Οι ήχοι της πόλης σιγοβράζουν στα ακουστικά σου, οι δρόμοι και οι ιστορίες τους μπλέκονται με ρυθμούς που δεν σταματούν ποτέ. Κάποτε, κάποιος μίλησε για το σκοτάδι και την αδικία, για τη φτώχεια, για την οργή και την ελπίδα, και η φωνή του αντηχεί ακόμα, γεμίζοντας τα κενά που άφησε πίσω του. Δεν έκανε απλώς μουσική. Τα λόγια του ήταν καθρέφτης της εποχής, ένας τρόπος να νιώσεις όσα δύσκολα λέγονται. Και όταν οι στίχοι του σιώπησαν από τις σφαίρες, έμεινε το κενό, αλλά και η αίσθηση ότι κανένα κενό δεν μπορεί να σβήσει για παντα τη φωνή που ελεγε μονο την αληθεια.