Van de pittige klim uit Wiltz, langs de laatste Ardennenheuvels, door het Natuurpark Luxembourg.
Naar een onverwachte kennismaking met Mile uit Ettelbruck en uiteindelijk de drukte van Luxemburg stad en een pizza op de camping in Alzingen .

voor route en foto' s klik hier

In deze aflevering van Verhalen van het Zadel fiets ik van Melines naar Wiltz: een relatief korte etappe in kilometers, maar met genoeg heuvelmeters om je benen wakker te houden.
Na een ijskoude nacht op de camping warm ik op bij een houtkachel, een glas rode wijn en een gastvrije campingeigenaresse – het soort ontmoetingen dat zo’n reis kleur geeft.

Onderweg ontdek ik wat ik noem de “filosofie van de heuvel”: niet de planning of het horloge bepaalt het tempo, maar het landschap. Ik sta op als ik uitgeslapen ben, eet als ik honger heb en laat de klimmen het ritme van de dag aangeven. Via La Roche-en-Ardenne en het plateau rond Bastogne rol ik uiteindelijk ongemerkt Luxemburg binnen – geen slagboom, geen bord, alleen weer een volgende klim en dan ineens: “Ja hoor, je bent al even in Luxemburg.”

In deze aflevering hoor je:

• hoe een simpele campingbar met houtkachel, wijn en nootjes voelt als pure luxe

• waarom de heuvels je dwingen om de automatische piloot van alledag los te laten

• hoe het is om een grens over te steken zonder groot moment, maar mét veel kleine

• praktische lessen over ontbijten, proviand en tempo houden in heuvelachtig terrein

Lees en zie de foto' s-link

In deze derde etappe trek ik vanuit Oteppe de Ardennen in, richting camping Moulin des Mélines bij La Roche-en-Ardenne. De dag begint luxe met een superwarme douche in een Luna-park camping en voert daarna langs lentebossen, stromende beekjes en de drukte van Huy aan de Maas. Onderweg raak ik verstrikt in taalverwarring en een gemiste afslag, waardoor de klimmeters zich lekker opstapelen. Uiteindelijk kies ik niet voor het ‘mooie’ einddoel op de kaart, maar voor wat mijn benen aangeven: een onverwacht fijne camping die precies op tijd opduikt langs de route.

Meer details, vind je hier.

In deze tweede etappe van mijn soloreis naar Genua rol ik van Herentals naar Oteppe, dwars door het zachte Hageland en de glooiende heuvels van Haspengouw. De dag begint met een hondenkoor op camping Het Hof van Eden en eindigt in de stilte van een speelpark-camping. Onderweg volgen oude spoorlijnen mijn route, ontmoet ik een man op een bankje met verhalen over suikerbieten en de Grote Oorlog, en ontdek ik hoe ritme, landschap en kleine ontmoetingen samen een perfecte fietsdag vormen.

Benieuwd naar de fotos' ? kijk hier.

In de eerste etappe van Verhalen van het Zadel – Tilburg–Genua gaan we nu echt op pad.
Vanaf het station in Tilburg rolt de trein binnen, de tassen klikken op de fiets en één vraag steekt nog heel even de kop op: “Wil ik dit eigenlijk wel?”

In deze aflevering fiets ik over het Bels Lijntje, de oude spoorlijn richting Turnhout. Het is zo’n traject waar je vanzelf in een ritme valt: zoemende banden, een gelijkmatige cadans, adem die meebeweegt. Alle lijstjes en plannen in mijn hoofd veranderen langzaam in iets eenvoudigs: kilometers.

We rijden door de Kempen, langs rustige paden en asfaltwegen, via de merkwaardige grensstreek rond Baarle-Hertog en verder richting Herentals. Aan het eind van de dag wacht een camping met een bijna Bijbelse naam: Het Hof van Eden, bij ’t Heultje.

TG01 is een typische “kleine-grote dag”: ogenschijnlijk rustig, zonder Alpenpassen of heroïek, maar wel de dag waarop de reis echt begint. De lijn Tilburg → Genua staat vanaf nu niet meer alleen op een website, maar ook in de benen.

