Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- 4 hr 18 min
- Ganj e Hozour Program #498برنامه شماره ۴۹۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDFPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۳۴۱سماع آمد هلا ای یار برجهمُسابق باش و وقت کار برجههزاران بار خفتی همچو لنگرمثال بادبان این بار برجهبسی خفتی تو مست از سرگرانیچو کردندت کنون بیدار، برجههلا ای فکرت طیار، برپرتو نیز ای قالب سیّار، برجههلا صوفی چو ابن الوقت باشدگذر از پار و از پیرار، برجهبه عشق اندرنگنجد شرم و ناموسرها کن شرم و استکبار، برجهوگر کاهل بود قوّال عارفبدو ده خرقه و دستار، برجهسماح آمد رباح از قول یزدانکه عشقی به ز صد قنطار برجهبه عشق آنک فرشت گوهر آمدچو موج قُلزم زخّار برجهچو زلفین ار فروسو می‌کشندتتو همچون جعد آن دلدار برجهصلایی از خیال یار آمدخیالانه تو هم ز اسرار برجهبسی در غدر و حیلت برجهیدییکی از عالم غدّار برجهبسی بهر قوافی برجهیدیخموشی گیر و بی‌گفتار برجهمولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۶۶تخم بَطّی گر چه مرغ خانه‌اتکرد زیر پر چو دایه تربیتمادر تو بَطِّ آن دریا بدستدایه‌ات خاکی بد و خشکی‌پرستمیل دریا که دل تو اندرستآن طبیعت جانْت را از مادرستمیل خشکی مر ترا زین دایه استدایه را بگذار کو بَدرایه استدایه را بگذار بر خشک و براناندر آ در بحر معنی چون بطانگر ترا مادر بترساند ز آبتو مترس و سوی دریا ران شتابتو بطی بر خشک و بر تر زنده‌اینی چو مرغ خانه خانه‌گنده‌ایمولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۷۸قالب خاکی فتاده بر زمینروح او گردان برین چرخ برینما همه مرغابیانیم ای غلامبحر می‌داند زبان ما تمامپس سلیمان بحر آمد ما چو طَیْردر سلیمان تا ابد داریم سَیْربا سلیمان پای در دریا بنهتا چو داود آب، سازد صد زرهآن سلیمان پیش جمله حاضرستلیک غیرت چشم‌بند و ساحرستتا ز جهل و خوابناکی و فضولاو بپیش ما و ما از وی ملولتشنه را درد سر آرد بانگ رعدچون نداند کو کشاند ابر سعدچشم او ماندست در جوی روانبی‌خبر از ذوق آب آسمانمَرکَب همت سوی اسباب رانداز مُسبّب لاجرم محروم ماندآنک بیند او مُسبّب را عیانکی نهد دل بر سببهای جهان؟مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۱۰جواب آمدن کی آنک نظر او بر اسباب و مرض و زخم تیغ نیاید، بر کار تو عزرائیل هم نیاید کی تو هم سببی اگر چه مخفی تری از آن سببها، و بود کی بر آن رنجور مخفی نباشد کی و هُوَ اَقْرَبُ اِلَيهِ مِنْكُمْ وَ لكِنْ لا تُبْصِرُون(اشاره به آیه ۸۵ سوره واقعه)گفت یزدان آنک باشد اصل دانپس ترا کی بیند او اندر میان؟گرچه خویش از عامه پنهان کرده‌ایپیش روشن‌دیدگان هم پرده‌ایوانک ایشان را شِکَر باشد اَجَلچون نظرشان مست باشد در دُوَل؟تلخ نبود پیش ایشان مرگ تنچون روند از چاه و زندان در چمنوا رهیدند از جهان پیچ‌پیچکس نگرید بر فَواتِ هیچ، هیچبرج زندان را شکست اَرکانییهیچ ازو رنجد دل زندانیی؟کای دریغ این سنگ مرمر را شکستتا روان و جان ما از حبس رَست؟