"พวกเรารู้สึกไหม เรามีขอบเขต มีกำแพงของตัวเองอยู่ รู้สึกไหม ใครล่วงล้ำกำแพงนี้ เอาตายเลย ทนไม่ได้ อย่างบางคนเดินเข้าใกล้เราเนี่ย กำแพงของมันมาชนกำแพงกับเรา เราไม่ชอบแล้วหละ บางคนเข้าใกล้เรา เราอึดอัด รู้สึกไหม แต่ถ้าคนที่เราชอบ เราอยากลากเข้ามาอยู่ในกำแพงของเรา นึกออกไหม แล้วไม่ยอมให้มันไปไหนแล้ว ขังมันไว้อยู่ในเนี้ย เรามีกำแพงอันนึงสร้างขึ้นมา แล้วมันจะรู้สึกว่า นี่ นี่ อันนี้ของเรานะ อันนี้ไม่ใช่ของเรานะ มันเทียบกันขึ้นมา เลยเกิดว่า เรากับเขา เราดีกว่าเขา เขาดีกว่าเรา เรากับเขาเท่าๆ กัน นี่เป็นปรากฎการณ์ ที่เกิดขึ้น หลังจากที่เราขีดวงกำแพงนี้แล้ว เพราะฉะนั้น อย่างพระอนาคามียังมีวงกำแพงนี้อยู่ พระอนาคามี จะรู้สึกว่า จิตยังมีขอบเขตอยู่ จิตของเราก็มีขอบเขต มีกำแพงขังจิตอยู่ แต่พระอรหันต์ ไม่มีกำแพงอันนี้แล้ว เพราะฉะนั้น จิตพระอรหันต์ไม่มีขอบเขต มานะก็ไม่มี เพราะไม่มีกำแพงอันนี้ซะแล้ว" -- พระธรรมเทศนา หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แผ่นที่ ๗๒ วันที่ ๒ กันยายน ๒๕๖๐