De Döschkassen

Wi mööt Energie spoorn. Un dor kann jedeneen för sick wat dohn. Dor kann man ook kreativ warrn. In Schwerin op’t Finanzamt heizt se intwüschen al mit Poppier. Dor hebbt se je annerletzt je de kompletten Stüüerünnerlogen vun de dorste Russenstiftung, de Manuela Schwesig vörstohn hett, in Kamin opbrennt.

Overs Poppier oprenn‘ dat is ni good för de CO2-Bilanz. Wenn Ju also arger mit‘ Finanzamt hebbt, denn schulln Ju den Stüüerbescheed leever in de blaue Tünn smieten, dor ward denn nohaltiged Poppier vun mokt.

Liekers, man weet je gor ni wat man noch schall. Eenmol schüllt wi de Gas- un Ölheizung‘ ut‘ Huus smieten, denn weller ni. Mol schüllt de Verbrenner-Autos wech, denn weller ni un denn overs doch – veelleicht irgendwann tominst.

In de Sennung mit de Muus heff ick mol sehn, dat man ut Kalk un Quark richti gooden Liem moken kann. De kleevt so good, dat man dormit sogor’n Lastwogen anbörn kann. Dat is ’n gooden Tipp för de Klima-Aktivisten. De schulln sick ehrn Kleever also leever sülms anröhrn, denn Sekunnen-Kleever is gor ni good för de Ümwelt.

Na jo, de nohaltige Kleever is twor ni vegan, wegen den Quark, overs dor mööt de Aktivisten denn eenfach dör. Steekwoord Vegan. Wi schüllt weniger Fleesch eeten.

Un dat utgereekend nu, wo de Luft langsom warmer ward, un man buten sitten un grilln kann. Man kann twor ook de Radieschen un so ut’n eegenen Goorn op den elektrischen Grill haun, de mit Strom ut Solarzelln löppt. Tominst, wenn de Sünn schient. Overs wat ick mi doran gewöhn kann un wat de Schlachters un de Buuern sick doran gewöhn künnt, dat ward sick noch rutstelln. Denn sogor in de Bibel steiht je, dat wi uns vun de Tiern ernährn schüllt. Hmm, veelicht stimmt dat, wat in de Bibel steiht je ook ni. Ick glööv, wi mööt dat langsom un sachen angohn.

Man mutt je ook ni vun Papptöllers Eeten. Dat gifft nömli al lang Party-Töllers, de man miteeten kann. Overs dor mööt Ju sick erst dat eegentliche Eeten wechneihn un achteran den Töller. Annersrüm ward dat nömli ’n tehmli grooten Swienkrom...

In düssen Sinn

Gewöhnungssooken

Man gewöhnt sick an allns, heet dat je, ne. Un wi mööt uns nu an’t Weekenenn weller an de Sommertied gewöhn‘. In de Nacht vun Sünnobend op Sünndag ward de Klock vun twee op dree vörstellt. „Jo, fein“, ward denn weller vun Mennige schimpt, „denn hebbt wi je ’n Stünn weniger!“ Dat is natüürli dumm‘ Tüch, de Dag hett jümmers noch 24 Stünnen.

Liekers: So’n Stünn fröher optostohn, dat geiht den een oder annern düchti in de Knooken. Un jedet Mol, wenn de Klock op Sommertied ümstellt ward, denn markt man dat ook een twee Weeken an de Gnegeligkeit vun mennige Mitminschen.

Dat gifft natüürli ook Gnegels, de jümmers gnegeli sünd, annerlei, wat de Klock jüst anwiest.

Un weller annere is dat lang as breed. De seggt sick: Egol, wat wi Sommer- oder Normoltied hebbt, de Hauptsook is doch, dat wi Tied hebbt.

Un dor hebbt se Recht. Wenn man nömli keen Tied hett, denn kümmt man düchti in Sweet.

Nu ward je al siet veele Johrn in de EU doröver verhannelt, de Sommertied intostampen. Overs as dat so is, eenigen künnt de EU-ler sick erst, wenn dat üm richti veel Geld geiht. Ick kunn mi vörstellt, dat de Sommertied al lang Geschicht weer, wenn de Vörstand vun de Europäische Zentralbank seggt harr, wat de Klockenümstellung wech mutt. De Vörstand hett dat overs ni seggt. So geiht dat wieder mit een Stünn vör in’t Fröhjohr un een Stünn trüch in Harvst.