آن رُخام خوب و آن سنگ شریفبرج زندان را بهی بود و اَلیفچون شکستش تا که زندانی برَست؟دست او در جرم این باید شکستهیچ زندانی نگوید این فُشارجز کسی کز حبس آرندش به دارتلخ کی باشد کسی را کش بَرَنداز میان زهر ماران سوی قند؟جان مجرّد گشته از غوغای تنمی‌پرد با پَرِّ دل، بی‌پای تنهم‌چو زندانیِّ چَه که اندر شبانخسپد و بیند به خواب او گُلْسِتانگوید ای یزدان مرا در تن مبَرتا درین گلشن کنم من کرّ و فرگویدش یزدان دعا شد مستجابوا مَرَو واللهُ اَعْلَم بِالصَّواباین چنین خوابی ببین چون خوش بودمرگْ نادیده به جنت در رودهیچ او حسرت خورد بر اِنتباهبر تن با سلسله در قعر چاه؟مؤمنی آخر در آ در صف رزمکه ترا بر آسمان بودست بزمبر امید راهِ بالا کن قیامهم‌چو شمعی پیش محراب ای غلاماشک می‌بار و همی‌سوز از طلبهم‌چو شمع سر بریده جمله شبلب فرو بند از طعام و از شرابسوی خوان آسمانی کن شتابدم به دم بر آسمان می‌دار امیددر هوای آسمان رقصان چو بیددم به دم از آسمان می‌آیدتآب و آتش رزق می‌افزایدتگر ترا آنجا برد نبود عجبمنگر اندر عِجز و بنگر در طلبکین طلب در تو گروگان خداستزانک هر طالب به مطلوبی سزاستجهد کن تا این طلب افزون شودتا دلت زین چاه تن بیرون شودخلق گوید مُرد مسکین آن فلانتو بگویی زنده‌ام ای غافلانگر تن من همچو تنها خفته استهشت جنت در دلم بشکفته استجان چو خفته در گل و نسرین بودچه غمست ار تن در آن سِرگین بود؟جان خفته چه خبر دارد ز تنکو به گلشن خفت یا در گُولْخَن؟می‌زند جان در جهان آبگوننعره یا لَیْتَ قَوْمی یَعْلَمُون (۱)گر نخواهد زیست جان بی این بدنپس فلک ایوان کی خواهد بُدَن؟گر نخواهد بی بدن جان تو زیستفِی السَّماءِ رِزْقُکُم (۲) روزی کیست؟۱. اشاره به آیه ۲۶ سوره یس.۲. اشاره به آیه ۲۲ سوره ذاریات.4 hr 18 min
- 4 hr 8 min
- Ganj e Hozour Program #497برنامه شماره ۴۹۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت PDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۳۸سماع از بهر جان بیقرارستسبک برجه چه جای انتظارستمشین این جا تو با اندیشه خویشاگر مردی برو آن جا که یارستمگو باشد که او ما را نخواهدکه مرد تشنه را با این چه کارستکه پروانه نیندیشد ز آتشکه جان عشق را اندیشه عارستچو مرد جنگ بانگ طبل بشنیددر آن ساعت هزار اندر هزارستشنیدی طبل برکش زود شمشیرکه جان تو غلاف ذوالفقارستبزن شمشیر و ملک عشق بستانکه ملک عشق ملک پایدارستحسین کربلایی آب بگذارکه آب امروز تیغ آبدارستمولوی، مثنوی، دفتر اول ، بیت ۲۲۱تو مگو ما را بدان شه بار نیستبا کریمان کارها دشوار نیستمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۸۳۷رفته ره درشت من بار گران ز پشت مندلبر بردبار من آمده برده بار منمولوی، مثنوی، دفتر دوم ، بیت ۲۵۹۸کودکان سازند در بازی دکانسود نبوَد جز که تعبیر زمانشب شود در خانه آید گرسنهکودکان رفته بمانده یک تنهاین جهان بازی گَه است و مرگِ شبباز گردی کیسه خالی پر تَعَبکسب دین عشقست و جذب اندرونقابلیت نور حق را ای حَرونکسب فانی خواهدت این نفسِ خَسچند کسبِ خَس کنی؟ بگذار بسنفسِ خَس گر جویدت کسب شریفحیله و مکری بود آن را ردیفمولوی، مثنوی، دفتر اول ، بیت ۳۴۲۶بشنو الفاظ حکیم پردهایسِر همانجا نِه که باده خوردهایمست از میخانه ای چون ضال شدتَسخُر و بازیچهٔ اطفال شدمیفُتد این سو آن سو هر رهیدر گِل و می‌خنددش هر ابلهیاو چنین و کودکان اندر پی اشبیخبر از مستی و ذوق می اشخلق، اطفالند، جز مست خدانیست بالغ جز رهیده از هواگفت دنیا لَعْب و لهوست و شماکودکیت و راست فرماید خدااز لَعِب بیرون نرفتی کودکیبی ذَکاتِ روح کی باشد ذَکّی؟-----جنگ خلقان همچو جنگ کودکانجمله بی‌معنی و بی‌مغز و مُهانجمله با شمشیر چوبین جنگشانجمله در لا یَنفَعی آهنگشانجمله شان گشته سواره بر نی ایکین بُراقِ ماست یا دُلدُل پی ایحاملند و خود ز جهل افراشتهراکب و محمول ره پنداشته-----همچو طفلان جمله‌تان دامنسوارگوشهٔ دامن گرفته اسب واراز حق انَّ الظَّنَّ لا یُغنی رسیدمرکب ظن بر فلکها کی دوید؟-----آنگهی بینید مَرکَبهای خویشمرکبی سازیده‌اید از پای خویشوهم و فکر و حس و ادراک شماهمچو نی دان مرکب کودک هلامولوی، مثنوی، دفتر دوم ، بیت ۲۳۲۰آدمی داند که خانه حادث استعنکبوتی نه که در وی عابث استپشّه کی داند که این باغ از کیست؟کو بهاران زاد و مرگش در دیستکرم کاندر چوب زاید سستحالکی بداند چوب را وقت نهال؟ور بداند کرم از ماهیّتشعقل باشد کرم باشد صورتشعقل، خود را می‌نماید رنگهاچون پری دورست از آن فرسنگهااز مَلَک بالاست چه جای پری؟تو مگس‌پرّی به پستی میپریگرچه عقلت سوی بالا میپردمرغ تقلیدت به پستی میچردعلم تقلیدی وَبالِ جان ماستعاریهست و ما نشسته کان ماستزین خرد جاهل همی باید شدندست در دیوانگی باید زدنهرچه بینی سود خود زان میگریززهر نوش و آب حیوان را بریزهر که بستاید ترا دشنام دهسود و سرمایه به مفلس وام دهایمنی بگذار و جای خوف باشبگذر از ناموس و رسوا باش و فاشآزمودم عقل دور اندیش رابعد ازین دیوانه سازم خویش رامولوی، مثنوی، دفتر پنجم ، بیت ۳۹۷بی‌خبر چون دام می‌گیرد شکاردام را چه علم از مقصود کار؟دام را چه ضر و چه نفع از گرفت؟زین گرفت بیهده‌ش دارم شگفتای برادر دوستان افراشتیبا دو صد دلداری و بگذاشتیکارت این بودست از وقت ولاد؟صید مردم کردن از دام وِداد؟زان شکار و اَنْبُهی و باد و بوددست در کن، هیچ یابی تار و پود؟بیشتر رفتست و بیگاهست روزتو به جد در صید خلقانی هنوزآن یکی می‌گیر و آن می‌هِل ز داموین دگر را صید می‌کن چون لِئامباز این را می‌هِل و می‌جو دگراینت لَعبِ کودکان بیخبرشب شود در دام تو یک صید نیدام بر تو جز صُداع و قید نیمولوی، مثنوی، دفتر چهارم ، بیت ۷۴۲پس غذای عاشقان آمد سَماعکه درو باشد خیال اجتماعقوتی گیرد خیالات ضمیربلک صورت گردد از بانگ و صفیرآتش عشق از نواها گشت تیزآن چنان که آتش آن جَوزْریزمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۳۹سماع آرام جان زندگانستکسی داند که او را جان جانستکسی خواهد که او بیدار گرددکه او خفته میان