्यास संतुष्ट करते ज्याची संपत्ती स्वर्गात आहे: स्वर्गाची कामे करणे. आणि स्वर्ग हे प्रेमाने परिपूर्ण जग आहे!

स्वर्गाच्या दोऱ्या प्रेमाचे हात बांधून त्यांस निष्प्रभ करीत नाहींत. पैश्याचे आणि अवकाशाचे आणि आरामाचे आणि प्रशंसेचे प्रेम आहे - प्रेमाच्या हातांना बांधणाऱ्या स्वार्थाचे दोरखंड आहेत. आणि या दोरखंडांस तोडणारे सामर्थ्य आहे ख्रिस्ती आशा. “ख्रिस्त येशूमधील तुमचा विश्वास व तुमची सर्व पवित्र जनांवरील प्रीति, ह्यांविषयी ऐकून, आम्हीं तुमच्यासाठीं जेव्हां प्रार्थना करतो तेव्हां स्वर्गात तुमच्यासाठीं राखून ठेवलेल्यां आशेमुळे आम्हीं सर्वदा आपल्यां प्रभू येशू ख्रिस्ताचा पिता देव ह्याची उपकारस्तुती करतो” (कलस्सै 1:4-5).

मला असलेल्यां पूर्ण खात्रीने मी ते पुन्हा म्हणतो: या पृथ्वीवरील प्रेमास अडखळण आणणारी स्वर्गीय मानसिकता नाहीं. ती सांसारिक चित्तवृत्ती आहे. आणि म्हणूनच प्रीतिचा महान झरा ख्रिस्ती आशेचा सामर्थ्यवान स्वतंत्र करणारा आत्मविश्वास आहे.

आपल्यां प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या दिवशी तुम्हीं निर्दोष ठरावे म्हणून तोच शेवटपर्यंत तुम्हांला दृढ राखील. ज्यानें स्वपुत्र येशू ख्रिस्त आपला प्रभू ह्याच्या सहभागीपणात तुम्हांला बोलावले तो देव विश्वसनीय आहे. (1 करिंथ 1:8-9)

येशू येईपर्यंत तुमचा विश्वास टिकेल याची खात्री करण्यासाठीं तुम्हीं कशावर अवलंबून आहात? प्रश्न हा नाहीं कीं, तुम्हीं सार्वकालिक सुरक्षेवर विश्वास करता का? प्रश्न हा आहे कीं आम्हास कसे  सुरक्षित ठेवले जाते?

आपल्यां विश्वासाची चिकाटी आपल्यां स्वतःच्या संकल्पाच्या विश्वसनीयतेवर निर्णायकपणे अवलंबून असते का? कीं ती आम्हास “आमच्या विश्वासात टिकवून ठेवण्यासाठीं“ देवाच्या कार्यावर निर्णायकपणे अवलंबून आहे?

हे पवित्र शास्त्राचे एक थोर आणि अद्भुत सत्य आहे कीं देव विश्वासू आहे आणि ज्यांना त्यानें पाचारण केलें आहे त्यांना तो सदाकाळ सुरक्षित ठेवेल. आपण सार्वकालिकरित्या सुरक्षित आहोंत हा आपला विश्वास म्हणजे “आम्हांला विश्वासात टिकवून ठेवण्यासाठीं“ जे काहीं आवश्यक असेल ते देवच करेल हा विश्वास!

सार्वकालिकतेची खात्री ही या खात्रीपेक्षा मोठी नाहीं कीं देव आता आम्हास विश्वासात टिकवून ठेवेल. परंतु देवानें ज्यांना पाचारण केलें आहे त्यांच्यासाठीं ही खात्री फार मोठी आहे.

किमान तीन शास्त्र-संदर्भ अशा प्रकारे देवाचे पाचारण आणि देवाचे राखून ठेवणें अशाप्रकारे एकत्र मांडतांत.

1. आपल्यां प्रभू येशू ख्रिस्ताच्या दिवशी तुम्हीं निर्दोष ठरावे म्हणून तोच शेवटपर्यंत तुम्हांला दृढ राखील. ज्यानें स्वपुत्र येशू ख्रिस्त आपला प्रभू ह्याच्या सहभागीपणात तुम्हांला बोलावले तो देव विश्वसनीय आहे. (1 करिंथ 1:8-9)

2. “शांतीचा देव स्वतः तुम्हांला परिपूर्णपणे पवित्र करो; आणि आपला प्रभू येशू ख्रिस्त ह्याच्या आगमनसमयी तुमचा आत्मा, जीव व शरीर ही निर्दोष अशी संपूर्णपणे राखली जावोत. तुम्हांला पाचारण करणारा विश्वसनीय आहे; तो हे करीलच” (1 थेस्सल 5:23-24). 

