De Döschkassen

Vöriged Weekenenn weer je dat Beschleunigngsrenn‘ op’n Floogplatz in Hopen. Robert Habeck un Greta Thunberg harrn Hannen un Fööt övern Kopp tosomhaut, wenn se mitkreegen harrn, wat dor an Benzin ut’neenfohrt worrn is.

Na jo, för mi sülms is dat twor ook nix – in veerhunnert Meters op meist tweehunnert Sooken hoch to brettern. Dorbi totokieken finn ick overs doch interessant.

Wat mi overs an mehrsten faszineert, dat is de Kreativität, de de Fohrers in ehr Flitzers rinsteekt. Wat dat Schruuven angeiht, bün ick nömli ook noch een vun de ole School. Ick bün mit de „Werner“-Böökers vun Brösel opwussen, de je in Würklichkeit Rötger Feldmann heet. Un dat Vörbild för Werner, dat is sien Broder Andi, de blangbi in de Werner-Filme den Meister Röhrich sien Stimme utlehnt hett. Andi hett würkli Klempner lehrt un sien Meister Röhrich hett dat ook in echt geeven. Un sien Moped hett Andi würkli so as in Film friseert. Intwüschen is ut Andi Feldmann al lang ’n „Metall-Künstler“ worrn. Jümmers weller buut he niede Motorrööd un bilütten ook Autos. Dorför söcht he sick oln Krom ut sien Schuppens tosom un mokt dor wat Frisched ut. Dor ward denn flext, mit de Isentosombollermoschien düt un dat tosombrennt un so wieder.

Andi will oftmols gor keen TÜV op de Fohrtüüch hebben. He hett eenfach Spoß doran, mit sien Frünnen to klütern. Ünner „Andis Funktionspunk“ kann man ehr op Youtube dorbi tokieken. Dat doh ick ook jede Week.

Andi deiht dat, wo ick mien Levdag vun dröömt heff: In de eegene Warksteed klütern, ook mol ’n Stünn‘ blots dorop rümdinken, an wat för’n Steed man ’n Lamp anbuut. Jo, un Andi Feldmann is mit sien Lüüd je ook bi’t Rennen in Hopen ween. Dor keem ick mit sien Kollegen Nils un Jörg an’t Snacken. Denn keem ook noch Andi persönli dorto. Ick harr richti Hartkloppen. Dor wurr denn vun de dree Klüterers un mi noch dat Foto opnohm. Andi un ick in de Meern, Nils op de rechte, Jörg op de linke Sied. Tscha, wenn’t no mi geiht, denn bruuk ick no den dorsten Snappschuss düssed Johr nix anners mehr to Wiehnachen...

In düssen Sinn

Siet över 20 Jor heff ick al’n Ackersnacker, ’n Mobil-Telefoon. Un siet mehr as Teihn Johr heff ick sogor ’n Smartfohn, mit dat man veel mehr as blots telefoneern kann.

Nierdings heff ick sogor twee Smartfohns. Dat eene heff ick in de Tasch, dat annere wicht bummeli twee Tünn‘ un löppt mit Diesel. Dor kann ick mi sogor rinsetten.

Jo, richti, mien frisched Auto is dat, dat hett nömli ’n Steekplatz för ’n Sim-Koart. Ick weet gor ni, wat „Sim“ heeten deiht. Is ook annerlei. Jedenfalls heff ick bi mien Mobilfunk-Anbeeder anroopen, dormit ick an so’n tweete Koart för mien Auto keem. „Keen Probleem“, hett de Mann bi de Firma seggt. So’n tweete Koart weer je bi mien Verdrag dorbi.

Overs ick kunn je ook op ’n annern Tarif wesseln. So harr ick desülbigen Leistung‘, för dat halve Geld.

Dor heff ick natüürli ni „nä“ seggt.

Also wurr dat klor mokt un allns schull sien Loop nehm‘. Dat uttoklabüstern hett good ’n Dreeviddelstünn duuert, denn mien Fründ bi mien Mobil-Anbeeder weer anschiend noch ni so lang in de düütsche Sprook ünnerwegens.

Dree Doog loter reep mi ’n Fruu vun desülbige Firma an. Se kunn good Düütsch, overs se hett so fürchterli gau snackt. Irgendwat weer scheevloopen, de niede Verdrag weer ni „dörgohn“, dor hebbt wi dat nochmol utklabüstert. Weller ’n halve Stünn wech. Ick kreeg ’n E-Mail mit de nieden Verdragsdaten. Dor stunn overs bin, dat ick ni weniger, sünnern mehr as vörher betohln schull.