بوستانستولیک آن کو به زندان خفته باشداگر بیدار گردد در زیانستسماع آن جا بکن کان جا عروسیستنه در ماتم که آن جای فغانستکسی کو جوهر خود را ندیدهستکسی کان ماه از چشمش نهانستچنین کس را سماع و دف چه بایدسماع از بهر وصل دلستانستکسانی را که روشان سوی قبلهستسماع این جهان و آن جهانستخصوصا حلقه‌ای کاندر سماعندهمیگردند و کعبه در میانستاگر کان شکر خواهی همان جاستور انگشت شکر خود رایگانست4 hr 8 min
- 3 hr 56 min
- Ganj e Hozour Program #496برنامه شماره ۴۹۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت تمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۵۳۰دلم همچون قلم آمد در انگشتان دلداریکه امشب می‌نویسد زی نویسد باز فردا ریقلم را هم تراشد او رقاع و نسخ و غیر آنقلم گوید که تسلیمم تو دانی من کیم باریگهی رویش سیه دارد گهی در موی خود مالدگه او را سرنگون دارد گهی سازد بدو کاریبه یک رُقعه جهانی را قلم بکشد کند بیسربه یک رُقعه قِرانی را رهاند از بلا آریکر و فَرِّ قلم باشد به قدر حرمت کاتباگر در دست سلطانی اگر در کف سالاریسرش را می‌شکافد او برای آنچ او داندکه جالینوس به داند صلاح حال بیمارینیارد آن قلم گفتن به عقل خویش تحسینینداند آن قلم کردن به طبع خویش انکاریاگر او را قلم خوانم و اگر او را علم خوانمدر او هوش است و بی‌هوشی زهی بی‌هوش هشیارینگنجد در خرد وصفش که او را جمع ضدین استچه بی‌ترکیب ترکیبی عجب مجبور مختاری-----------------جَفَّ الْقَلَمُ بِما أنْتَ لاقٍ.خشك شد قلم به آنچه سزاوار بودی.جَفَّ الْقَلَمُ بِما هُوَ کائنٌ.خشك شد قلم به آنچه بودنی است.اقبال لاهوری، میلاد آدمفطرت آشفت که از خاک جهان مجبورخود گری خود شکنی خود نگری پیدا شدمولوی، مثنوی، دفتر اول ، بیت ۱۴۶۱پس محلِّ وحی گردد گوش جانوحی چه بْوَد؟ گفتنی از حس نهانگوش جان و چشم جان جز این حس استگوش عقل و گوش ظن زین مُفلس استلفظ جبرم عشق را بی‌صبر کردوانک عاشق نیست حبس جبر کرداین معیّت با حقست و جبر نیستاین تجلّیِ مه است این ابر نیستور بود این جبر، جبر عامه نیستجبر آن اَمّارهٔ خودکامه نیستجبر را ایشان شناسند ای پسرکه خدا بگشادشان در دل بصرغیب آینده بریشان گشت فاشذکر ماضی پیش ایشان گشت لاشاختیار و جبر ایشان دیگرستقطرهها اندر صدفها گوهرستهست بیرون قطرهٔ خرد و بزرگدر صدف آن در خردست و سترگطبع ناف آهوست آن قوم رااز برون خون و درونشان مشکهاتو مگو کین مایه بیرون خون بُودچون رود در ناف مشکی چون شودتو مگو کین مس برون بُد مُحْتَقَردر دل اکسیر چون گیرد گهر؟مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۱۳۱به تحقیق خشک شد قلم که طاعت و عصیان و درستکاری و دزدی برابر نیست. خشک شد قلم که سپاسگزاری و ناسپاسی برابر نیست. خشک شد قلم که همانا خداوند پاداش نکوکاران را تباه نسازد.هم‌چنین تأویل قَدْ جَفَّ الْقَلَمبهر تحریضست بر شغل اَهَمپس قلم بنوشت که هر کار رالایق آن هست تاثیر و جزاکژ روی جف القلم کژ آیدتراستی آری سعادت زایدتظلم آری مُدبری جَفَّ الْقَلَمعدل آری بر خوری جَفَّ الْقَلَمچون بدزدد دست شد جَفَّ الْقَلَمخورد باده مست شد جَفَّ الْقَلَمتو روا داری؟ روا باشد که حقهمچو معزول آید از حکم سَبَق؟که ز دست من برون رفتست کارپیش من چندین میا چندین مزاربلک معنی آن بود جَفَّ الْقَلَمنیست یکسان پیش من عدل و ستمفرق بنهادم میان خیر و شرفرق بنهادم ز بد هم از بترذرهای گر در تو افزونی ادبباشد از یارت بداند فضل ربقدر آن ذره ترا افزون دهدذره چون کوهی قدم بیرون نهدپادشاهی که به پیش تخت اوفرق نبود از امین و ظلمجوآنک می‌لرزد ز بیم ردِّ اووانک طعنه می‌زند در جَدِّ اوفرق نبود هر دو یک باشد برششاه نبود خاک تیره بر سرشذرهای گر جهد تو افزون بوددر ترازوی خدا موزون بودپیش این شاهان هماره جان کنیبیخبر ایشان ز غَدر و روشنیگفتِ غَمّازی که بد گوید تراضایع آرد خدمتت را سالهاپیش شاهی که سمیعست و بصیرگفتِ غَمّازان نباشد جایگیرجمله غَمّازان ازو آیِس شوندسوی ما آیند و افزایند بندبس جفا گویند شه را پیش ماکه برو جَفَّ الْقَلَم کم کن وفامعنی جَفَّ الْقَلَم کی آن بودکه جفاها با وفا یکسان بود؟بل جفا را هم جفا جَفَّ الْقَلَموآن وفا را هم وفا جَفَّ الْقَلَمعفو باشد لیک کو فرِّ امیدکه بود بنده ز تقوی روسپید؟دزد را گر عفو باشد جان بردکی وزیر و خازن مخزن شود؟ای اَمینُ الدّینِ ربّانی بیاکز امانت رُست هر تاج و لِواپور سلطان گر برو خاین شودآن سرش از تن بدان باین شودوز غلام هندوی آرد وفادولت او را می‌زند: طالَ بَقاچه غلام؟ ار بر دری سگ باوفاستدر دل سالار او را صد رضاستزین چو سگ را بوسه بر پوزش دهدگر بود شیری چه پیروزش کند؟جز مگر دزدی که خدمتها کندصدق او بیخ جفا را بر کَنَدچون فُضیل ره‌زنی کو راست باختزانک دَه مَرده به سوی توبه تاختوآنچنان که ساحران فرعون رارو سیه کردند از صبر و وفادست و پا دادند در جرم قَوَدآن به صد ساله عبادت کی شودتو که پنجه سال خدمت کردهایکی چنین صدقی به دست آورده‌ای؟4 hr 2 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #495برنامه شماره ۴۹۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت PDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۰۶رغبت به عاشقان کن ای جان صد رغایببنشین میان مستان اینک مه و کواکبآن روز پرعجایب وان محشر قیامتگشتست پیش حسنت مستغرق عجایبچون طیبات خواندی بر طیبین فشاندیطیبتر از تو کی بود ای معدن اطایبجان را ز تست هر دم سلطانیی مسلماین شکر از کی گویم از شاه یا ز صاحبدر جیب خاک کردی ارواح پاک جیبانسر کرده در گریبان چون صوفیان مراقبعشق تو چون درآمد اندیشه مرد پیششعشق تو صبح صادق اندیشه صبح کاذبای عقل باش حیران نی وصل جو نه هجرانچون وصل گوش داری زان کس که نیست غایبجان چیست فقر و حاجت جان بخش کیست جز توای قبله حوایج معشوقه مطالبنک نقد شد قیامت اینک یکی علامتطالع شد آفتابت از جانب مغاربدرکش رمیدگان را محنت رسیدگان رازان جذبه‌های جانی ای جذبه تو غالبتا بیند این دو دیده صبح خدا دمیدهدام طلب دریده مطلوب گشته طالبعشق و طلب