به عبارت دیگر

Was the fall of Kabul a result of a behind the scene deal between Americans and Taleban or the American were cheated by Taleban? Now that Taleban are in control what should and can be done to protect millions of Afghans who are living in fear and are in hiding?

زمینهٔ حاکم‌شدن دوباره طالبان درافغانستان چگونه فراهم شد؟‌ سِر نیکلاس کی، سفیر پیشین بریتانیا در افغانستان و نمایندهٔ ارشد پیشین ناتو در کابل که در باره شرایط امروز افغانستان گفته شرمسار است، می‌گوید مشکل از توافق‌نامه صلح با طالبان شروع شد: «مشکل این بود که توافقی که ... امضا کردند، توافقی بسیار ضعیف و به سود طالبان بود. هیچ قید و شرط سیاسی که به راه‌حلی سیاسی میان دولت افغانستان و طالبان منجر بشه در اون ذکر نشده بود». سِر نیکلاس کی مهمان برنامه به عبارت دیگر این هفته است.

لطیف پدرام سیاستمدار، شاعر و رئیس حزب کنگرهٔ ملی افغانستان و مهمان این برنامه به عبارت دیگر، یکی از اعضای هیئتی از سیاستمداران افغان است که در همان روز تسخیر کابل توسط طالبان با طرح‌هایی برای صلح و مذاکره با مقامات ارشد پاکستان وارد آن کشور شدند: «همه ما یک نظر خیلی مشخص داشتیم...و آن این بود که خشونت نشود درافغانستان یک، و افغانستان باید غیر متمرکز بشود...» وظیفه‌ای که به نظر آقای پدرام عمدتا بر دوش خود مردم افغانستان است: «خوب این وظیفه رهبران سیاسی افغان افغانستان است که باید در کابل کنفرانس بگیرند، اعلام موضع بکنند و بگویند که بله ما می خواهیم یک...دولت غیر متمرکز بسازیم». طرح‌های این گروه چه بود؟ و آیا با تسلط کامل طالبان بر افغانستان این مذاکرات تاثیری بر اوضاع خواهد داشت؟

«ما زنان در بیست سال گذشته بلد شدیم که چطور شبیه یک آهو از درون برکه پر از تمساح آب بخوریم». این جمله‌ای است از ویدا ساغری از فعالان حقوق زنان افغانستان در گفت و گو با عنایت فانی با این امید که زنان کشورش در دوره پیش رو همچنان به مبارزه برای احقاق حقوق خود ادامه دهند، بویژه حقوقی که در بیست سال گذشته، هم در قانون اساسی افغانستان و هم در قوانین مدنی آن کشور بدست آمد و باعث درخشش زنان بسیاری در عرصه های مختلف سیاسی و اجتماعی شد. این‌روزها با تسلط سریع و کامل طالبان بر افغانستان آینده زنان و حقوق آنها مانند بسیاری مسائل دیگر جامعه در ابهام است. ویدا ساغری امیدوار است که جهان کشورش را برای حفظ حقوق بشر یاری دهد: « وظیفه جهان یک وظیفه حقوق‌بشری است...افغانستان را از نگاه حقوق بشر تنها نگذارند». گفت و گو با ویدا ساغری پیش از تسلط کامل طالبان بر افغانستان ضبط شده است.

آیا ایران باید در انتظار خوزستان‌های جدیدی باشد؟ دکتر کاوه مدنی، یکی از متخصصان برجسته محیط زیست و مدیریت آب با شهرت جهانی معتقد است: "ما همین الان هم شاهد خوزستان‌های دیگری هستیم و بودیم و سالها ما ندیدیم...بعضی وقتها، بعضی اتفاقات موجب میشن که شما این درد را ببینی..." و "بحث توسعه نامتوازن اصلا درد مملکت است و وقتی بحث توسعه متوازن داشته باشی، حتما تبعیض داری" . کاوه مدنی که مدتی با سمت معاون سازمان محیط زیست، سمت استادی در لندن را رها کرده و به ایران برگشت اما دوباره ناچار به ترک کشور شد در برنامه به عبارت دیگر این هفته در گفت و گو با عنایت فانی می‌گوید که بیشتر"خرد جمعی" این وضع را در ایران شکل داده، "باید روی کاهش مصرف تمرکز کرد و شرایط جدید را پذیرفت".

بیست سال بعد از سرنگونی حکومت طالبان انگار افغانستان به سرجای اول خود برگشته است. مذاکرات صلح به نتیجه نرسیده و کابینهٔ اشرف غنی نه فقط در مقابله با فساد اداری ناموفق بوده بلکه خود با اتهاماتی رو به روست.

