The Minimalist's Diary

สัปดาห์นี้ ขอพาทุกท่านไปสำรวจความเป็นอเมริกันและความเป็น minimalist เราเชื่อว่า ถ้าพูดถึงความเป็น minimalist แล้ว หลายคนอาจจะถึงกับตั้งคำถามเลยว่า  เอ คนอเมริกันนี่น่าจะเป็นประเทศสุดท้ายในโลกที่เราจะมาพูดถึงความเป็น minimalist นะ เพราะว่าเป็นชาติที่มีความเป็นทุนนิยมสุดโต่งและบูชาการบริโภคนิยม อย่างไรก็ตาม การที่เราจะไปฟันธงเอาว่าคนทั้งประเทศจะมีบุคลิกลักษณะที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันหมด เห็นทีจะไม่ถูกต้องนัก เพราะสหรัฐอเมริกาถือเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่ (มาก) และมีความหลากหลายสูงทั้งเรื่องชาติพันธุ์ ภาษา รวมไปถึงความเชื่อและวัฒนธรรม

และนั่นก็รวมถึงประเด็นของ minimalism

เชื่อหรือไม่ว่าการเคลื่อนไหวให้คนรู้จักความเป็น minimalist เป็นเจ้าแรกๆในโลก และทำได้ดีและโด่งดัง ก็มาจากสหรัฐอเมริกานี่แหละ จากกลุ่มเล็กๆ ขยายขนาดมาเป็นขนาดใหญ่มากขึ้น จะกระทั่ง ณ ปัจจุบัน เชื่อได้ว่าคนส่วนใหญ่เข้าใจว่าความหมายของ minimalist แล้วเรียบร้อยโรงเรียนอเมริกัน

หลังจากที่เราพูดถึงความเป็น minimalist มาตั้งนาน ก็ค้นพบว่า เรายังไม่เคยพูดถึงความเป็น minimalist ของชาวอังกฤษเลย .. เฮ้ เราพลาดไปได้อย่างไรเนี่ย สัปดาห์นี้เลยจะพาทุกท่านไปเที่ยวอังกฤษทั้งๆที่ต้องกักตัวเพราะโควิด - 19 กันนี่แหละ

ขอบอกเลยว่า คนอังกฤษนั้น เป็นคนประหยัด เราเลยจะเอาวิธีการประหยัดเงินของคนอังกฤษมาเล่าให้ทุกท่านฟัง ผู้จัดรายการได้ทดลองทำมาแล้ว ได้ผลดีพอสมควร และยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าเรายังคงเลียนแบบวิธีประหยัดแบบคนอังกฤษไปเรื่อย ๆ สงสัยจะเก็บเงินได้มากกว่านี้ไม่ต่ำกว่า 15-30 เปอร์เซ็นต์กันเลยทีเดียว

สัปดาห์นี้พบกับเรื่องราวของการปรับตัวกันอีกครั้งกับการ Work from Home เพราะขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ก็ต้องมีชีวิตในช่วงขาขึ้นและขาลง...การทำงานก็เช่นกัน หลายๆวันเข้า เราก็เริ่มขี้เกียจ งานที่ทำก็ทำได้น้อยลง (แต่งานไม่ได้ลดลงนะ) หากใครเป็นแบบนั้น เรามาปรับทุกข์กันค่ะ

ในสัปดาห์นี้พอดแคสเตอร์ประจำรายการกำลังอินไปกับทุกสิ่งอย่าง ในประเด็นความเดือดร้อนของพี่น้องชาวไทยและต่างประเทศ ที่ประสบความเดือดร้อนทางเศรษฐกิจจากพิษโควิด - 19 เลยขอมาเล่าถึงเรื่องราวเกี่ยวกับการล้ม การลุก บทเรียนชีวิต และการให้ โดยเอาชีวิตของคนใกล้ตัวมาเล่าให้ฟัง

ปิดท้ายกันที่ตลาดขายของออนไลน์มหาวิทยาลัย ... ที่มาแรงแซงโค้งทุกตลาดในรอบสัปดาห์นี้ แต่ minimalist อย่างเรา ยังไงเสีย ก็ไม่เสียเงินไปกับตลาดเหล่านี้ค่ะ 555

ไปติดตามฟังกันนะคะ

สัปดาห์นี้ ขอมาพูดถึงประโยชน์ของโลกออนไลน์กันบ้าง เหตุผลประการหนึ่งคือ เราสามารถทำงานทำการได้ผ่านระบบออนไลน์ ทุกท่านลองคิดดูสิว่า หากเกิดเหตุ COVID-19 แล้วพวกเราไม่มี internet กัน สภาพและชะตากรรมของประชากรมนุษย์ออฟฟิศเห็นจะต้องพังกันไปกว่านี้