Also heff ick weller anroopen. Ick schull mien persönliche Code-Nummer seggen, heff overs ni wusst, wo de to finnen weer. De Mann an’t Telefoon hett dat ook ni wusst. Un he keem anschiend ut datsülbige Dörp as mien ersten Beroder. He kunn ook ni so good Düütsch. As he verstohn hett, wat ick vun em wull, hett he den nieden Opdrag storneert. So dat allns so weer as dat jümmers ween is. Nochmol meist ’n Stünn wech.

Tosom weern rund dree Stünnen vun mien Leven för gor nix opbruukt. Schier! Intwüschen bün ick an överleggen, wat ick mit mien Auto ni leever eenfach blots fohrn anstatt telefoonern schull…

In düssen Sinn

Is Ju eegentli al mo de Galle rutsneeden worrn, also de Gall’nbloos? Mi jo. Jüst erst.

Ick harr mitmol Wehdoog in Buuk, so’n Pien heff ick mien Levdag noch ni hatt.

Tähnweh is ’n Strandurlaub dorgegen. Op’t Letzt‘ gung dat mit Blaulicht un düchti Morphium in Kopp no Heid‘ in’t Krankenhuus. Overs dat Morphium hett ook ni holpen. De Wehdoog wulln ni weniger warrn.

Ick bün denn erstmol ünnersöcht worrn. Un veele Sprütten heff ick kreegen un denn bün ick weller ünnersöcht worrn.

Mi wurr no ’n poor Stünnen vertellt, dat ’n Operatschoon nödig weer. Un mi weer intwüschen allns annerlei.

Ick kreeg noch’n Sprütt un denn gung dat Licht bi mi ut.

As ick weller opwokt bün, harr ick veer Löcker in Buuk un ’n Schlauch hung mi ut de Kiep – mit ’n Büddel doran, wo Bloot bin weer. Overs de düllsten Wehdoog weern wech.

Ick weer de glücklichste Minsch op de Welt. Un ick bün ümmer noch ganz begeistert dorvun, wat de Dokters allns moken künnt.

Mi wurr vertellt, dat de OP wunnerbor loopen is un dat ick in Tokunft ook good ohn‘ Gall’nbloos leven kann.

Dor bün ick nodinkli worrn. Worüm hett man överhaupt wat in Lief, dat man an un för sick gor ni bruukt?

Ick meen, wenn man to’n Bispeel dat Gehirn rutnehm wurr, denn weer de Dag wohrschienli versaut.

Nu heff ick lehrt, dat de Gall’nbloos so’n „Relikt“ ut de Anfänge vun de Minschheit is. De hebbt de Lüüd bruukt, as dat blots selten wat Anstänniged to eeten geev. Overs wenn dat wat geev, denn glieks veel op mol, so’n rohed Mamut-Kottlet oder so – mit ’n Barg Fett doran.

Un wenn dat losgung, denn hett de Gall dorför sorgt, dat wi dat verdau’n kunnen. Aha. Liekers is dat dösig: Wi hebbt keen Fell un keen Steert mehr, overs de Gall is noch dor. Na jo, bi mi je nu ni mehr. So kann mi de Gall ook ni mehr överloopen. Schier.

Jo, de minschliche Körper is doch ’n echted Wunnerwark.

Un dat Genie, dat sick düssed Wunner utdacht hett, dörft ook mol ’n Organ in Buuk vergeeten, dat wi eegentli ni mehr bruukt…

In düssen Sinn

Na, weller klor in Kopp? De Froog geiht natüürli an de Mannslüüd. Güstern weer je Vadderdag. An un för sick je Himmelfohrt. Overs för den een oder annern Vadder un ook för Mannslüüd, de noch gor ni Vadder sünd, ward de dorste Dag mitünner ook to’n Himmelfohrtskommando.

Dorbi gifft dat den Dag as Vadder- oder Herrndag, as man ook seggt, noch gor ni so lang.

Erst 1931 hatt dat den ersten Vadderdag in Düütschland geeven. Un de Idee dorto kümmt an un för sick ut Amerika.

Dorbi geev dat in’t 19. Johrhunnert al een Dag, an den de Vadders ehr Söhns in de Sitten un ook de Unsitten vun’t Mannween inföhrn schulln.