Lees het dagboek (incl. foto's)

In deze proloog van Verhalen van het Zadel – Tilburg–Genua vertelt Henrik hoe deze nieuwe verhalenreeks is ontstaan. Vanuit de “leeshemel” – omringd door routeboekjes, dagboeken en kaartjes – blikt hij vooruit op de tocht van Tilburg naar Genua: via oude spoorlijnen, Hageland en Haspengouw, de Ardennen, Luxemburg, Moezel en Vogezen, door de Jura en het Berner Oberland, over de Simplonpas en langs de Italiaanse meren naar de Rivièra.
Geen handleiding, maar een fiets-feuilleton: korte, dag-voor-dagverhalen over de eenvoud van onderweg zijn – eieren koken voor de tent, ontmoetingen op de camping, regen op het tentdoek, het eerste uitzicht op zee. Genua is niet het echte einddoel; de reis zelf is waar het om draait.

In de volgende aflevering, TG01, rolt de trein Tilburg binnen en beginnen de eerste echte kilometers.Lees hier het dagboek

Deze aflevering van de Fietsvakantie Podcast, bespreekt de 44-jarige Rikkie Dijkhuizen zijn passie voor meerdaagse fietstochten. Als ervaren wielrenner vertelt hij over zijn uitdagende tocht door Albanië, waar hij alleen verder moest nadat het tempoverschil met zijn reisgenoot te groot bleek. Het gesprek belicht praktische zaken zoals de noodzaak van lichte bepakking, navigatie via Komoot en de onvoorspelbaarheid van het weer en lokale honden. Ook blikt hij terug op een hachelijk avontuur in Slovenië, waarbij hij tijdens een overstroming zijn tent moest ontvluchten. Tot slot deelt Dijkhuizen zijn toekomstige ambitie om minimaal vier weken in Namibië of Zuid-Afrika te gaan fietsen.

Instagram van Rikkie

In deze podcastaflevering draait de gastheer Henrik de rollen om en wordt hij zelf geïnterviewd door Willem over zijn passie voor fietsreizen. Henrik deelt hoe hij in 2011 begon met fietsen en inmiddels honderden podcasts heeft gemaakt om anderen te inspireren en te enthousiasmeren voor het avontuur op twee wielen. Hij introduceert het concept van fietsbeleving, waarbij de synergie tussen het hoofd, het hart en de benen centraal staat tijdens een reis. Het gesprek belicht zijn persoonlijke voorkeuren, zoals zijn liefde voor soloreizen, de voorkeur voor eenvoudige campings boven luxe, en het belang van een specifiek thema voor elke tocht. Henrik kondigt bovendien een nieuwe koers voor zijn podcast aan, waarbij hij zich meer gaat richten op korte, persoonlijke verhalen in de vorm van monologen. Uiteindelijk beschrijft hij fietsen als een manier om jezelf te ontdekken en los te komen van de dagelijkse beslommeringen.

Deze aflevering is het slot van seizoen 11. Meer fietsbeleving van je hier: www.fietskriebels.com

Maaike en Joost zijn terug in Nederland na hun duurzame fietsexpeditie van bijna drie jaar. In deze nazit praten we verder waar aflevering 213 ophield: over hun film “Alles ertussenin”, een volle bioscoopzaal in Rotterdam, het landen na zo’n lange reis en hoe je leven er daarna uitziet.

We hebben het over de cultuurschok van weer thuis zijn, de overgang van elke dag buiten leven naar agenda’s en deadlines, wat de reis met hun relatie deed en hoe thema’s als armoede, klimaat, plasticvervuiling en vluchtelingen onder je huid gaan zitten. Ook hoor je hoe ze hun idealen nu vertalen naar werk, wonen en toekomstige plannen.

Je ziet hier de link naar het bijbehorende artikel op Fietskriebels.com, de eerdere aflevering vanuit Ecuador (213) (samenvatting hieronder) en het Instagram-account Sustainable Wanderer.

Vond je dit een mooie aflevering? Laat een beoordeling achter of tip iemand die droomt van een langere, duurzamere reis.