De letzte Verännerung weer 1996. De veerteihn Johr dorför wurr in September op Normoltied ümstellt. Vun ’96 an denn in Oktober.

Dat heet: All, de hüüt 27 Johr old sünd oder öller, de kinnt dat gor ni anners. Un strieden doht sick över de Regeln tomeist blots de, de dat noch anners kinnenlehrt hebbt.

Tscha. Mi ward dat ook ni so ganz licht falln, vun Sünndag an ’n Stünn fröher optostohn. Overs ick heff mi doran gewöhnt. Al lang.

Ick heff mi ook doran gewöhnt, dat Heiligobend an 24. Dezember is un dat Ostern jümmers ’n annered Dotum hett. Veellicht gewöhnt man sick je doch an düt un dat. Mat mutt blots wulln…

In düssen Sinn

Frank Schätzing is splitteri. Sien Book „Der Schwarm“ is verfilmt worrn. Na jo, so’n beten tominst. Dat Book heff ick leest. Un de achtdeelige Reeg in de ZDF-Mediathek heff ick ook al bet to Enn sehn.

Tscha, ick mutt seggen, wat ick Schätzing verstohn kann. He hett seggt, dat wat ut sien Geschicht morkt worrn is, hett mehr vun Rosamunde Pilcher as vun sien Book. Dor hett he recht. Överhaupt stimmt blots dree, veer Sooken mit dat övereen, wat in’t Book steiht. Ick heff bi’t Fernseh kieken bet to’n Sluss dorop töövt, wat dat ennli losgeiht.

Op de anner Sied: Schätzing wull sülms veel verännern: He wull de Geschicht in de Tokunft speeln loten. Dor schulln ook de „Fridays for Future“-Demos in vörkom un so.

He wull dor wat politisched ut moken. So no dat Motto: „Heuert op mi un Greta Thunberg oder ju kümmt all in de Höll‘ to’n Schiet schippen.“

Ick weet ni so recht, wat mi dat beter gefulln harr – also de Idee, ni dat Schiet schippen. Ick harr eenfach gern sehn, wat in’t Book steiht, sowiet man even duusend Sieden op acht Stünnen tosomdampen kann.

Oha, un denn weer in de ZDF-Ümsettung je ook noch de U-Boot-Kaptein, de vun den Spoßvogel Klaas Heufer-Umlauf speelt wurr. Jungedi, wat’n schauspeelerische Leistung! Dor ward een Angst un Bang‘ vun. Ick heff mi de ganze Tied wünscht, dat sien Kolleg‘ Joko Winterscheidt den Kopp in’t U-Boot steekt un seggt: „Kom‘ Klaas, lot dat no mit dat Schauspeelern. Dat U-Boot kann ook vun anner Lüüd fohrt warrn.“

Wat mi overs würkli splitteri an de ganze Angelegenheit mokt, dat is, wat dat ZDF dor 40 Million‘ för verplempert hett. Vun dat GEZ-Geld. Vun uns‘ Geld. Wenn ’n Privotminsch so veel Euros vör so’n Krom ruthaut is dat sien Sook. Overs so mit dat Geld ümtogohn, dat een anner Lüüd anvertruut hebbt, dat heuert sick ni, much ick meenen.

Dor kümmt je ni mol an de Kino-Kass wat vun Trüch. De Million‘ sünd eenfach wech.

Un in‘ halved Johr ward weller de Rundfunkgebührn anhoven. Tscha, vun nix kümmt nix. Overs nix weer mi in düssen Fall würkli leever ween…

In düssen Sinn

Man wunnert sick je mitünner över so mennige Erfinnungen, ne. Un mennige Erfinners hebbt wohrschienli gor ni dor över nodacht, wat ehr Erfinnungen allns noch no sick treckt.

Mit een so’n dösige Erfinnung heff ick Bekanntschop mokt, as ick so bummeli süss Johr jung weer.

Dormols geev dat besünnere Schruuv-Deckels bi Bruus- un Cola-Buddeln. De Buddeln weern noch ut Glas un de Deckels weern ut Metall. Dormit de overs dichtholn hebbt, weer dor vun binn‘ so’n beten Gummi rinkleevt. Un üm jüst dat Gummi geiht dat. Dor keem nömli mol een‘ op de Idee, dat Gummi ni fast in de Deckels rintokleeven, sünnern dat so antobring‘, dat man dat dor rutpuuln kunn. Op de anner Sied weern lütte Biller. Mol weern dat Sportlers, mol ole Autos un all sowat.