Jesus un sien Vadder Josef – eegentli mutt man je Steefvadder to Josef seggen – de beiden sünd also worhschienli noch ni mit ’n Kist Beer oder ’n Buddel Wien un ehr Kollegen vun de Buusteed dör Nazareth trocken. Overs veellicht geev dat för de Mannslüüd dormols je sowat Ähnliched. Man weet dat ni.

In de Bibel steiht je, dat man Vadder un Mudder ehrn schall. Vun Vadder- un Mudderdag steiht dor overs nix, sowiet as ick dat weet.

Anners weer dat wiss ook gerechter verdeelt. Mudderdag fallt je jümmers op’n Sünndag. Dor gifft dat keen frien Dag för. Düt Johr hebbt se sogor de Kommunalwohl op’n Mudderdag sett.

An‘ Vadderdag ward wiss nie ’n Wohl stattfinnen, weil je tofälli ook Christi Himmelfohrt is. Man kunn nu ook kieken, wat de Karkenböbersten dorto seggt, dat sick de Mannslüüd an Himmelfohrt besuupen doht.

Overs de Wohrheit süht doch so ut: Uns‘ Welt ward ümmer ernster. Wi mokt uns dat Leven vun Johr to Johr swörer. Dor is allns, wat all dat Ernsthaftige twüschendör mol so’n lütt beten opbreeken deiht, willkom‘ un beter as noch mehr Ernst.

Vadderdag is Vadderdag. Annerlei wo de Dag herkümmt un wat he dorstelln schall. De eenzige Fierdag, för den man keen grooten Sinn un Achtergrund bruukt. Dor künnt je ook de Fruunslüüd verrücktspeeln, weil de Mannslüüd ni to Huus sünd.

Un ick will hopen dat Ju all tosom güstern ’n Barg Spoß hatt hebbt…

In düssen Sinn

Veellicht warr ick nochmol Buddhist. Blots wegen de Idee mit dat Karma. Un denn wurr ick allns dorför dohn, dat ick in’t näste Leven ’n Katt wurr. Also wenn’t geiht, ’n Koter.

Ick mutt mi overs noch mol erkunnigen, wat man sick bi de Karma-Sook denn utsööken kann, an wat för ’n Steed man dat näste Mol op de Welt kümmt.

Denn in Gegenden, in de Katten opfreeten ward, wurr ick dat denn wiss ni so scheun finnen.

Ick weer leever hier bi uns ’n Koter, so’n Stuuventiger in ’n fründliche Famielje mit Kattenklapp in de Döör, so dat ick jümmers rin- un rutloopen kunn as ick lusti weer. To Huus kreeg ick denn kostenlos to freeten. Un wenn mi een Kattenmfudder ni smecken deh, denn wurr ick dor blots eenmol an rüüken de Snut vertrecken un dat Eeten liggenloten.

Intwüschen wurr ick kieken, wat de Novers mi so henstellt, wenn ick ehr jümmers weller mol üm de Been strieken wurr. No twee Weeken wurr to Huus denn betered Fudder stohn. Ut Mitleid vun mien Minschen. Overs ook ut Bammel dorför, dat ick ganz no de Novers hentrecken kunn.

Un mien Minschen, de wurrn sick denn regelrecht dringeln, dat se jo as ersted mit mi schuusen dörft.

Wenn ick kuschelt warrn wull, denn wurr ick eenfach bi een vun de Minschen op’n Schoot hüppen un denn gung dat los. Stünnenlang. So oft as ick dat wull.

Mitünner wurr ick mien Lüüd ook mol ’n Muus vör de Döör leggen, dormit se sehrt, wo dull ick ehr leev heff.

De anner Tied wurr ick eenfach moken, wat mi jüst in Sinn kümmt.

Wenn man sick nu overs so’n lütt beten verschätzt, un dat haut ni ganz hen mit dat Katt oder Koter warrn, denn kunn dat ook düchti no achter losgohn. Wat is, wenn man ’n Schwamm in’t Polarmeer ward. De Dingers künnt ’n poor duusend Johr old warrn. Duusende vun Johrn dor in düüstern op’n Grund sitten, ni wech köön‘, weil man keen Been hett un sick de ganze Tied den Mors affreern.

Nä, dat weer nix för mi. Dat weer mi ook to langwieli.

Ick glööv ick warr veellicht erstmol doch keen Buddhist. Dat is mi eenfach veels to riskant…

In düssen Sinn

An 20. April is Elon Musk sien Raket‘ „Starship“ losflogen. De gröttste Raket‘ de dat betlang geeven hett.

