Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #473برنامه شماره ۴۷۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDFتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۹۵۷هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدنهست عاشق هر زمانی بیخود و شیدا شدنعاقلان از غرقه گشتن بر گریز و بر حذرعاشقان را کار و پیشه غرقه دریا شدنعاقلان را راحت از راحت رسانیدن بودعاشقان را ننگ باشد بند راحت‌ها شدنعاشق اندر حلقه باشد از همه تنها چنانکزیت را و آب را در یک محل تنها شدنو آنک باشد در نصیحت دادن عشاق عشقنیست او را حاصلی جز سخره سودا شدنعشق بوی مشک دارد زان سبب رسوا بودمشک را کی چاره باشد از چنین رسوا شدنعشق باشد چون درخت و عاشقان سایه درختسایه گر چه دور افتد بایدش آن جا شدنبر مقام عقل باید پیر گشتن طفل رادر مقام عشق بینی پیر را برنا شدنشمس تبریزی به عشقت هر کی او پستی گزیدهمچو عشق تو بود در رفعت و بالا شدنمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۹۵۵عیب بینی از چه خیزد خیزد از عقل ملولتشنه هرگز عیب داند دید در آب روانمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۲۲۸حکایت در بیان توبه نصوح که چنانکه شیر از پستان بیرون آید، باز در پستان نرود آنکه توبه نصوحی کرد هرگز از آن گناه یاد نکند به طریق رغبت، بلکه هر دم نفرتش افزون باشد، و آن نفرت دلیل آن بُوَد که لذتِ قبول یافت، آن شهوت ِ اول بی لذت شد، این به جای آن نشست چنانکه فرموده اند:نبُرد عشق را جز عشق دیگر چرا یاری نگیری زو نکوترو آنکه دلش باز بدان گناه رغبت می کند، علامت آنست که لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است، سَنُیَسِّرُهُ لِلیُسری' نشده است، لذت فَسَنُیَسّرُهُ لِلیُسْري' باقی است بر ویبود مردی پیش ازین نامش نَصُوحبُد ز دَلّاکی زن او را فُتوحبود روی او چو رخسار زنانمردی خود را همی‌کرد او نهاناو به حمام زنان دلّاک بوددر دغا و حیله بس چالاک بودسالها می‌کرد دلّاکی و کَسبو نبرد از حال و سِرِّ آن هوسزانک آواز و رُخش زن‌وار بودلیک شهوت کامل و بیدار بودچادر و سربند پوشیده و نقابمرد شهوانی و در غُرّهٔ شَبابدختران خسروان را زین طریقخوش همی‌مالید و می‌شُست آن عشیقتوبهها می‌کرد و پا در میکشیدنفس کافر توبه‌اش را میدریدرفت پیش عارفی آن زشتکارگفت ما را در دعایی یاد دارسِرِّ او دانست آن آزادمردلیک چون حِلم خدا پیدا نکردبر لبش قفلست و در دل رازهالب خموش و دل پر از آوازهاعارفان که جام حق نوشیدهاندرازها دانسته و پوشیدهاندهر کرا اسرار کار آموختندمُهر کردند و دهانش دوختندسست خندید و بگفت ای بدنهادزانک دانی ایزدت توبه دهادمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۲۴۲در بيان آنكه دعای عارف و اصل و درخواست او از حق همچو درخواست حقست از خویش که کُنتَ لَهُ سَمْعاً و بَصَراً و لِساناً وَیَداً. قَوْلُهُ: وَ ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللّهَ رَمی، و آیات و اخبار و آثار درین بسیارست، و شرح سبب سازی حق تا مجرم را گوش گرفته به توبه نصوح آوردآن دعا از هفت گردون در گذشتکار آن مسکین به آخر خوب گشتکان دعای شیخ نه چون هر دعاستفانی است و گفتِ او گفتِ خداستچون خدا از خود سؤال و کَد کندپس دعای خویش را چون رد کند؟