Γουόκι Τόκι Podcast

Ο Macklemore λέει «Free Palestine» από τη σκηνή και απομακρύνεται από την περιοδεία του Ed Sheeran. Ο Sheeran απαντά με μια προσεκτικά γραμμένη δήλωση, λέει ότι η απόφαση ήταν των promoters και πως δεν θα εγκατέλειπε τους συνεργάτες που βασίζονται πάνω του. Λίγο αργότερα, όλα τα υπόλοιπα support acts και οι Beoga, το συγκρότημα που έπαιζε μαζί του, εγκαταλείπουν την περιοδεία σε αλληλεγγύη προς τον Macklemore.

Από εκεί ξεκινά η βόλτα του Μανώλη και του Αλέκου για το πόσο κοστίζει να μιλήσεις, πόσο βολική γίνεται η «ουδετερότητα» όταν ο ανίσχυρος δολοφονείται και γιατί οι Green Day μπόρεσαν κάποτε να πουν στα venues «δεν θέλετε; πρόβλημά σας». Η κουβέντα περνά και στα παιδιά που μεγαλώνουν μαθαίνοντας να χαίρονται με τον θάνατο άλλων παιδιών, και στο μίσος που οι χώρες κουβαλούν για γενιές χωρίς ποτέ να καθαρίζουν πραγματικά από αυτό.

Μετά, όπως πάντα, το Γουόκι Τόκι στρίβει χωρίς φλας. Πίτσα Παπαδοπούλου και Στράτος Διονυσίου, Άντζελα Δημητρίου, η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο τραγούδι και το σκυλάδικο, καλοί ηθοποιοί μέσα σε κακή τηλεόραση, Shakespeare τα μεσάνυχτα και το ερώτημα αν ο χορός είναι τέχνη ή απλώς ένα πολύ ωραίο θέαμα.

Στο δεύτερο μισό μπαίνουν τα δέκα χιλιόμετρα, τα σαράντα μπουκαλάκια νερό που κουβαλάς όταν έχεις είκοσι κιλά παραπάνω και η μεγάλη δέσμευση για «πραγματική μεταμόρφωση» μέχρι το καλοκαίρι. Όχι μόνο για να κατέβεις στην παραλία κάπου ανάμεσα σε Γαρδέλη και Λάμπρο Κωνσταντάρα, αλλά επειδή το να προσέχεις τον εαυτό σου το χρωστάς και στους ανθρώπους που θέλουν να σε έχουν ακόμη δίπλα τους.

Και πριν κλείσει η βόλτα, έρχεται η ιστορία του Carlos Tevez: τα εγκαύματα, η θεία και ο θείος που τον μεγάλωσαν μαζί με τα δικά τους παιδιά και ένας άνθρωπος που έκανε αθόρυβα το σωστό χωρίς να περιμένει κανείς να τον κάνει ήρωα.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ξεκινάς για έναν ηλεκτρικό στύφτη. Τον βρίσκεις 36 ευρώ στο ένα κατάστημα και 26 στο άλλο. Μέχρι εδώ, γνωστά πράγματα. Μετά όμως η κουβέντα πάει εκεί όπου η τιμή δεν αλλάζει μόνο από μαγαζί σε μαγαζί. Αλλάζει ανάλογα με το ποιος είσαι, πόσο το χρειάζεσαι και πόσο πιστεύει ο αλγόριθμος ότι αντέχεις να πληρώσεις.

Ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατούν στη Ζέα και ανοίγουν τη συζήτηση για τη δυναμική τιμολόγηση, τα δεδομένα που δίνουμε μόνοι μας και το AI που ξέρει ότι χώρισες, ότι δεν είσαι καλά, ότι θέλεις να χάσεις κιλά. Όχι για να σε καταλάβει καλύτερα, αλλά για να ξέρει πού πονάς και τι μπορεί να σου πουλήσει ακριβότερα.

Από εκεί περνάμε στη λάμπα που καίει πάνω από έναν αιώνα, στις εταιρείες που έμαθαν ότι τα προϊόντα πρέπει κάποτε να χαλάνε και στην Coca-Cola που σκέφτηκε να ανεβάζει την τιμή όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία. Μετά έρχονται το ΑΕΠ που αγαπά την ακρίβεια, η Ελλάδα που πουλάει ντομάτες και real estate, η ισχύς των λίγων που κρατούν τα εργαλεία του AI και οι χιλιάδες πεντάστερες κριτικές για ένα κατάλυμα που δεν υπάρχει.

