De Publieke Tribune

Het kan ons allemaal overkomen: een conflict waarvoor we een advocaat in de arm moeten nemen. Een geschil met de werkgever, een echtscheiding, of een overheidstoeslag die moet worden terugbetaald. Maar niet iedere Nederlander kan zich dat veroorloven. Daar is de sociale advocatuur voor, de door de overheid gefinancierde rechtsbijstand.

Zonder sociale advocatuur geen gelijke rechtsbescherming. Bij gebrek aan rechtsbijstand belanden mensen van de regen in de drup, niet zelden met verhoogde zorgkosten, kinderen die in een probleemsituatie opgroeien, uithuiszetting, schulden, of terugvorderingen oplopend tot tienduizenden euro’s tot gevolg. In de toeslagenaffaire zagen we hoe onmisbaar het is dat burgers zich staande kunnen houden tegen een sterke overheid.

Tegelijkertijd luiden sociaal advocaten al jaren de noodklok over bezuinigingen. Niet alleen komt de rechtsbescherming van mensen met een kleine beurs in gevaar, maar sociaal advocaten zien zich steeds vaker genoodzaakt te stoppen omdat zij de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. Hoe sociaal is de sociale advocatuur nog?

In deze uitzending van De Publieke Tribune spreekt Coen Verbraak met drie sociaal advocaten. Te gast zijn Reinier Feiner, Heidi Lichteveld en Petra Gerritsen.

Ze zijn de sleutelfiguren van elke stad of van elk dorp. En tijdens de coronacrisis zijn ze uitgegroeid tot misschien wel onze belangrijkste bestuurders: burgemeesters. We verwachten veel van ze. Ze moeten dicht bij het volk staan, maar ook boven de partijen. Ze moeten zorgzaam zijn voor alle burgers, maar ook hard optreden zodat wij rustig kunnen slapen. In deze uitzending van De Publieke Tribune spreekt Coen Verbraak met burgervaders en burgermoeders over de dilemma's van hun vak.

Te gast zijn burgemeester Jos Wienen (Haarlem), burgemeester Pieter Broertjes (Hilversum) en burgemeester Hanne van Aart (Loon op Zand).

De schok reikte ver voorbij de Franse grens toen schoolleraar Samuel Paty halverwege deze maand werd onthoofd nadat hij spotprenten van Mohammed in de klas had laten zien. Zou het ook in Nederland kunnen gebeuren dat lesgeven je dood wordt?

Docenten vragen zich af wat zij wel en niet kunnen laten zien in de klas, en hoe zij om moeten gaan met gekwetste leerlingen. Kan dat reden zijn om sommige onderwerpen te vermijden, of hoort dat nu eenmaal bij de voorbereiding op het leven in een vrije samenleving? Staat de autonomie van de docent onder druk?

In deze uitzending van De publieke tribune spreekt Coen Verbraak met leraren maatschappijleer en burgerschap over het voeren van lastige gesprekken in de klas. Welke onderwerpen liggen gevoelig bij hun leerlingen? Hoe gaan zij moeilijke gesprekken aan? En voelen zij zich weleens onveilig in het klaslokaal?

* Samira Bouchibti geeft als gastdocent burgerschap door heel Nederland les. Zij is adviseur burgerschapsonderwijs en ontwikkelde een lesmethode voor het voeren van lastige gesprekken in de klas.

* Jasper Rijk werkte de afgelopen 10 jaar als docent geschiedenis en maatschappijleer op een havo/vwo-school in Apeldoorn. Momenteel is hij lerarenopleider maatschappijleer.

* Fatma Yalan-Yildiz heeft de afgelopen 5 jaar gewerkt als docent maatschappijleer op een vmbo-school in Roosendaal.

* Karim Amghar geeft omgangskunde op het mbo en hbo in Rotterdam en door de rest van het land, en traint docenten in de omgang met radicalisering en polarisatie.