یک سبب انگیخت صُنْعِ ذُوالجَلالکه رهانیدش ز نفرین و وبَالاندر آن حمام پُر می‌کرد طشتگوهری از دختر شه یاوه گشتگوهری از حلقه‌های گوش اویاوه گشت و هر زنی در جست و جوپس در حمام را بستند سختتا بجویند اولش در پیچ رخترختها جُستند و آن پیدا نشددزد گوهر نیز هم رسوا نشدپس به جِد جُستن گرفتند از گِزافدر دهان و گوش و اندر هر شکافدر شکاف تحت و فوق و هر طرفجست و جو کردند دُرِّ خوش صدفبانگ آمد که همه عریان شویدهر که هستید ار عَجوز و گر نُویدیک به یک را حاجبه جُستن گرفتتا پدید آید گُهردانهٔ شگفتآن نَصوح از ترس شد در خلوتیروی زرد و لب کبود از خَشْیَتیپیش چشم خویش او می‌دید مرگرفت و می‌لرزید او مانند برگگفت یارب بارها برگشتهامتوبهها و عهدها بشکستهامکردهام آنها که از من میسزیدتا چنین سیل سیاهی در رسیدنوبت جُستن اگر در من رسدوه که جان من چه سختیها کشددر جگر افتاده‌استم صد شرردر مناجاتم ببین بوی جگراین چنین اندوه،کافر را مباددامن رحمت گرفتم داد،دادکاشکی مادر نزادی مر مرایا مرا شیری بخوردی در چَراای خدا آن کن که از تو میسزدکه ز هر سوراخ مارم میگزدجان سنگین دارم و دل آهنینورنه خون گشتی درین رنج و حَنینوقت تنگ آمد مرا و یک نفسپادشاهی کن مرا فریاد رسگر مرا این بار سَتّاری کنیتوبه کردم من ز هر ناکردنیتوبهام بِپْذیر این بار دگرتا ببندم بهر توبه صد کمرمن اگر این بار تقصیری کنمپس دگر مشنو دعا و گفتنماین همی زارید و صد قطره روانکه در افتادم به جلاد و عَوانتا نمیرد هیچ اَفْرَنگی چنینهیچ مُلْحِد را مبادا این حنیننوحهها مي کرد او بر جان خویشروی عزرائیل دیده پیش پیشای خدا و ای خدا چندان بگفتکان در و دیوار با او گشت جفتدر میان یارب و یارب بد اوبانگ آمد از میان جست و جومولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۲۷۳نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کَماکَانَ یَقُولُ رَسُولُ اللّهِ صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَ سَلَّمَ اِذا اَصابَهُ مَرَضٌ اَوْهَمٌّ اشْتَدّی اَزْمََةُ تَنْفَرِجىجمله را جستیم پیش آی ای نصوحگشت بیهوش آن زمان پرّید روحهمچو دیوار شکسته در فتادهوش و عقلش رفت شد او چون جمادچونک هوشش رفت از تن بیامانسِرّ او با حق بپیوست آن زمانچون تهی گشت و وجود او نماندباز جانش را خدا در پیش خواندچون شکست آن کشتی او بیمُراددر کنار رحمت دریا فتادجان به حق پیوست چون بیهوش شدموج رحمت آن زمان در جوش شدچون که جانش وا رهید از ننگ تنرفت شادان پیش اصل خویشتنجان چو باز و تن مرورا کُندهایپای بسته پر شکسته بندهایچونک هوشش رفت و پایش بر گشادمیپرد آن باز سوی کیقبادچونک دریاهای رحمت جوش کردسنگها هم آب حیوان نوش کردذرهٔ لاغر شِگَرف و زَفت شدفرش خاکی اطلس و زربفت شدمردهٔ صدساله بیرون شد ز گوردیو ملعون شد به خوبی رَشکِ حُوراین همه روی زمین سرسبز شدچوب خشک اِشکوفه کرد و نغز شدگرگ با بره حریف مَیْ شدهناامیدان خوش‌رگ و خوش پی شدهمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۲۸۷یافته شدن گوهر و حلالی خواستن حاجبکان و کنیزکان شاهزاده از نصوحبعد از آن خوفی هلاک جان بُدهمژدهها آمد که اینک گم شدهبانگ آمد ناگهان که رفت بیمیافت