Σε αυτό το σόλο επεισόδιο και με αφορμή τις τρομακτικές πυρκαγιές που χτυπάνε την Ελλάδα, ο Δημήτρης μοιράζεται τις σκέψεις του σχετικά με το αίσθημα του κλιματικού πένθους που νιώθει και ποια είναι τα στάδια του, σύμφωνα με το κλασικό μοντέλο των πέντε σταδίων του πένθους της Elisabeth Kübler-Ross: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή.

Δημήτρης:

[1:13] Αλλά ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Όπως μεγάλο μέρος του κόσμου έτσι και η Ελλάδα αυτές τις μέρες καίγεται. Έχουμε πάρα πολλές πυρκαγιές. Μεγάλες πυρκαγιές που έχουνε κάψει εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, χωριών, καλλιεργειών. Αυτό δεν είναι φυσικά τίποτα καινούργιο για την Ελλάδα, έχουμε διαχρονικά μεγάλα προβλήματα από τις φωτιές. Μάλιστα υποτίθεται πως τα πευκοδάση με τα οποία είναι γεμάτη η Ελλάδα χρησιμοποιούν τη φωτιά και χρειάζονται τη φωτιά για να αναγεννηθούν και να αναπαραχθούν. Οπότε μέσα σε κάποια λογικά πλαίσια η φωτιά είναι μέρος του οικοσυστήματος της Ελλάδας και του μεσογειακού οικοσυστήματος θα μπορούσαμε να πούμε, αλλά η κατάσταση στην Ελλάδα τώρα...

[2:17] ...είναι πρωτόγνωρη θα έλεγα, γιατί άλλες χρονιές είχαμε μία ή άντε δύο μεγάλες φωτιές. Αυτή τη χρονιά μετά από τον πολύ έντονο καύσωνα - κάποιοι λένε ότι είναι από τους χειρότερους αν όχι ο χειρότερος καύσωνας της τελευταίας τριανταετίας - κατά τη διάρκεια αυτού του καύσωνα που δεν έχει τελειώσει ακόμα - τώρα που κάνω αυτή την ηχογράφηση το Σάββατο 7 Αυγούστου - έχουνε ξεσπάσει και βρίσκονται σε εξέλιξη όχι μία και δύο αλλά πολλές μεγάλες φωτιές. Η μία είναι στη βόρεια Αττική, μία άλλη είναι στην βόρεια Εύβοια η οποία έχει πραγματικά καταστρέψει ένα δάσος μοναδικής ομορφιάς. Είχα περάσει από εκεί διάφορες φορές και απειλεί και μία πανέμορφη κωμόπολη, την Λίμνη Ευβοίας, και είναι και άλλες, έχουμε χάσει το μέτρημα προφανώς. Προς το παρόν έχει πεθάνει μόνο ένας εθελοντής πυροσβέστης οπότε...

[3:23] ...υποτίθεται πως είναι μεγάλη επιτυχία η αντιμετώπιση αυτής της κρίσης, επειδή δεν είχαμε περισσότερους νεκρούς μέχρι τώρα. Από μια άποψη καταλαβαίνω αυτή την αντιμετώπιση ειδικά μετά από την τραγωδία στο Μάτι πριν τρία χρόνια όπου πεθάνανε πάνω από 100 άνθρωποι με έναν πρωτοφανή τρόπο στην Ελλάδα. Σε σχέση με εκείνη την τραγική φωτιά αυτό που ζούμε τώρα σε απόλυτους αριθμούς απώλειας της ανθρώπινης ζωής, αυτές οι φωτιές που ζούμε τώρα...

[4:06] ...είναι ένα τίποτα. Αλλά παρόλα αυτά το μέγεθος της καταστροφής και το εύρος της καταστροφής μάς έχει κάνει όλους να θρηνούμε. Φίλοι μου, η οικογένειά μου, η Μαριλένα θρηνούμε και οι προηγούμενες ημέρες από την Κυριακή και μετά, από τη Δευτέρα και μετά που ξεκίνησαν οι μεγάλες πυρκαγιές αν και όλο το καλοκαίρι έχουμε πυρκαγιές, ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά του καλοκαιριού ήταν τον Μάιο στα Γεράνεια όρη που... Να! Βλέπετε δεν σταματάει αυτό το πράγμα. Δηλαδή κάθε χρόνο έχουμε τεράστιες καταστροφές. Ήθελα να μιλήσω πιο γενικά για το συναίσθημα αυτό, αυτό το βαρύ συναίσθημα που νιώθουμε σχετικά με αυτή την καταστροφή η οποία δεν έχει απαραίτητα ανθρώπινες απώλειες αλλά παρόλα αυτά νιώθουμε ότι κάτι πεθαίνει και είναι ένα συναίσθημα πένθους.

Για την υπόλοιπη απομαγνητοφώνηση, γίνετε μέλη μας στο Patreon.