De Döschkassen

Wat passeert denn?

Kinnt Ju dat ook noch ut de Sesamstroot? Dat wo man ’n Bild to sehn kreeg, wo een‘ no boben keeken hett, wiel he kort dorvör weer, op’n Banon’schol‘ to patten?

So’n Bild, to dat froogt wurr: „Wat passeert denn...?“

Tscha, mi dücht dat man düssed Stück ut de Sesamstroot mol weller in de öffentliche Wohrnehmung bringen schull. Veellicht schull man dat sogor an de Schooln to’n Plicht-Inhalt moken – annerlei, wat de jungen Lüüd no de School ’n Lehr moken oder studeern wüllt.

Overs ook Öllere hebbt düssed „Wat passeert denn“, ni jümmers so recht op’n Zeddel. Weer dat Bild mit den Mann un de Banon’schol in Oogenblick dat wichtigste politische Probleem, denn wurr wohrschienli erstmol ’n Arbeidskring inricht‘.

Un dor keem denn veellicht sowat bi rut as: „Wi mööt as ersted de Wirtschop anholn, Schoh to entwickeln, mit de man ni so gau op Banon’schol utrutschen deiht.“

Un denn wurr veellicht noch ünnersöcht, wo glitschig Banon’scholn in’t Verhältnis to ehr Öller sünd. Dor keem denn rut, dat vun „Fruchtverpackung‘“ op’n Stieg no acht Weeken keen Gefohr mehr utgeiht. Overs blots wenn dat dröög blifft. Wenn dat Reegen gifft, süht dat al weller ganz anners ut.

Bet dorhen hebbt sick twor al weller hunnertföffti Lüüd den Mors broken, weil se utrutscht sünd, overs man hett je wat mokt. Man hett dat Probleem „wohrnohm‘ un bearbeidt“.

Seggt denn een ut‘ Parlament: „Wat hölt Ju dorvun, wenn wi de Lüüd eenfach seggt, dat se kieken schüllt, wo se henloopt, dat se bilütten ook mol no ünnen kieken schüllt?“

To so’n Praktiker ward wohschienli seggt, wat he ’n „Spinner“ is, un wat he mol in de „Realität“ trüchkom‘ schull. Mennig een‘ kümmt veellicht ook dorp, ’n niede Partei to grünnen, so as Sahra Wagenknecht in Oogenblick. Dor dörft man gespannt ween, wat de op so eenfache Lösung‘ kümmt. Se seggt tominst, dat se „vernünfti“ ween will.

Na jo, wenn dat henhaut mit de Grünnung vun de dorste Partei, bün ick jedenfalls een vun de Ersten de sick froogt: Wat passeert denn...

In düssen Sinn

Langsom kümmt wi je weller in de kole Johrestied. Un dat smitt dat een‘ oder annere Probleem op. Dat mark ick besünners bi’t Duschen. 

Na jo, över de „Nattzelle“ in uns Huus krieg ick mi mit mien Madam dat ganze Johr över in de Plünn‘. 

Ick vergeet nömli oftmols dat Licht in de Bod’stuuv uttomoken. 

Overs dorüm geiht dat hier gor ni. Dat geiht üm een vun de „gullenen Regeln“ de mien Seute in unsen Huushalt opstellt hett. 

Solang dat buten warm is, geiht dat blots üm een Hannlung: „No’t Duschen mutt man dat Finster opmoken, dormit dat in de Bod’stuuv ni dat Schimmeln anfangt.“ Dat is je ook op jeden Fall richti. Un dat doh ick ook jümmers. 

Wenn dat buuten köhler ward, mutt man overs twee Hannlungs-Schreede afarbeiden: „Dat Finster opmoken un de Heizung utmoken.“ 

Ook dat krieg ick jedet Mol trech. Dor heuert overs noch wat to: Wenn de Feuchtigkeit sick ut de Bod’stuuv vertrocken hett, mutt dat Finster weller to un de Heizung mutt an. 