شد گم گشته آن دُرّ یتیمیافت شد واندر فرح در بافتیممژدگانی ده که گوهر یافتیماز غریو و نعره و دَستَک زدنپُر شده حمام قَدْ زالَ الْحَزَنآن نصوح رفته باز آمد به خویشدید چشمش تابش صد روز بیشمی حلالی خواست از وی هر کسیبوسه می‌دادند بر دستش بسیبد گمان بردیم و کن ما را حلالگوشت تو خوردیم اندر قیل و قالزانک ظَّنِ جمله بر وی بیش بودزانک در قربت ز جمله پیش بودخاصّ دلّاکش بُد و مَحرم نصوحبلک هم‌چون دو تنی یک گشته روحگوهر ار بُردست او بردست و بسزو ملازم‌تر به خاتون نیست کساول او را خواست جستن در نبردبهر حُرمتْ داشتش تاخیر کردتا بود کان را بیندازد به جااندرین مهلت رهاند خویش رااین حلالیها ازو میخواستندوز برای عذر برمیخاستندگفت بُد فضل خدای دادگرورنه زآنچم گفته شد هستم بَتَرچه حلالی خواست می‌باید ز من؟که منم مجرم‌تر اهل زَمَنآنچ گفتندم ز بد از صد یکیستبر من این کشفست ار کس را شکیستکس چه می‌داند ز من جز اندکی؟از هزاران جرم و بد فعلم یکیمن همی دانم و آن ستار منجرمها و زشتی کردار مناول ابلیسی مرا استاد بودبعد از آن ابلیس پیشم باد بودحق بدید آن جمله را نادیده کردتا نگردم در فضیحت رویزردباز رحمت پوستین دوزیم کردتوبهٔ شیرین چو جان روزیم کردهر چه کردم جمله ناکرده گرفتطاعت ناکرده آورده گرفتهمچو سرو و سوسنم آزاد کردهمچو بخت و دولتم دلشاد کردنام من در نامهٔ پاکان نوشتدوزخی بودم ببخشیدم بهشتآه کردم چون رَسَن شد آه منگشت آویزان رَسَن در چاه منآن رَسَن بگرفتم و بیرون شدمشاد و زَفْت و فَربِه و گُلگُون شدمدر بن چاهی همی‌بودم زبوندر همه عالم نمی‌گنجم کنونآفرینها بر تو بادا ای خداناگهان کردی مرا از غم جداگر سر هر موی من یابد زبانشُکرهای تو نیاید در بیانمیزنم نعره درین روضه و عُیونخلق را یا لَیْتَ قَوْمی یَعْلَمُونمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۳۱۷بازخواندن شه‌زاده نصوح را از بهر دلاکی بعد از استحکام توبه و قبول توبه و بهانه کردن او و دفع گفتنبعد از آن آمد کسی کز مرحمتدختر سلطان ما میخواندتدختر شاهت همی‌خواند بیاتا سرش شویی کنون ای پارساجز تو دلاکی نمی‌خواهد دلشکه بمالد یا بشوید با گِلَشگفت رو رو دست من بی‌کار شدوین نصوح تو کنون بیمار شدرو کسی دیگر بجو اشتاب و تفتکه مرا وَاللّه دست از کار رفتبا دل خود گفت کز حد رفت جرماز دل من کی رود آن ترس و گُرم؟من بمردم یک ره و باز آمدممن چشیدم تلخی مرگ و عدمتوبهای کردم حقیقت با خدانشکنم تا جان شدن از تن جدابعد آن محنت کرا بار دگرپا رود سوی خطر الا که خر3 hr 37 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #472برنامه شماره ۴۷۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت PDF ،تمامی اشعار این برنامه مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۹۵۵ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیانهوشیاری در میان بیخودان و مستیانبی محابا درده ای ساقی مدام اندر مدامتا نماند هوشیاری عاقلی اندر جهانیار دعوی می کند گر عاشقی دیوانه شوسرد باشد عاقلی در حلقه دیوانگانگر درآید عاقلی گو کار دارم راه نیستور درآید عاشقی دستش بگیر و درکشانعیب بینی از چه خیزد خیزد از عقل ملولتشنه هرگز عیب داند دید در آب روانعقل منکر هیچ گونه