Het was groot nieuws deze maand: activisten namen een Congolees grafbeeld mee uit het Afrikamuseum in Berg en Dal. Zij wilden stukken die geroofd zijn ‘terughalen’, zeggen zij, en zich met hun daad tegen het kolonialisme keren dat ‘Afrika heeft verwoest’.

In vijf eeuwen Europese kolonisatie van de wereld zijn talloze waardevolle culturele en historische objecten meegenomen naar Europa. Nederlandse musea worstelen al langer met collecties met een koloniaal verleden. Ondanks bereidheid tot teruggave van roofkunst, gebeurt het in de praktijk zelden. Wat staat teruggave van op dubieuze wijze verkregen objecten in de weg? Welke verantwoordelijkheden hebben wij daarin? En hoe moeten wij omgaan met onze koloniale geschiedenis?

In deze uitzending van De publieke tribune spreekt presentator Coen Verbraak daar met drie gasten over:  

* Kathleen Ferrier, voorzitter van Unesco en voorzitter van de beoordelingscommissie Museale Voorziening Slavernijverleden
.

* Susan Legêne is hoogleraar politieke geschiedenis aan de VU, en was als voormalig hoofd Museale Zaken van het Tropenmuseum betrokken bij de inventarisatie van een koloniale collectie schedels en botten uit o.a. Nederlands-Indie
.

* Jos van Beurden is onderzoeker koloniale collecties en promoveerde op de vraag hoe Europa om moet gaan met koloniale collecties.

De afstand tussen stad en boerenland lijkt steeds groter te worden. Is er de laatste decennia te weinig omgekeken naar het platteland? Door de stikstofcrisis draaien alle hoofden zich nu noodgedwongen naar een landbouwbeleid dat al langer haperde. De boeren moeten zich aanpassen en hebben het gevoel dat zij de schuld krijgen. Ze maken zich zorgen over hun toekomst: kunnen ze zo wel boer blijven? En hoe zien ze het wél voor zich?

Presentator Coen Verbraak gaat in gesprek met melkveehouder Siebe van de Crommert, biologische boer Tineke van den Berg, melkveehouder Arjen Schoustra, en hoogleraar inclusieve plattelandsontwikkeling Bettina Bock.

In sommige religieuze kringen in Nederland is het nog altijd een zonde om homoseksueel te zijn. Homo's worden onder druk gezet door hun gemeenschap, met als doel hun seksuele voorkeur te veranderen, te verbergen of te onderdrukken. De Tweede Kamer wil dat homogenezing verboden wordt en De Verenigde Naties riepen deze maand eveneens op tot een wereldwijde ban.

Niet alleen conversietherapie, maar ook gezamenlijk gebed, gesprekken met kerkoudsten, of duiveluitdrijving worden ingezet. Dit kan langdurige schade aanrichten in de levens van mensen.

Wat gebeurt er met je als je omgeving je seksuele voorkeur het liefst zou zien veranderen? En als er stappen worden gezet om dat voor elkaar te krijgen? Wat doet dat met je identiteit, en welke sporen laat dat na? Welke veerkracht vinden mensen als ze zoiets hebben gemaakt? En moet er een verbod komen?

In deze uitzending van De publieke tribune gaat presentator Coen Verbraak daarover in gesprek met vier gasten:

Alexander Noordijk is dominee in Amsterdam en doet voor stichting Wijdekerk onderzoek naar homogenezing in Nederland. Als jongen probeerden mensen hem te genezen van zijn homoseksualiteit door onder andere duiveluitdrijving. Inmiddels is hij gelukkig getrouwd met Kai Yung.

Kai Yung is 10 jaar in therapie geweest bij stichting Different, waar werd aangedrongen om zijn homoseksualiteit niet te praktiseren. Dat leidde tot depressie en suïcidale gedachtes. Inmiddels is hij gelukkig getrouwd met Alexander Noordijk.  

Herman van Wijngaarden zet zich in voor stichting Hart van Homo's en organiseert bijbelstudies voor jongeren over homoseksualiteit en religie. Hij is homoseksueel en celibatair.

Marco Derks promoveerde op homoseksualiteit en religie, en deed onderzoek naar de evangelische hulpverleningsorganisatie Different, die beschuldigd is van het bieden van homogenezingstherapie.

Een diepgravend gesprek over een actueel onderwerp, gepresenteerd door Coen Verbraak. Vier ervaringsdeskundigen geven een blik in de binnenkamers van Nederland. Luisteren staat voorop, daarna komt de opinievorming.

De afgelopen maanden heeft corona zich in een moordend tempo meester gemaakt van het leven. Nederland werd overvallen en geschokt door hoe ziek mensen worden, en de vaak letterlijk afstandelijke dood die zij sterven. Temidden van deze ongekende crisis houden de mensen die ondersteuning geven bij leven, ziekte en dood, zich zo goed en kwaad als het gaat staande. Hoe vergaat het hen; welke angsten, verdriet en zorgen hebben zij? Wie zorgt er eigenlijk voor de zorgverlener? En hoe ziet de confrontatie met de dood en het beleven van rouw en afscheid eruit temidden van deze crisis?

In deze uitzending van De publieke tribune spreekt Coen Verbraak met intensivist Ralph So, humanistisch geestelijk verzorger Ankie Spelbrink, en uitvaartverzorger David van de Waal over de dilemma's waar zij voor staan in tijden van corona.

In deze aflevering van De publieke tribune radio spreekt Coen Verbraak met Judith Jacobs en Ab van Aldijk die hij ontmoette voor zijn boek ‘Oorlogskinderen’. Jacobs was zes jaar toen ze zonder ouders op transport werd gezet naar concentratiekamp Bergen-Belsen, waar ze constant honger en dorst had. Van Aldijk was de zoon van een Duitse militair dus noemden ze hem op school ‘moffenjong’. Wat dat betekende wist hij niet, wel dat die benaming een garantie was voor een eenzame jeugd.

Hoe verschillend hun oorlogservaringen ook zijn, toch hebben Judith Jacobs en Ab van Aldijk veel met elkaar gemaan. Dat blijkt wel uit hun verhalen over hun leven van na de oorlog. Zo hebben veel oorlogskinderen moeite zich te binden, om werkelijk van iemand te houden. Ook nu nog, 75 jaar na de bevrijding. De dagen rond eind april en begin mei zijn voor hun beiden zeer beladen. 

 

Een op de vijf kinderen op de wereld leeft op dit moment in een oorlogsgebied. Wat voor volwassenen zullen zij later worden? Of ze nou aan de kant staan van de ‘daders’ of van de ‘slachtoffers’, oorlog blijft een leven lang nasmeulen. Dat weten we van kinderen die de Tweede Wereldoorlog meemaakten: ze waren nergens verantwoordelijk voor, maar dragen wel het verdriet, de schuld en de schaamte met zich mee.

Een diepgravend gesprek over een actueel onderwerp, gepresenteerd door Coen Verbraak. 

In deze radio-uitzending van 'De publieke tribune' spreekt presentator Coen Verbraak met met intensivist en hoogleraar Intensive Care Hans van der Hoeven.

Hoe is het om elke dag geconfronteerd te worden met de dood? Tegen welke morele dilemma’s lopen artsen aan als de IC-bedden schaars zijn? En hoe houd je moed?

In de Publieke tribune spreekt Coen Verbraak met intensivist en hoogleraar Intensive Care Hans van der Hoeven. Momenteel leidt hij de IC-afdeling van het Radboud MC en coördineert tegelijkertijd de IC’s van alle andere ziekenhuizen in zijn regio. 

Van der Hoeven weet ook hoe het is om patiënt te zijn: zelf kwam hij zo’n 10 jaar geleden terecht op zijn eigen Intensive Care met een hersentumor. Die ervaring maakte van hem een andere dokter.