چه باشد آیینه تجلینقش و حسد چه باشد آیینه معایبکو بلبل چمن‌ها تا گفتمی سخن‌هانگذشت بر دهان‌ها یا دست هیچ کاتبنه از نقش‌های صورت نه از صاف و نه از کدورتنه از ماضی و نه حالی نه از زهد نه از مراتبعقلم برفت از جا باقیش را تو فرماای از درت نرفته کس ناامید و غایبمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۰۵آواز داد اختر بس روشنست امشبگفتم ستارگان را مه با منست امشببررو به بام بالا از بهر الصلا راگل چیدنست امشب می خوردنست امشبتا روز دلبر ما اندر برست چون دلدستش به مهر ما را در گردنست امشبتا روز زنگیان را با روم دار و گیرستتا روز چنگیان را تنتن تنست امشبتا روز ساغر می در گردش است و بخششتا روز گل به خلوت با سوسنست امشبامشب شراب وصلت بر خاص و عام ریزمشادی آنک ماهت بر روزنست امشبداوودوار ما را آهن چو موم گرددکاهن رباست دلبر دل آهنست امشببگشای دست دل را تا پای عشق کوبدکان زار ترس دیده در مأمنست امشببر روی چون زر من ای بخت بوسه می‌دهکاین زر گازدیده در معدنست امشبآن کو به مکر و دانش می‌بست راه ما راپالان خر بر او نه کو کودنست امشبشمشیر آبدارش پوسیده است و چوبینوان نیزه درازش چون سوزنست امشبخرگاه عنکبوتست آن قلعه حصینشبرگستوان و خودش چون روغنست امشبخاموش کن که طامع الکن بود همیشهبا او چه بحث داری کو الکنست امشبمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۸۰۶مژده مژده همه عشاق بکوبید دو دستکانک از دست بشد دست زنان می‌آیدخوشتر از جان چه بود جان برود باک مدارغم رفتن چه خوری چون به از آن می‌آیدهر کسی در عجبی و عجب من اینستکو نگنجد به میان چون به میان می‌آیدمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۹۵۴همه حیات در اینست کاذْبَحُوا بَقَرهچو عاشقان حیاتید چون پس بقرید؟هزار شیر تو را بنده‌اند چه بود گاو؟هزار تاج زر آمد چه در غم کمرید؟چو شب خطیب تو ماهست بر چنین منبراگر نه فهم تباهست از چه در سمرید؟مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۳۴۵لذت عشق بتان را ز زحیران مطلبصبح کاذب بود این قافله را سخت مضلمولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۷۵۴ذکر حق کن بانگ غولان را بسوزچشم نرگس را ازین کرکس بدوزصبح کاذب را ز صادق وا شناسرنگ می را باز دان از رنگ کاستا بُوَد کز دیدگان هفت رنگدیده‌ای پیدا کند صبر و درنگرنگها بینی بجز این رنگهاگوهران بینی به جای سنگهاگوهرِ چه؟ بلک دریایی شویآفتاب چرخ‌پیمایی شویکارکُن در کارگه باشد نهانتو برو در کارگه بینَش عیانمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۳می ده گزافه ساقیا تا کم شود خوف و رجاگردن بزن اندیشه را ما از کجا او از کجاپیش آر نوشانوش را از بیخ برکن هوش راآن عیش بی‌روپوش را از بند هستی برگشادر مجلس ما سرخوش آ برقع ز چهره برگشازان سان که اول آمدی ای یَفْعَلُ الله ما یشادیوانگان جسته بین از بند هستی رسته بیندر بی‌دلی دل بسته بین کاین دل بود دام بلازوتر بیا هین دیر شد دل زین ولایت سیر شدمستش کن و بازش رهان زین گفتن زوتر بیابگشا ز دستم این رسن بربند پای بوالحسنپر ده قدح را تا که من سر را بنشناسم ز پامولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۸گویی مرا چون می‌روی؟ گستاخ و افزون می‌روی؟بنگر که در خون می‌روی آخر نگویی تا کجا؟گفتم کز آتش‌های دل بر روی مفرش‌های دلمی غلط در سودای دل تا بحر یَفْعَل ما یشاهر دم رسولی می‌رسد جان را گریبان می‌کشدبر دل خیالی می‌دود یعنی به اصل خود بیا0 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #494برنامه شماره ۴۹۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت PDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۵۲۱من از عالم تو را تنها گزینمروا داری که من غمگین نشینم؟دل من چون قلم اندر کف توستز توست ار شادمان وگر حزینمبجز آنچ تو خواهی من چه باشم؟بجز آنچ نمایی من چه بینم؟گه از من خار رویانی گهی گلگهی گل بویم و گه خار چینممرا تو چون چنان داری چنانممرا تو چون چنین خواهی چنینمدر آن خُمّی که دل را رنگ بخشیچه باشم من؟ چه باشد مهر و کینم؟تو بودی اول و آخر تو باشیتو به کن آخرم از اولینمچو تو پنهان شوی از اهل کفرمچو تو پیدا شوی از اهل دینمبجز چیزی که دادی من چه دارم؟چه می جویی ز جیب و آستینم؟مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۹۳خفته از احوال دنیا روز و شبچون قلم در پنجهٔ تقلیبِ ربمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۶۶۴از این تنگین قفس جانا پریدیوزین زندان طراران رهیدیز روی آینه گل دور کردیدر آیینه بدیدی آنچ دیدیخبرها می‌شنیدی زیر و بالابر آن بالا ببین آنچ شنیدیچو آب و گل به آب و گل سپردیقماش روح بر گردون کشیدیز گردش‌های جسمانی بجستیبه گردش‌های روحانی رسیدیبجستی ز اشکم مادر که دنیاستسوی بابای عقلانی دویدیبخور هر دم می شیرینتر از جانبه هر تلخی که بهر ما چشیدیگزین کن هر چه می‌خواهی و بستانچو ما را بر همه عالم گزیدیاز این دیگ جهان رفتی چو حلوابه خوان آن جهان زیرا پزیدیمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۹۱۰عاشقان در سیل تند افتادهاندبر قضای عشق دل بنهادهاندهمچو سنگ آسیا اندر مَدارروز و شب گردان و نالان بیقرارگَردشَش بر جُویْ جُویان شاهدستتا نگوید کس که آن جُو راکدستمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۴۸۷چون چنگم از زمزمه خود خبرم نیستاسرار همی‌گویم و اسرار ندانممانند ترازو و گزم من که به بازاربازار همی‌سازم و بازار ندانمدر اصبع عشقم چو قلم بیخود و مضطرطومار نویسم من و طومار ندانممولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۴۰۴باز این را می‌هِل و می‌جو دگراینت لَعبِ کودکان بیخبرشب شود در دام تو یک صید نیدام بر تو جز صُداع و قید نیپس تو خود را صید می‌کردی به دامکه شدی محبوس و محرومی ز کامدر زمانه صاحب دامی بودهمچو ما احمق که صید خود کند؟چون شکار خوک آمد صید عامرنج بی‌حد لقمه خوردن زو حرامآنک ارزد صید را عشقست و بسلیک او کی گنجد اندر دام کس؟