3. “देवपित्यानें पवित्र केलेंले आणि येशू ख्रिस्तासाठीं राखून ठेवलेले असे पाचारलेले लोक ह्यांना येशू ख्रिस्ताचा दास व याकोबाचा बंधू यहूदा ह्याच्याकडून : दया, शांती व प्रीति ही तुम्हांला विपुल मिळोत” (यहूदा 1-2). (रोम 8:30, फिलिप्पै 1:6, 1 पेत्र 1:5 आणि यहूदा 24 मध्यें हीच वास्तविकता पहा.)

देवाचा “विश्वासूपणा” याची हमी देतो कीं त्यानें ज्यांना बोलाविले आहे त्या सर्वांस तो सर्वकाळ राखील.

ज्यानें आपल्यां स्वतःच्या पुत्रास राखून न ठेवता त्याला आपल्यां सर्वांकरता समर्पण केलें, तो त्याच्याबरोबर आपल्यांला सर्वकाहीं कसे देणार नाहीं? (रोम 8:32)

देव प्रत्येक दुःखाचे विध्वंसक सामर्थ्य निशस्त्र करतो. तुम्हीं यावर विश्वास केला पाहिजे, नाहींतर ह्या आधुनिक जीवनातील तनाव आणि परीक्षांमध्यें तुम्हीं ख्रिस्ती म्हणून कधीहि उत्कर्ष पावणार नाहीं किंवा कदाचित टिकून राहणार नाहीं.

खूप वेदना आहेत, खूप अडचणी आणि निराशा आहेत, अनेक वादविवाद आणि तनाव आहेत. सर्वशक्तिमान देव प्रत्येक अडचण, प्रत्येक निराशा, प्रत्येक वाद, प्रत्येक तणाव आणि प्रत्येक वेदना घेऊन त्याचें विध्वंसक सामर्थ्य काढून टाकत आहे आणि देवामधील माझ्या आनंदाच्या वाढीसाठीं कार्य करीत आहे यावर माझा विश्वास नसेल तर मी कोठे जावें हे मला माहित नाहीं.

1 करिंथ 3:21-23 मधील पौलाचे अद्भुत शब्द ऐका, “पौल असो, अपुल्लोस असो, अथवा केफा असो, जग असो, जीवन असो, अथवा मरण असो, वर्तमानकाळच्या गोष्टी असोत अथवा भविष्यकाळच्या गोष्टी असोत, सर्वकाहीं तुमचे आहे; आणि तुम्हीं ख्रिस्ताचे आहात आणि ख्रिस्त देवाचा आहे.” जग आपले आहे. जीवन आपले आहे. मृत्यू आपला आहे, ज्याचा अर्थ मी असा घेतो : देव त्याच्या निवडलेल्यां लोकांच्या वतीने असे सर्वोच्च राज्य करतो कीं आज्ञापालन आणि सेवेच्या जीवनकाळात आपल्यांला ज्यां ज्यां संकटाना तोंड द्यावे लागते त्यां सर्वांचा देवाच्या सामर्थ्यवान हाताने पराभव करून त्यांस अधीन केलें जाईल आणि त्यांना आपल्यां पवित्रतेचा सेवक आणि देवामध्यें आपला सार्वकालिक आनंद होईल.

जर देव आमच्यासाठीं असेल, आणि जर देव हा देव असेल, तर हे खरे आहे कीं आमच्याविरुद्ध काहींही यशस्वी होऊ शकणार नाहीं. ज्यानें आपल्यां स्वतःच्या पुत्रास राखून न ठेवता त्याला आपल्यां सर्वांकरता समर्पण केलें, तो त्याच्याबरोबर आपल्यांला अचूकपणे आणि विनामूल्य सर्वकाहीं कसे देणार नाहीं  - सर्व काहीं - जग, जीवन, मरण आणि स्वतः परमेश्वर.