از نشان‌ها نگذردبی نشان رو بی‌نشان تا زخم ناید بر نشانیوسفی شو گر تو را خامی بنَخاسی بردگلشنی شو گر تو را خاری نداند گو مدانعیسیی شو گر تو را خانه نباشد گو مباشدیده‌ای شو گرت روپوشی نماند گو ممانمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۳۲۳بر سر گنج از گدایی مرده‌امزانک اندر غفلت و در پرده‌اممولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۸۶۰شاد آن صوفی که رزقش کم شودآن شَبَه‌ش دُر گردد و او یَم شود مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲۲۲داستان آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جَندَره و گلگونه می‌ساخت و ساخته نمی‌شد و پذیرا نمی‌آمدبود کَمپیری نودساله کَلانپر تَشنُّج روی و رنگش زعفرانچون سر سفره رخ او توی تویلیک در وی بود مانده عشق شویریخت دندانهاش و مو چون شیر شدقد کمان و هر حِسَش تغییر شدعشق شوی و شهوت و حرصش تمامعشق صید و پاره‌پاره گشته داممرغ بی‌هنگام و راه بی‌رهیآتشی پر در بُنِ دیگ تهیعاشق میدان و اسپ و پای نیعاشق زَمْر و لب و سُرنای نیحرص در پیری جهودان را مبادای شقیی که خداش این حرص دادریخت دندانهای سگ چون پیر شدترک مردم کرد و سِرگین‌گیر شداین سگان شصت ساله را نگرهر دمی دندان سگشان تیزترپیر سگ را ریخت پشم از پوستیناین سگان پیر اطلس‌پوش بینعشقشان و حرصشان در فَرْج و زردم به دم چون نسل سگ بین بیشتراین چنین عمری که مایهٔ دوزخ استمر قصابان غضب را مَسلَخ استچون بگویندش که عمر تو درازمی‌شود دلخوش دهانْش از خنده بازاین چنین نفرین دعا پندارد اوچشم نگشاید سری بَر نارَد اوگر بدیدی یک سر موی از مَعاداوش گفتی این چنین عمر تو بادمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲۳۷داستان آن درویش کی آن گیلانی را دعا کرد کی خدا ترا به سلامت به خان و مان باز رسانادگفت یک روزی به خواجهٔ گیلیینان پرستی نَرْ گدا زنبیلییچون ستد زو نان بگفت ای مُستعانخوش به خان و مان خود بازش رسانگفت خان ار آنست که من دیده‌امحق ترا آنجا رساند ای دُژَمهر مُحَدِّث را خسان باذِل کنندحرفش ار عالی بود نازل کنندزانک قدر مستمع آید نَبابر قد خواجه بُرَد درزی قبامولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲۴۲صفت آن عجوزچونک مجلس بی چنین پَیْغاره نیستاز حدیث پست نازل چاره نیستواسِتان هین این سخن را از گروسوی افسانهٔ عجوزه باز روچون مسن گشت و درین ره نیست مردتو بنه نامش عجوز سال‌خَوردنه مرورا رأس مال و پایه‌اینه پذیرای قبول مایه‌اینه دهنده نی پذیرندهٔ خوشینه درو معنی و نه معنی‌کَشینه زبان نه گوش نه عقل و بصرنه هُش و نه بیهُشی و نه فِکَرنه نیاز و نه جمالی بهر نازتو بتویش گَنده مانند پیازنه رهی ببریده او نه پای راهنه تَبِش آن قَحْبه را نه سوز و آهمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲۵۰قصهٔ درویشی کی از آن خانه هرچه می‌خواست می‌گفت نیستسایلی آمد به سوی خانه‌ایخشک نانه خواست یا تَر نانه‌ایگفت صاحب‌خانه نان اینجا کجاستخیره‌ای کی این دکان نانباست؟گفت باری اندکی پیهَم بیابگفت آخر نیست دکان قصابگفت پارهٔ آرد ده ای کدخداگفت پنداری که هست این آسیا؟