Το βιβλίο της Δευτέρας

Σκέφτηκα για πόσα πράγματα ήμουν ακόμα μικρή, κανείς όμως δεν σου 'λεγε πότε θα μεγάλωνες αρκετά... Και παρακάλεσα το Θεό να μην πάρει το κουνέλι μου, να πάρει αν μπορούσε τον αδερφό μου τον Μάτις: "Αμήν".

Η ΔΕΚΑΧΡΟΝΗ Τζάκετ ζει σ' ένα χωριό της Ολλανδίας μαζί με την έντονα θρησκευόμενη οικογένειά της. Μια χειμωνιάτικη μέρα, ο αδερφός της συμμετέχει σ' έναν τοπικό αγώνα παγοδρομίας. Δυσαρεστημένη που έμεινε μόνη, κάνει μια διεστραμμένη έκκληση προς το Θεό, και ο αδερφός δεν επιστρέφει ποτέ.

Η ΜΙΚΡΗ -που τη λένε πράγματι Τζάκετ αλλά και σταματάει τελείως να βγάζει το πανωφόρι της- παγιδεύεται στο δύσκολο πέρασμα. Σπρωγμένη απότομα στην άβυσσο που είναι η απώλεια, αγωνίζεται να βρει στήριγμα, κράτημα σε μια οικογένεια που τη διαλύει ο πόνος. Ανάμεσα στον τρόμο και την ενοχή, δεν μπορεί να κάνει βήμα μπροστά, ν' αφήσει πίσω την παιδική ηλικία, να ταξιδέψει στις τρικυμίες της εφηβείας.

ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ σφιχτά στο πανωφόρι της, πασχίζει να φυλαχτεί από το θάνατο που είναι παρών σε κάθε γωνιά της φάρμας.

ΠΩΣ αντέχει κανείς τον αφανισμό της χαράς;

Πώς αντέχει ένα παιδί όταν όλα γύρω του καταρρέουν; Όταν οι γονείς του παραιτούνται από τη ζωή;

Όταν ο ορίζοντας της ζωής σκοτεινιάζει και το μέλλον γίνεται νύχτα και ο χρόνος, ακινητοποιημένος, δυσφορεί;

Ένα ανατριχιαστικό και ταυτόχρονα γοητευτικό λογοτεχνικό ντεμπούτο.

Επιτέλους, η νύχτα με τύλιξε·

έπλεα πάνω της, ή μάλλον μέσα της,

ή με μετέφερε μαζί της όπως ο ποταμός μεταφέρει

μια βάρκα...

[από το "Μεσάνυχτα"]

Μπαίνεις στον κόσμο αυτού του μαγευτικού βιβλίου διαβαίνοντας μια από τις πολλές, ονειρικές του πύλες και κάθε φορά που μπαίνεις βρίσκεσαι στο ίδιο μέρος αν και τα πάντα εκεί μέσα έχουν αναδιαταχθεί. Γυναίκα. Άντρας. Παιδί. Φως και σκοτάδι. Χρόνος άχρονος. Είναι μια ιστορία περιπέτειας, μια συνάντηση με το άγνωστο, το ατρόμητο ταξίδι ενός ιππότη στο βασίλειο του θανάτου· μια ιστορία του κόσμου που γνώριζες από πάντα, του πρώτου σου αναγνωστικού, του πρώτου παιδικού σου βιβλίου, μόνο που κάθε γνώριμη όψη του ανασκευάζεται και τρεμοφέγγει, σαν το περίγραμμα ενός ονείρου. Είναι μια ιστορία ενιαία, με μέρη, ωστόσο, μεταβλητά, αφηγηματικό πλαίσιο αινιγματικό, τόνο σπαρακτικό. Μια εξομολογητική, βαθιά προσωπική και ταυτόχρονα καθολική διαπραγμάτευση της απώλειας και του πένθους σε όλες τις μορφές τους. (National Book Award 2014, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

Ένα παραμύθι για έναν μοναχικό κόσμο που ψυχορραγεί, ο οποίος φαίνεται να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητά μας". (KIRKUS REVIEWS)

"Όπως και στα υπόλοιπα έργα του Ισιγκούρο, οι εσωτερικοί στοχασμοί των πρωταγωνιστών του μεταδίδουν ηχηρά μηνύματα. Οι χαμηλών τόνων αλλά διεισδυτικές παρατηρήσεις της Κλάρας για την ανθρώπινη φύση διαθέτουν μοναδική βαρύτητα... Αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα, που υπερβαίνει κατηγοριοποιήσεις, είναι σκέτη απόλαυση". (PUBLISHERS WEEKLY)