Samenvatting eerdere aflevering (Ecuador) – ter achtergrond. Luister terug via deze link.

Maaike en Joost zijn sinds september 2022 vanuit Rotterdam op een duurzame

fietsexpeditie. Ze delen hun reiservaringen, die zij als meer dan een fietsvakantie beschouwen,

onder andere via hun Instagram-account ‘Sustainable Wanderer’. Hun voornaamste motivatie

om hun stabiele leven in Nederland op te geven was het verlangen om de wereld te ontdekken

op eigen kracht en op een duurzame manier, zonder uitstoot.

De reis begon met fietsen naar het zuiden van Europa. Na twee maanden vrijwilligerswerk in

Zuid-Spanje in december en januari, fietsten ze drie maanden door Marokko. Dit land maakte

een blijvende indruk vanwege de gastvrijheid (een belangrijke waarde in de islamitische

cultuur) en het prachtige, afwisselende landschap. Ze keerden terug via de bergen (Anti-Atlas,

Atlas en Rifgebergte) om de extreme hitte in de Sahara te vermijden.

Na een tijdelijke terugkeer naar Europa en deels naar Nederland (waarbij ze ook in Nederland

alles op de fiets deden), startte hun zeilavontuur. Ze zeilden ongeveer drie weken met een

Frans stel naar de Canarische Eilanden. Vervolgens was het lastig om een boot te vinden voor

de oversteek van de Atlantische Oceaan, omdat ze met zijn tweeën waren én twee fietsen mee

hadden. Uiteindelijk zeilden ze met een Nederlands zeilpaar, via Kaapverdië, in totaal twee

maanden naar Frans-Guyana, waar ze begin maart aankwamen. De reis ging verder over de

Amazone met boten, waarbij ze in hangmatten sliepen. Op het moment van die aflevering

fietsten Maaike en Joost in Ecuador en hadden ze hun identiteit als fietser weer teruggevonden.

Ze hanteerden een organische planning en hielden hun reis bewust open, al hadden ze

inmiddels wel een concreter doel: naar Patagonië fietsen. Ze verwachtten rond maart 2025 het

zuiden van Patagonië te bereiken, wat ze zien als het ‘einde van de wereld’ en een mooi

moment om de reis af te sluiten na ongeveer 2,5 jaar.

Tijdens de expeditie werden ze geconfronteerd met serieuze problemen. Ze vonden de

wijdverbreide plastic vervuiling en zichtbare armoede (onder andere in Kaapverdië, Peru en

Marokko) moeilijk om te zien. Ook kregen ze de vluchtelingenproblematiek van dichtbij mee,

zoals op het eiland El Hierro waar 60 Senegalese vluchtelingen in een boot arriveerden.

Daarnaast ervoeren ze de gevolgen van klimaatverandering op veel plekken, zoals mislukte

oogsten en extreem weer. Joost werkte ondertussen aan video’s voor een persoonlijke

documentaire over de reis. En tussen al die ‘harde’ thema’s door was er ook ruimte voor lichte

details, zoals de yogamat die meereist als multifunctioneel stuk bagage.

De Fietsvakantiepodcast presenteert een intiem gesprek met Eus van der Grift over de tien jaar durende reis die hij maakte met zijn hond, Amma. Hun avontuur begon in 2013 als een wandeltocht, maar evolueerde na een blessure naar een epische fietstocht door Europa, waarbij ze onder andere de Balkan, Turkije en Georgië bereikten. Eus benadrukt de unieke en intense samenwerking met Amma, inclusief verhalen over hoe de hond op basis van het geluid van de eerste versnelling wist wanneer ze moest uitstappen om de bakfiets lichter te maken. Zelfs nadat Amma blind werd en later terminaal ziek was, koos Eus ervoor om nog één laatste, zware reis door de Franse Alpen te ondernemen. Het interview sluit af met de emotionele beschrijving van Anma’s laatste rit naar het crematorium en het verstrooien van haar as op de plek waar hun gezamenlijke reis ooit begon, waarmee de cirkel van hun avontuur gesloten werd.

website Eus

Meer fietsbeleving vind je hier.