(https://files.vpro.nl/weblogs-podcasts/eenkamerinhetverleden/category/podcast/feed/foto-ester-naomi-perquin1-300x225.jpg)"Jong ijs blijkt te zingen," zegt Ester Naomi Perquin in haar eerste radiobijdrage. "Het zingt, het murmelt, het klinkt teer en klagelijk. Een vrolijk lied is het niet, het lied van de vorst. Maar prachtig." Ze probeert te wennen aan de geluiden. Om goed te slapen heeft ze pillen meegekregen, maar ze heeft zich voorgenomen om het gebruik daarvan zo lang mogelijk uit te stellen. Er moet een manier zijn om het patroon te doorbreken. Thuis slaapt ze ook niet altijd goed, als ze alleen is. "Als ik hier kan slapen, zes nachten, dan win ik. Dan hoef ik mezelf ook geen beroepsbangerd meer te noemen. Alhoewel ik natuurlijk wel een beetje gehecht ben aan die titel."

De week in afzondering is Menno niet goed bevallen. “Ik denk dat ik mezelf niet heel goed ken. Ik vond het eigenlijk een verschrikking. Ik ken mezelf in die zin wel goed, dat ik twee weken van te voren ertegenop begon te zien. Maar ik vond het echt taai, ik had het gevoel dat ik tegen de natuur moest vechten. Zo eind november zijn de elementen wel erg hevig."

In het boothuis heeft hij een brief voor de volgende bootgast achtergelaten, dichteres Ester Naomi Perquin. Zij is een tijd cipier geweest. "Ik heb veel aan mensen in isoleercellen gedacht. Maar ik denk dat je in een gevangenis nog meer contact met mensen hebt. Hetzij met medegevangenen, hetzij met cipiers. Maar ik denk dat dit erger is..."

(https://files.vpro.nl/weblogs-podcasts/eenkamerinhetverleden/category/podcast/feed/menno_wigman1-300x225.jpg)Vorige week werd zijn essaybundel gepresenteerd, Red ons van de dichters. Het boek was voor Menno een behoorlijk bevalling. Nog steeds voelt hij zich overwerkt. "De stilte hier, die geen stilte is (ik hoor voortdurend ongebruikelijke geluiden), brengt geen rust. De slaap geen verkwikking. Gisteren beweerde ik dat ik vooral woedend en misnoegd was. Maar niet alles wat ik zeg moeten u geloven. Ik leed aan een kater. Geen lucide kater, waar ik soms best van houd, maar een narrige kater vol onredelijke wrokgedachten. Mijn excuses." Hij vervolgt zijn radioverslag: "Of u wilt of niet, maar ik zit hier veel na te denken over mensen die onder de blote hemel leven..."

(https://files.vpro.nl/weblogs-podcasts/eenkamerinhetverleden/category/podcast/feed/foto_menno_wigman1-300x225.jpg)Menno doet een oproep aan de luisteraars, of iemand weet hoe het Sarah Young is vergaan.

Op Senneroog wandelt hij meer dan hij verwacht had en vindt zelfs het doen van de afwas een belevenis. Hij weet inmiddels dat de Duitser Martin op een halve kilometer bij hem vandaan zit, op een plek die De punt heet. Toch, ook al zijn de dagen onwaarschijnlijk lang, hij houdt zich niet meer onafgebroken met hem bezig.

De natuurlyriek is op sterven na dood. Tegenwoordig schrijft men liever over de stad. Over luchthavens, over snelwegen, over videotheken, over pizzakoeriers, over zaktelefoons, of, als men wat meer geld heeft, over huisjes in Zuid-Frankrijk. Maar dat laatste hoeven we niet serieus te nemen. Maar het cliché dat de dichter zich liever in de natuur thuis voelt is hopeloos achterhaalt.

Hij zal waarschijnlijk een heleboel mensen tegen hun hoofd stoten, maar sinds zijn twintigste kan de natuur hem gestolen worden. De natuur doet Menno niks. Er zijn veel vogels, maar afgezien van papegaaien interesseren vogels hem niet. Hij zit hier, ver van Amsterdam, ver van zijn vriendin, en hij valt al behoorlijk uit de tijd. Dat is de bedoeling van zijn verblijf. Als je gedichten wilt schrijven dan moet je diep in jezelf afdalen. Het enige wat daarvoor nodig is is concentratie. Ongetwijfeld zal hij steeds meer uit de tijd vallen. Dat is ook de reden waarom hem het verblijf op Senneroog aantrekkelijk leek.

Maartje Wortel maakt de balans op

De inbraak blijft vooralsnog onopgelost. Intussen komt Maartje op haar belofte terug om een boek voor De Avonden te schrijven. Het is uiteindelijk een verhalenbundel geworden, met verschillende verhalen die zich op een eiland afspelen. Het boek zal dan ook Eilanden gaan heten. In haar laatste radiobijdrage leest ze een fragment voor, een voorpublicatie. En het is tijd voor een terugblik. Tot slot is er uiteraard nog ruimte voor haar miniproject, de inmiddels vertrouwde rubriek De groeten.

Omdat ze ziek is moet ze aan Godfried Bomans denken, omdat hij tijdens zijn verblijf op Rottummerplaat ook ziek geworden was. Bomans vroeg zich toen af of hij daar wel melding van moest maken, omdat hij bang was dat de mensen zich thuis zorgen zouden maken. Maar volgens Maartje hoeven we om haar niet bezorgd te zijn. Ondanks haar ziekte is ze heel actief. Thuis sport ze veel. Ze merkt dat ze daar op Senneroog, door alle beperkingen, wat onrustig van wordt. Maar met wat creativiteit kan ze toch de nodige energie kwijt. Zo heeft ze van een boei een boksbal gemaakt, een reddingsboei doet dienst als schommel en ze heeft touwtje gesprongen. Ze heeft zelfs voor een tweede keer gezwommen! Minder goed nieuws: er is ingebroken. De deur is geforceerd, iemand is binnen geweest die een briefje voor Maartje heeft achtergelaten...

Nu Maartje toch al ziek is, en er toch niets meer te vrezen valt, heeft ze maar een duik in het water genomen. Heel kort. Zo koud was het. Daarna is ze in bed gaan liggen, waar ze het steeds heel erg warm heeft. De afzondering dwingt haar na te denken over de verre toekomst. Ze realiseert zich dat geen pretje is om bejaard te zijn. Niet dat ze daar ooit anders over dacht. "Het lijkt me heel erg om bejaard te zijn, of eenzaam. Dat je nooit zeker weet of iemand je vindt. Ben je iemand naar wie wordt gezocht? Of ben je iemand naar wie wordt verlangd?"