Daan Doesborgh gaat in gesprek met Tomas Lieske over Alfred Schaffer, bedrieglijke eenvoud en de taal van kinderrijmpjes.

Zeevonk maakt geen gebruik van fosfor voor diens bioluminescentie, het rijmpje 'ik zit gevangen tussen twee ijzeren tangen, tussen zon en maan' (en dus niet stangen!) gaat verder met de zin 'Herder laat uw schaapjes gaan', en een slagboeg is een term uit het zeilen die ik te ingewikkeld vond om nader uit te leggen.

Live op het Poetry Circle Festival in het Veerhuis in Rotterdam (dat ligt niet in België) gaat Daan Doesborgh in gesprek met Roan Kasanmonadi over Jens Meijen, via Poetry Circle een bundelcontract krijgen en de enige lezer die een bundel van voor naar achteren leest.

Dank aan Poetry Circle, volgende maand hopelijk nog een laatste aflevering uit België en anders weer gewoon de reguliere programmering.

Daan Doesborgh, nog altijd in Gent, gaat in gesprek met Kevin Amse over Jacques Prévert, neergesabeld worden door stemadviseurs, en hoe je als ouder te ontworstelen aan je eigen opvoeding.

Net als vorige maand is ook deze keer de nummering verkeerd maar vanaf volgende maand klopt het weer. Dan is er ook weer een nieuwe aflevering van het Belgisch Dagboek, ik was op vakantie en dat mag ook best een keer.

Daan Doesborgh, Yentl van Stokkum en Johan Kuiper hebben inmiddels Gent bereikt in de kikkergroene Opel Agila van dichter Sophia Blyden. Daar spreekt Daan met Dominique de Groen over Maxime Garcia Diaz, een bundel die het de lezer niet makkelijk maakt, en met tederheid naar lelijkheid kijken.

Ik zeg in de aflevering dat het nummer 115 is maar het is nummer 114, dat krijg je ervan als je bijna een heel jaar vooruit probeert op te nemen.

Aangekomen in Brussel is er volgens de kenners maar één ding te doen en dat is koers zetten naar Café Verschueren, waar misschien ook ooit wel een schrijver geweest is.

In 2017 was Lieke Marsman als een van de eersten te gast in deze podcast, in aflevering 12. Vandaag werd bekend dat ze op 35-jarige leeftijd is overleden.

Het is een idee waar de Nederlandse poëziewereld al een tijdje aan heeft kunnen wennen, maar dat maakt het niet makkelijker, niet eerlijker, niet minder doodzonde.

Inmiddels in Brussel gaat Daan Doesborgh in gesprek met Frank Keizer over Giorgos Seferis, onvertelde verhalen en Brussel als stad om naartoe te vluchten.

Ons bezoek aan Brussel was maar kort: volgende aflevering zitten we alweer in Gent. Maar over een week of twee eerst nog een stukje Brussels dagboek.

Avond in café Hulstkamp, waar je vandaag de dag prima kan eten en je telefoon op kan laden, maar in de tijd van Paul Van Ostaijen aan de kroonluchters werd gehangen en coke van tafel werd gesnoven. Gelukkig hangt Van Ostaijen er nog wel aan de muur, zowel zijn gezicht als zijn poëzie.

Na dit tweede dagboekfragment trekt de karavaan van 't Stad naar de hoofdstad: volgende week mijn gesprek met Frank Keizer ('nen Ollander) in Brussel.

Daan Doesborgh weet Andy Fierens met de grootste moeite zo ver te krijgen dat hij maar liefst twee gedichten voordraagt, eentje van zichzelf en eentje van Benno Barnard, te midden van een uitwaaierend gesprek over suïcidale huisdieren, metamorfosen en de fnuikende invloed van kroeglopen op het schrijverschap.

Volgende maand trekt de kikkergroene karavaan naar Brussel, maar daarvoor krijgen jullie nog een dagboekfragment uit het Antwerpse nachtleven.

In dit eerste deel van het min of meer regelmatig verschijnende audiodagboek over onze Belgiëtrip staan we voor de Sint Joriskerk op het Mechelseplein om het te hebben over de schelmenstreken van Paul van Ostaijen, in verschillende tinten bruin.

Wie na het horen van dit gesprek nieuwsgierig is geworden naar dat eerste interview kan dat nu direct beluisteren, dat is namelijk mijn gesprek met Esohe Weyden in aflevering 111. Later deze maand volgt het tweede interview, met Andy Fierens.