گفت باری آب ده از مَکْرَعهگفت آخر نیست جو یا مشرعههر چه او درخواست از نان یا سُبوسچُربَکی می‌گفت و می‌کردش فُسوسآن گدا در رفت و دامن بر کشیداندر آن خانه بحِسْبَت خواست ریدگفت هی هی گفت تن زن ای دُژَمتا درین ویرانه خود فارغ کنمچون درینجا نیست وجه زیستنبر چنین خانه بباید ریستنچون نه‌ای بازی که گیری تو شکاردست آموز شکار شهریارنیستی طاوس با صد نقش بندکه به نقشت چشمها روشن کنندهم نه‌ای طوطی که چون قندت دهندگوش سوی گفت شیرینت نهندهم نه‌ای بلبل که عاشق‌وار زارخوش بنالی در چمن یا لاله‌زارهم نه‌ای هدهد که پیکی ها کنینه چو لک‌لک که وطن بالا کنیدر چه کاری تو و بهر چِت خرند؟تو چه مرغی و ترا با چه خورند؟زین دکان با مِکاسان برتر آتا دکان فَضْل کِاللَّه اشْتَریکاله‌ای که هیچ خلقش ننگریداز خَلاقَت آن کریم آن را خریدهیچ قلبی پیش او مردود نیستزانک قصدش از خریدن سود نیستمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲۶۸رجوع به داستان آن کَمپیرچون عروسی خواست رفتن آن خریفموی ابرو پاک کرد آن مستخیفپیش رو آیینه بگرفت آن عجوزتا بیاراید رخ و رخسار و پوزچند گُلْگُونه بمالید از بَطَرسفرهٔ رویش نشد پوشیده‌ترعَشْرهای مُصْحَف از جا می‌بُریدمی‌بچَفسانید بر رو آن پلیدتا که سفرهٔ روی او پنهان شودتا نگین حلقهٔ خوبان شودعَشْرها بر روی هر جا می‌نهادچونک بر می‌بست چادر می‌فتادباز او آن عَشْرها را با خُدومی‌بچفسانید بر اطراف روباز چادر راست کردی آن تکینعشرها افتادی از رو بر زمینچون بسی می‌کرد فن و آن می‌فتادگفت صد لعنت بر آن ابلیس بادشد مُصَوَّر آن زمان ابلیس زودگفت ای قَحْبهٔ قَدیدِ بی‌ورودمن همه عمر این نیندیشیده‌امنه ز جز تو قَحْبه‌ای این دیده‌امتخم نادر در فَضیحَت کاشتیدر جهان تو مُصْحَفی نگذاشتیصد بلیسی تو خَمیس اندر خَمیسترک من گوی ای عَجوزهٔ دَرْدَبیسچند دزدی عَشْر از علم کتابتا شود رویت مُلَوَّن همچو سیب؟چند دزدی حرف مردان خداتا فروشی و ستانی مَرحَبا؟رنگ بر بسته ترا گُلگون نکردشاخ بر بسته فَنِ عُرجون نکردعاقبت چون چادر مرگت رسداز رُخَت این عَشرها اندر فتدچونک آید خیزخیزان رَحیلگم شود زان پس فنون قال و قیلعالم خاموشی آید پیش بیستوای آنک در درون اُنسیش نیستصیقلی کن یک دو روزی سینه رادفتر خود ساز آن آیینه راکه ز سایهٔ یوسف صاحب‌قِرانشد زلیخای عجوز از سَر جوانمی‌شود مُبْدَل به خورشید تَموزآن مِزاج بارِد بَرْدُ الْعَجوزمی‌شود مُبْدَل بسوز مریمیشاخ لب خشکی به نخلی خُرّمیای عَجوزه چند کوشی با قضا؟نقد جو اکنون رها کن ما مَضیچون رخت را نیست در خوبی امیدخواه گُلگونه نِه و خواهی مِداد3 hr 52 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #471برنامه شماره ۴۷۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی PDF متن نوشته شده برنامه با فرمت PDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۵۸رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان رافروبُرید ساعدها برای خوب کنعان راچو آمد جان جان جان نشاید برد نام جانبه پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان رابُدَم بی‌عشق گمراهی درآمد عشق ناگاهیبُدَم کوهی شدم کاهی برای اسب سلطان رااگر تُرکست و تاجیکست بدو این بنده نزدیکستچو جان با تن ولیکن تن نبیند هیچ مر جان راهلا یاران که بخت آمد گه ایثار رخت