Hanna Luden, directeur van het Centrum Informatie & Documentatie Israël (CIDI) en Önder Kaya over de Turks-joodse betrekkingen, de Israëlische politiek en een mogelijke tweetstatenoplossing.
De betrekkingen tussen Israël en Turkije zijn de laatste jaren op politiek vlak veranderd. Sinds het incident met het humanitaire scheepskonvooi voor Gaza in 2010, waarbij negen Turkse activisten het leven lieten, leven de regeringsleiders van beide landen op gespannen voet. Tegelijkertijd blijft er veel culturele kruisbestuiving tussen de volkeren van de twee landen bestaan. Israëliërs zijn steeds vaker verknocht aan Turkse televisieseries, terwijl burgers van de twee landen elkaars toeristische bestemmingen blijven bezoeken.
Er zijn verschillende periodes van joodse migratie naar Turkije te noemen. Zo zijn sefardische joden na het Verdrijvingsedict van 1492 en de algehele Inquisitie in Spanje en Portugal geëmigreerd naar niet alleen de Nederlanden en Marokko (Maghreb), maar ook naar de voorganger van Turkije, het Ottomaanse rijk. In latere eeuwen zijn sefardische joden, maar ook ashkenazi- en andere joden doorgereisd naar Ottomaans grondgebied, omdat ze daar tegen een hoofdelijke belasting in vrijheid konden leven en zich bij gildes konden voegen, ambachten konden uitoefenen en handel konden drijven. Tegenwoordig is de Turkse invloed op de joodse gewoonten tot in het joodse staatsrecht zichtbaar.
Sefardische joden leven al sinds de 16e eeuw in Nederlanden; zo ook in het latere en tegenwoordige Koninkrijk der Nederlanden. De populatie Nederlandse joden die met de Holocaust drastisch afnam, is in de 20ste eeuw moeizaam hersteld. Önder Kaya vraagt Hanna Luden naar hoe joden tegenwoordig naar Nederland kijken en met welke redenen ze Nederland bezoeken.
Kaya vroeg Luden ook over de invloed van verschuivende demografische omstandigheden in Israël en hoe dit zijn weerslag heeft op het Israëlische leven van alledag en de Israëlische politiek. Ook worden rechtse politici als Netanyahu, Erdogan en Poetin met elkaar vergeleken. Is Netanyahu de laatste jaren rechtser geworden? En hoe moeten we Benjamin Gantz zien, Netanyahu’s grote politieke uitdager. En wat is het met de mogelijke exit van Netanyahu, die verwikkeld is in corruptieschandalen, het perspectief op een tweestatenoplossing? Wat is het effect van Trump’s keuze geweest om Jeruzalem als hoofdstad van Israel te erkennen? Heeft hij bijvoorbeeld Erdogan, die zich opwerpt als de leider van de islamitische wereld, daar sterker op gemaakt? Dit en meer passeert de revue in een boeiend gesprek van een klein uur.