Sünnerli wiet is de Damper overs ni kom‘. No ’n poor Minuten is dat Dings explodeert. Musk hett sick liekers freut. Sogor vun ’n „grooten Erfolg“ hett he snackt.

Jo. Man mutt sick blots oft genog seggen, dat allns good is, denn is allns good. Dat hett de Luftfohrtverwaltung vun de USA, de FAA overs ganz anners sehn.

De hett moneert, dat de Schrott vun dat dorste Sternschipp bi’t Rünnerfalln no den „erfolgrieken“ Test veel Natuur in Dutt haut hett.

Mi hett je wunnert, wat de Raket‘ överhaupt losfleegen dörfst hett. De Afschussramp weer nömli noch gor ni ganz ferti. Dor hett de Deel fehlt, de de Hitten vun de Düsen opnehm‘ schull. Dat is de FAA anschiend gor ni opfulln. Veellicht wull man dat ook gor ni sehn. Man weet dat ni.

Dat Füüer vun de Düsen hett jedenfalls blangbi ook noch de halve Afschussramp un düt un dat in de Ümgeevung inschmulten.

Nu seggt de FAA overs, dat Musk erstmol ni noch een vun sien groote Raketen fleegen loten dörft. Dat dörft he erst, wenn allns anstänni funktschoneert. De Entscheedung is wiss richti un de kann man ook verstohn. Dorbi froog ick mi overs, wo man wiesen kann, dat ’n Raket’ flücht, de je jümmers ’n Eenzelstück is, dat man ni in Supermart kriegt, wenn man ehr ni fleegen loten dörfst. Dor bitt sick de Katt in‘ Steert.

So funktschoneert Bürokratie, bi de an’t Enn nix mehr funktschoneert.

Op de anner Sied seh ick in Oogenblick je ook gor keen Grund dorför, Lüüd no’n Mond oder no’n Mars fleegen to loten. Dat gifft genog Probleem‘ op de Eer to lösen.

Overs as man süht: De Bürokratie is intwüschen al in’t Weltall ankom. Un wenn de Musk-Raket‘ irgendwann doch noch to’n Mars flücht, denn steiht op’t halve Enn wohrschienli ’n Polizei-Raket‘, un dat Starship ward de Kelle wiest: „Anholn, Düsen afstelln, Föhrerschien, Fohrtüchschien un Frachtpoppiern bidde!“

Jo, wenn de Minschheit no de Sterns griept, denn mutt dat iesig kole Weltall sick ganz warm antrecken...

In düssen Sinn

Kinnt Ju anne Will? De kümmt mit ehr Sennung tomeist no’n Tatort an Sünndag in’t erste Programm.

Bi Anne Will tummelt sick jedet Mol Lüüd ut de Politik, ut de Wirtschop, ut’n Journalismus un ook ut de Weetenschop. Mol ganz bekannte, mol wülk ut de drütte oder veerte Reeg. Anne nehmt allns, wat se jüst vör de Flint‘ kriegen kann.

Nu kann man sick je frogen, wat Anne Will eegentli will. No ehr „Mimik“ to urdeeln, mokt se meist jedet Mol al to Anfang vun ehr Sennung ’n Gesicht, dat seggt: „Ick bün Ju all över un weet allns veel beter as all de annern.“

Dor kann an un för sick blots Markus Lanz noch een opsetten. De will gern allns noch beter weeten as Anne Will.

Nu froog ick mi overs: Worüm lod‘ sick Anne un Markus överhaupt Lüüd in, wenn se doch allns beter weet?

Se kunnen doch eenfach mol seggen: „Moin, leeved Publikum, hüüt heff ick mi mol keen Gäst inlod‘, hüüt will ick mol vertelln, wo sick dat würkli verhölt un wat de Lösung is.“

Dor mutt man doch keen Geheemnis vun moken, wenn man weet, wo de lockersten Schruuven in’t Land sitt.

Veelicht wurr denn sowat seggt as: „De Lüüd mööt all tosom mehr arbeiden. Körperli arbeiden. Besünners de Arbeidslosen. Un dat vör all’n in Winter. Arbeid hölt nömli warm. Un dat spoort Gas.“

Veellicht wurrn se overs ook ganz wat anners seggen. Wo weer dat mol mit ’n Sennung, in de Markus Lanz bi Anne Will to Gast is. Maybrit Illner un ’n poor Talkmasters vun de Privotsenners glieks mit dorto.

