در سومین اپیزود از فصل «۱۲ قانون زندگی» در ایستگاه فکر،
به یکی از احساسیترین و عمیقترین اصول کتاب میپردازیم:
اینکه چرا بسیاری از افراد برای دیگران مهربانتر، دقیقتر و مسئولتر رفتار میکنند اما در برابر خودشان همین اندازه توجه و مراقبت را نشان نمیدهند.
پیترسون توضیح میدهد که
ریشهٔ این رفتار در نوع نگاه ما به ارزش خودمان نهفته است؛
و اینکه چرا انسانها—با وجود آگاهی از نیازهای خود—
گاهی خود را کمتر از دیگران شایستهٔ مراقبت میدانند.
در این اپیزود خواهید شنید:
- چرا مراقبت از خود یک وظیفهٔ اخلاقی است، نه خودخواهی
- چگونه رابطهٔ ما با خودمان، مسیر زندگیمان را تعیین میکند
- مثالها و روایتهایی که نشان میدهد چرا «بیتوجهی به خود» رایج است
- و اینکه چطور میتوانیم همان توجهی را که به عزیزانمان میدهیم،
به خودمان نیز هدیه کنیم
این اپیزود دعوتی است برای بازنگری در رابطهای
که شاید مهمترین رابطهٔ زندگی هر انسان باشد:
رابطه با خودش.