«Μεγάλο μέρος της απόλαυσης που χαρίζει η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος οφείλεται στην τεχνική του. Η ανάθεση της αφήγησης σε ένα ανθρωποειδές αποδεικνύεται παράξενη όσο και γοητευτική συνθήκη. Η Κλάρα είναι πλάσμα ευαίσθητο και νοήμον, που παρότι έχει την ικανότητα να συμπάσχει, να προσδοκά και να φοβάται, αναρωτιόμαστε διαρκώς σε ποιο βαθμό μετέχει βαθύτερα στις ανθρώπινες αγωνίες της ζωής και του θανάτου». (Κώστας Κατσουλάρης, bookpress.gr, 28/03/2021)

Σε αυτή τη συναρπαστική ιστορία κρίσεων και επιβίωσης, η Emily St. John Mandel φωτίζει αθέατες πλευρές ενός μωσαϊκού που το συνθέτουν τα παραπήγματα των αστέγων, τα υπόγεια κλαμπ, η διεθνής ναυτιλία, οι παροχές των πολυτελών ξενοδοχείων, η ζωή σε μια ομοσπονδιακή φυλακή.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ την απρόσμενη ομορφιά του, το Γυάλινο ξενοδοχείο κρύβει την απληστία και την ενοχή, την αγάπη και την αυταπάτη, φαντάσματα και ανεξέλεγκτες συνέπειες· τους αμέτρητους τρόπους που μπορεί κανείς να αναζητήσει το νόημα της ζωής.

«Τρεις γυναίκες αντιμέτωπες με ακραίες προκλήσεις στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, οι μοίρες τους πλεγμένες σε μια στιλπνή πλεξούδα, ένα καθηλωτικό βιβλίο...»  Publishers Weekly

«Ένας αριστοτεχνικός ύμνος στον αχαρτογράφητο μόχθο των γυναικών απ’ άκρη σ’ άκρη της γης».  Kirkus Reviews

«Γίνονται ακόμη θαύματα στον κόσμο του βιβλίου!»  Le Figaro Littéraire

«H Λετισιά Κολομπανί είναι μετρ της τέχνης της αφήγησης».  Le Monde

«Μια πανέμορφη ιστορία γυναικών, δύναμης, πίστης και θυσίας».  Booklist

«Οι ιστορίες που συνυφαίνονται σ’ αυτό το σύντομο βιβλίο μένουν μέσα μας και μας κάνουν να σκεφτόμαστε τους μυστηριώδεις τρόπους με τους οποίους λειτουργεί ο κόσμος».  Manhattan Book Review

Η Annie Ernaux προσπαθεί να ανακαλύψει τα διαφορετικά πρόσωπα της μητέρας της, που πέθανε εξασθενημένη από την αρρώστια που κατέστρεψε τη μνήμη της και της στέρησε τη σωματική και πνευματική της ακεραιότητα. Επιχειρεί να ανασυνθέσει τη ζωή αυτής της γυναίκας που υπήρξε η μητέρα της, μιας γυναίκας δραστήριας και ανοιχτής απέναντι στον κόσμο, που δούλεψε ως εργάτρια πριν ανοίξει το δικό της κατάστημα, που αγωνιούσε να διατηρήσει τη θέση της στην κοινωνία, που ήταν μανιώδης αναγνώστρια και πίστευε ότι «για να ανελιχθείς πρέπει πρώτα να μάθεις». Καλείται όμως να αντιμετωπίσει και τα αντιφατικά αισθήματα που πολλές φορές νιώθει μια κόρη για τη μητέρα της: αγάπη και μίσος, ενοχή, τρυφερότητα, ενόχληση, αλλά κι αυτή τη σπλαχνική και σιωπηλή προσκόλληση απέναντι σ’ αυτή την ηλικιωμένη γυναίκα που δεν ζει πια.

Η γραφή της Ernaux, ακριβής και σαφής, επαναφέρει με τρόπο σαρωτικό αυτή τη μητέρα που ήταν για την κόρη της η προσωποποίηση του Χρόνου και της κοινωνικής συνθήκης της καταγωγής: "Έχασα τον τελευταίο δεσμό που είχα με έναν κόσμο στον οποίο δεν ανήκω πια".