Knibbelbiller hebbt de Dingers heeten, weil man ehr ut de Deckels „rutknibbeln“ schull.

Dor kunn man sogor Sammel-Alben för kööpen, wonehm man de Knibbelbiller rinbacken kunn. De Hefte kreeg man noher gor ni mehr to, weil de Rand vun de Gummidichtun‘ je so dick weer. So richti to Enn dacht weer de Sook also ni. Un de Gummi-Biller hebbt sick ook blots twee, dree Johr holn.

Nu weer ick, jüst as all de annern Kinner, regelrecht verrückt no den Knibbel-Krom. Un eenmol, as mien Öllern jüst groot inköfft harrn, sünd se an’t Weekenenn op Noverschop ween. In de Tied heff ick mi in de över de Kist Cola hermokt, de se köfft hebbt. Ick wull natüürli an de Knibbelbiller ran. Dorför hett overs de Cola ut de Buddeln rutmusst. Ohne dat Gummi weern de Buddels je ni mehr dicht. Also heff ick een Buddel no de annere utsoopen, dat Bild rutknibbelt un denn keem de näste Buddel an de Reeg. Twüschendör heff ick ook mol een Buddel utkippt, weil mien Buuk al so vull weer.

Tscha, as mien Öllern wellerkeem‘, geev dat ntüürli düchti Larm. To’n een‘ weil de Cola all weer un to’n anner, weil ick vun de Cola opdreiht weer as Speedy Gonzales. Ich harr wohrschienli 300 Puls. Mi gung dat ook ni so richti good. Ick glööv, de eenzige, de sick över düssen Dag freut hett, weer de Getränke-Höker…

In düssen Sinn

All, de to’n Johrduusendwessel 25 oder öller weern, kinnt dat noch: Fierobend in’t Fernsehn.

In de dree Programme de dat geev, keem nachts, bummeli Klock twölf – nix mehr. Dor weer blots noch so’n Grimmeln to sehn, „Snee“ hebbt wi dorto seggt. Weet Ju noch? Dat weer de „Sendeschluss“.

Jo un in de Week, also vun Mondag bet Friedag, geev dat ook in de Meddagstünn nix to sehn, wenn ni jüst wat besünnered as de Olümpiade oder so ingang weer.

Na, dat stimmt ni ganz: Nix kunn man ni sehn, man kunn dat „Testbild“ sehn. Dorno kunnen Fernsehtechnikers instelln, wat dat Bild vun so’n oln Röhrn-Fernseher genau in de Meern un de Farven good to sehn weern – wenn dat denn överhaupt ’n Fernsehn mit Farv weer.

To dat Testbild weer so’n Fleuten, so’n Piepen to heuern.

Jo. Un allns tosom hett sick „Sendepause“ nöömt. Wenn man allns tosomreekend, denn kunn man vun 24 Stünnen heuchsten 16 Stunnen Fernseh kieken.

Hüüt kiekt mennige Lüüd in 24 Stünnen 37 Stünnen op de Mattschiev, weil se blang dat Fernsehn ook noch ehr Smartfohn un veellicht ’n Speelekonsole togang hebbt. So ännert sick de Tieden.

Bi’n RBB, den Rundfunk Berlin Brannenborg dreiht man de Tied nu overs jüst geheuri trüch. Dor gifft dat bald nömli blots noch obends mang süss un teihn wat to sehn.

Dat liggt twor doran, dat man bi den Senner ni ganz so kloog mit de Sennegebührn ümgohn is, overs liekers is dat ’n lütte Revolutschoon. So künnt de Öllern ehr Kinner mol wiesen, wo dat utsüht, wenn nix to sehn is – also in’t Fernsehn.

Wenn alle Senners un veellicht sogor dat Internet dor mitmoken wurrn, denn geev dat wohrschienli veel weniger Lüüd mit Bloodhochdruck.

Na jo, sowiet ward dat ni kom‘.

Overs tominst kann man de Situatschoon pädagogisch insetten. Wenn de Lütten to Huus jüst mol weller de Hover steekt, denn kann man in Tokunft seggen:

„Wenn du di ni anstänni benehm kannst, denn kiekst du in Tokunft blots noch RBB…“

In düssen Sinn

All, de to’n Johrduusendwessel 25 oder öller weern, kinnt dat noch: Fierobend in’t Fernsehn.