آمدسلیمانی به تخت آمد برای عَزل شیطان رابجه از جا چه می‌پایی چرا بی‌دست و بیپایینمیدانی ز هدهد جو ره قصر سلیمان رابکن آن جا مناجاتت بگو اسرار و حاجاتتسلیمان خود همی‌داند زبان جمله مرغان راسخن بادست ای بنده کند دل را پراکندهولیکن اوش فرماید که گرد آور پریشان رامولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت شماره ۳۱تو خلیل وقتی ای خورشیدْهُشاین چهار اَطیارِ ره‌زن را بکُشزانک هر مرغی ازینها زاغوَشهست عقل عاقلان را دیدهکَشچار وصف تن چو مرغان خلیلبِسمِلِ ایشان دهد جان را سَبیلای خلیل اندر خلاص نیک و بدسر ببرشان تا رهد پاها ز سَدکُل توی و جملگان اجزای توبر گشا که هست پاشان پای تواز تو عالم روح زاری میشودپشت صد لشکر سواری میشودزانک این تن شد مقام چار خُونامشان شد چار مرغ فتنهجوخلق را گر زندگی خواهی ابدسر ببُر زین چار مرغ شوم بَدبازشان زنده کن از نوعی دگرکه نباشد بعد از آن زیشان ضررچار مرغ معنویِّ راهزنکردهاند اندر دل خلقان وطنچون امیر جمله دلهای سَوِیاندرین دور ای خلیفهٔ حق تویسر ببُر این چار مرغ زنده راسَر مَدی کن خلق ناپاینده رابَطّ و طاوسست و زاغست و خروساین مثال چار خُلق اندر نُفوسبَطّ حرصست و خروس آن شهوتستجاه چون طاوس و زاغ اُمنیّتستمُنْیَتَش آن که بود اومیدسازطامع تَأبید یا عمر درازبَطّ حرص آمد که نُوكش در زمیندر تر و در خشک می‌جوید دَفینیک زمان نبود مُعطَّل آن گلونشنود از حُکم جز اَمرِ کُلُواهمچو یغماجیست خانه میکَنَدزود زود انبان خود پُر میکنداندر انبان می‌فشارد نیک و بددانههای دُرّ و حَبّات نخَودتا مبادا یاغیی آید دگرمیفشارد در جَوال او خشک و تروقت تنگ و فرصت اندک، او مَخُوفدر بغل زد هر چه زودتر بیوقوفلیک مؤمن ز اعتماد آن حیاتمي كند غارت به مَهْل و با اَناتايمن ست از فوت و از یاغی که اومیشناسد قهر شه را بر عَدُوايمن ست از خواجه‌تاشان دگرکه بیایندش مزاحم صَرفهبَرعدل شه را دید در ضبط حَشَمکه نیارد کرد کس بر کس ستملاجرم نشتابد و ساکن بوداز فَواتِ حَظِّ خود آمِن بودبس تَأنّی دارد و صبر و شکیبچشمْسیر و مُؤثِرست و پاک‌جیبکین تَأنّی پرتو رحمان بودوان شتاب از هَزّهٔ شیطان بودزانک شیطانش بترساند ز فقربارگیر صبر را بکشد به عَقْراز نُبی بشنو که شیطان در وعیدمیکند تهدیدت از فقر شدیدتا خوری زشت و بری زشت و شتابنی مروّت نی‌تَأنّی نی ثوابلاجرم کافر خورد در هفت بطندین و دل باریک و لاغر زَفت بطن3 hr 52 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #470برنامه شماره ۴۷۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDFتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۷۰۰آن خواجه خوش لقا چه دارد؟آیینه‌اش از صفا چه دارد؟هان تا نروی تو در جَوالشرختش بطلب که تا چه دارد؟اندر سخنش کشان و بو گیرکز بوی می بقا چه دارد؟در گلشن ذوق او فروروکز نرگس و لاله‌ها چه دارد؟هر چند کز انبیا بِلافیداز گوهر انبیا چه دارد؟گر چه صلوات میفرستنداز صَفوَت مصطفی چه دارد؟یا سایه خود بر او میندازکو خود چه کس است؟ یا چه دارد؟