Un jüst dor liggt de Hoos in‘ Peeper. Wenn ick nömli morns duuschen goh, denn treck ick mi achteran direkt an un goh to Arbeid. 

So liggt blang dat Finster opmoken tosom mit dat Heizung rünnerdreihn un den Oogenblick in den ick dat Huus verloten doh, tomeist blots fief Minuten. No de korte Tied is de Dunst in de Bod’stuuv overs noch ni aftrocken. Dorüm lot ick de Heizung ut un dat Finster op. Denn ick dink je jümmers mit.

Obends krieg ick denn liekers regelmäßi ’n Flööch, wenn mien Madam sülms Deenst harr un al ut‘ Huus weer: „Worüm hest Du dat Finster ni tomokt un de Heizung weller andreiht?“ Tscha, wo schull ick dat moken? Schall ick ’n Stünn no dat ick bi de Arbeid bün weller no Huus fohrn un dat Finster tomoken? Oder mutt ick mi ’n Dag Urlaub nehm, wenn ick duschen will?  

Veellicht engascheer ick mi ’n Rentner, de sick dorüm kümmert, wenn all ut Huus sünd. Oder ick lot dat eenfach so, as dat is. Denn op de Oart kümmt mien Seute un ick je ook in’t Gespräch. Un wo heet dat noch: Kommunikatschoon is allns...

In düssen Sinn

Wenn man sick eenfach mol ’n lütt beten Tied nehmt un ’n Oogenblick nodinkt, denn mutt man sick bilütten wunnern op wat man allns kümmt. 

Genau dat heff ick jüst dohn. Un weil ick in Momang so veel över’t Energie spoorn in de Norichen heuer, heff ick mi dor mol so’n poor Gedanken över mokt. Dorbi heff ick mi erstmol överleggt, wat denn överhaupt allns Energie kosten deiht. 

Bi düssed Nodinken bün ick över’n ganz interessante Beobachtung stolpert: De Harvst is je jüst weller ingang. Un so, as dat in Harvst jümmers weller mol is, fallt ook düssed Johr de mehrsten Blööd‘ vun de mehrsten Bööm dohl. 

Un wenn man so dör de Gegend fohrt, denn kann man sehn, dat de Lüüd vun de Buuhöff op de Blööd, also op dat Laub, dat vun de Bööm fulln is, oftmols mit Laub-Pusters losgoht. Se pust‘ dat to groote Huupens tosom, denn kümmt dat op’n Anhänger un wech ist dat. 

So. Un de dorsten Laub-Pusters, an un för sick sünd dat sowat as groote Föhns, de löppt mit Benzin. Mit Fossile Brennstoffe. Dat is so, weil dat dor, wonehm dat Laub dohlfallt, tomeist keen Steekdosen gifft. Overs ook elektrische Pusters wurrn je Energie verbruuken. 

Fröher hett man de Blööd je noch in Handarbeid tosomkleiht. Dat is je overs so anstrengend. Un uns Minschen fallt dat je in veele Berieke swor, de Klocken trüch to dreih’n. 

Tscha. Wat moken? Man kunn de Arbeiders je ’n Helm opsetten, wo Solarzelln boben op sünd oder ’n lütted Windkraftwark, so’n Propeller. So kunn‘ se den Strom för elektische Pusters sülms moken. 

Overs Solarzelln un Windrööd to buun, dat kost je ook weller Energie, seltene Eer’n un all sowat. Un wat is, wenn de Sünn ni schient oder de Wind ni weiht?

Denn harr ick de Lösung: De Politik mutt hanneln! Allns wat man moken mutt, is’n Gesetz to erloten, dat de Bööm verbeeden deiht, de Blööd in Harvst aftosmieten. In’n näste Johr bruukt se dat Grööntüüch je so un so weller. Un de Winters ward ni mehr so kold, wat de Blööd verfreern doht. Jo, so eenfach is dat. Bilütten mutt man blots mol annersrüm dinken...