چرا رضاشاه به آرمان ساختن دولت ملی مشروطه وفادار ماند ولی به آمال دیگر مشروطه‌خواهان-پایان دادن به خودکامگی- نه تنها ‌توجهی نکرد، بلکه خود به مستبدی خودکامه تبدیل شد؟ و آیا این خودکامگی روند مدرنیزاسیون ایران را کند کرد یا به آن سرعت بخشید؟ محمد امینی پژوهشگر تاریخ ایران می‌گوید: «آدمی مانند رضاشاه که در فرهنگ مشروطه‌خواهی پرورش نیافته بود با دمکراسی میانه‌ای نداشت...آدم بسیار با هوشی بود...ایران‌دوست بود و می‌خواست ایران پیشرفت پیدا بکنه اما زیر سایه چکمه‌های او». بخش دوم گفت و گو با محمد امینی در برنامه به عبارت دیگر این هفته.

آیا ظهوررضاشاه نقطه عطفی در توسعه مدنی ایران در قرن چهاردهم خورشیدی بود یا عاملی بازدارنده در مقابل آزادی‌خواهی مشروطه‌طلبان؟ و چرا اندیشه جمهوری‌خواهی آن دوران عمری کوتاه داشت و به خودکامگی منجر شد؟ محمد امینی، پژوهشگر تاریخ ایران و نویسنده باور دارد که « برای انجام این پروژه‌های مدرن‌سازی به یک سرپرستی جدی نیازمند بودیم و این سرپرستی قدرتمند را دولت رضاشاه بوجود آورد» و «این جمهوری که در آن هنگام در ایران مطرح شد در برابر دمکراسی بود، یعنی جمهوری دمکراتیک نبود». بخش اول گفت‌وگو با محمد امینی در این برنامه به عبارت دیگر

آیا نتیجه‌ انتخابات اخیر ایران و یکدست شدن حکومت می‌تواند آنطور که طیف موسوم به اصول‌گرا با شادی می‌گوید منجر به برون‌رفت جامعه ایران از بحران‌ها و نابسامانی‌ها شود؟ حاتم قادری، استاد پیشین دانشگاه تربیت مدرس و پژوهشگر فلسفۀ سیاسی از جمله کسانی است که برخلاف این آینده کشور را تیره و تار می بیند: «الان جامعه شکاف‌های اجتماعی گسترده‌ای را تجربه می‌کند و این می‌تواند تبعات بدی داشته باشد. همین اتفاق زمان شاه هم بود». و «مسئولان نظام از جمله خود آقای خامنه‌ای هم خوب می‌دانند که چه آینده تلخ و تیره‌ای چه در انتظار نظام و چه جامعه ایران و چه کلیت سرزمین ایرانه». این استاد دانشگاه در پیش‌بینی خود پا را از این هم فراتر می‌گذارد: «ما یک مقدار دوران موقعیت‌بندی تاریخی‌مون را برای رسیدن به یک جامعه دموکراتیک از دست دادیم». آینده جامعه و کشور ایران از نگاه حاتم قادری در برنامه این هفته به عبارت دیگر.

پرویز کاردان، چهرۀ ماندگار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران اخیرا در سن ۸۴ سالگی بر اثر سکته قلبی در لس‌آنجلس آمریکا درگذشت. او که در نوجوانی پایش با کار تحقیقی مختصری در بارۀ خیمه‌شب بازی سنتی شیرازی به ادارۀ فرهنگ و هنر و از آنجا به ادارۀ تئاتر باز شده بود، بعد از اجراهای متعدد تئاتری از جمله از اولین اجراهای در بستۀ ژان پل سارتر و در انتظار گودوی سموئل بکت به تلویزیون رفت و در آنجا هم کارنامۀ درخشانی از خود به جا گذاشت. نام پرویز کاردان بخصوص با خلق سریال‌های پربیننده تلویزیونی پیش از انقلاب، کارگردانی و بازی در آنها و خلق تیپ‌های پرطرفداری در هنر نمایشی ایران مثل سرکار استوار، قاطبه و مراد برقی گره خورده است. این چهره نامدار و محبوب تلویزیون، بعد از انقلاب ایران را ترک کرد و تا پایان زندگی در لس‌آنجلس به فعالیت‌های هنریش در حد ممکن ادامه داد. او پنج سال پیش از مرگش در یک گفت وگوی ویژه با عنایت فانی از برنامه به عبارت دیگر در مورد مشکلات کار در خارج از کشور گفت: «من همیشه سعی می کنم روی پاهام بایستم نه روی زانوهام و روی پاهام ایستادم». بازپخش این گفت و گو در برنامه به عبارت دیگر این هفته.