रोम 8:32 हा एक मौल्यवान मित्र आहे. देवाच्या भावी कृपेचे अभिवचन अतिशय प्रबळ आहे. पण सर्वांत महत्वाचा म्हणजे पाया आहेः मी त्याला स्वर्गाचा तर्क म्हटलेंले आहे. येथे तो मोर्चा आहे ज्यावर उभें राहून आपण सर्व अडचणींविरुद्ध लढा देऊं शकतो. देवानें स्वतःच्या पुत्राला राखून ठेवले नाहीं! म्हणून! म्हणून! स्वर्गाचा तर्क! म्हणून, ख्रिस्ताने जे विकत घेण्यासाठीं मरण पत्करले ते सर्व - सर्व गोष्टी, सर्व चांगले आणि सर्व वाईट हे आपल्यां कल्यांणासाठीं कार्य करण्याकरिता तो आणखी प्रयत्न करणार नाहीं का!

त्यानें आपल्यां पुत्रावर जितकीं प्रीति केलीं तितकेच हे निश्चित आहे!

माझ्या पहिल्यां जबाबाच्या वेळेस माझ्या बाजूस कोणी नव्हता, सर्वांनी मला सोडले होते; ह्याबद्दल त्यांचा हिशेब घेण्यात न येवो. तरी प्रभू माझ्याजवळ उभा राहिला; माझ्याकडून घोषणा पूर्णपणे व्हावी आणि ती सर्व परराष्ट्रीयांनी ऐकावी म्हणून त्यानें मला शक्ती दिली; आणि त्यानें मला ‘सिंहाच्या जबड्यातून’ मुक्त केलें. प्रभू मला सर्व दुष्ट योजनांपासून मुक्त करील, व आपल्यां स्वर्गीय राज्यात घेण्यासाठीं तारील; त्याला युगानुयुग गौरव असो. आमेन. (2 तीमथ्य 4:16-18)

आज सकाळी मी या उदात्त आणि कष्टदायक शब्दांवर रेंगाळत होतो. पौल रोममध्यें तुरुंगात होता. आतापर्यंत आम्हीं जाणतो कीं, त्याला कधीही सोडण्यात आले नाहीं. त्याच्या शेवटच्या पत्राचा अशाप्रकारे अंत होतो.

विचार करा आणि विस्मित व्हा!

त्याला सोडून देण्यात आले आहे : “माझ्या बाजूस कोणी नव्हता.” तो एक वयोवृद्ध माणूस आहे. एकनिष्ठ सेवक. विदेशी नगरात, घरापासून दूर. शत्रूंनी घेरलेला. मृत्यूचा त्याला धोका आहे. का? उत्तर : यासाठीं कीं त्यानें आमच्या निराश झालेल्यां, भयभीत, अथवा एकाकीं जीवासाठीं तो हे बहुमूल्य वाक्य लिहावे, “तरी प्रभू माझ्याजवळ उभा राहिला!”

अहाहा, मला ही वचनें किती प्रिय वाटतात! जेव्हां तुमचे जवळचे मित्र तुम्हांला सोडून जातात, तेव्हां तुम्हीं देवाचा धावा करता काय? मग, तुमच्या जीवनातील लोक खरोखर तुमचे देव आहेत का? किंवा तुम्हांस या उदात्त सत्यामध्यें धाडस प्राप्त होते का : “युगाच्या समाप्तीपर्यंत मी सर्व दिवस तुमच्याबरोबर आहे.” (मत्तय 28:20) – मग तुम्हांला कोणीही का सोडेना? तुम्हीं देवाच्या या कठोर शपथेने तुमच्या अंतःकरणास बळ देता का? “मी तुला सोडून जाणार नाहीं व तुला टाकणार नाहीं” (इब्री 13:5)?

मग आपण म्हणू या, “तरी प्रभू माझ्याजवळ उभा राहिला!”

प्रश्न : 2 तीमथ्य 4:18 मध्यें कोणत्या गोष्टीची भिती होती? उत्तर : पौल प्रभूचे स्वर्गीय राज्य प्राप्त करू शकणार नाहीं! पण ही भिती असतांनाहीं पौल ओरडतो, “प्रभू... मला सुरक्षितपणे त्याच्या स्वर्गीय राज्यात आणील.”

प्रश्न : गमावण्याची भिती घालण्यात आलेले स्वर्गीय राज्य पौल कसे प्राप्त करणार होता? उत्तर : “दुष्कृत्ये.” “प्रभू मला प्रत्येक दुष्कृत्यापासून  वाचविल आणि मला सुरक्षितपणे त्याच्या स्वर्गीय राज्यात आणील.”