Και κάπου προς το τέλος ξαναμπαίνουν στην κουβέντα τα επαγγέλματα χωρίς έλεγχο, οι πλατφόρμες που γίνονται ο μοναδικός μεσάζοντας και η υπόθεση Μαζωνάκη, αυτή τη φορά από την πλευρά εκείνων που ήξεραν, υπέγραφαν ή απλώς στέκονταν δίπλα.

Δεν φοβόμαστε τόσο ένα ρομπότ που θα αποφασίσει μόνο του να μας σκοτώσει. Φοβόμαστε τα δύο κλικ που ακόμη ντρέπεται να κάνει ο χειρότερος άνθρωπος και το AI δεν θα ντραπεί καθόλου.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ένας άνθρωπος παθαίνει ανακοπή μέσα σε ιατρείο. Δεν είναι σπίτι, δεν είναι δρόμος, δεν είναι κάπου που κανείς δεν ξέρει τι να κάνει. Κι όμως, σύμφωνα με όσα δημοσιεύτηκαν τις επόμενες ημέρες, την ώρα που ο Γιώργος Μαζωνάκης κατέρρεε αναζητούσαν στο AI πώς μπορούν να τον επαναφέρουν.

Από εκεί ξεκινά μια βόλτα για όλα όσα θεωρούμε αυτονόητα μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν είναι. Πώς γίνεται μια τόσο εξειδικευμένη πράξη όσο η πλασμαφαίρεση σε ένα απλό ιατρείο στο Κολωνάκι; Ποιος ελέγχει τα μηχανήματα, τις άδειες, τις ειδικότητες και τα πρωτόκολλα; Και γιατί ο έλεγχος αρχίζει πάντα μετά τη στραβή, όταν υπάρχει νεκρός και γνωστό επίθετο;

Η κουβέντα ανοίγει στην υγεία του 2026: ιδιωτικές ασφάλειες, αναμονή ακόμη και στα ιδιωτικά, εξετάσεις που χρεώνονται επειδή μπορούν να χρεωθούν και πολιτικοί που περιγράφουν ένα σύστημα πολύ καλύτερο από εκείνο που συναντά ο κανονικός άνθρωπος. Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι, αν χρειαστεί, ένα τηλεφώνημα θα τους βάλει κατευθείαν στο καλύτερο δημόσιο νοσοκομείο.

Μετά έρχεται η φούσκα. Όταν στήσεις έναν μηχανισμό που λέει διαρκώς ότι όλα λειτουργούν, κάποια στιγμή αρχίζεις κι εσύ να ζεις μέσα του. Το πρωτόκολλο γίνεται γνώμη, ο έλεγχος δικαιολογία και το Κολωνάκι πιστοποιητικό ποιότητας από μόνο του.

Και επειδή το Γουόκι Τόκι δεν αντέχει πολλή ώρα χωρίς να κάψει μόνο του τη σοβαρότητά του, καταλήγουμε σε ιατρεία ξεματιάσματος, επιδοτούμενες γιαγιάδες, ιατρικό τουρισμό και την «υδροϋβρεολογία»: μια πανάκριβη θεραπεία όπου ένας πλούσιος πληρώνει 800 ευρώ για να κάθεται απέναντί του κάποιος και να τον βρίζει μέχρι να φύγει η κακή ενέργεια.

Το επεισόδιο κλείνει εκεί που άρχισε. Όχι με δύο ανθρώπους και ένα μηχάνημα, αλλά με μια ολόκληρη αλυσίδα που είδε, ήξερε, δεν έλεγξε και μετά δήλωσε έκπληκτη.

Η συζήτηση ηχογραφήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2026, ενώ η υπόθεση βρισκόταν ακόμη υπό διερεύνηση. Οι αναφορές σε ευθύνες και στη χρήση AI αποδίδουν όσα είχαν δημοσιευτεί και σχολιάζονταν εκείνη τη στιγμή, όχι τελεσίδικα δικαστικά συμπεράσματα.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Το 1999 έβγαιναν το Matrix, η Έκτη Αίσθηση και ο μισός κινηματογράφος που ακόμα βάζουμε στα παιδιά μας. Σήμερα ανοίγεις μια παραγωγή εκατομμυρίων και ψάχνεις το χειριστήριο επειδή μοιάζει με PlayStation. Κάπου ενδιάμεσα πρέπει να συνέβη κάτι.