In de dree Programme de dat geev, keem nachts, bummeli Klock twölf – nix mehr. Dor weer blots noch so’n Grimmeln to sehn, „Snee“ hebbt wi dorto seggt. Weet Ju noch? Dat weer de „Sendeschluss“.

Jo un in de Week, also vun Mondag bet Friedag, geev dat ook in de Meddagstünn nix to sehn, wenn ni jüst wat besünnered as de Olümpiade oder so ingang weer.

Na, dat stimmt ni ganz: Nix kunn man ni sehn, man kunn dat „Testbild“ sehn. Dorno kunnen Fernsehtechnikers instelln, wat dat Bild vun so’n oln Röhrn-Fernseher genau in de Meern un de Farven good to sehn weern – wenn dat denn överhaupt ’n Fernsehn mit Farv weer.

To dat Testbild weer so’n Fleuten, so’n Piepen to heuern.

Jo. Un allns tosom hett sick „Sendepause“ nöömt. Wenn man allns tosomreekend, denn kunn man vun 24 Stünnen heuchsten 16 Stunnen Fernseh kieken.

Hüüt kiekt mennige Lüüd in 24 Stünnen 37 Stünnen op de Mattschiev, weil se blang dat Fernsehn ook noch ehr Smartfohn un veellicht ’n Speelekonsole togang hebbt. So ännert sick de Tieden.

Bi’n RBB, den Rundfunk Berlin Brannenborg dreiht man de Tied nu overs jüst geheuri trüch. Dor gifft dat bald nömli blots noch obends mang süss un teihn wat to sehn.

Dat liggt twor doran, dat man bi den Senner ni ganz so kloog mit de Sennegebührn ümgohn is, overs liekers is dat ’n lütte Revolutschoon. So künnt de Öllern ehr Kinner mol wiesen, wo dat utsüht, wenn nix to sehn is – also in’t Fernsehn.

Wenn alle Senners un veellicht sogor dat Internet dor mitmoken wurrn, denn geev dat wohrschienli veel weniger Lüüd mit Bloodhochdruck.

Na jo, sowiet ward dat ni kom‘.

Overs tominst kann man de Situatschoon pädagogisch insetten. Wenn de Lütten to Huus jüst mol weller de Hover steekt, denn kann man in Tokunft seggen:

„Wenn du di ni anstänni benehm kannst, denn kiekst du in Tokunft blots noch RBB…“

In düssen Sinn

Hüüt is de internatschonale Dag vun de Muddersprook. Nu much ick overs mol weeten, wat denn mit „de“ Muddersprook meent is. Dor is je vun een Sprook un ni vun mehrere de Reed‘. Wat mien Mudder sprooken hett, dat weet ick. Wenn ick overs ’n Japaner froog: „Segg mol, hett Dien Mudder ook Plattdüütsch snackt?“ denn wurr de Minsch ut dat Land vun de opgohnde Sünn mi so lang dösig ankieken, bet de Sünn weller ünnergohn is.

Dorüm wurr ick seggen: Entweder de Dag ward ümbenennt in den Dag vun de Mudderspooken – plural – oder man schull de Lüüd even vertelln, wat mit de eene Muddersprook denn meent is. Veelicht je Babylonisch.

In de Bibel steiht, dat de leeve Gott de Lüüd in Babylon, de all een Sprook sackt hebbt, ganz veele verschedene Sprooken anhext un ehr op de ganze Welt verdeelt hett, domit se blots ni nochmol op de Idee kom‘ wurrn, ’n Turm bet in Himmel to buun. Gott wull anschiend keen Besöök hebben.

Tscha. Un dorüm verstoht mennige Völkers op de Welt sick hüüt ni mehr so recht. Man mutt je ni mol op ünnerscheedliche Länner kieken, üm sick över dat Problem mit de Sprooken klor to warrn. Dor mutt man blots mol een ut Bredstedt, de Friesisch snackt un een ut‘ Oberammergau telefoneern loten. Wenn dor to’n Bispeel de een den annern an’t Telefoon verkloogfiedeln schall, wat ’n Miestriebel is – also ’n Ameise op Hochdüütsch –, denn kann man sick al mol ’n richti grooten Putt Kaffe dörbüddeln. Dat duuert.