प्रश्न : एखादे दुष्कृत्य (दुष्ट योजना) पौलाच्या स्वर्गीय राज्य प्राप्त करण्यास कसे भिती घालू शकत होते? उत्तर : त्याला आज्ञाभंगास भाग पाडून ख्रिस्ताप्रत निष्ठा सोडून देण्याच्या मोहांत घालण्याद्वारें.

प्रश्न : हा मोह “सिंहाचा जबडा “ होता का ज्यातून त्याला सोडविण्यात आले होते? उत्तर : होय. “सावध असा, जागे राहा; तुमचा शत्रू सैतान हा गर्जणाऱ्या सिंहासारखा कोणाला गिळावे हे शोधत फिरतो. त्याच्याविरुद्ध विश्वासात दृढ असे उभे राहा” (1 पेत्र 5:8-9).

प्रश्न : मग पौल या सैतानी मोहास बळी न पडता विश्वास आणि आज्ञाधारकतेने शेवटपर्यंत धीर धरून राहिला याचे गौरव कोणाला प्राप्त होते? उत्तर : “त्याला गौरव व पराक्रम युगानुयुग आहे” (1 पेत्र 5:10). “त्याला सदासर्वकाळपर्यंत गौरव असो. आमेन” (2 तीमथ्य 4:18).

प्रश्न : का? खंबीरपणे उभा राहणारा पौल नव्हता का? उत्तर : “प्रभू माझ्या बाजूला उभा राहिला आणि त्यानें मला सामर्थ्य दिले!”

“आणि ख्रिस्त उठवला गेला नसेल तर तुमचा विश्वास निष्फळ; तुम्हीं अजून आपल्यां पापांतच आहात.” (1 करिंथकरांस 15:17)

येशूच्या पुनरुत्थानाविषयीं येथे दहा आश्चर्यकारक गोष्टी आहेत, ज्यांविषयी आपण ख्रिस्ताचे ऋणी असायला पाहिजे :

1) एक असा तारणकर्ता ज्याला पुन्हा कधीही मरण येणार नाहीं. "आपल्यांला ठाऊक आहे कीं, मेलेल्यांतून उठलेला ख्रिस्त ह्यापुढे मरण पावत नाहीं; त्याच्यावर ह्यापुढे मरणाची सत्ता चालत नाहीं" (रोमकरांस 6:9).

2) पश्चात्ताप. “ज्या येशूला तुम्हीं खांबावर टांगून मारले त्याला आपल्यां पूर्वजांच्या देवानें उठवले. त्यानें इस्राएलाला पश्‍चात्ताप व पापांची क्षमा ही देणगी द्यावी म्हणून देवानें त्याला आपल्यां उजव्या हाताशी अधिपती व तारणारा असे उच्चपद दिले” (प्रेषित 5:30-31).

3) नवा जन्म. "जिवंत आशा प्राप्त होण्यासाठीं आणि अविनाशी, निर्मळ व अक्षय वतन मिळण्यासाठीं, त्यानें आपल्यां महादयेनुसार येशू ख्रिस्ताच्या मृतांतून पुनरुत्थानाच्या द्वारें आपल्यांला पुन्हा जन्म दिला" (1 पेत्र 1:3).

4) पापाची क्षमा. "आणि ख्रिस्त उठवला गेला नसेल तर तुमचा विश्वास निष्फळ; तुम्हीं अजून आपल्यां पापांतच आहात" (1 करिंथ 15:17).

5) पवित्र आत्मा. “त्या येशूला देवानें उठवले ह्याविषयी आम्हीं सर्व साक्षी आहोंत. म्हणून तो देवाच्या उजव्या हाताकडें बसवलेला आहे, त्याला पवित्र आत्म्याविषयीचे वचन पित्यापासून प्राप्त झाले आहे आणि तुम्हीं जे पाहता व ऐकता त्याचा त्यानें वर्षाव केला आहे" (प्रेषित 2:32-33).

6) निवडलेल्यांसाठीं दंडाज्ञा नाहीं. “तर दंडाज्ञा करणारा कोण? जो मेला इतकेच नाहीं, तर मेलेल्यांतून उठला आहे, जो देवाच्या उजवीकडें आहे आणि जो आपल्यांसाठीं मध्यस्थीही करत आहे तो ख्रिस्त येशू आहे" (रोमकरांस 8:34).