Η δεύτερη βόλτα στα 90s ξεκινά από τη χρυσή περίοδο του Hollywood, τον Τζιμ Κάρεϊ, τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, τον Κάμερον και τον Ταραντίνο. Πώς μπορούσε τότε ένας άνθρωπος να παραμορφώνει ολόκληρο το σώμα του και να γίνεται σταρ; Και πώς το streaming, ενώ μας έδωσε άπειρες σειρές, κατάφερε να σκοτώσει το sitcom και τον τρόπο με τον οποίο γραφόταν η κωμωδία μπροστά σε ζωντανό κοινό;

Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν απλούστερα. Η Ρούλα Κορομηλά έπαιρνε συνέντευξη από τη Μαντόνα, ο Μανώλης ξυπνούσε στις έξι για να πάει κοινό στον Πρωινό Καφέ και το Κλικ μάς ξεβλάχευε με Βάνα Μπάρμπα, στημένες παπαράτσι φωτογραφίες και οδηγίες για να τον κάνεις δικό σου. Ο νεοπλουτισμός έγινε τρόπος ζωής και, όταν τελείωσαν οι μόδιστροι, το σκήπτρο πέρασε στους μάγειρες.

Μετά ανοίγει το πραγματικά σκοτεινό συρτάρι. Παιδικά παραμύθια με μισούς άντρες κλεισμένους σε δωμάτια, Doctor Who που σε έστελνε κάτω από το πάπλωμα, Μάμρα, ΚΙΤ, Μαγκάιβερ, Στρουμφάκια και μια μυστηριώδης κοπέλα που ζούσε μέσα στο ανθρώπινο σώμα και έγινε η πρώτη κρυφή καψούρα του Αλέκου.

Χωράνε ακόμα η Κάντυ Κάντυ, το Beverly Hills, τα βράδια που δεν υπήρχε ίντερνετ και ο Κώστας Μυλωνάς, ένας από τους τέσσερις ανθρώπους που, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μανώλη, έφτιαξαν αυτό το απαράδεκτο πράγμα που είναι σήμερα.

Εβδομήντα εννιά λεπτά για μια εποχή που δεν ήταν απαραίτητα καλύτερη. Απλώς είχε χρόνο να περιμένει, χρόνο να βαρεθεί και τηλεόραση που ήξερες ακριβώς τι ώρα θα σε βρει.

Chapters:

00:00 Ξανά στα 90s

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ποια ακριβώς ήταν η «Πασοκάρα»; Εκείνη που έθαψε το τσεκούρι του Εμφυλίου και έφτιαξε το ΕΣΥ ή εκείνη με τα ρουσφέτια, τα δανεικά, τις μίζες και τα γαρύφαλλα στα μπουζούκια;

Η βόλτα ξεκινά σαν διόρθωση για τα 80s και τα 90s και καταλήγει σε μια κομματική κουβέντα 81 λεπτών. Γιατί όταν φορτώνουμε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική σαπίλα μόνο στο ΠΑΣΟΚ, κάπου βολεύεται υπερβολικά η Νέα Δημοκρατία. Κι όταν λέμε ότι «οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι», ξεχνάμε πόσες φορές η ίδια η κοινωνία ζήτησε το ρουσφέτι, τη γνωριμία και τον άνθρωπο που «θα μας φτιάξει».

Από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Σημίτη μέχρι τα Ίμια, τα εξοπλιστικά και τη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης, ψάχνουμε πότε ακριβώς το ΠΑΣΟΚ έγινε εποχή, πότε έγινε άλλοθι και πότε η ΝΔ έμεινε μυστηριωδώς έξω από τη φωτογραφία.

Μετά έρχονται η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, τα μνημόνια και το 2015. Ο Τσίπρας σαν Σούπερμαν μπροστά σε ένα ευρωπαϊκό τρένο που δεν σταματούσε, μια κοινωνία που ψήφισε ένα τεράστιο «άντε γαμήσου» και μια αντιπολίτευση που μπήκε στο γήπεδο με τη δωρεάν έκδοση, απέναντι σε κυβέρνηση με πληρωμένο Claude.