تو مگر آیی و صید او شویدام بگذاری به دام او رویعشق می‌گوید به گوشم پست پستصید بودن خوش‌تر از صیادیستگول من کن خویش را و غِرّه شوآفتابی را رها کن ذره شوبر درم ساکن شو و بی‌خانه باشدعوی شمعی مکن پروانه باشتا ببینی چاشنی زندگیسلطنت بینی نهان در بندگیمولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۳۲چرب کردن مرد لافی لب و سَبلَت خود را هر بامداد به پوست دنبه و بیرون آمدن میان حریفان کی: من چنین خورده ام و چنانپوست دنبه یافت شخصی مُسْتَهانهر صباحی چرب کردی سَبلَتاندر میان مُنعِمان رفتی که منلوت چربی خورده‌ام در انجمندست بر سَبلَت نهادی در نویدرمز یعنی سوی سَبلَت بنگریدکین گواه صدق گفتار منستوین نشان چرب و شیرین خوردنستاشکمش گفتی جواب بیطنینکه: أبادَ اللهُ کَیْدَ الْکاذِبینلاف تو ما را بر آتش بر نهادکان سبيل چرب تو بر کنده بادگر نبودی لاف زشتت ای گدایک کریمی رحم افکندی به ماور نمودی عیب و کژ کم باختییک طبیبی داروی او ساختیگفت حق که کژ مجنبان گوش و دُمیَنْفَعَنَّ الصّادقین صِدْقُهُمكهف اندر کژ مخسپ ای مُحْتَلِمآنچ داری وا نما و فَاسْتَقِمور نگویی عیب خود باری خمشاز نمایش وز دغل خود را مکشگر تو نقدی یافتی مگشا دهانهست در ره سنگهای امتحانسنگهای امتحان را نیز پیشامتحانها هست در احوال خویشگفت یزدان: از ولادت تا به حَینیُفْتَنُونَ کُلَّ عامٍ مَرَّتَیْنامتحان در امتحانست ای پدرهین به کمتر امتحان خود را مخرمولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۴۳۸۶هست سرِّ مرد چون بیخ درختزان بروید برگهاش از چوب سختدرخور آن بیخِ رُسته برگهادر درخت و در نفوس و در نُهیبرفلک پرهاست ز اشجار وفااَصْلُها ثابت و َفَرْعُه فِی السَّمامولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۷۳آن منیّ و هستیَت باشد حلالکه درو بینی صفات ذوالجلالشد درخت کژ مُقَوِّم حقنمااَصْلُهُ ثابت و فَرْعُهْ فِیالسَّمامولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۷۵که آمدش پیغام از وحی مهمکه کژی بگذار اکنون فَاسْتَقِماین درخت تن عصای موسیستکه امرش آمد که بیندازش ز دستتا ببینی خیر او و شر اوبعد از آن بر گیر او را ز امرِ هُوپیش از افکندن نبود او غیر چوبچون به امرش بر گرفتی گشت خوباول او بُد برگ‌افشان بَرّه راگشت معجز آن گروه غرّه راگشت حاکم بر سر فرعونیانآبشان خون کرد و کف بر سر زناناز مزارعشان برآمد قحط و مرگاز ملخهایی که می‌خوردند برگتا بر آمد بیخود از موسی دعاچون نظر افتادش اندر مُنْتَهاکین همه اِعجاز و کوشیدن چراست؟چون نخواهند این جماعت گشت راستامر آمد که اتّباعِ نوح کنترکِ پایان‌ْبینیِ مشروح کنزان تغافل کن چو داعیِ رهیامرِ بِلِّغ هست نبود آن تهیکمترین حکمت کزین اِلحاحِ توجلوه گردد آن لِجاج و آن عُتُوتا که ره بنمودن و اِضلالِ حقفاش گردد بر همه اهلِ فِرَقچونک مقصود از وجود اظهار بودبایدش از پند و اِغوا آزموددیو اِلحاحِ غَوایت میکندشیخ،اِلحاحِ هدایت می‌کند3 hr 54 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners