Μετά από οκτώ μήνες με τον μικρό Σταύρο, η Μαριλένα μιλάει για τους πρώτους μήνες της σαν μαμά και πώς η μητρότητα δεν είναι μόνο ροζ αλλά και κίτρινη, μπλε, άσπρη, μάυρη...

Επικοινωνήστε μαζί μας στο podcast παπάκι easy παύλα greek τελεία org.

Μαριλένα

[0:57] Σήμερα, λοιπόν, θα πάρω όλη την εκπομπή πάνω μου, όλο το podcast - συνηθίζω να λέω «εκπομπή» από τότε που έκανα ραδιόφωνο - και θα σας μιλήσω για το τι συμβαίνει στη ζωή μου τους τελευταίους... Πια, φτάσαμε πια στους οχτώ μήνες. Ο καιρός περνάει εντυπωσιακά γρήγορα από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, δεν καταλαβαίνεις πότε περνάει ο καιρός. Οπότε ναι, θα σας μιλήσω για το... Δεν θα πω το πώς βιώνει μία γυναίκα γιατί είναι πιο γενικό πεθαίνεις. Θα σας μιλήσω, λοιπόν, το πώς βιώνω εγώ τους τελευταίους οχτώ πια μήνες τη μητρότητα. Αν και μ' αρέσει να θίγω, έτσι, μεγάλα ζητήματα, μεγάλα θέματα, εγκυμοσύνη και πένθος και τώρα και μητρότητα. Μ' αρέσει, λοιπόν, να αγγίζω έτσι πιο ιδιαίτερα και μεγάλα θέματα. Αν θυμάστε καλά, είχα κάνει και ένα επεισόδιο μαζί βέβαια με τον Δημήτρη περί εγκυμοσύνης, ότι η εγκυμοσύνη δεν είναι ροζ ή καλύτερα είναι και ροζ και μιλώντας σήμερα για τη μητρότητα μπορώ να το ξεκινήσω από εκεί που το είχα αφήσει.

[2:22] Και θα πω ότι ναι, και η μητρότητα δεν είναι μόνο ροζ. Είναι και ροζ και κίτρινο και μπλε και γαλάζιο και άσπρο, ενίοτε στα βαθιά σκοτάδια της λοχείας μπορεί να γίνει και μαύρο. Η μητρότητα, λοιπόν, έχει και αυτή όπως και πολλά άλλα πράγματα, έτσι, σημαντικά και δυνατά που συμβαίνουν στη ζωή μας πολλές πολλές αποχρώσεις. Για μένα, η πιο μεγάλη παγίδα... Δεν θυμάμαι αν το είχαμε συζητήσει την προηγούμενη φορά στην εγκυμοσύνη. Για μένα, η πιο μεγάλη παγίδα είναι αυτή η τοξικότητα της χαράς και η τοξικότητα της θετικότητας που περιμένεις να έχεις γιατί έτσι σου έχει δημιουργηθεί στο μυαλό από τους γύρω τριγύρω. Και περιμένεις ότι με το που δεις το μωρό θα λιποθυμήσεις από χαρά.

[3:25] Η αλήθεια είναι ότι λιποθυμάς αλλά από πολλά συναισθήματα και από τις ορμόνες που χορεύουν εκείνη τη στιγμή και κάνουν τεράστιο μα πολύ μεγάλο πάρτι. Και στην αρχή όλο αυτό μπορεί να δημιουργήσει ενοχές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν μου φέρανε τον Σταύρο τα πρώτα δευτερόλεπτα και τον ακουμπήσαν επάνω μου δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν θυμάμαι... Θυμάμαι ένα πράγμα θολωμένο από τα πολλά φάρμακα. Θυμάμαι πολύ έντονα και χαρακτηριστικά την ξαδέλφη μου να μου λέει: «Πω πω, δεν ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου;»