Και κάπου ανάμεσα σε συνδικαλιστές που κρυφακούνε, κομματικά γραφεία, προεκλογικά εισιτήρια, άμεση δημοκρατία και εφορευτικές επιτροπές, μένει η πιο άβολη ερώτηση: το πολιτικό σύστημα μάς το επέβαλαν ή το παραγγείλαμε μόνοι μας;

Chapters:

00:00 Ποια Πασοκάρα;

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Οι μπάμιες στη λαϊκή κάνουν 4,50 ευρώ και στο σούπερ μάρκετ 7,80. Θα μπορούσε να είναι όλο το επεισόδιο. Αντί γι’ αυτό, ανοίγει μια βόλτα στα 80s και τα 90s όπως τα ζήσαμε πραγματικά: χωρίς φίλτρο νοσταλγίας, με περισσότερη αναμονή, λιγότερη ασφάλεια και καπνό παντού.

Λούνα παρκ, στοιχειωμένα σπίτια, video club, VHS εναντίον Betamax, CD που έπρεπε πρώτα να «διαβαστεί» και φωτογραφικές μηχανές με 24 πολύτιμα κλικ. Τότε που έδινες το φιλμ με όλες τις προσωπικές σου στιγμές σε έναν άγνωστο φωτογράφο και περίμενες μέρες για να μάθεις ότι στις μισές φωτογραφίες είχες κλειστά μάτια.

Και μετά έρχονται τα εύκολα: ο εννιάχρονος Αλέκος χάνεται σε συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ και ανακοινώνεται από τα μεγάφωνα, τα παιδιά κυκλοφορούν μόνα μέχρι να νυχτώσει, αγοράζουν μπύρες και τσιγάρα για τους μεγάλους και μεγαλώνουν σε σπίτια, αυτοκίνητα, λεωφορεία και δουλειές που είναι όλα ντουμάνι.

Στο τέλος χωράνε η Κανέλλη, η Βίνα Ασίκη, η Κέτη Φίνου, ο Στάθης Ψάλτης και η μεγάλη κουβέντα για τον ελληνικό κινηματογράφο που είχε εικόνα, αλλά συχνά ξέχναγε τον ήχο.

Εβδομήντα εννιά λεπτά για μια εποχή που δεν ήταν καλύτερη. Απλώς είχε άλλους κινδύνους και κανέναν να τους κοιτάζει πολύ σοβαρά.

Chapters:

00:00 Μπάμιες στα 7,80 ευρώ

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Ο Άγιος Αλέξανδρος νίκησε τον Άρειο με μια προσευχή και μια πολύ άσχημη επίσκεψη στην τουαλέτα. Από εκεί, απολύτως φυσιολογικά, φτάνουμε στο πρώτο social network της ιστορίας και στους σημερινούς influencers που κοιτάζουν μια κάμερα μέσα σε άδεια δωμάτια και μοιράζουν την απόλυτη αλήθεια.

Οικονομικές συμβουλές, S&P 500, dating coaches, δεύτερες δουλειές και άνθρωποι που είχαν χρόνο, λεφτά, ομορφιά ή τον σωστό άνθρωπο δίπλα τους και τώρα εξηγούν στους υπόλοιπους πώς να πετύχουν. Κάπου εκεί ψάχνουμε αν υπάρχει έστω μία συνταγή επιτυχίας που να μην κρύβει μέσα της προνόμιο, συγκυρία και πολλή τύχη.

Στη διαδρομή χωράνε ο Paul Newman που ήξερε γιατί μιλούσε, η Jodie Foster που παραλίγο να μη γίνει Clarice, οι νεκροί που κάνουν τις μπάντες θρύλους, οι Led Zeppelin που κατά τον Μανώλη τελείωσαν τους Beatles, ο Michael Caine, ο Peter O’Toole, άνθρωποι που «δουλεύουν σατανά» και οι χορηγοί που εμφανίζονται ακριβώς όταν έχεις αρχίσει να περνάς καλά.

Εβδομήντα επτά λεπτά περπάτημα για το ποιος μιλάει, ποιος ακούει και ποιος τελικά πληρώνει.