De Minschen, annerlei wonehm op de Welt, verstoht sick bilütten je ni mol, wenn se desülbige Sprook snackt. Wat schall man dor blots vun holn?

De Sinn vun den Dag vun de Muddersprook schall ween, dat kulturelle Identitäten erholn blifft. De UNESCO hett sick dat utdacht.

Na jo, ick harr wiss nix dorgegen, dat bi uns weller mehr Platt snackt wurr.

Scheun weer’t op de anner Sied overs ook, wenn de Lüüd, so as dor in Babylon, sick verstohn wurrn.

Overs wat is denn nu „de“ Muddersprook? Ick wurr seggen:

De Muddersprook is de Sprook, de jedeneen in sien jeweiliged

Vadderland snackt...

In düssen Sinn

Allns ward düürer. Dat weet wi. För dat Geld, för dat man sick vör twee Johr den Inkööps-Korf noch vullpacken kunn, is dor nu meist blots noch de Hälfte bin. Annerlei wat man op’n Weeken-, in Supermart oder bi’n Hööker an de Eck inköfft.

Na jo, düt un dat kann man je plon‘. Bi menniged kann man sick ook Tied loten, üm Priese to verglieken un so.

Wat overs is, wenn een wat in de Mööt kümmt, mit dat man ni reekend hett, dat krieg ick nu jüst to spöörn. Mien Warksteed, de mien Auto jüst in de Mook harr, üm dor frischen TÜV op to moken, hett mi anroopen: „Heiko“, hett de Warksteed-Chef seggt, „hol di fast, dien Woog‘ is op’n Weg in de ewigen Jagdgrünn‘.“ Bet dat de TÜV uns scheed‘, ne.

Nu heff ick jümmers al to de Lüüd heuert, de sick Gebruukte köfft. Fröher, to D-Mark-Tieden, hett man för’n Handvull Duusenders jümmers wat Anstänniged kreegen, wo man good un gern fief, süss Johr mit fohrn kunn. Un ick fohr veel. Ook mol mit’n Wohnwoog achter an Hoken.

Denn, as de Euro keem, hebbt sick de Priese tehmli gau verdubbelt. De Euro weer twor dubbelt so veel wert as de D-Mark, overs bald weern jüst so veel Euro-Duusenders nödig as in Mark, üm ’n Auto för to kriegen, dat fief, süss Johr good holn hett. Na jo, in de Kisten werr je ook jümmers mehr Speelkrom bin, den man ni verschinkt kreeg. Annerlei, wat man dem Krom hebben wull oder ni.

Nu heff ick mi also mit ’n Handvull Duusenders vör’n Compjuter sett, üm notgedrung‘ no’n frisched Auto to sööken. Dor harr ick gor keen Lust un noch weniger Tied to. Overs wat mutt, dat mutt je nu mol. Man good, dat ick vör’n Compjuter „seeten“ heff. Anners harr ick mi hensetten musst.

De Autos, de man nömli nu för dat Geld kriegt, för dat man 2020 noch wat Anstänniged kreeg, kann man an un för sick direkt no’n Schrottplatz fohrn. Wenn de dorsten Koorn denn överhaupt noch fohrt.

Tscha, wenn man sick noch ’n Gürtel leisten kann, denn mutt man em nu inger schnalln. Wat ’n Arger.

Dor kümmt mi doch glieks weller dat ole Schruuver-Spreekwoord in Sinn:

Dat Woord Auto fangt mit „Aaah“ an un hölt mit „Oooh“ op...

In düssen Sinn

„Mann, wer hätte das gedacht? Dass es einmal soweit kommt – wegen 99 Luftballons…“ Jo wokeen harr dat dacht? Wiss hett Nena, as se ehr Leed 1983 sungen hett, sülsm ni ohnt, wo dicht an de Wohrheit se mit den Text leegen hett.

Na jo, se hett dat meern in Koln Krieg bi Dieter Thomas Heck in de Hitparade sungen. Un de harmlosen Luftballongs de ’n groote Krise utlöst hebbt, de weern ’n scheuend Bild.

Se weern ’n Bild dorför, wo sick de lütten Lüüd vörstellt hebbt, wat in de Köpp vun Kriegsministers, Generols un Stoots-Chefs vörgeiht.