Μια σκληρή ιστορία κατάπτωσης και κοινωνικού εξοστρακισμού, μια ντοστογιεφσκική αφήγηση εγκλήματος, τιμωρίας και αναζήτησης μιας συνεχώς διαφεύγουσας λύτρωσης. Το μυθιστόρημα του Ντον Κάρπεντερ παρακολουθεί τις περιπέτειες του Τζακ Λέβιτ, ενός ορφανού εφήβου που περιφέρεται, χωρίς καμιά προοπτική, στα μπιλιαρδάδικα και τα μπαρ του Πόρτλαντ του Όρεγκον.

Ο Τζακ συνδέεται φιλικά με τον Μπίλι Λάνσινγκ, έναν νεαρό μαύρο, δεξιοτέχνη του μπιλιάρδου, που έχει φύγει από το σπίτι του στο Σιάτλ. Μια διάρρηξη έχει κακή κατάληξη και ο Τζακ οδηγείται στο αναμορφωτήριο, απ' όπου βγαίνει πικραμένος από την κακομεταχείριση και την απάνθρωπη πολύμηνη απομόνωση. Στο μεταξύ, ο Μπίλι έχει προσπαθήσει να αποκατασταθεί κοινωνικά, όμως ούτε ο ίδιος ούτε ο Τζακ μπορούν να ξεφύγουν από το οδυνηρό παρελθόν τους. Θα ξανασυναντηθούν στη φυλακή του Σαν Κουέντιν και θα μοιραστούν πολλά, ώσπου το παράξενο, διπλό τους δράμα να φτάσει στη βίαιη και μοιραία του κατάληξη.

Το "Σκληρή Βροχή" είναι ένα μεγάλο αμερικανικό μυθιστόρημα. Σκληρό, αληθινό, βαθιά ανθρώπινο.

Μια λυρική ιστορία για τη δύναμη της ζωής." (Le Monde)

"Ο Γιεν Λιένκε δημιουργεί φανταστικές πληγές με πραγματικό αίμα... Τα βιβλία του διαβάζονται σαν τους σκληρούς λαϊκούς θρύλους που η επίσημη ιστορία δεν αντέχει να θυμάται, και οι ήρωές του νιώθουν εγκαταλειμμένοι, ξεχασμένοι από τον χρόνο." (New York Times Book Review)

"Το ταλέντο του δεν μπορεί να αγνοηθεί." (New York Times)

"Ο πιο εξυμνημένος και πιο απαγορευμένος συγγραφέας της Κίνας." (Financial Times)

Ένα κλασικό μπεστ-σέλερ, που τιμήθηκε με το μεγάλο κινεζικό Λογοτεχνικό Βραβείο Λου Χσουν

Τι να κάνεις σε μία επταήμερη κρουαζιέρα:

- Να προετοιμαστείς πως απ' την πρώτη κιόλας ημέρα όλα θα αλλάξουν.

- Να μιλήσεις στην κοπέλα που κάθεται στο μπαρ.

- Να συμφωνήσετε πως αυτό θα κρατήσει μόνο μία εβδομάδα.

"Το καλό με τις μεθυσμένες αλήθειες είναι πως την επόμενη ημέρα τις ξεχνάς".

"Εξακολουθούν όμως να είναι αλήθεια".

ΚΟΝΟΡ

Μία κρουαζιέρα για τα γενέθλιά μου ήταν το τελευταίο που ήθελα.

Μέχρι που τη συνάντησα το πρώτο βράδυ στο μπαρ του πλοίου.

Κι ας ήταν ένα βράδυ που θέλω να ξεχάσω· έστω μέχρι να τη συναντήσω.

Οι δυο μας συμφωνήσαμε πως αυτό θα ήταν για μόνο μία εβδομάδα.

Λίγο πριν επιστρέψει το πλοίο στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, τίποτα δεν είναι το ίδιο.

ΧΕΪΖΕΛ

Υποτίθεται πως αυτό θα ήταν ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι μετά το Πανεπιστήμιο.

Εκείνος ήταν ό,τι έπρεπε· η καλοκαιρινή μου περιπέτεια πριν τις μεγάλες αποφάσεις.

Όμως, κατάλαβα κάπως αργά πως δεν ήθελα να είναι μόνο αυτό και πλέον δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Λίγο πριν επιστρέψει το πλοίο στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, τίποτα δεν είναι το ίδιο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Μια δυνατή και συγχρόνως συναισθηματικά γενναιόδωρη ερωτική ιστορία". (Savoir Ville)

Το "Όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον" χαρακτηρίστηκε αριστούργημα από τη λογοτεχνική κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα σπουδαίο σύγχρονο μυθιστόρημα για τη μοναξιά, την επιθυμία και την αγάπη. Το βιβλίο κέρδισε το βραβείο Malaparte το 2016.