7) आम्हांबरोंबर येशूची वैयक्तिक सहभागिता आणि संरक्षण. "पाहा, युगाच्या समाप्तीपर्यंत मी सर्व दिवस तुमच्याबरोबर आहे" (मत्तय 28:20).

8) येणाऱ्या न्यायनिवाड्याचा पुरावा. “ [देवानें] असा एक दिवस नेमला आहे कीं, ज्या दिवशी तो आपण नेमलेल्यां मनुष्याच्या द्वारें जगाचा न्यायनिवाडा नीतिमत्त्वाने करणार आहे; त्यानें त्याला मेलेल्यांतून उठवून ह्याविषयीचे प्रमाण सर्वांस पटवले आहे” (प्रेषित 17:31).

9) देवाच्या भावी क्रोधापासून तारण. “[आम्हीं] त्याचा पुत्र येशू ह्याची स्वर्गातून येण्याची वाट [पाहतो]............त्या पुत्राला म्हणजे येशूला देवानें मेलेल्यांतून उठवले व तो आपल्यांला भावी क्रोधापासून सोडवणार आहे” (1 थेस्सलनी 1:10; रोमकरांस 5:9).

10) मरणातून आमचे स्वतःचे पुनरुत्थान. “हे आम्हांला ठाऊक आहे कीं, ज्यानें प्रभू येशूला उठवले तो येशूबरोबर आम्हांलाही उठवील व तुमच्याबरोबर सादर करील” (2 करिंथ 4:14; रोमकरांस  6:4; 8:11; 1 करिंथ 6:14; 15:20).

तुझी वचनें माझ्या जिभेला किती मधुर लागतात! माझ्या तोंडाला ती मधापेक्षा गोड लागतात. (स्तोत्र 119:103)

ख्रिस्ती विश्वासाला कधीही मागणी आणि संकल्प आणि इच्छाशक्तीच्या विषयांपर्यंत मर्यादित करू नका. आपल्यांला काय आवडते, आपण कोणत्या गोष्टीत रमतो,  आपल्यांला काय रूचकर वाटते हा विषय महत्वाचा आहे.

येशू जगात आला त्यावेळी मानवजात ज्यांना जे जे आवडत असे त्यानुसार विभागलेली होती. “निवाडा हाच आहे कीं, जगात प्रकाश आला आहे आणि मनुष्यांनी प्रकाशापेक्षा अंधाराची आवड धरली; कारण त्यांची कृत्ये दुष्ट होती” (योहान 3:19). नीतिमान आणि दुष्ट ते ज्या गोष्टींत रमतात त्यानुसार विभागलेले आहेत – येशूच्या मुखांत देवाचे प्रकटीकरण, कीं जगाच्या रहाटीप्रमाणे.

म्हणून एखाद्याला प्रश्न पडू शकतो : मी देवाच्या वचनात कसा रमू शकतो? माझे उत्तर दुहेरी आहे :

1) तुमच्या अंतःकरणाच्या जीभेवर नवीन स्वादग्रंथींसाठीं प्रार्थना करा;

2) देवानें त्याच्या लोकांसाठीं जी जी अद्भुत अभिवचनें दिलींत त्यांवर मनन करा.

हाच स्तोत्रकर्ता ज्यानें म्हटलें, “तुझी वचनें माझ्या जिभेला किती मधुर लागतात!” (स्तोत्र 119:103), त्यानें यापूर्वी म्हटलें, “तुझ्या नियमांपासून बहकणाऱ्या सर्वांचा तू धिक्कार करतोस” (स्तोत्र 119:18). त्यानें ही प्रार्थना केलीं, कारण गौरव पाहण्यासाठीं आत्मिक डोळे प्राप्त करणे, किंवा हृदयाच्या जीभेवर पवित्र स्वादग्रंथी असणे, ही देवाची देणगी आहे. स्वाभाविकवृत्तीने कोणीही मनुष्य भूकेला होत नाहीं, आणि देवाची व त्याच्या बुद्धीची आवड धरीत नाहीं.

पण जेव्हां तुम्हीं प्रार्थना करून चुकला, म्हणजे खरोखर तुम्हीं प्रार्थना करीत असतांना, त्याच्या लोकांसाठीं दिलेल्यां देवाच्या अभिवचनांचा लाभांवर आणि आता आणि सदाकाळ सर्वशक्तितान परमेश्वर तुमचा सहायक म्हणून आहे या आनंदाच्या गोष्टीवर मनन करा. स्तोत्र 1:3-4 म्हणते कीं जो पुरुष देवाच्या नियमशास्त्राचे रात्रंदिवस मनन करतो, तो जे झाड पाण्याच्या प्रवाहाजवळ लावलेले असते, जे आपल्यां हंगामात फळ देते, ज्याची पाने कोमेजत नाहींत, अशा झाडासारखा आहे; आणि जे काहीं तो हाती घेतो ते सिद्धीस जाते. दुर्जन तसे नाहींत, ते वार्‍याने उडून जाणार्‍या भुसासारखे आहेत.”