In düssen Sinn

„Schall ick mol wat Scheuned mit Kiecher-Arfen moken?“ Sowat seggt mien Madam bilütten to mi, wenn’t dorüm geiht, wat dat de nästen Doog to eeten geeven schall.

Overs wenn se mi sowat froogt, denn will dat in mien Kopp ni so recht tosom passen – „Wat Scheuned“ un „Kiecher-Arfen“ heuert för mi eenfach ni in een un densülbigen Satz.

Dat heuert sick för mi an as: „Schall ick di mol ’n Zaubertrick wiesen? Schall ick ut dien Motorrad dree Liter Früchte-Tee moken?“ Bi beide Froogen, de mit de lustigen Arfen un de utgedachte mit dat Motorrad un den Tee, geiht bi mi in Kopp direkt ’n grooted Blaulicht un ’n Martinshorn an. Dorblang ’n grooted Schild, wo opsteiht: „Näää, blots ni!“

Seggen doh ick overs: „Äh, na jo. Wat gifft dat denn dorto? Kottlett? Kalekuten-Schnitzel veellicht?“

Nä dat schall denn blots de Arfen mit Kantüffeln dorto geeven. Ick weet ni. Veellicht fehlt mi eenfach de Fantasie oder so, overs ick kann dor eenfach nix mit anfang‘. Wenn ick ehrli bün, schom‘ ick mi dor ook so’n beten vör.

Gern wurr ick mi veel gesünner ernährn, wenn mi dat blots smecken deh. In Sommer harr ick mol so’n Törn, dor heff ick meist ’n Week lang jeden Dag sülms Salot mokt. Dor weer ick richti stolt op. Un mien Seute hett sick bannig freut.

Nu weer dat in de Doog je so warm, dat wi jümmers buten eeten hebbt. So geev dat to den Salot jeden Dag Fleesch vun Grill, overs dat mokt je nix. De Gedanke tellt.

No düsse knappe Week harr ick mi an den Salot overs al weller överfreeten. Dösig, mit Steak un sowat is mi dat noch nie passeert.

Wenn dat ni anners gung, kunn dat vun mi ut morns, meddags un obends Fleesch geeven. Mien Madam seggt overs, dat „wi“ weniger Fleesch eeten mööt. Wenn ick segg, dat „wi“ mehr Star Trek in’t Fernsehn kieken mööt, denn kümmt dor nix no.

Dor staunt de Laie un de Fachmann wunnert sick.

Tscha, denn süht dat nu anschiend so ut, as wenn ick bald rutfinnen warr, wat dat mit de dorsten Kiecher-Arfen op sick hett. Un man weet dat ni: Veellicht smeckt de je gor ni so „komisch“, as ick mi dat vörstell...

In düssen Sinn

De Football-Weltmeisterschop vun de Fruunslüüd is vörbi. Dor hebbt uns‘ Deerns je ni ganz so good afsneeden. Dat Enn vun de Meisterschop keem overs ni blots den DFB eenigermoten spanisch vör. De ganze Welt is intwüschen doröver an sinneern. Gor ni mol, weil de spanische Mannschop – äh – Fruuschop wunnen hett, sünnern vör alln, weil de spanische Football-Verbands-Chef Luis Rubiales de Speelerin Jennifer Hermoso küsst hett. Op’n Mund. Achteran hett de Speelerin seggt, wat se dat gor ni wull. Rubiales overs meent, dat se dat doch wull. 

Dor mutt man sick doch wunnern, denn Football-Funktschonäre sünd doch an un för sick jümmers ganz anstännige Lüüd. 

Dor kann man sick gor ni vörstelln, dat Rubiales logen hett. 

Kalle Rummenigge meent, de Deern schull sick ni so anstelln. Dat mokt man even so, wenn man sick freut.  