Dor wurr Anne denn wohrschienli erstmol frogen: „Weet ju wat?“ Dorop Maybrit Illner: „Jo klor weet ick dat!“ Un denn Markus Lanz: „Also dat weet ick al lang – un sogor veel beter!“

Un wenn de Dorsten mit sick sülms beschäftigt weern, denn kunnen de Politikers, Weetenschoplers un so ehr Arbeid moken, anstatt sick to so’n unchristliche Tied, över wat to strieden, dat so un so nix ännert.

De sünd an nästen Morn blots mööd un nehmt sick erstmol ’n Dag frie.

Tscha, mi dücht, de Snack „vun nix kümmt nix“, de stimmt ni mehr.

Denn mit wat, bi dat nix rutkümmt, lött sick anschiend ’n Barg verdeen...

In düssen Sinn

So langsom wasst dat Gras je weller. Dorüm geiht dat ook weller los mit dat Rosen meih’n. Fröher harrn wi to Huus je ’n Benzin-Meiher. Overs de hett irgendwann den Geist opgeeven. Nu weern wi an överleggen: Nochmol ’n Benzin-Meiher kööpen? Dat weer ’n Risiko. Noher seggt de Politik noch, dat blots noch Meihers op’n Rosen dörft, de mit Luft un Leevde löppt.

Dorüm hebbt wi uns vöriged Johr al rechttiedig för ’n elektrischen Meiher, ‘n Rosenmeiher-Robotter entscheed. Wi hebbt dacht: Dat Dings stellt man op’t Gras un denn hölt he de Huuskoppel CO2-neutral in Schuss.

Dat keem overs anners: Man mutt dor erstmol so’n Droht verleggen, dormit de Robotter weet, wonehm he langmeih’n schall. Nu hebbt wi overs dree Rosenstücken, de ni direkt tosomhangt. Dor mutt man erstmol överleggen un sick schlau moken, wo man den dorsten Droht an besten verleggt. De Droht, de bi den Robotter dorbi weer, hett gor ni langt. Also: Frischen Droht tokööpen un ook noch wülk vun de Klammern, mit de man den Droht fastmokt.

Irgendwann is de Robotter, wi nöömt em „Mäh-lanie“, denn tatsächli losfohrt. Bummeli teihn Minuten. Denn hett he sick fastfohrt, weil de Droht falsch verleggt weer.

Dat hett vöriged Johr uns‘n halven Urlaub kost, bet Mäh-lanie to’n ersten Mol in een Rutsch meiht hett, üm achteran no ehr Hütt‘ trüch to fohrn.

Un ook nu blifft de Robotter jümmers noch mol hier un dor hangen.

Dorbi weer dat Dings dreemol düürer as ’n Benzinmeiher, de uns blots dree, veer Stünnen vun uns‘ Urlaub kost harr. Mäh-lanie is intwüschen al sowat as uns‘ drütted Kind worrn, bruukt overs meist mehr Towennung, as de echten Kinner bruukt hebbt, as se noch lütt weern.

Annerlei. Man hett wat do nusseln un op’t Letzt‘ ward de Rosen mit ’n beten Hölp vun uns ook meiht.

Op jeden Fall ward uns‘ Rosen ni mit „fossile Brennstoffe“ meiht.

Intwüschen ward de Rosen sogor ohne Atomkraft ut Düütschland meiht. Blots noch mit Atomkraft ut anner Länner.

Na jo, optimal is anners, overs wi künnt weenstern so dohn, as wenn wi ’n reined Geweeten harrn...

In düssen Sinn

Vör 23 Johr, in’t Johr 2000, heff ick mien erste E-Mail kreegen, vun ’n Fründ. Vörher heff ick sülms een schreeven. An densülbigen Fründ.

Intwüschen bün ick meist jeden Dag in’t Internet togang. Privot un bi de Arbeid, to Huus un ünnerwegens. Ick krieg E-Mails und annere Norichen, kiek düt un dat no, wat ick ni weet un so wieder. So as dat bi de Mehrsten annern ook is. Overs even blots bi de Mehrsten un ni bi all.

Süss Perzent oder 3,4 Millioon‘ vun de Düütschen mang 16 un 74 Johr sünd nömli noch nie in’t Internet ween. Dat heff ick jüst erst in’t Internet leest.

De 3,4 Millioon‘ Lüüd weet veellicht noch gor ni, dat se to de süss Perzent heuert, de noch nie in’t Intenet ween sünd. Se hebbt je keen Internet.

Overs dat is je ook weller ’n Statistik, de hinkt. Wat is denn mit de Lüüd ünner 16 un över 74. De sünd gor ni ünnersöcht worrn. Na jo, irgendwat ward sick de Statistikers dor je wohrschienli bi dacht hebben.

Annersrüm heet dat jedenfalls, 94 Perzent vun de Lüüd mang 16 un 74 sünd al mol in’t Internet ween. Mennige sünd dor noch gor ni weller rutkom, siet se dor rinkroopen sünd.

Nu mutt man overs weeten, wat dat Internet je mit elektrischen Strom löppt. Un genau dor is de Hoken.

So as dat utsüht, is dat je bald vörbi mit de Atomkraft. Mit den Strom ut Gas un so wieder schall dat ook bald ut ween. Mit de Windrööd un de Stromleitungen kümmt man overs ni so recht achteran. Un jümmers mehr Strom ward för E-Autos bruukt.

De Dag kunn also kom‘, an den ni mehr genog Saft för’t Internet un de Computers över is.

Un denn sünd mitmol 100 Perzent vun uns all rut ut‘ Internet. Denn weet all de, de ni mehr ut‘ Nett rutkümmt, gor ni wat se in de echte, de analoge Welt anfangen schüllt. De kriegt wohrschienli Schüddelfrost un versöcht mit Dronen in de Oogen den Text un de Biller in Bööker mit twee Fingers grötter to trecken oder bi’n fettgedruckted Woord op’n „Link“ to tippen, bet ’n Lock in’t Poppier is.

Overs wi hebbt je Glück: Vun düssen Dag an, künnt uns nömli 3,4 Millioon Lüüd wiesen, wo man ook ohne Internet dör’t Leven kümmt...

In düssen Sinn

Un weller is Ostern. Mi dücht, dat geiht ümmer gauer, dat so’n Johr rüm is. In de eene Hand hett man noch de Wiehnachsboomkugeln, in de anner Hand al de Ostereier. Na jo, denn kümmt man weenstern ni ut‘ Gliekgewicht.

För Kinner duuert so’n Johr je veel länger. Un steiht Wiehnachen Ostern oder de Gebuurtsdag vör de Döör, denn will de Tied överhaupt ni mehr wiederloopen. Overs all to lang mööt de Lütten je ni mehr tööven, denn köönt se weller Eier sööken – tominst, wenn dat bi ehr to Huus noch Eiersööken gifft. Vun een‘ kann ick mi op jeden Fall vörstelln, dat he nu dör’n Goorn löppt un söcht. Olaf Scholz. De löppt dör’n Goorn un söcht no goode Begrünnungen dorför, dat he sien so un so al riesiged Kanzleramt noch grötter buun kann.

„Dat heff ick doch jümmers al seggt“, passt ni so recht. Un „dat hebbt je ook alle wusst“, ook ni würkli. „Ick kann mi ni erinnern“, kunn klappen. So ähnli hett dat in Berlin al mol klappt. Veellicht schull Olaf dat eenfach kombineern un seggen: „Niemand hat die Absicht das Kanzleramt zu erweitern.“

Genau – dat seggen un denn doch eenfach buun. Dat reegt dat Volk twor ’n beten op, overs de Lüüd, also wi, mööt eenfach mehr arbeiden, denn hebbt wi ook keen Tied to quarken. Wi mööt je so un so ’n Slag rinhaun, denn de 777 Million‘, de dat dorste Projekt kosten schall, betohlt wi. An Enn ward dat wohschienli eher anderthalf Milliarden.

Un wenn’t ferti is, dörft wi dor ni mol eenfach so rinloopen, liekers wi dat betohlt hebbt. Dösig, ne…

Worüm will Scholz överhaupt an’t Kanzleramt anbuun? Will he no düsse Runn noch länger in’t Amt blieven? Wohrschienli jo, dat hebbt je ook all wusst un dat hett he ook jümmers seggt, heet dat denn noher.

Un so löppt Scholz je veellicht wieder över’n Hoff vun’t Kanzleramt, as dat nu is, un söcht no Argumente. Ick glööv, Naschkrom ward he dor ook ni finnen. Scholz hett nömli goode Oppassers. Un an sien Seekerheits-Lüüd kümmt wohrschienli ni mol de Ostehoos vörbi. Overs wokeen so dull op sick oppassen lött, de mutt even op Eier verzichen…

In düssen Sinn