कोणाला असे पुस्तक वाचणे आवडणार नाहीं किंवा त्यांत रमणार नाहीं, ज्याचे वाचन त्याला निरूपयोगी भूसापासून बदलून लबानोनचा विशाल केदार वृक्षाप्रमाणे बनविल, किंवा टेक्ससच्या धूळीची वाटी बदलून हवाईची फलबाग बनविल? आपल्यां अंतःकरणात कोणालाही भूसा असावे असा वाटत नाहीं - मूळ नसलेला, वजन नसलेला, निरूपयोगी. आम्हीं सर्व जण वास्तविकतेच्या खोल पाण्याच्या प्रवाहातून बळ प्राप्त करू इच्छितो आणि फळ देणारे असे उपयोगी लोक बनू इच्छितो.

वास्तविकतेचा तो पाण्याचा प्रवाह देवाचे वचन आहे, आणि सर्वथोर संत त्याद्वारें थोर बनलेले आहेत.

“मीच जीवनाची भाकर आहे; जो माझ्याकडें येतो त्याला कधीही भूक लागणार नाहीं आणि जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो त्याला कधीही तहान लागणार नाहीं.” (योहान 6:35)

हे वचन या वस्तुस्थितीकडें अंगुलीनिर्देश करते कीं येशूमध्यें विश्वास करणे येशू जे काहीं आहे त्यामधून खाणे आणि पीणे होय. ते असे म्हणणे आहे कीं आमच्या आत्म्याची तहाण येशूनें तृप्त होते, म्हणजे यापुठे मला आणखी तहाण लागत नाहीं.

तृप्तीच्या ज्या शोधांत आम्हीं  होतो तो त्याचा शेवट आहे. त्या पलीकडें काहींही नाहीं, आणि काहींही उत्तम नाहीं.

जेव्हां आम्हीं येशूवर तसा विश्वास ठेवतो जसा योहानाचा हेतू होता, तेव्हां येशूचे सान्निध्य आणि अभिवचन इतके संतुष्टिदायक बनते कीं पापाचे भुरळ पाडणारे सुख आमच्यावर प्रभूत्व करू शकत नाहीं (पहा रोम. 6:14). याच कारणामुळे ख्रिस्तामधील असा विश्वास पापाचे सामर्थ्य रद्द करतो आणि आज्ञाधारकपणास समर्थ बनवितो.

योहान 4:14 याच दिशेकडें अंगुलीनिर्देश करते: “परंतु मी देईन ते पाणी जो कोणी पिईल त्याला कधीही तहान लागणार नाहीं; जे पाणी मी त्याला देईन ते त्याच्यामध्यें सार्वकालिक जीवनासाठीं उपळत्या पाण्याचा झरा होईल.” योहान 6:35 नुसार, या ठिकाणी तारणदायी विश्वासाचे साम्य विषयी पाणी पिण्याबारोबर करण्यांत आलें आहे जे आत्म्याची खोल तहान तृप्त करते, आणि तृप्ती जणू ओसंडून वाहणाऱ्या झऱ्यासारखी सुपीक बनते.

योहान 7:37-38 देखील यांचविषयीं आहे: “येशू उभा राहून मोठ्याने म्हणाला, “कोणी तान्हेला असला तर त्यानें माझ्याकडें यावे आणि प्यावे. जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो त्याच्यातून शास्त्रात सांगितल्यांप्रमाणे, जिवंत पाण्याच्या नद्या वाहतील.”

विश्वासाद्वारें, ख्रिस्त आमच्याठायी संतोषकारक जीवनाचा एक अक्षय झरा बनतो जो सदाकाळ टिकतो आणि आम्हास स्वर्गात घेऊन जातो, आणि वाटेत आम्हांला इतर समाधानांच्या पातकीं भ्रमांपासून सोडवितो. हे तो आमच्याकडें त्याचा आत्मा पाठवून करतो (योहान 7:38-39).