Jennifer Hermoso freut sick overs gor ni. De is anstänni suuer wegen den Seuten. Torecht. Dat mokt man ni eenfach so. Meddewieln is Rubiales erstmol suspendeert. Wat wiederhen passeert, dat ward man je noch to sehn kriegen. 

Eenmol in mien Leven, dor weer ick bummeli süssteihn, heff ook ick ’n Deern eenfach so een opdrückt. Ick heff dacht, dat wurr ehr gefalln. Weer overs gor ni so. Dor heff ick fuurts wat an de Ohrn kreegen. 

Hermoso harr Rubiales man ook glieks een backen schullt. Overs veellicht weer de Larm denn noch grötter ween. 

Dor harr Jenny wohrschienli ’n Anzeig‘ wegen Körperverletzung över kreegen. Tscha, allns ni so eenfach. 

Nu kann man sick je frogen, wo sick dat afspeelt harr, wenn dat de Weltmeisterschop vun den Mannslüüd in‘ Football ween weer. 

Harr Rubiales denn ook een vun de Speelers, Morata, Iglesias oder Moreno op’n Mund knutscht?

Un wat weer, wenn Rubiales keen Präsident, sünnern ’n Präsidentin weer? Luisa Rubiales.

Man weet dat ni. 

Dat beste is, man knutscht eenfach blots den Minsch af, de jede Nacht blang een in’t Bett liggt. Dor is man eenigermoten op de seekere Sied... 

In düssen Sinn

Middeweeken weer dat sowiet: Bi uns to Huus is de Spöölmoschien in Dutt gohn. Ick heff de Minna noch ünnern Tresen rutreeten un ehr dörmeeten, overs se is ganz un gor in Mors. 

Uns‘ Minna hett je al to de Famielje heuert. Un se weer so flieti.

Un de Truuer üm uns ole Kamerodin weer groot. Natüürli keem ook Bang op, dat to Huus nu Pütt, Pann‘ Töllers, Tassen, Messen un so weller mit de Hand rein mokt warrn mööt. 

Dat is nu ook ’n poor Doog so. Intwüschen steiht overs al fast: Minna twee-punkt-null ward bald bi uns in de Köök ehrn Platz kriegen.

Dat bringt mi in’t Grübeln: Wat ward de niede Spöölmoschien för ’n Gerät? Hett se noch Knööp oder mutt man mit ehr snacken?  

Dor dink ick över no, weil dat je ’n Trend is, Moschiens dat Snacken bitopuul. Vun ChatGPT hett worschienli jedeneen al mol wat heuert. Vun dat Programm in’t Internet, dat Gedichte schrieven kann un all sowat. 

Jo, un in Lübeck an de Uni ward jüst ’n Roboter Plattdüütsch bibröcht. Pepper heet he – an un för sick harr he je „Peeper“ heeten musst, wenn he ’n Plattdüütschen warrn schall. 

Na jo, ganz ohne Ingelsch geiht dat anschiend ook bi plattdüütsche Roboters ni.

Pepper schall een „humanoiden“ Robotter ween, also minschlich schall he utsehn. Wenn man mi froogt, denn süht he mehr ut as’n witten Huulbessen ut de 70er Johrn.

Annerlei. Pepper schall overs noch wat ween: „Sozial“ nömli.

Kunn man dat ni kombineern? Veellicht gifft dat je ’n Spöölmoschien, de Platt snackt un de dat Besteck un dat Geschirr sülms weller in’t Schapp packt wenn’t rein is. Dat wurr ick jedenfalls geheuri sozial vun ehr finnen. Dor kunn se denn je ook mit ’n Gedicht över bescheed seggen. Sowat as: 

„De Töllers blinkt, allns is werr schier,

allns steiht in’t Schapp, da freu ich mier“, oder so.

Overs wohrschienli mutt man ook de niede Minna sülms in- un utrüüm‘.

Un snacken ward se vermootli ook ni.

Overs dat mokt nix, so kann man bilütten je ook eenfach mol mit de Minschen in’t Huus snacken…

In düssen Sinn