Chapters:

00:00 Ο Άγιος Αλέξανδρος και το κόψιμο του Αρείου

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Πρώτο περπάτημα της δεύτερης σεζόν, Παρασκευή στη Ζέα, και γυρίσαμε από τις διακοπές πιο αδύνατοι. Όχι απαραίτητα σοφότεροι. Ο ένας έχασε δέκα κιλά και τρώει γιαούρτι με chia, ο άλλος προσπαθεί να καταλάβει πότε ακριβώς συμφωνήσαμε ότι δεκαπέντε μέρες τον χρόνο αρκούν για να ζήσεις.

Από τον εθισμό στο ελληνικό καλοκαίρι, τις βίλες, το Airbnb και τις διακοπές σε κουτί, η κουβέντα φτάνει σε μια ολόκληρη πρόταση: περισσότερη δουλειά τον χειμώνα με αντάλλαγμα πραγματική άδεια το καλοκαίρι, περισσότερο εσωτερικό τουρισμό και μια αποκέντρωση που ίσως ενοχλήσει τράπεζες, σούπερ μάρκετ και όσους μας θέλουν μόνιμα στην πόλη.

Στη διαδρομή προλαβαίνουμε να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης, να λυπηθούμε τη Gen Z που αγόρασε shortcut για κάθε πρόβλημα, να ζητήσουμε έξυπνες λύσεις σε ηλίθια προβλήματα και να απαιτήσουμε προειδοποιητική σήμανση στα σώματα που είναι «AI assisted», αλλά με λεφτά. Και κάπου πριν το τέλος, η Ζέα μάς θυμίζει ότι η ανθρώπινη βιτρίνα παραμένει κανονικό επάγγελμα.

Δεύτερη σεζόν. Ίδιο περπάτημα, καθόλου ωριμότητα.

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Δευτέρα στον Πειραιά, ο Μανώλης φεύγει την επόμενη μέρα για διακοπές και συμβαίνει κάτι σπάνιο: αποφασίζουμε να κάνουμε σχεδόν μονοθεματικό Γουόκι Τόκι. Είδαμε την Οδύσσεια του Νόλαν και βγήκαμε από το σινεμά με μία μικρή διαφωνία. Ο ένας είδε ένα αριστούργημα που πήρε τον Όμηρο και τον πήγε παρακάτω. Ο άλλος είδε έναν σπουδαίο σκηνοθέτη να κατουράει το έπος στα μούτρα.

Από τον Οδυσσέα ως πρότυπο άντρα, τον Δούρειο Ίππο και τη σφαγή της Τροίας, μέχρι την ύβρη, τον Πολύφημο, τις Ερινύες, την Ελένη και την Κλυταιμνήστρα, η κουβέντα ανοίγει στο ποιος έχει δικαίωμα να αλλάζει έναν μύθο τριών χιλιάδων χρόνων. Κι αν μια νέα εκδοχή μπορεί να γίνει καλύτερη από το πρωτότυπο, χωρίς αυτό να μικραίνει τον Όμηρο.

Στη μέση μπαίνουν ο Σαίξπηρ, το Stairway to Heaven, η Τζόντι Φόστερ, το Tenet, ο Oppenheimer, το προπατορικό αμάρτημα και το αιώνιο ερώτημα αν χρειάζεσαι πτυχίο για να έχεις άποψη. Εβδομήντα οκτώ λεπτά απόλυτα ψύχραιμης κινηματογραφικής κριτικής. Περίπου.

Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.

Chapters:

00:00 Δευτέρα διακοπών και ένα χιλιάρικο

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.

Είχαμε το μεγαλύτερο αιδοίο. Και το χειροκρότησαν όλοι.

Σήμερα στο Γουόκι Τόκι Podcast, ο Μανώλης και ο Αλέκος περπατάνε Κυριακή στον Πειραιά και ξεκινάνε από ένα παιδικό με μυρμήγκια που τελικά είναι πιο πολιτικό απ’ όσο αντέχεις πρωινιάτικα. Από το Antz και τις ακρίδες που κυβερνάνε, πάμε σε Javier Bardem, ανεργία, παραμύθια που είναι πιο σκληρά από όσο θυμόμασταν, και στο αιώνιο ελληνικό ερώτημα: όταν πας καλά, τους παίρνεις μαζί σου ή γίνεσαι παρτάκιας;

Περπατάμε, μιλάμε, ξεθυμαίνουμε.

Chapters:

00:00 Antz, ακρίδες και εξουσία

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.