در ساقی خویش چنگ درزنمندیش که آن سه تا چه داردعمری پی زید و عمرو بردیزین پس بنگر خدا چه دارداز سرمجموع اصل مگذرکاین اصل جدا جدا چه دارداین کاه سخن دگر مپیمابندیش که کهربا چه داردمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۶۹پنج وقت آمد نماز و رهنمونعاشقان را فی صَلاةٍ دائِموننه به پنج آرام گیرد آن خُمارکه در آن سرهاست نی پانصد هزارحافظ، غزلیات، غزل شماره ۴۵۸نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکنور نه چون بنگری از دایره بیرون باشیکاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیشکی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشیمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۸۹۷باد بر تخت سلیمان رفت کژپس سلیمان گفت بادا کژ مَغَژباد هم گفت ای سیلمان کژ مروور روی کژ از کژم خشمین مشواین ترازو بهر این بنهاد حقتا رود انصاف ما را در سَبَقاز ترازو کم کنی من کم کنمتا تو با من روشنی من روشنمهمچنین تاج سلیمان میل کردروز روشن را برو چون لَیل کردگفت تا جا کژ مشو بر فرق منآفتابا کم مشو از شرق منراست می‌کرد او به دست آن تاج راباز کژ می‌شد برو تاج ای فَتیهشت بارش راست کرد و گشت کژگفت تاجا چیست آخر؟ کژ مَغَژگفت اگر صد ره کنی تو راست منکژ شوم چون کژ روی ای مُؤتَمَنپس سلیمان اندرونه راست کرددل بر آن شهوت که بودش کرد سردبعد از آن تاجش همان دم راست شدآنچنان که تاج را می‌خواست شدبعد از آنش کژ همی کرد او به قصدتاج او می‌گشت تارَک‌جو به قصدهشت کَرَّت کژ بکرد آن مهترشراست می‌شد تاج بر فرق سرشتاج ناطق گشت کای شه ناز کنچون فشاندی پَر ز گِل پرواز کننیست دستوری کزین من بگذرمپردههای غیب این بَرهم دَرَمبر دهانم نه تو دست خود ببندمر دهانم را ز گفت ناپسندپس ترا هر غم که پیش آید ز دردبر کسی تهمت مَنِه بر خویش گَردظن مبر بر دیگری ای دوستکامآن مکن که می‌سگالید آن غلامگاه جنگش با رسول و مطبخیگاه خشمش با شهنشاه سخیهمچو فرعونی که موسی هِشته بودطفلکان خلق را سر میربودآن عدو در خانهٔ آن کور دلاو شده اطفال را گردن گُسِلتو هم از بیرون بَدی با دیگرانواندرون خوش گشته با نفس گرانخود عدوت اوست قندش میدهیوز برون تهمت به هر کس مینهیهمچو فرعونی تو کور و کوردلبا عدو خوش بی‌گناهان را مُذِلچند فرعونا کُشی بی‌جُرم رامینوازی مر تنِ پُر غُرم راعقل او بر عقل شاهان میفزودحکم حق بی‌عقل و کورش کرده بودمُهر حق بر چشم و بر گوش خردگر فلاطونست حیوانش کندحکم حق بر لوح می‌آید پدیدآنچنان که حکم غیب بایزید3 hr 37 min
- 0 min
- Ganj e Hozour Program #469برنامه شماره ۴۶۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۷۲۸مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهموگر درم نگشایی مقیم درگاهمچو ماهیم که بیفکند موج بیرونشبه غیر آب نباشد پناه و دلخواهمکجا روم به سر خویش کی دلی دارممن و تن و دل من سایه شهنشاهمبه توست بیخودیم گر خراب و سرمستمبه توست آگهی من اگر من آگاهمنه دلربام تویی گر مرا دلی باقی استنه کهربام تویی گر مثل پر کاهمنه از حلاوت حلوای بی‌حد لب توستکه چون کُلیچه فتاده کنون در اَفواهمز هر دو عالم، پهلوی خود تهی کردمچو هی نشسته به پهلوی لامِ اَللّهَمز جاه و سلطنت و سروری نیندیشمبس است دولت عشق تو منصب و جاهمچو قُل هُوَ الله مجموع غرق تَنزیهمنه چون مُشَبِهیان سرنگون اَشباهَماگر تَتار غَمَت خشم و تُرکیی آردبه عشق و صبر کمربسته همچو