วันนี้จะขอรีวิวการเรียนการสอนใน Last Lecture ให้ทุกท่านฟัง คลาสสุดท้ายในแต่ละภาคการศึกษาของท่านเป็นอย่างไรกันบ้าง? บอกเลยว่าคลาสเรามาประหลาดมาก เพราะมีไลฟ์สดสุ่มแจกของรางวัล เพื่อเป็นการลดช่องว่างระหว่างกันผ่านโลกออนไลน์

นอกจากนี้ จะขอมาเล่าเรื่องในอดีตกันซักนิด ว่าอะไรทำให้พวกเรากลายมาเป็นเราได้ในปัจจุบัน พอย้อนวัยลงไปแล้วเราอาจจะพบว่า นิสัยเราเองก็ไม่ได้เปลี่ยนกันไปซักเท่าไหร่นะ แล้วตกลงมันเป็นข้อดีหรือข้อเสีย ก็น่าจะอยู่ที่เราเป็นผู้หาคำตอบให้ตัวเอง

บางที เราอาจจะต้องใช้เวลากว่าค่อนชีวิตก็เป็นได้นะ ในการให้วันและเวลามาตัดสินว่า สิ่งที่เราทำ มันถูกต้องหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินของคนอื่น แต่ขึ้นอยู่กับเรานี่แหละ เป็นผู้พิจารณาวาระแห่งชีวิต

สัปดาห์นี้ ถือเป็นสัปดาห์แรกของผู้จัดรายการ aka น้องหมี ที่อยู่บ้านโดยไม่ออกไปไหน สิริรวมได้ 7 วันพอดี ก่อนที่จะมีเหตุต้องออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปซื้ออาหารสด หลังจากที่แห้งเหี่ยวทานแต่อาหารแห้งมาตั้งนาน ที่ผ่านมาคือมีมาม่า ปลากระป๋อง โจ๊กกระป๋องเป็นเพื่อน รวมไปถึงขนมถุงๆ ซึ่งเรียนตามตรงว่าถ้าใครมาทานแบบเราซ้ำๆกันแล้วละก็ มันจะเป็นอะไรที่เริ่มห่วงใยในสุขภาพของตนเอง...ประมาณว่า เราบริโภคโซเดียมไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย

อีพีนี้ เราพูดถึงชีวิตของชาว minimalist ที่เป็น introvert ที่รู้สึกว่าการอยู่คนเดียว (จริงๆ) ไม่ได้ลำบากลำบนแม้แต่น้อย แต่ว่า การอยู่บ้าน ทำงานที่บ้านส่งผลต่อสภาวการณ์ productive ของตนเองอย่างมาก ในทางที่แย่ลง และเพราะงานที่ทำ ไม่มีใครมาคอยควบคุม เลยกลายเป็นว่า เป็นมนุษย์ค้างค้าว นอนเช้า ตื่นเย็น ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ มันจะไม่เป็นอะไรเลย ถ้าเรายังอยู่ในวัย 20 ปรากฎว่า การทำตัวนอนเช้าเหมือนวัยเยาว์ของเรานั้น ส่งผลที่แสนเศร้าต่ออายุ 30 กว่าๆ เป็นอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังกระทบต่อการงานไปไม่น้อย

สัปดาห์นี้ เรามาพบกับเรื่องราวของคนอื่นๆบนโลกใบนี้

ช่วงแรกของรายการ เรายังติดอยู่กับสถานการณ์โควิด 19 อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วยความที่บอกกับคนอื่นๆไปหมดแล้วว่าเราเป็น minimalist แต่เอาเข้าจริงแล้ว วันที่ภาครัฐบอกให้เราลองอยู่ในบ้าน เมื่อที่ทำงานประกาศแนะนำให้ไม่ต้องมาทำงาน (แต่เราก็ถูกเรียกไปทำงานเป็นบางวันอยู่ดี) เราได้ไปทำอะไรที่มันขัดกับความเป็น minimalist บ้าง ส่วนตัวไปซื้อของเข้าบ้านมาค่ะ ทำไปทำมา เหมือนเราไปกักตุนของยังไงชอบกล แล้วก็มานั่งบ่นทีหลังว่า โห ซื้อของอะไรมาตั้งเยอะตั้งแยะเนี่ย จะกินหมดไหม? ในต่างประเทศมีแล้วนะคะ ซื้อของกินมากะว่าจะทำกิน อยู่บ้านยาวๆ ปรากฎว่า ทานไม่หมด อาหารเสีย เปลืองทรัพยากรเข้าไปอีก

วันนี้เรามาลองเช็คสถานการณ์รอบตัวของเรา ในอีกส่วนของรายการ จะมาเล่าเรื่องราวของหลายชีวิต ที่ได้รับผลกระทบจาก COVID-19 และเราในฐานะเพื่อนมนุษย์ เราทำอะไรได้บ้าง?