In Würklichkeit geef dat 1983 al so veel „High Tech“, dat man mit Ballongs keeneen Bang moken kunn.

Jo. Un hüüt gifft dat noch mehr Technik. All de grooten Länner hebbt intwüschen so veele Spionage-Satelliten in‘ Orbit rümsuusen, dat de Dingers sick al meist gegensiedig över’n Huupen fleegt.

Agenten bruukt ook al lang keen „Wanzen“ mehr, de se anner Lüüd in’t Huus schummelt, üm ehr aftoheuern. Wanzen hett intwüschen jedeneen vun uns in de Tasch. De künnt ni nur den Ton opteeken, sünnern ook Fotos un Filme moken un anwiesen, wo genau op de Welt wi jüst sünd: De Mobiltelefoone, de wi all friewillig överall mit hensleept. Blots ’n lüttet Programm dor opspeelt un för James Bond un Li Chang gifft dat keen Geheemnisse mehr.

To Huus hebbt veele Lüüd denn ook noch de dorsten „intelligenten Luutspreekers“, de uns vun morns bet obends toheuert. Un wat wi wann un wonhem köfft, dat weet ook jedeneen, de dat würkli weeten will.

So. Un een, twee Luftballongs ut China löst nu ’n internatschonale Krise ut? Würkli? In Ernst?

Dor mutt man nix an verännern, üm dor Satire vun to moken. Dat bruukt man eenfach blots so as sick dat afspeelt hett, vertelln, üm dor ’n Sketsch för de Heute-Show över to dreihn.

Mann, Mann, Mann. All de Stootschefs, schulln sick würkli langsom mol beruhigen. Dat gifft würkli Slimmered. Xi Jinping mokt dat je al vör. De is so entspannt, dat he twüschendör eenfach mol „een fleegen“ lött…

In düssen Sinn

So, nu is dat sowiet. Siet güstern mutt man in Bus un in de Iesenbohn keen Maske mehr opsetten.

De Gefohr is vörbi – seggt man. Na jo, wenn Experten sowat seggt, denn stimmt dat ook. Besüüners, wenn düütsche Experten sowat seggt. 2007 to’n Bispeel, dor hett Joseph Ratzinger, de düütsche Papst Benedikt, de Vörhöll dichtmokt. De hett he eenfach afschafft.

De Lüüd in Vatikan weern sülms ni so ganz övertüücht dorvun, wat dat de Vörhöll, to de man ook Limbus seggt hett, överhaupt geev.

Overs to Seekerheit hebbt se ehr afschafft. Wat ganz bestimmt wech is, mit Stempel un Siegel un Vörgangsnummer, dat mokt ook keen Arger mehr.

Tscha, un Corona mokt nu ook keen Arger mehr. Dat is je wunnerbor. Man kann seggen, de Gefohr dör Corona is afschafft worrn. Dat hett man so besloten. Un dorüm mutt man nu ook in Bus un Bohn keen Maske mehr opsetten.

Dat bringt overs wat anners mit sick. Nu markt man no meist dree Johr weller, wo de Lüüd eegentli rüüken doht un wo se in Würklichkeit utseht. Dor mutt man för schwärm‘.

Kann angohn, dat nu weller mehr Lüüd vun Bus un Bohn op dat eegene Auto ümstiegt oder leever to Foot löppt, weil se dat ganze Elend ni mehr rüüken un ook ni mehr mit ansehn mögt.

Na jo, man „dörft“ de Maske je afsetten, man „mutt“ dat ni. Man kunn sick je dorop eenigen, dat man sick de Dingers gegensiedi to’n Gefalln wieder opsett – so mehr ut kosmetische Grünnen meen ick.

Overs, ick glööv, dat ward nix.

Dorüm mööt wi uns bilütten dorüm kümmern, wat mit all de Masken passeern schall de noch in de Regole oder bi uns in de Schappen liggt.

Veellicht kann man dor je Bikinis ut moken oder Knee-Schoners för de Arbeid in Goorn. Och, irgendwat ward uns al infalln.

Richti ümdinken mööt nu overs all de, de sünst jedeneen, de mol kort ’n schluck drinken wull, angnegelt hebbt: „Maske op!“ Overs ook de ward wat anners to’n Gnegeln finnen. Op’t Letzt‘ künnt se sick je vör de Vörhöll stelln un fordern, dat se weller opmokt ward…

In düssen Sinn