خَرگاهماگر چه کاهل و بی‌گاه خیز قافلهامبه سوی توست سفرهای گاه و بیگاهمبرآ چو ماه تمام و تمام این تو بگوکه زیر عُقده هجرت بمانده چون ماهممولوی، دیوان شمس، رباعی شماره ۱۵۰۸مجموع جهان عاشق یک پارهٔ منچارهگر و چاره‌ساز بیچارهٔ منخورشید و فلک غلام سیارهٔ مننظارهگر دو کون نظارهٔ منحافظ، غزلیات، غزل شماره ۱۷۵ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموعبه حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمدحافظ، غزلیات، غزل شماره ۱۲۱هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین داردسعادت همدم او گشت و دولت همنشین داردمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۹۷۸جانم فدات یا رب ای دل چه گوهرینی چرخ قیمت تو شناسد نه مشتریسی سال در پی تو چو مجنون دویدهاماندر جزیره‌ای که نه خشکی است و نی تریغافل بدم از آن که تو مجموع هستییمشغول بود فکر به ایمان و کافریایمان و کفر و شبهه و تعطیل عکس توستهم جنتی و دوزخ و هم حوض کوثریای دل تو کل کونی بیرون ز هر دو کونای جمله چیزها تو و از چیزها بریای رو و پشت عالم در روی من نگرتا از رخ مزعفر من زعفران بریطاقت نماند و این سخنم ماند در دهانبا صد هزار غم که نهانند چون پریمولوی، دیوان شمس، ترجیعات شماره ۳۵زهی دریا زهی بحر حیاتیزهی حسن و جمال و فر ذاتیز تو جانم براتی خواست از رنجیکی شمعی فرستادش، براتیدر آن شطرنج اگر بردی تو، شاهیولی کو بخت پنهان؟! چونک ماتیخداوند شمس دین دریای جانبخشتو شورستان درین دولت، مواتیزهی شاهی، لطیفی، بینظیریکه مجموعست ازو جان شتاتیمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۴۰۷گفت اَستر راست گفتی ای شتراین بگفت و چشم کرد از اشک پرساعتی بگریست و در پایش فتادگفت ای بگزیدهٔ رَبِ الْعِبادچه زیان دارد گر از فرخندگیدر پذیری تو مرا دربندگیگفت چون اقرار کردی پیش منرو که رستی تو ز آفات زَمَندادی انصاف و رهیدی از بلاتو عدو بودی شدی ز اهل ولاخوی بد در ذات تو اصلی نبودکز بد اصلی نیاید جز جُحودآن بد عاریتی باشد که اوآرد اقرار و شود او توبهجوهمچو آدم زَلَّتش عاریه بودلاجَرَم اندر زمان توبه نمودچونک اصلی بود جرم آن بلیسره نبودش جانب توبهٔ نفیسرو که رستی از خود و از خوی بدواز زبانهٔ نار و از دندان دَدرو که اکنون دست در دولت زدیدر فگندی خود به بخت سرمدیاُدْخُلی تو فی عِبادی یافتیاُدْخُلی فی جَنَّتی دریافتیدر عبادش راه کردی خویش رارفتی اندر خُلد از راه خفااِهْدِنا گفتی صِراطَ الْمُسْتَقیمدست تو بگرفت و بُردت تا نَعیمنار بودی نور گشتی ای عزیزغوره بودی گشتی انگور و مَویزاختری بودی شدی تو آفتابشاد باش اَللهُ اَعْلَم بِالصَّوابای ضیاءُ الْحَق حُسام‌الدّین بگیرشهد خویش اندر فکن در حوض شیرتا رهد آن شیر از تغییر طعمیابد از بحر مزه تکثیر طعممتصل گردد بدان بحر اَلَستچونک شد دریا ز هر تغییر رستمنفذی یابد در آن بحر عسلآفتی را نبود اندر وی عملغُرّهای کن شیروار ای شیر حقتا رود آن غُرّه بر هفتم طبقچه خبر جان ملول سیر را؟کی شناسد موش، غُرّهٔ شیر را؟برنویس احوال خود با آب زربهر هر دریادلی نیکوگهرآب نیلست این حدیث جانفزایا رَبش در چشم قبطی خون نما3 hr 38 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners