Café Weltschmerz

De overheid gebruikt ‘het Huis van de Klokkenluiders’ als windowdressing. In werkelijkheid traineert deze onderzoek en veiligheid op alle fronten. Klokkenluiders zijn van de kou in de vrieskou gekomen.

Terwijl ‘het Huis van de Klokkenluiders’ gebaseerd is op de wettelijke taak van onze overheid om zorg en veiligheid te bieden, doet zij het tegenovergestelde.

Het ‘Huis’ is een plek waar de doofpot regeert. Niet alleen voert de overheid haar wettelijke taak niet uit, zij verraad bovendien personen die om maatschappelijke redenen misstanden aan de kaak stellen.

Klokkenluiders zijn er inmiddels gemiddeld even erg aan toe als een kankerpatiënt. Ze staan psychisch en financieel meer in de kou dan ooit tevoren.

Is Amsterdam nog betaalbaar voor haar eigen inwoners? Amsterdammers worden al sinds de jaren zeventig vanuit het centrum naar de stadswandelingen geduwd. Huren worden onbetaalbaar en sociale woningen worden met enorme aantallen de koopmarkt in geduwd. Een ongewenste situatie met demografische consequenties.

Arjan Vliegenthart is oud-wethouder financiën van Amsterdam en tegenwoordig directeur van het Nibud.

Is Amsterdam nog betaalbaar voor haar eigen inwoners? Amsterdammers worden al sinds de jaren zeventig vanuit het centrum naar de stadswandelingen geduwd. Huren worden onbetaalbaar en sociale woningen worden met enorme aantallen de koopmarkt in geduwd. Een ongewenste situatie met demografische consequenties.

Arjan Vliegenthart is oud-wethouder financiën van Amsterdam en tegenwoordig directeur van het Nibud.

Antisemitisme is steeds in beweging aan laat zich daarom moeilijk definiëren. Mensen moeten de grenzen van het toelaatbare zelf bepalen. Met een werkdefinitie moet men het onderscheid goed kunnen bepalen wat laster is, wat smaad, wat antisemitisme is en wat anti-Israël. Is het uitsluitend kritiek op Israël, dan is het geen antisemitisme. Wanneer kritiek op Israël wordt gegeven in de context van het joodse volk of haar identiteit, dan is het antisemitisme.

‘Er zijn in Nederland veel mensen met heel veel, soms kwetsende antisemitische vooroordelen. Er zijn niet veel mensen echt antisemitisch. Dries van Agt doet soms antisemitische uitspraken. Hij heeft soms obsessieve reacties op de staat Israël die verdacht zijn. Het feit dat Van Agt praat over ‘70 jaar bezetting’ impliceert dat de staat Israël geen bestaansrecht heeft. In Israël zelf is ook veel discussie hoe de Palestijnse kwestie wordt behandelt. Het is meer hoe je de problemen bestreekt en benoemd.’

Antisemitisme is steeds in beweging aan laat zich daarom moeilijk definiëren. Mensen moeten de grenzen van het toelaatbare zelf bepalen. Met een werkdefinitie moet men het onderscheid goed kunnen bepalen wat laster is, wat smaad, wat antisemitisme is en wat anti-Israël. Is het uitsluitend kritiek op Israël, dan is het geen antisemitisme. Wanneer kritiek op Israël wordt gegeven in de context van het joodse volk of haar identiteit, dan is het antisemitisme.

‘Er zijn in Nederland veel mensen met heel veel, soms kwetsende antisemitische vooroordelen. Er zijn niet veel mensen echt antisemitisch. Dries van Agt doet soms antisemitische uitspraken. Hij heeft soms obsessieve reacties op de staat Israël die verdacht zijn. Het feit dat Van Agt praat over ‘70 jaar bezetting’ impliceert dat de staat Israël geen bestaansrecht heeft. In Israël zelf is ook veel discussie hoe de Palestijnse kwestie wordt behandelt. Het is meer hoe je de problemen bestreekt en benoemd.’

De dokter als patiënt is het verhaal van een arts die aan den lijve ervaart hoe ziek zijn je leven en je kijk op het leven compleet op z'n kop zet, maar ook hoe ziek de gezondheidszorg zelf is geworden.

“Artsen leren niet om patiënt te zijn.”

Bram Bakker is 54 jaar en leidt een druk leven als psychiater en publicist van onder meer kritische stukken over zijn vak. Ook daarnaast is zijn leven best hectisch. Maar alles loopt, en op het oog zijn er geen grote, onoplosbare problemen in zijn leven.

