اعتراض به حجاب اجباری، موضوع تازه ای نیست. اما نوع اعتراضی که در چند روز گذشته در تهران و برخی شهرهای دیگر شاهدش بودیم دست کم در سه دهه گذشته بی سابقه است. رفتن زنان پیر و جوان به بالای یک بلندی و تکان دادن نماد حجاب اجباری روی تکه ای چوب، معنایی جز نافرمانی مدنی ندارد. این نافرمانی مدنی، به عنوان یک کنش سیاسی بدون خشونت و مسالمت آمیز، بنا به تعریف، واجد همان خصوصیاتی است که در ادبیات سیاسی به آن، حرکت رفرمیستی یا اصلاح طلبانه گفته می شود. در این برنامه، کنش سیاسی افرادی که تحت عنوان «دختران خیابان انقلاب» نامیده شده اند را از این نظرگاه بررسی کرده ایم. بخش بزرگی از بدنه سیاسی ایران که خود را رفرمیست می خواند در قبال حرکت هایی از این دست، چه موضعی دارد و این موضعگیری به ما چه می گوید؟ این مطالبه، یعنی آزادی در انتخاب پوشش و الغای قانون حجاب اجباری، در چهارچوب جمهوری اسلامی چقدر عملی است؟