ขอจงประสบแต่ความสุข สวัสดีค่ะทุกท่าน

สวัสดีวันจันทร์ (ณ จุดๆนี้ อยากส่งสติกเกอร์ให้มากมาย) เป็นอย่างไรกันบ้างคะทุกคน เราได้แต่อวยพรให้ท่านสบายดี ทั้งด้านการเงิน สุขภาพ และ จิตใจ

สัปดาห์นี้เรามาพูดกันถึงเรื่องราวของวิกฤตที่เรากำลังเผชิญอยู่ ณ ขณะปัจจุบัน ทำให้เราต้องเปลี่ยนแปลงในการทำงาน แน่นอนว่าโดน Work from Home ไปหลายรายนอกจากเรื่องงาน เราเองยังต้องเปลี่ยนแปลงในประเด็นด้านการสัมพันธ์กับผู้คน (ให้น้อยลง) T_T ซึ่งส่วนตัวรู้สึกเป็นครั้งแรกถึงความเหงาที่ชีวิตไร้เพื่อนร่วมงาน

อีกประเด็นที่ขอไปแตะคือ การฝ่าฟันวิกฤตทางด้านเศรษฐกิจรายวันที่เกิดขึ้นกับหลายๆคน พอได้ยินได้ฟังเรื่องของคนรอบตัวมาแล้ว ก็อดรู้สึกเศร้าไปด้วยไม่ได้ วันนี้จะเอาเรื่องคนใกล้ตัวมาเล่าให้ฟังค่ะ ถึงแม้งานจะได้รับผลกระทบโดยตรง แต่ก็โชว์สปิริตความเข้มแข็งและความเสียสละ ส่งผลให้เพื่อนร่วมงานรายอื่นๆรอดไปด้วยกัน

ใช่ค่ะ เราต้องรอด!

สัปดาห์นี้ พบกับเรื่องราวของการท่องเที่ยวโดยเฉพาะค่ะ หลังจากที่เราจัดรายการเรื่องการไป บาหลี ฮอกไกโด นอร์เวย์ สเปน มาเลเซีย เยอรมนี สหรัฐอเมริกา มาแล้ว รอบนี้เรามาพูดถึงการท่องเที่ยวในประเทศกันบ้าง แต่ที่พิเศษไปกว่านั้นคือ เราไปเที่ยวกับ maximalist(s)  การไปเที่ยวกับ Maximalist ในรอบนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ เป็นครั้งแรกที่ไปแล้วเจอคนที่จ้างช่างภาพมาถ่ายรูปในการไปเที่ยวโดยเฉพาะ

สัปดาห์นี้ ขอมาพูดถึงเรื่องราวของค่าครองชีพ เปรียบเทียบระหว่างประเทศไทยกับต่างประเทศ ทั้งเยอรมนีและอังกฤษ ปรากฎว่านั่งเปรียบเทียบไปมา เราจะพบว่าค่าครองชีพเวลาที่เราอยู่ต่างประเทศ อาจจะถูกกว่าตอนที่อยู่ประเทศไทย ก็เป็นได้นะ

เอาเข้าจริงแล้วการอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีอีกต่อไป ว่าเราอยู่ถูกกว่าลอนดอน (ในบางโซน) รวมไปถึงค่ากินอยู่ เมื่อเปรียบเทียบกับรายได้ที่เราได้รับเมื่ออยู่ในประเทศนั้นๆ

อีพีนี้ขอมอบฝากไว้ให้แด่ผู้มีฝันอยากไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศทุกท่านจ้ะ

ในรอบสัปดาห์นี้ จะมาเล่าถึงเรื่องราวที่เราได้รับบทเรียนจากการผ่อนสินค้า แทนที่จะซื้อสด เพียงเพราะถูกล่อด้วยโปรโมชั่น ... ถ้าคุณอ่านอยู่ เรารู้คุณกะเคย

อีพีนี้เรายังมาคำนวณรายจ่ายจุกจิก ที่พอเอามากองรวมกันแล้วก็โหว เยอะจริง เยอะจัง... เช่น รายจ่ายรวมทั้งหมดที่เกี่ยวกับมือถือ อย่าลืมว่าไม่ได้มีแค่ค่าเครื่องมือถือเปล่า แต่ยังรวมไปถึงค่าบริการโทรศัพท์รายเดือน ค่าสายชาร์จ (ในกรณีที่เครื่องพัง) - ซึ่งนี่ทำพังบ่อยมาก ค่าซ่อมมือถือ - เพราะนี่ก็ทำตกบ่อยมาก ค่าเคสมือถือ - นี่ก็ทำพังบ่อยอีกเช่นกัน

จบตรงที่ ... คิดไปคิดมาแล้ว เราอย่าเป็นเศรษฐีเงินผ่อนเลยดีกว่า ....