Dat verandert van de ene op de andere dag als hij wordt getroffen door een mysterieuze aandoening, die ermee begint dat hij niet meer normaal kan lopen. Met tegenzin neemt hij de rol van patiënt aan, en meldt zich met deze klacht bij zijn huisarts. Die is, terecht, gealarmeerd en verwijst hem door naar een ziekenhuis in de buurt.

Wat volgt is een bizarre tocht door de medische wereld in Nederland. Als medisch specialist ervaart Bakker "aan de andere kant van het bureau' hoe groot de kloof kan zijn tussen een patiënt en een deskundige professional. En hoeveel er gebeurt in het leven van iemand met een ziekte – iets waarvoor geen aandacht is in de opleiding tot arts, en waarvan de meeste artsen zelfs helemaal geen weet hebben, laat staan er oog voor hebben. De kritiek die hij eerder had op het tekortschieten van het medische model in de psychiatrie komt in een ander, breder daglicht te staan. De reguliere geneeskunde heeft geen antwoord voor de mensen met onbegrepen klachten. En daarvan zijn er steeds meer.

Massa ontslagen bij de social justice warrior media outlets in Amerika. Ontslagen journalisten worden op Twitter om de oren geslagen met de leus “learn to code”. Dezelfde cynische zin die deze media outlets decennia geleden zo makkelijk voorhielden aan Amerikaanse burgers die verontwaardigd waren over het wegkapen van werkplaatsen door China en Mexico. Het boontje komt om zijn loontje. Ook Trump werd met fake news belaagd door deze media outlets. En ook hier, nogmaals, boontje komt om zijn loontje.

Massa ontslagen bij de social justice warrior media outlets in Amerika. Ontslagen journalisten worden op Twitter om de oren geslagen met de leus “learn to code”. Dezelfde cynische zin die deze media outlets decennia geleden zo makkelijk voorhielden aan Amerikaanse burgers die verontwaardigd waren over het wegkapen van werkplaatsen door China en Mexico. Het boontje komt om zijn loontje. Ook Trump werd met fake news belaagd door deze media outlets. En ook hier, nogmaals, boontje komt om zijn loontje.

De dokter als patiënt is het verhaal van een arts die aan den lijve ervaart hoe ziek zijn je leven en je kijk op het leven compleet op z'n kop zet, maar ook hoe ziek de gezondheidszorg zelf is geworden.

“Artsen leren niet om patiënt te zijn.”

Bram Bakker is 54 jaar en leidt een druk leven als psychiater en publicist van onder meer kritische stukken over zijn vak. Ook daarnaast is zijn leven best hectisch. Maar alles loopt, en op het oog zijn er geen grote, onoplosbare problemen in zijn leven.

Dat verandert van de ene op de andere dag als hij wordt getroffen door een mysterieuze aandoening, die ermee begint dat hij niet meer normaal kan lopen. Met tegenzin neemt hij de rol van patiënt aan, en meldt zich met deze klacht bij zijn huisarts. Die is, terecht, gealarmeerd en verwijst hem door naar een ziekenhuis in de buurt.

Wat volgt is een bizarre tocht door de medische wereld in Nederland. Als medisch specialist ervaart Bakker "aan de andere kant van het bureau' hoe groot de kloof kan zijn tussen een patiënt en een deskundige professional. En hoeveel er gebeurt in het leven van iemand met een ziekte – iets waarvoor geen aandacht is in de opleiding tot arts, en waarvan de meeste artsen zelfs helemaal geen weet hebben, laat staan er oog voor hebben. De kritiek die hij eerder had op het tekortschieten van het medische model in de psychiatrie komt in een ander, breder daglicht te staan. De reguliere geneeskunde heeft geen antwoord voor de mensen met onbegrepen klachten. En daarvan zijn er steeds meer.

Babyboomers sleuren alles mee hun graf in en laten ons achter met; een enorme staatsschuld, een incapabele Europese Unie en een overheidssysteem dat hortend en stotend haar weg zoekt met krakkemikkige banken als fundament.

De generatie babyboomers hebben de welvaart beleend maar niet verdiend. Een vrij associërend gesprek tussen Arno Wellens en Sven Hulleman over de pensioenen, de vergrijzing, de cultuurclash met de Millennials, de onmogelijkheden van de studiefinanciering en verwachtingen over de toekomst van Nederland en de rest van de wereld.